• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Απρίλιος 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μαρ.   Μάι. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    30  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Το τελευταίο δώρο

Κάρφωσε και αυτή την σανίδα προσεκτικά. Βεβαιώθηκε ότι είχε μπει σωστά στη θέση της και πήρε μια ανάσα. Κοίταξε τον πατέρα του, μισο-καθισμένο, μισο-ξαπλωμένο, μόλις λίγα μέτρα πιο κει. Δεν είχε φτάσει 10 το πρωί και το υπόστεγο ήταν πλημμυρισμένο στο πρωινό φως κι όμως ο γέρος ήταν ήδη πιωμένος και σχεδόν λιπόθυμος. Τα μάτια του ήταν κλειστά και η ανάσα του έβγαινε βαρειά και με το άρωμα του κρασιού κρεμασμένο πάνω της. Πάνω στην κόκκινη μύτη του είχαν σχηματιστεί μικρές στάλες αλμυρού ιδρώτα και τα λευκά μαλλιά του κολλούσαν στο μέτωπό του καθώς κύκλωναν το ταλαιπωρημένο πρόσωπο.

«Α ρε πατέρα, τι τραβάμε για χατίρι σου!» σκέφτηκε για άλλη μία φορά, κι έπιασε την επόμενη σανίδα. Είχε στόχο να τελειώσει το κουβούκλιο της γέφυρας σήμερα και να στήσει αύριο την τροχαλία, καθώς θα έπρεπε να αρχίσουν να φορτώσουν το σκάφος προμήθειες. Πρόσεξε από μακριά τον μικρότερο αδελφό του να έρχεται φουρτουνιασμένος και αναρωτήθηκε τι είχε συμβεί πάλι.

– Τι έγινε;
– Ήρθε εκείνος ο αγύρτης, ο προμηθευτής αφρικανικών ζώων. Έχει φέρει δύο ιπποπόταμους, αλλά είναι και οι δύο αρσενικοί. Και παρόλα αυτά απαιτεί να πληρωθεί
– Και τι λες;
– Λέω να τους πάρουμε να τελειώνουμε.
– Όχι ρε συ, αφού είναι και οι δύο αρσενικοί!
– Και θα το καταλάβει ο πατέρας;
– Πλάκα μου κάνεις; Ένα ζώο τέτοιου μεγέθους, έχει σίγουρα και ανάλογου μεγέθους όργανα. Οπωσδήποτε θα φαίνεται ότι είμαστε χωρίς θηλυκό. Θα το καταλάβει ο πατέρας.
– Ναι, αλλά μόνο αν κάτσει να το ψάξει; Τι θα κάνει, τούμπα θα τον γυρίσει τον ιπποπόταμο; Κοίτα τον! Κάθε μέρα χειροτερεύει.

Σιώπησαν και οι δύο και τα βλέμματά τους στράφηκαν στον γέροντα. Εκείνος, σα να ένιωσε ότι οι γιοι του τον κοιτούσαν, βόγκηξε λίγο, έδιωξε μια μύγα που ήταν εδώ και ώρα στο μέτωπό του και άλλαξε πλευρό. Τώρα κοιμόταν του καλού καιρού.

Ο μεγάλος μίλησε πρώτος.

– Τέλος πάντων, είπαμε ότι θα του το προσφέρουμε αυτό και θα το προσφέρουμε. Οπότε, καλύτερα μην τους δεχτείς αρσενικούς και τους δύο. Να τους πάρει πίσω. Όλα για τον γέροντα.
– Ναι, αλλά σβήνει, σβήνει κάθε μέρα που περνά κι εμείς έχουμε λιώσει στην δουλειά. Και στα έξοδα. Μην τα ξεχνάμε και τα έξοδα.
– Μην με εκνευρίζεις πάλι. Θα σταματήσουμε μόλις φύγει.
– Κοίτα, για να μιλήσουμε ανοιχτά. Δεν έχει νόημα αυτό που κάνουμε. Του γέρου του έχει σαλέψει, λέει ότι του μιλάει ο Θεός και τέτοια. Κι εμείς αντί να του πούμε ορθά – κοφτά ότι τά ‘χει χάσει καθόμαστε και μαϊμουδίζουμε και του κάνουμε τα βίτσια. Έχουμε γίνει ρεζίλι σε όλη την πόλη!

Οργή πλημμύρισε τον μεγάλο αδελφό.

– Πώς τολμάς; Ξεχνάς για ποιον μιλάς; Ξεχνάς; Μιλάς για τον πατέρα μας, το Νώε! Μιλάς για τον άνθρωπο που μας μεγάλωσε.
– Δεν το ξεχνώ, ηρέμησε.
– Από τότε που χάσαμε τη μάνα, έκανε τα πάντα μόνος του. Μας τάϊσε, μας ανάστησε. Μας έμαθε τέχνες. Μας βρήκε γυναίκες. Μας άφησε κληρονομιά από κτήματα κι όχι από χρέη.
– Ηρέμησε λέω. Θυμάμαι.
– Όχι δεν θυμάσαι, δεν τα θυμάσαι όλα. Όσοι χειμώνες πέρασαν από πάνω του είναι χτυπήματα που δέχτηκε για λογαριασμό μας. Θυμάσαι όταν έκοψα το χέρι μου με το τσεκούρι του θείου Αβεσαλώμ; Ούτε θύμωσε ούτε τίποτα, μόνο με φρόντισε και κοίταξε να γιάνω. Όταν είχες αρρωστήσει με εκείνο τον τρομερό πυρετό, ξέρεις τι είχε κάνει; Είχε μείνει τρεις νύχτες άγρυπνος δίπλα σου. Μην τυχόν έρθει ο Χάροντας, να σηκωθεί ο πατέρας, να παλέψει μαζί του και να τον διώξει. Εκεί, συντροφιά με ένα καντήλι. Ώρες και νύχτες και καιρούς, εκεί. Τα ξέχασες αυτά; Όταν πέθανε το σκυλί και κλαίγαμε περισσότερο απ’ όσο κλάψαμε για τη μάνα κι αυτός αντί να μας μαλώσει μας παρηγορούσε; Όταν θέλαμε να κάνουμε το ταξίδι στη θάλασσα κι εκείνος έζησε δυο βδομάδες μόνο με ψωμί και χόρτα για να μας φτάσουν τα χρήματα; Πάντα του τέτοια πράγματα έκανε. Μας έδωσε την ζωή του. Οι δικές μας ζωές υπάρχουν επειδή αυτός ο άνθρωπος έβαλε την δική του στην αναμονή. Και θα τον πουλήσουμε τώρα έναντι πινακίου φακής;

Σιωπή για λίγο. Και μετά ξαναμίλησε.

– Δεν του έχουν μείνει πολλές μέρες, άκουσες τον γιατρό. Το Κακό Σπυρί τον τρώει. Το μόνο που τον ανακουφίζει από τους πόνους είναι το κρασί. Θα φύγει σε λίγο καιρό, βδομάδες του έμειναν ίσως μέρες. Με ημερομηνία λήξεως ζει. Είναι όμως ο άνθρωπός μας, είναι κομμάτι μας. Ε, νομίζει ότι ξέρει πως έρχεται Κατακλυσμός και θέλει να μας σώσει. Δεν είναι και μεγάλο πράγμα να στήσουμε μια Κιβωτό για χατίρι του.
– Έχεις δίκιο. Αλλά ήταν ανάγκη να πάρουμε και ζώα και μάλιστα τέτοια περίεργα πλάσματα που δεν έχουμε ξαναδεί από κοντά;
– Δεν θα είμαστε έτοιμοι μέχρι να τον χάσουμε. Δεν θα προλάβει την βροχή που φαντάζεται και τον κατακλυσμό που φοβάται. Θα νιώσει όμως ότι πρόλαβε και μας γλίτωσε και από αυτόν τον κίνδυνο, ότι μας εξασφάλισε. Θα φύγει ευχαριστημένος. Μια παράσταση είναι, ένα τελευταίο δώρο, για χατίρι ενός ανθρώπου. Δεν είναι και τόσο δύσκολο τελικά. Άλλωστε, αυτό το σκαρί δεν πρόκειται να ταξιδέψει ποτέ, οπότε κι αν του λείπουν κάποια πράγματα δεν θα πειράξει. Δεν είναι τόση δουλειά.
– Καλά, καλά. Έχεις δίκιο. Αλλά να ξέρεις, με τους προμηθευτές των ζώων θα συνεννοείσαι εσύ πια. Τους βαρέθηκα τους απατεώνες!

Και φεύγοντας:

– Α, ξέχασα να σου πω, δοκίμασα να βάλω τις καμηλοπαρδάλεις στο αμπάρι και δεν χωράνε έτσι όπως το έχουμε φτιάξει. Πρέπει να ανοίξουμε ένα παράθυρο στο κήτος του σκάφους για να βγάζουν τα κεφάλια τους έξω.
– Εντάξει, θα το κάνουμε αύριο, μόλις τελειώσω με την τροχαλία.

Ο γέροντας αναδεύτηκε και κάτι μουρμούρισε. Ο γιος έτρεξε δίπλα.

– Τι είναι πατέρα, θέλεις κάτι; Μίλα μου.
– Αχ, είδα εικόνες φριχτές, είδα το μέλλον και είναι γεμάτο πόνο.
– Ονειρεύτηκες;
– Ναι και όχι. Μου μίλησε Εκείνος πάλι.
– Και; Σου είπε κάτι διαφορετικό;
– Η βροχή θα είναι πιο μεγάλη απ’ όσο νομίζαμε. Σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες θα κρατήσει. Σαράντα μέρες γιε μου, και σαράντα νύχτες θα βασανίζεται ο κόσμος. Θα πνιγούν, όλοι θα πνιγούν. Όλοι οι άνθρωποι και όλα τα ζώα.
– Έλα πατέρα, μην κλαις. Μην κλαις. Θα είμαστε έτοιμοι. Θα τα καταφέρουμε. Όλα θα πάνε καλά, θα δεις. Θα είμαστε έτοιμοι.

Του κράτησε το χέρι, του χάιδεψε τα μαλλιά. Σύννεφα έκρυψαν τον ήλιο. Στο βάθος ακούστηκαν λιοντάρια να βρυχώνται.

– Όλα θα πάνε καλά.

Advertisements

16 Σχόλια

  1. Αιρετικέ!

    (παραγγελιά: παραλλαγή για το Λοτ και τη στήλη άλατος έχει το κατάστημα;)

  2. Καλέ αλκοόλι ήταν ο Νώε;; Για πες κι άλλα!! 🙂

  3. Ωραιότατα ξαναγράφεις την ιστορία αυτή. 🙂
    Για μένα -να το ξέρεις- όλα τα λεφτά είναι ο μονόλογος του μεγάλου γιου και ο τρόπος του. Ποια Κιβωτό? Και στον Άρη για να τον ευχαριστήσω, θα πήγαινα! Με συγκίνησες πάλι!

  4. Τι γλυκό, και τι εκπληκτική ιστορία… πάντα σκεφτόμουν πως όλοι θεωρούσαν το Νώε τρελό αλλά δεν είχα σκεφτεί τη σκοπιά των γιων του!!!

    Μου χάλασες βέβαια την εικόνα με τον αλκοολισμό και τον καρκίνο… αλλά χαλάλι σου, την έκανες πιο ανθρώπινη 😀

  5. Κατ’ αρχήν περί αλκοολισμού: σύμφωνα με την Βίβλο, ο Νώε ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έφτιαξε κρασί, μετά τον Κατακλυσμό και την προσάραξη στο Αραράτ. Και του άρεσε τόσο που έγινε αλκοολικός στα γεράματα. Δεν είναι όλα στη φαντασία του Μπαμπάκη δλδ. 😉

    @Krot:
    Flattery will get you mowhere! Χαχαχαχα!!!
    Την παραγγελιά θα την λάβω υπ’ όψη.

    @Blogάκι:
    Σσσσσςςςςςς….Μην λες ονόματα!

    @Ρενάτα:
    Χεχε, όχι διαπλανητικό ταξίδι με την Κιβωτό δεν είχα σκεφτεί. Σ’ ευχαριστώ πολύ πάντως. 🙂

    @Idάκι:
    Ε, άμα δεν κάνουμε μπάχαλο τις ιστορίες που ξέρουμε ήδη απ’ έξω κι ανακατωτά, τι κάνουμε εδώ μέσα; χαχαχα
    Να είσαι καλά, πολλά φιλιά.

  6. Εκ του αποτελέσματος καταλαβαίνουμε:
    α) Ότι λαμόγια υπήρχαν ανέκαθεν.
    β) Ότι παρ’όλα αυτά δεν κατάφεραν να καταστρέψουν την ομορφιά του κόσμου τούτου.
    γ) In vino veritas.
    δ) Ότι δεν θα μάθουμε ποτέ τι σκατά θα γίνει (αν γίνει) στην Αποκάλυψη, εκτός αν ο Μπαμπάκης μας εξηγήσει…
    Το λάτρεψα. Πάνω από όλα για την ευαισθησία ενός πατέρα… Φιλιά.

  7. Τρομερό μπαμπάκη!
    Καλημέρα

  8. Καλά μπαμπάκη….¨ΕΓΡΑΨΕΣ πάλι!

  9. Well done baby… Και τυχερό το παιδάκι σου που θα ακούει σούπερ ιστορίες…

  10. Απαραδεκτο κειμενο.
    Ο θηλυκος ιπποπόταμος είναι γνωστό οτι έχει το μισό όγκο και βάρος απο τον αρσενικό. 1,5 τόνο βάρος αντί 3,2 του αρσενικού.
    Επίσης και ποιος δε ξέρει οτι οι καμηλοπάρδαλεις δε μπορούν να ταξιδεύουν με το κεφάλι έξω απ το παράθυρο γιατι παθαίνουν ναυτία και εμετούς.
    Αρα γράφετε πράγματα για τα οποία δε γνωρίζετε κυριε Μπαμπάκη!!

    τα γράφετε υπέροχα ομως 🙂

  11. @industrial daisies:
    In vino veritas δεν λες τίποτα αγαπητή! χαχαχα
    Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Όσο για την Αποκάλυψη, δεν αποκαλύπτω ακόμα λεπτομέρειες. 😉

    @Δελφίνι:
    Μερσί Δεφινάκι, καλημέρα και σε σένα.

    @Anlu:
    Ευχαριστώ, ευχαριστώ. Χαίρομαι που άρεσε, γιατί είχα κάποιες αμφιβολίες για την δομή του ως κείμενο.

    @fevis:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ. Για την ώρα έχουμε εστιαστεί στα τρία γουρουνάκια και τον κακό λύκο, αλλά μόλις μπορέσω θα αρχίσω να του σερβίρω τρελά μπάχαλα! χαχαχα

    @Φάϊτ Μπακ:
    Έπρεπε να είχα βάλει μονόκερους αντί για ιπποπόταμους, όπως το είχα στο αρχικό κείμενο να δω τι θα έβρισκες να σχολίαζες τότε! LOL! 🙂
    Να είσαι καλά πάντως, σ’ ευχαριστώ.

  12. ΟΛΑ θα πάνε καλά!

    Γενικώς…

  13. Έτσι μπράβο!
    Αυτό θέλουμε κι εμείς να ακούμε. Και να ξέρουμε.
    Σμουτς! – προετοιμάσου ψυχολογικά ότι θα βρεθούμε στις επόμενες μέρες, ΟΚ;

  14. Και τελικά πήγαν όλα καλά? Ώρες ώρες δε το νομίζω καθόλου αυτό. 😦

    Από τα πολύ ωραία σου 🙂

  15. νομίζω ότι οφείλω και γω να αναγνωρίσω πως το κείμενο ήταν καταπληκτικό…

  16. @confused:
    Ευχαριστώ – όσο για το πώς πήγαν τελικά τα πράγματα, ήθελα επίτηδες να αιωρείται μια αβεβαιότητα. Αν το έγραψα όπως το είχα στο μυαλό μου, δεν πρέπει καν να είστε σίγουροι αν ο Κατακλυσμός έγινε τελικά ή απλώς δημιουργήθηκε ένας urban legend γύρω από αυτή την ιστορία.

    @Γιώργος:
    Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε. Την καλημέρα μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: