Βιασύνη

Χθες το πρωί έφυγα από το σπίτι καθυστερημένος για μια συνάντηση. Ο μικρός ήταν λίγο αρρωστούλης τις τελευταίες ημέρες και καθώς εγώ τον πάω στον παιδικό σταθμό (η μαμά μας φεύγει για δουλειά πολύ πρωί) προκύψαν διάφορες μικρο-καθυστερήσεις. Μπήκα λοιπόν στο σταθμό του μετρό ένας αγχωμένος σίφουνας. Δίπλα στα μηχανάκια αυτόματης έκδοσης εισιτηρίων περιφέρεται παλληκαράκι. Νέος, ιδρωμένος, τσαλακωμένος, καμπουριαστός, με βλέμμα που γυαλίζει και με ένα κράνος μηχανής στο χέρι. Κοιτάζει ποιοι παίρνουν ρέστα από τις μηχανές και τους προσεγγίζει με την ιστορία του.

– Συγνώμη, να σου πω λίγο; Έμεινα από βενζίνη με το μηχανάκι, μήπως υπάρχουν πενήντα λεπτά, οτιδήποτε, να μπορέσω να κάνω κάτι.
– Τι να τα κάνεις;
– Κάτι, κάτι, να μπορέσω να κάνω κάτι.

Έφυγα χωρίς να του δώσω. Λέω ότι φταίει η βιασύνη μου και το μετάνιωσα. Έπρεπε να είχα δώσει.

Ξέρουμε όλοι ότι τα λεφτά δεν θα γινόντουσαν βενζίνη. Αν η ιστορία του ήταν αληθινή, τότε θα κλείδωνε το μηχανάκι και είτε θα έπαιρνε ταξί για το σπίτι, είτε θα ζητούσε εισιτήριο για το μετρό, είτε θα το ρίσκαρε και θα έμπαινε τζάμπα στους συρμούς. Τα λεφτά θα πήγαιναν για πρέζα.

Η αυτόματη σκέψη «εγώ δεν του δίνω λεφτά για να τα κάνει ναρκωτικά» δεν με βρίσκει σύμφωνο. Ναι, συμφωνώ ότι υπάρχει ηθικό θέμα, αλλά ποια ρεαλιστική εναλλακτική έχει ένας εθισμένος άνθρωπος; Αν δεν καταφέρει να μαζέψει τα λεφτά ζητιανεύοντας, και πάλι θα χρειάζεται την δόση του, οπότε τι θα κάνει; Θα κλέψει, θα ληστέψει, θα χτυπήσει. Αν δίνουμε όλοι από λίγο γλιτώνουμε δύο συνανθρώπους μας από μια ληστεία: αυτόν που θα την υποστεί και αυτόν που θα την κάνει. Είναι πολύ υπεροπτικό να πιστεύουμε ότι έχουμε έλεγχο στο πώς θα ξοδέψει τα λεφτά ο εκάστοτε ζητιάνος. Ναι μεν στις συνηθισμένες περιπτώσεις είναι λογικό και άμεσο να λες ότι δεν πρόκειται να τον βοηθήσεις την διαιώνιση μιας προβληματικής συμπεριφοράς, αλλά η ντρόγκα δεν κόβεται με το έτσι θέλω. Χρειάζεται να μπει ο άνθρωπος σε μια σκληρή και επίπονη διαδικασία, να δεχτεί υποστήριξη, να αποκοπεί από τους καλοθελητές που θα τον προσεγγίζουν για μια δόση ακόμα. Είναι τρέξιμο Μαραθωνίου πάνω σε τοπίο Γολγοθά.

Παλιότερα κυκλοφορούσα καθημερινά στο κέντρο και ιδίως γύρω από την Ομόνοια και τα Εξάρχεια. Επειδή δεν είναι ασφαλές να εμφανίσεις πορτοφόλι μπροστά σε τέτοιες περιπτώσεις είχα πάντα ψιλά στην τσέπη μου. Επιδιώκω να δίνω στους ναρκομανείς, γιατί ακριβώς δεν θέλω να αναγκαστούν να κάνουν κάτι ακραίο για να εξασφαλίσουν την δόση τους (και σε όσους μου δείχνουν κίτρινο χαρτί δίνω, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Εχθές δεν το έκανα. Ήμουνα τόσο βιαστικός που ενώ είχα διαθέσιμα ψιλά προσπέρασα τρέχοντας.

Αυτά τα δευτερόλεπτα που δεν στάθηκα τα σκέφτομαι από χθες. Η έλλειψη χρόνου μας κυριαρχεί και η τόση βιασύνη προκύπτει εξ αυτής. Βιαστικά ζω τον τελευταίο καιρό, προσπαθώντας να προλάβω να χωρέσω μέσα στις ώρες που έχει ένα 24ώρο όλα όσα πρέπει ή θέλω να κάνω. Η πίεση για τον χρόνο έχει φτάσει στο κατακόρυφο. Βιαστικά γυρνώ στο σπίτι, πιεσμένα διαπεραιώνω λίγο παιχνίδι με το παιδί, ελάχιστα βλέπω την καλή μου. Δεν παίρνω φίλους στο τηλέφωνο, δεν βλέπω τα DVD που νοικιάζω, κι εκείνη η ρημάδα η φορολογική δήλωση με περιμένει να την συμπληρώσω. Ακόμα και στο blog δεν προλαβαίνω να γράφω τις ιδέες που μου έρχονται και τις αναμνήσεις που θέλω να μην ξεχάσω. Να, ο γιος μου πήρε καινούργιο ποδήλατο, με βοηθητικές, την Κυριακή. Βρεθήκαμε με τους κουμπάρους και περάσαμε καταπληκτικά. Μαγείρεψα ινδικό. Ο Παναθηναϊκός έγινε πάλι πρωταθλητής Ευρώπης. Δεν πήγα στο μπλογκο-πάρτυ. Δεν έχω γράψει τίποτα για αυτά, αλλά αυτά είναι τα νέα μου τις τελευταίες μέρες. Εδώ δεν έγραψα για εχθές, φαντάσου!

Βιαστικά πληκτρολογώ και τούτο δω το κείμενο, με το μυαλό να μην έχει αποφασίσει για ποιον γράφω τελικά, για τον ναρκομανή που έχει ανάγκη την πρέζα του ή για μένα που έχει ανάγκη το χρόνο μου. Ξέρω πολύ καλά ότι τα προβλήματά μου είναι γελοία σε μια πιθανή σύγκριση των δύο, αλλά δεν μπορώ να μην ρωτάω τον εαυτό μου ορισμένες φορές: μήπως έχω 50 λεπτά; Έστω 30 λεπτά, μισή ώρα; Να μπορέσω να κάνω μέσα σε αυτήν κάτι. Κάτι άλλο, κάτι από αυτά που πραγματικά θέλω. Να προλάβω. Να νιώσω ότι τα κατάφερα.

Αργεί η καλοκαιρινή άδεια φέτος.

Advertisements

19 Σχόλια

  1. Χαίρομαι που έχω λίγο χρόνο να σου πω μια καλησπέρα και να σου στείλω ένα γλυκό φιλάκι!! 🙂
    Κάνε λίγο κουράγιο!!!
    Θα δεις που θα στρώσουν τα πράγματα!!

  2. Ναι, ρε γμτ, αργεί η άδεια!

  3. Άχ αυτή η άδεια…καλοκαίριασε όμως!

  4. Παλιά έδινα σε όποιον μού ζητούσε.

    Κάποιο μεσημέρι, ένας με έκλεψε την ώρα που του έδινα.

    Από τότε, κομμένη.

    Δεν ξέρω αν είναι σωστή η αντίδρασή μου, αλλά είναι η μόνη που μπορώ να έχω…

  5. cyrus, ούτε εμείς προλαβαίνουμε να βρεθούμε όπως θέλουμε, οπότε μας βλέπω να ερχόμαστε εδώ στου Μπαμπάκη να τα λέμε, καρδιά μου…
    Ε; Τι λες;

    Α! Γεια σου, Μπαμπάκιε! Τι κάνεις, χρυσό μου; Καλά; Τρέχεις, ε;
    Μην του δίνεις σημασία…
    Που θα πάει, σε λίγο θα φτιάξει, δεν είναι στο χέρι του…
    Μέχρι τότε, χαμόγελα και γέλια, έτσι για να μην μας σπάσει ο τσαμπουκάς!

  6. @Blogάκι:
    Τι ωραίο πρώτο σχόλιο!
    🙂

    @Αλεπού:
    Θα μπορούσα να φύγω σε μισή ώρα λέμε!

    @AnLu:
    Καλοκαίριασε, αλλά εμείς ακόμα εδώ, στις Θερμοπύλες!

    @cyrusgeo:
    Γιαυτό λέω ότι κρατούσα πάντα ψιλά έξω από το πορτοφόλι, για να μην δει τα υπόλοιπα και του γυρίσει το μάτι ανάποδα. Έχω δει άνθρωπο στην Πατησίων να βρίσκεται ξαφνικά υπό την απειλή μαχαιριού σε τέτοια περίπτωση. Δυστυχώς δεν μπορείς να μαντέψεις σε πόσο απελπιστική κατάσταση βρίσκεται ο απέναντί σου και τι είναι ικανός να κάνει.

    @Artanis:
    Έλα με το chat εδώ μέσα!
    Αχ, ό,τι μπορούμε κάνουμε κορίτσι μου. Τώρα ας πούμε προσπαθώ να βρω στο τηλέφωνο έναν συνεργάτη για κάτι που έχουμε υποσχεθεί να στείλουμε σε πελάτη και νάδα, που λένε και οι ισπανόφωνοι…(τον πόνο μου λέω κοινώς)

  7. συμφωνώ απόλυτα με το να δίνουμε λεφτά στους ναρκομανείς.. κανείς δεν κόβει τα ναρκωτικά μόνο και μόνο επειδή δεν έχει λεφτά, αν αυτό είναι το επιχείρημα αυτών που δεν δίνουν. το ίδιο ισχύει και με το κάπνισμα άλλωστε, όσο και να ακριβύνει κάποιοι θα κάνουμε οικονομία από παντού για να παίρνουμε τσιγάρα.
    καταλαβαίνω την απο πάνω αντίδραση, είναι πολύ απογοητευτικό και πολύ δύσκολο να παραβλέψεις την απληστία (λόγω απόγνωσης όμως) του ενός και να συνεχίσεις να δίνεις στους άλλους, με την ελπίδα ότι αυτοί θα το εκτιμήσουν και θα σε σεβαστούν. ούτε εγώ ξέρω τι θα έκανα στη θέση του/της cyrusgeo..
    φιλιά και καλά κουράγια μπαμπάκη μας..

  8. @deadend mind:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ, μου κάνει καλό να ξεσπάω εδώ μέσα. Όσο για τους ναρκομανείς, είναι πολύ ανθρώπινο και το να μην δώσεις. Δυστυχώς το πρόβλημα είναι τόσο βαθύ και τόσο ευρύ που τα ψιλά που μαζεύουν από δω κι από κει είναι λεπτομέρειες μπροστά στην ουσία του θέματος.

  9. Κουράγιο, Μπαμπάκη. Πάντως πετυχημένος ο παραλληλισμος σου, αυτός έχει ανάγκη τα λεφτά για πρέζα και εσύ χρόνο να βρεθείς με τους δικούς σου!Εύχομαι να ξεπήξεις γρήγορα!
    Η επόμενη αργία είναι στις 28/5, του Αγίου Πνεύματος! 😉

  10. αμα συνεχισεις να σκεφτεσαι ετσι ομως, όταν θα κερδισεις το Λοττο θα μοιρασεις ολα τα λεφτα σε φιλανθρωπιες και τότε πάει, όχι σπιτι μέσα σε ηφαίστειο δε θα πάρεις, αλλά ούτε γκαρσονιέρα στην Αχαρνων
    🙂

  11. το welcome ξεμεινε απο πριν -αγνοησε το

  12. 1. Πρεπει να μαθεις τη λεξη «αναθεση».Ο,τι δεν προλαβαινεις να κανεις , βαλε αλλους να το κανουν(συγγενεις ,φιλους κλπ)
    2. Θεσε πρωτεραιοτητες και βαλε σε «αναμονη» δευτερευοντες δουλειες.
    3. Σταματα να δινεις χρηματα σε ζητιανους.Να το κοψεις μαχαιρι.Θα νιωσεις πολυ καλυτερα αν αντι να δινεις σε ζητιανους καθε λιγο , αποφασισεις 1-2 φορες το χρονο να δωσεις καποια βοηθεια σε μια οικογενεια που το εχει πραγματικα αναγκη.
    4. Αυτες οι ατιμες οι διακοπες αργουν πολυ.Κανε διακοπες στο σπιτι σου, βαλε πανω απο τη μπανιερα την αφισα μιας παραλιας και βαλε και το μαγιουδακι σου ,παρε και ενα φραπεδακι στο χερι …και ολα θα πανε καλα.
    5. Αν αποφασισεις να κανεις κι αλλο παιδι , κοιτα να ειναι κοριτσι για να βοηθαει και λιγο στο σπιτι( ξερω τι σου λεω, εχω 3 γιους και τα τεμπελικα δεν βοηθουν καθολου.Να θυμασε οτι υπαρχουν και χειροτερα,…διακοπες? υπαρχει τεοιο πραγμα….????

  13. Περιέγραψες το χάος μέσα στο οποίο, λίγο πολύ, ζούμε όλοι μας… Εγώ συνήθως το καταλαβαίνω όταν πάω στο νησί.. Εκεί ακόμα και το άγχος και η πίεση έχουν άλλους ρυθμούς… Πιο χαλαρούς…Πιστεύω πως κάποτε θα καταφέρω να αποδράσω μόνιμα από αυτήν την πόλη που τρωει τα παιδιά της… Δεν είναι έυκολες οι αλλαγές αυτές και εγώ που ήδη παράτησα μια φορά μια καριέρα λαμπρή για να γίνω full time μαμά ξέρω καλύτερα από τον καθένα πως για κάθε τι που κερδίζεις θυσιάζεις κάτι άλλο που είχς μάθει να θεωρείς μέχρι τότε σημαντικό… Όμως κάνοντας τον απολογισμό μου οι επιλογές μου με δικαιώνουν ακόμα… Εύχομαι κάποια στιγμή, σύντομα, να μπορέσεις να κάνεις και εσύ τις δικές σου επιλογές σε βάρος της – οικονομικής κυρίως- άνεσης σας, αλλά σίγουρα υπέρ της ποιότητας ζωής σας…

  14. Μπαμπάκη,
    τα κατάφερες!

    σε διαβεβαιώ.

  15. mpampakis, μετακινούμαι καθημερινά με τρένο μετρό και είχα καιρό να σκεφτώ αυτό το πράγμα έτσι. κράταγα μόνο τα νεύρα μου »άσε με να περάσω, λέμεεε»… και με κόλλησες λιγάκι στον τοίχο με αυτό το ποστ 😉 Αυτό είναι που λένε φουν φορ θοτ;

    Δεν προλαβαίνεις λες να κάνεις τπτ; Από μια περίεργη ματιά είναι και λίγο ευτυχία αυτό γιατί κρατάς την επιθυμία ζωντανή.
    {Ωραίος ο Φελίπε στο avatar :D}

  16. @Ρενάτα:
    Καλημέρα κορίτσι – κι ευχαριστώ! 28 είπαμε; Αργεί *και* αυτό ή έτσι μου φαίνεται; 😉

    @Φάϊτ Μπακ:
    Βρε λες γιαυτό να μην μου μένει μία στην τσέπη όχι στο τέλος του μήνα αλλά από την πρώτη κιόλας βδομάδα; χαχαχα

    @Maria-Maria:
    Το πρόβλημα με την ανάθεση που λες είναι ότι δεν πρόκειται για δουλειές που εγώ έχω επιλέξει να κάνω, αλλά που μου «φοριούνται» εκ των άνω σαν υποχρεώσεις. Δεν μιλάμε δλδ για πράγματα που μπορούν να κάνουν συγγενείς ή φίλοι. Και φυσικά δεν δίνω λεφτά για να νιώσω εγώ καλύτερα (φαίνεται κάτι τέτοιο από το κείμενο???)
    Σε κάθε περίπτωση, καλώς ήλθες στο μπλογκ.

    @fevis:
    Στην καρδιά του θέματος είσαι. Έχω προβληματιστεί πολύ τον τελευταίο καιρό για το πώς διασφαλίζει κανείς την ποιότητα ζωής του. Έχω πάντως την εντύπωση ότι στον όποιο απολογισμό πολύ περισσότερο θα μετρήσει ο χρόνος που πέρασα με οικογένεια και φίλους παρά οι εταιρικοί στόχοι.
    Κι όλα αυτά που γράφεις και περιστρέφονται γύρω από το νησί τα αντιπαρέρχομαι γιατί θα φανεί πόσο ζηλεύω. 🙂

    @allmylife:
    Ααααααχχχχ….Δε νιώθω πάντα ότι τα κατάφερα ξέρεις….Να είσαι καλά, αισιόδοξή μου εσύ.
    Και να ανοίγουμε και κανά κινητό πού και πού, ‘ντάξει;

    @aa-duck:
    Χεχεχε, αυτό για το οποίο με «κατηγορείς» δεν με χαλάει, αντίθετα μου αρέσει να τσακώνω στον αέρα προβληματισμούς που κρύβονται μέσα σε πολλούς από εμάς. Θενκς για τον Φελίπε.

    Καλημέρα σε όλους.

  17. Αχ βρε μπαμπάκη, υπομονή και θα έρθει και η άδεια και θα είσαι όλη μέρα με τον πιτσιρικά μου (σου).
    Όσο για τους εθισμένους..

  18. @Στέφυ:
    …αποσιωπητικά. Κι εγώ έτσι νιώθω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: