• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Μαΐου 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Απρ.   Ιον. »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Ο μικρός μας γαστρονόμος

Δεν είναι μυστικό ότι είμαι άνθρωπος που αγαπά τη μαγειρική, το κρασί και την ενασχόληση με τις γεύσεις. Καθώς μάλιστα στο σπίτι είμαστε δύο οι οικιακοί μάγειρες, ο μικρός μας έχει μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον όπου είναι απόλυτα φυσικό όχι μόνο να μαγειρεύουμε παρέα, αλλά και να υπάρχει σχεδόν πάντα κάτι που μυρίζει ευχάριστα στην κουζίνα. Βλέποντάς μας να μαγειρεύουμε έχει συνηθίσει να συμμετέχει στην διαδικασία και να έχει και άποψη για αυτή.

Προχθές λοιπόν πήραμε το επετειακό τεύχος του Γαστρονόμου της Καθημερινής. Περιοδικό αναφοράς κατά την γνώμη μου, ακόμη και αν δεν βρίσκω πάντα της αρεσκείας μου όλα τα άρθρα ή τις συνταγές (γκρινιάζω για να γκρινιάξω, η εξαίρεση είναι αυτό). Αναφοράς πάντως: αποδελτιώνεται, αποθηκεύεται και δίνει ουκ ολίγες ιδέες. Πολύ καλό. Άσε που φιλοξενούν και γνωστό και μη εξαιρετέο blogger εκεί μέσα (του οποίου είμαι δεδηλωμένος φανατικός αναγνώστης), άρα σίγουρα οι άνθρωποι που το στήνουν είναι σε θέση να ξεφεύγουν από την πεπατημένη, πράγμα απαραίτητο στην κουζίνα.

Καθόμαστε λοιπόν με τον ζουζούνο «να διαβάσουμε συνταγές» όπως μου είπε. Τι είναι αυτό και τι είναι εκείνο, το ξεφυλλίσαμε όλο το περιοδικό, αναλύσαμε τις φωτογραφίες, κριτικάραμε γεύσεις («εμένα ‘εν μ’ αρέσουν οι αγκινά’ες») και απέσπασε έντεχνα πατρική υπόσχεση να μαγειρέψουμε σπαγγέτι με καβούρι. Τρέχω δευτεριάτικα στο σούπερ-μάρκετ μεταξύ meeting, παίρνω καβουρόψιχα σε κονσέρβες και επειδή είναι δεδομένο ότι θα αργήσω να πάω σπίτι, η μαμά μας προετοιμάζει τα λαχανικά το απόγευμα: είναι ήδη πλυμμένα, κομμένα και έτοιμα για μένα. Ο πιτσιρικάς της βρήκε την συνταγή στο περιοδικό και επέμενε ότι εκτός από «μα’ντανό» και «κ’εμμύδι» έπρεπε να βάλουν και καβούρι. «Θα περιμένουμε τον μπαμπά να φέρει το καβούρι» – κλάμα και οδυρμός, σαν να του πήραμε πίσω το δώρο του Άγιου Βασίλη. Με αυτά και με αυτά, έκανε λίγο υπομονή και μόλις μπήκα σπίτι δεν με καλησπέρισε: με ρώτησε αν έφερα καβούρι.

Ακολουθεί λοιπόν η συνταγή από το τρέχον τεύχος του Γαστρονόμου τροποποιημένη όπως εφαρμόστηκε στο μπαμπακο-νοικοκυριό.

Σπαγγέτι με καβούρι

Υλικά

  • Μισό κιλό σπαγγέτι
  • Καβουρόψιχα από δύο έως τρεις κονσέρβες (περί τα 350 gr καθαρό βάρος). Μιλάμε για πραγματικό καβούρι και όχι σουρίμι και τέτοια, ΟΚ?
  • 3-4 φρέσκα κρεμμυδάκια
  • 1-2 σκελίδες σκόρδο
  • μισό ματσάκι μαϊντανός
  • ένα σφηνάκι βότκα (για το τηγάνι, όχι για σας)
  • ελαιόλαδο (με μέτρο)
  • ένα παιδί που απαιτεί να συμμετέχει σε όλη την διαδικασία

Βήματα

  1. Ανεβάζουμε το παιδί πάνω στον πάγκο. Εναλλακτικά, το αφήνουμε να βάλει μια καρέκλα δίπλα μας και να ανέβει πάνω της. Προσοχή, θέλει και να βλέπει και να πιάνει!
  2. Ανοίγουμε τις κονσέρβες προσέχοντας να μην τις πιάσει το παιδί και βάζουμε την καβουρόψιχα σε ένα σουρωτήρι. Την αφήνουμε.
  3. Καθαρίζουμε και ψιλοκόβουμε τα κρεμμυδάκια, το σκόρδο και το μαϊντανό. Το παιδί τα ανακατεύει περήφανο σε μια μικρή σαλατιέρα.
  4. Βράζουμε τα μακαρόνια σε άφθονο αλατισμένο νερό. Έχουμε ζεστάνει ήδη το νερό στον βραστήρα πριν το ρίξουμε στην κατσαρόλα γιατί το παιδί βιάζεται λέμε.
  5. Το παιδί έχει βγάλει δύο καρότα από το ψυγείο, τα οποία είναι προσθήκη από άσχετη συνταγή. Ήρεμα και σταθερά του λέμε ότι δεν θα βάλουμε καρότα σε αυτά τα μακαρόνια, όσο κι αν επιμένει. Ενδέχεται να χρειαστούμε επιπρόσθετα σφηνάκια βότκας σε αυτό το βήμα.
  6. Παράλληλα με τα παραπάνω, ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο σε ένα φαρδύ τηγάνι και τσιγαρίζουμε τα μυρωδικά. Μόλις ξανθύνουν λίγο τα σβήνουμε με την βότκα.
  7. Προσθέτουμε το καβούρι στο τηγάνι. Ανακατεύουμε διαρκώς για 3-4 λεπτά. Καβγαδίζουμε με το παιδί για το ποιος είναι ο καθ’ ύλην αρμόδιος για το ανακάτεμα. Συμβιβαζόμαστε ότι θα ανακατεύουμε και οι δύο, ο καθένας με την κουτάλα του. Και ψύχραιμα με αυτή τη βότκα επιτέλους!
  8. Έχουμε σουρώσει τα μακαρόνια, τα ρίχνουμε στο τηγάνι και τα φέρνουμε βόλτα μέχρι να ανακατευτούν καλά με την σάλτσα. Έτοιμο. Νοστιμότατο, ελαφρύ και σβέλτο.

Tip: επειδή τα μακαρόνια θα μπούνε και στο τηγάνι και θα «βράσουν» κι εκεί, τα βράζουμε λίγο λιγότερο από τις προδιαγραφές τους. Ένα λεπτό λιγότερο αρκεί.

Επίσης: δεν το δοκίμασα, αλλά φαντάζομαι ότι θα ταίριαζαν πολύ μερικοί κόκκοι ροζ πιπεριού ολόκληροι στο τηγάνι.

Σερβίρουμε με φρεσκοτριμένο πιπέρι και αν κάποιος ρίξει τυρί κάνουμε αμέσως αίτηση για στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων. Πίνουμε Ασπρολίθι (ορεινός Ροδίτης Πατρών), Ρομπόλα ή κάτι ανάλογα ξηρό και φινετσάτο. Φροντίζουμε να γράψουμε την άλλη μέρα στο blog ως χαζομπαμπάδες για το πόσο γκουρμέ παιδί έχουμε τέλος πάντων. Διότι δεν μαγείρεψε μόνο, πλάκωσε κι ένα πιάτο μετά, ενθουσιασμένος με την κατάσταση. Έτσι, έτσι.

Και εν κατακλείδι κοιτάζουμε να χρησιμοποιήσουμε το blog όπως οι κανονικοί άνθρωποι: ως διαδικτυακό ημερολόγιο, γράφοντας πράγματα που θέλω να θυμάμαι ότι έγιναν μετά από καιρό. Κι εσείς που μπλέξατε και διαβάζετε για καβουρο-μακαρονάδες, ας προσέχατε, χαχαχα.

Καλημερούδια!

ΥΓ: Βρε μπας και έπρεπε το σημερινό να το είχα ανεβάσει στα Οινομαγειρέματα;

Advertisements

40 Σχόλια

  1. Καταρχήν ευχαριστούμε για την υπέροχη συνταγή!.

    Κατά δεύτερον έχω a couple ερωτήσεις να κάνω:
    α) Μπορεί το φαγητό να συνοδευτεί από ΣΟΚΟΛΑΤΟΥΧΟ ΓΑΛΑ? (χαχα στη χάλασα ε?)
    β) Πόσο «κινδυνεύουμε» εφόσον δεν έχουμε παιδί, να αποκτήσουμε δεδομένου ότι το καβούρι ως θαλασσινό είναι αφροδισιακό?
    γ) Εαν δε συμβεί το παραπάνω κινδυνεύουμε να αποκτήσουμε καβούρια στις τσέπες?

    Κατα τρίτον (και στα σοβαρά τώρα) Χίλια μπράβο γιατί μαθαίνετε στο παιδί την αξία της ποιότητας ζωής με το να συμμετέσει στη διαδικασία της μαγειρικής και να την αντιλαμβάνεται ως κάτι το υπερ-γοητευτικό. Μακάρι να μην είσασταν η εξαίρεση με τόσες οικογένειες που απέχουν τελείως από την μαγειρική και προτιμούν -σε σχεδόν μόνιμη βάση- τα έτοιμα.

    Καλημέρες

  2. Ωραία συνταγή!
    Για να αποφύγουμε το επιδόρπιο μετά (που είναι και καλοκαίρι), μπορούμε να βουτήξουμε στα φιλιά τον Μικρό Λουκούμη;

  3. Πεινάω ρε, έλεος!

    🙂

  4. Ποποοοοοοοοοοοοο…Καβουρομακαρονάδα…Λατρεύω τα θαλασσινά, οστρακοειδή..Μπορώ να τρώω ένα μήνα μόνο τέτοια…
    Ευχαριστώ για την συνταγή 😉

  5. Θερμά συγχαρητήρια σε όλη την οικογένεια γαστρονόμων… Μην νομίζετε όμως, είμαστε πολλοί εκεί έξω… Εγώ έχω ακόμα το πρώτο δίπλωμα παρακολούθησης των μαθημάτων μαγειρικής του Αρι από το νηπιαγωγείο, κορνιζαρισμένο μάλιστα σε περίοπτη θέση στο γραφέιο μου και ας έχει φτάσει αισίως 15μισι… Να σημειώσω δε ότι κάνει τα καλύτερότερα κροκ μεσιέ για πρωινό που έχω δοκιμάσει στην ζωή μου… Οπότε θαυμάζετε τον κανακάρη σας ανέτως…Με την βότκα μόνο να προσέχετε λίγο μην μου γίνετε ΑΑ αντί για chefs περιοπής!!!!:-)

  6. Μάλιστα! Μετά μου λες για ινδικά! Λοιπόν κατέληξε, τέτοιο φίλεμα θέλω, αλλιώς θα περιμένω τις σοκολάτες της μικρής! 😉 ! Εξάλλου η σπόντα για το τυρί, τζάμπα πήγε, αφού θα τη διαβάσει μετά μια βδομάδα! 😛

    Καλησπέρα και δώσε δυο σβουριχτά φιλιά από μένα στο μικρό γλυκούλη! 😀

  7. Έλα ρε, καβουρομακαρονάδα… κι έψαχνα να βρώ φρέσκια καβουρόψιχα αλλά μόνο σουρίμι (αηδίες) έβρισκα στο Champion της Λ. Αμφιθέας. Θα δοκιμάσω το βράδυ στο Carrefour.

  8. Μμμμμμμ! Κρατάω τα καβούρια, τη βότκα και τον μικρό! Τα υπόλοιπα δικά σας! 😉

  9. kamia sxesi me tin sintagi voudou tou pit papadakou

  10. Καλά, λύθηκα στα γέλια!!!
    Η πιο καλή συνταγή που έχω διαβάσει ποτέ μου!!!
    Γιατί φυσικά δεν πετυχαίνει χωρίς τα απαραίτητα συστατικά: το παιδί και την βότκα!!!
    😀

  11. Πρώτα-πρώτα, καλά έκανες και τ’ ανέβασες εδώ, να το δούμε σαν απλοί και κανονικοί άνθρωποι (κι όχι σαν συνθετικές πλαγγόνες).
    Δεύτερον, το δοκίμασα, αλλά χωρίς βότκα, που την ήπιε το παιδί.
    Τρίτον, το παιδί δεν ήταν σε καρέκλα, γιατί είναι μόνο του δυό μέτρα.
    Μετά απ’ αυτά, απέτυχα. Θα ξαναδοκιμάσω και με καβούρια.
    Χαίρεστε.

  12. Καλά, χωρίς πλάκα άμα γνωριστούν ο ανιψιός μου με τον γιο σου, θα έχουμε τρελά γέλια και πολλά μαγειροτσουκαλίσματα! Φαντάσου δε, και την συζήτηση ανάμεσα στους δύο plus τρίχρονους, ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ !!!
    (Ανιψιός: Θου λέω, είναι πολυ ω’αία η ποτοκαλάδα θτα κεφτεδάκια!!
    Υιός Μμαμπάκη: Ναι, αλλά εγώ έχω και 2 καρότα, να βάλουμε και κ’εμύδι.
    Α: Μετά να φτιάκθουμε και το κέικ με θοκολάτα.
    Υ.Μ.: Δεν κσιέρω, ο μπαμπάκης μου θα φέ’ει και καβού’ι.
    Α. Α, πολύ ω’αία! Θα το βάλουμε θτα μουθτοκούλου’α!!)

    Η δική μου ανιψομαγειροπείρα λέει όμως ότι είναι καλύτερα η καρέκλα γιατί στον πάγκο κάθεται πλαγιαστά ο μινιόν γκουρμέ και δεν μπορεί να ανακατέψει καλά τα δέοντα, άσε που καταλαμβάνει χρήσιμο χώρο που μπορούμε να απλώσουμε τα υλικά μας!!
    ;-D

  13. @lupa:
    Θα αντιπαρέλθω τα χιουμοριστικά αριθμημένα σχόλια μόνο και μόνο για την γνωστή αναφορά στο γνωστό υγρό του Σατανά, που είναι δεδομένο ότι σερβίρεται στον ένατο κύκλο της Κολάσεως στους πλέον στυγνούς εγκληματίες στην ιστορία της ανθρωπότητας, με έξτρα κανέλλα από πάνω (μπλιαξ!!!) και θα επικεντρωθώ στο σοβαρό του θέματος:
    Ξέρεις, είναι τρόπος ζωής από κάποιο σημείο και πέρα. Κι εμείς θα φάμε σκουπίδια, κι εμείς θα παραγγείλουμε και ντελίβερι. Αλλά θα είναι η εξαίρεση, σε επίπεδο δεκαπενθήμερου και αν. Βλέπω πράγματα και θάματα στις ηλικίες μας και με εντυπωσιάζει το εξής: ακόμα και αν δεν λυπούνται την υγεία τους (που την υπονομεύουν σε βάθος χρόνου) δεν σκέφτονται την γεύση τους; Πόσα μπέργεκρ μπορεί να φάει ο άνθρωπος στη ζωή του πριν τα σιχαθεί; Πόσες φορές χτυπάς σουβλάκια πριν νομίσεις ότι όλα τα φαγητά έχουν την ίδια γεύση; How many roads must a man walk down before you call him a man που έλεγε κι ο Μπομπ…

    @aa-duck:
    Τα ρουφηχτά στον «Μικρό Λουκούμη» (πολύ καλό!) προβλέπονται! χαχαχα

    @kaltsovrako:
    No mercy! LOL!
    Μπορείς να με εκδικηθείς στο επόμενο ποστ σου, το μπινελικικό. χαχαχα 😉

    @BeBe:
    Τελικά δεν είμαστε και λίγοι οι φανατικοί των θαλασσινών.
    Να είσαι καλά!

    @fevis:
    Μα νόμιζα ότι η ιδιότητα του ΑΑ πάει πακέτο με τον σεφ περιοπής! LOL!
    Να είσαι καλά, σ’ ευχαριστώ πολύ. Ανυπομονώ για την εποχή που θα δημιουργεί μόνος του. Για την ώρα απολαμβάνει να συμμετέχει ενεργά, και (με εξαίρεση την χρήση εργαλείων που κόβουν) κάνει περίπου τα πάντα.

    @Ρενάτα:
    Και ινδικά κάνουμε, και καβούρια κάνουμε, και απ’ όλα κάνουμε. Σχόλια τόσο πετυχημένα όσο το «τζάμπα πήγε η σπόντα» δεν ξέρω αν έχω κάνει πρόσφατα – μιλάμε γέλαγα δυνατά μέσα στο γραφείο. Αν και το καβούρι έχει τόσο λεπτή γεύση που πραγματικά είναι μεγάλη αμαρτία να την καλύψεις με τυρί.
    Πολλά φιλιά και σε σένα, κι ευχαριστώ.

    @Αντώνης_Χ:
    Τι να σου πω, έπρεπε να συντονιστούμε να έπαιρνα και σε σένα. Φρέσκο βέβαια ομολογώ ότι δεν ξέρω να το χειριστώ. Θα την έβρισκα την άκρη – αφού είχα καταστρέψει δυο – τρία ανυπεράσπιστα καβούρια όμως. Καλή επιτυχία στην αναζήτηση!

    @An-Lu:
    Όταν λες τα υπόλοιπα εννοείς τον μαϊντανό; χαχαχα

    @idimon:
    Ε βέβαια. Ο Παπαδάκος βάζει σουρίμι. ;^p
    Καλώς ήλθες!

    @artanis:
    Προσοχή όμως! Από την βότκα πρέπει να περισωθεί ένα σφηνάκι: το βάζουμε στο βήμα 6 μέσα στο τηγάνι! χεχεχε

    @cropper:
    Κοινώς ακολούθησες μόνο τα βήματα της συνταγής που περιλαμβάνουν βότκα, ε; Χμμμ…είναι μια εναλλακτική προσέγγιση που αξίζει να διερευνηθεί αναλυτικά. Με άλλα λόγια: χιπς! χεχεχε

    @Σοφία:
    Χαχαχαχα!!! Μπορούμε παράλληλα να παίξουμε στο πόκερ (ή στο τρίβιαλ, δεν θα τα χαλάσουμε εκεί) ποιος θα δοκιμάσει τα αριστουργήματά τους. Ο χαμένος τρώει.
    Πλέον προτιμάμε κι εμείς την καρέκλα. Παλιότερα που ήταν πιο μικρός την έβγαζε πάνω στον πάγκο. Το καλύτερο είναι η αντιγραφή κάποιων μικρο-κινήσεων που τις κάνει από πολύ μικρός, π.χ. το τίναγμα της κουτάλας αφού έχουμε ανακατέψει την κατσαρόλα.

  14. Αυτές είναι συνταγές! Δεν μαγειρεύω που δεν μαγειρεύω – τουλάχιστον να τις απολαμβάνω στο διάβασμα!
    😉

  15. Τι να κάνω, η άτιμη, που έχω γερή μνήμη και θυμάμαι? 😀
    Για ένα λεπτό κατάλαβα πως είναι να σε λένε «best commentator», κολακεύθηκα και αμέσως αντελήφθην το «σκοπό» και ναι! είσαι στο σωστό δρόμο, νέε μου! 😛 Λοοοοοολ

  16. Ευτυχώς που ήρθα φαγωμένη γιατί αλλιώς θα ξελιγωνόμουν 😛
    Τέλεια η συνταγή και ακόμη πιο τέλειος ο ζούζουνος 😀
    Καλησπέρες 🙂

  17. Κρίνω πως είναι έτοιμος ο Μπαμπακόσπορος. Δεδομένου ότι σου ζήτησε παρέμβαση με δύο τουλάχιστον καρότα κι εσύ -σκλάβος της συνταγής- το αρνήθηκες. Άλλη φορά να τον ακούς.
    Κι όσο για τα φτερά, γρήγορα θα τ’ ανοίξει και να ‘σαι κει κοντά να απολαύσεις την πτήση του.
    Όμορφο πράγμα να βλέπεις το παιδί σου να δοκιμάζει δειλά δειλά πλην με τσαμπουκά τις φτερούγες του κι ύστερα να δίνει μια δυνατή κι άλλες κι άλλες και να φεύγει.
    Είμαι σίγουρος πως απολαύσατε μέχρι τελευταίου κόκκου πιπεριού το φαγητό σας.

    @lupa.
    Δεν υπάρχουν αφροδισιακά φαγητά. Αφροδισιακά μυαλά υπάρχουν.
    Κυρίως δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει «κάτι» με καβούρια κονσέρβα. Για σουρίμι δεν το συζητώ…

  18. […] αποφασιστικότητα που αγόρασε ο Μπαμ&pi… τις κονσέρβες με […]

  19. Καλέ, δεν κολλάμε σ’ αυτά…
    Αν δεν περισωθεί σφηνάκι, ανοίγουμε δεύτερο μπουκάλι.
    Σιγά…

  20. Καλά, ε, αύριο έχει μαγείρεμα με την βαφτιστήρα μου! Τι μαλακίες τώρα παιχνίδι και συζήτηση! Τουλάχιστον να γεμίσουμε τα στομάχια μας!!! Γουστάρω γαστρονομικές περιπέτειες, ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΠΛΗΣ ΜΑΚΑΡΟΝΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΗΓΑΝΗΤΩΝ ΑΥΓΩΝ!!!!!! Καληνύχτααα!

  21. Σε λίγα χρόνια προβλέπω συνεργασία μπαμπάκη και υιού στα οινομαγειρέματα. Εσύ θα μας μιλάς για κρασιά( καλά θα έχεις γίνει ΑΑ μέχρι τότε…) κι ο μικρός θα μας μαγειρεύει 😉

  22. Ωραίο ποστ για lunch break! Πεινάσαμε!

  23. Γκουρμέ μινιόν ετών 26, καθημερινά στην κουζίνα μου, απολαμβάνω τόσο πολύ να τον βλέπω να μαγειρεύει που έχω αναλάβει καθήκοντα λάντζας επ’αόριστον ;))

    Τη φχαριστήθηκα τη συνταγή σου αλλά με πέτυχες σε πρώτη μέρα δίαιτας και διαμαρτυρήθηκε άγρια το στομάχι μου!

    Να τον χαίρεσαι το μικρό σου, θα γοητεύσει πολλές ως γκουρμέ, και που ξέρεις… μπορεί να έχεις έναν Αθήναιο εν τη γενέσει!

  24. Καλημέρα σε όλους!

    @Asteroid:
    ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!! ΟΚ, θα το λάβω υπ’ όψη το σχόλιο στο μέλλον!
    (Πού να ήσουνα κι από μια μεριά να μας βλέπεις!)

    @renata:
    Αν μου έδινες άλλο ένα σχόλιο ευκαιρία, θα έφτανα να σου ζητήσω δανεικά. χοχοχοχο 😉

    @confused:
    Μερσί, μερσί. Μην την φοβάσαι πάντως, είναι ελαφρύτατη.

    @Δημήτρης-Ρ:
    Χμμμμ…Δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Πάντως ήδη πετάει παρατηρήσεις για το τι μπαίνει πού και τι ταιριάζει σε κάθε περίπτωση.
    Το μεγάλο γέλιο είναι όταν επισκεπτόμαστε την γιαγιά του. Ως πιο παραδοσιακή νοικοκυρά είναι ψιλο-δεδομένα τα πιάτα που θεωρεί σπεσιαλιτέ της και εναλλάσονται. Στην τελευταία επίσκεψη ο μικρός μας ρώτησε αν «η γιαγιά έχει μαγει’έψει χταπόδι με μακα’όνια» και, σχετικά απογοητευμένος από την αρνητική απάντηση, συμβιβάστηκε με το αρνάκι φρικασέ… 😉
    Η παρατήρηση για τα φτερά είναι γενικότερη. Πιστεύω βέβαια ακράδαντα ότι ο βασικός ρόλος του γονιού είναι να δώσει στο παιδί την σιγουριά που χρειάζεται για να δοκιμάσει τα φτερά του. Και αυτό φαίνεται σε πολλούς τομείς της ζωής, με καίριο δείγμα τα θέματα φαγητού. Σίγουρα συμφωνώ ότι δεν υπάρχει κάτι πιο όμορφο από το να βλέπεις το παιδί να δοκιμάζει ένα ένα τα βήματά του, να κάνει κάτι για πρώτη φορά. Απίθανο συναίσθημα.

    @Αρτάνις:
    Έτσι. Τα ποτά δεν μετριούνται σε ποτήρια αλλά σε μπουκάλια. Σε καλό δρόμο είσαι κι εσύ. χαχαχα

    @industrial daisies:
    Στρώστηνα από νωρίς να μάθει τα κόλπα τα σωστά. Και να εκτιμά και τις περιέργες γεύσεις, να τα δοκιμάζει όλα το παιδί. Δεν υπάρχει πιο απελευθερωτικό πράγμα.

    @Αλεπού:
    Λες να φτάσουμε να έχουμε ακόμη μπλογκ όταν ο μικρός θα μάθει γραφή κι ανάγνωση;
    Πάντως, η ένταξη στους ΑΑ προβλέπεται για πιο νωρίς – χικ!

    @Crucilla:
    Πες μου ότι κατάφερες να την βγάλεις με σουβλάκια τώρα! 😉

    @Idάκι:
    Μια χαρά τον βρίσκω τον μινιόν γκουρμέ σου. Κι εγώ, επειδή βαριέμαι το πλύσιμο των πιάτων, τα φορτώνω συνήθως στην καλή μου. Στο «οικογενειακών» προδιαγραφών σπίτι μας υπάρχει και πλυντήριο βέβαια, στο παλιό σπίτι η κουζίνα ήταν το έν τρίτον της τωρινής, δεν υπήρχε πλυντήριο πιάτων ούτε χώρος για να ακουμπάς και παρόλα αυτά κάναμε ένα σωρό πειράματα εκεί μέσα, από πετυχημένα (καλαμάρια γεμιστά με μυρωδικά και ρύζι) έως παταγώδεις αποτυχίες (ξεκινήσαμε για μελιτζανοκεφτέδες και καταλήξαμε σε έναν γκρι πολτός που θα ήθελε κάποτε να γίνει τηγανίτα…)

  25. @mpampakis
    το να τα διατηρήσουμε μέχρι τότε, θα είναι άραγε ευχή, κατάρα ή απλώς μέρος της καθημερινότητας μας;

  26. Ερώτησις: τα φιλιά στο παιδί πότε τα δίνουμε; Πριν, κατά ή μετά; Καιμήπως πρέπει να του δίνουμε και παγωτό ενδιαμέσως για να μην ανακατεύεται τόσο πολύ στο ανακάτεμμα;

  27. αντε μωρε…
    συγκινηθηκα…
    🙂

  28. παραμένω στο μούσκιο. έχω υπομονή

  29. Χαχα! Ωραία συνταγή! Απολαυστική η περιγραφή! Κρατήσατε λίγο και για μας;;; 🙂

  30. να και μια σκηνή που δεν θα ζήσει ποτέ το δικό μου παιδί (τουλάχιστον από μένα)(λογω απουσίας ταλέντου, γνώσερων και διάθεσης για γνώση στη μαγειρική). Ανταυτού θα μάθω στο καλό μου το παιδάκι για το καλό το παϊδάκι 🙂

  31. Πολύ ωραίο. Πολύ γλυκό. Οσοι έχουμε παιδιά μπορούμε σχεδόν να το δούμε. Συμφωνώ απόλυτα. Σημασία έχει η μύηση στη διαδικασία. Νομίζω οτι οφείλουμε να κάνουμε οτι μπορούμε ώστε να τα εισάγουμε στη γεωγραφία των γεύσεων. Ειδικά αυτές τις γενιές που κατακλύζονται από κάθε ετοιματζίδικο σκουπίδι. Να εκπαιδεύσουμε τον ουρανίσκο τους. Αυτό πρέπει να κάνουμε. Να δημιουργήσουμε αναμνήσεις γεύσεων, εικόνες οικογενειακές προετοιμασίας φαγητού. Να τους γνωρίσουμε όσο δυνατόν περισσότερα, ανεξάρτητα από τό ότι όταν μεγαλώσουν και είναι εκείνα υπεύθυνα για την τροφή τους ίσως έχουν τόσο τροποποιηθεί τα πράγματα ώστε δεν θα υπάρχουν καν ορισμένα υλικά. Εγώ έδινα στη δικιά μου αγγινάρες με κουκιά και φάβα όταν ήταν τριών ετών, τώρα τρώει (με λίγο κόπο βέβαια) σταμναγκάθι με μοσχάρι με όλη την πικρίλα του. Ξέρει να φτιάχνει κέικ, να πλάθει τσουρεκάκια και έχει αντίληψη των υλικών στα βασικά φαγητά.
    Αρχισε να φτιάχνει και καφέ ελληνικό. Τον οποίο πίνουμε με μεγάλη χαρά αν και μερικές φορές άβραστο.
    Αντίσταση λοιπόν στην αυτοκρατορία των επεξεργασμένων, των κατεψυγμένων και των έτοιμων Φαγητών. Η επανάσταση αρχίζει και από την κατσαρόλα.
    Sorry για το σεντόνι, αλλά παθιάστηκα!

  32. @Αλεπού:
    Θα δείξει….

    @Advocatus diaboli:
    Ας είμαστε αμερόληπτοι. Τα φιλιά τα δίνουμε διαρκώς. Όχι στο παγωτό όμως, γιατί θα καταλήξει να ανακατεύει με τον πύραυλο να στάζει μέσα στο τηγάνι…

    @Βασιλική:
    🙂

    @Άντα Φτυς:
    Αν μπορούσα να καταλάβω και τι φταίει… 😦

    @Goudaki:
    Τσου! Όταν έρθετε να φάτε θα φτιάξουμε φρέσκο.

    @Γιωρίκας:
    χαχα, μην ανησυχείς, και με το παϊδάκι μια χαρά τα πάει. Στις ταβέρνες τώρα τελευταία έχει αρχίσει να λέει και μόνος του στο γκαρσόνι τι θέλει. Κατά την πιο πρόσφατη επίσκεψή μας μάλιστα ζήτησε «χταπόδι και πατάτες» και έφαγε ακριβώς αυτό που ζήτησε.
    Άνθρωπος με άποψη. Να δω τι θα τραβήξουμε στην εφηβεία….

    @Χλωροφύλλη:
    Τα κουκιά να σου πω την αμαρτία μου τα φοβάμαι (η γνωστή ιστορία με το ένζυμο που ενδέχεται να λείπει) αλλά από όλα τα άλλα δεν έχω παράπονο. Μόλις μπόρεσε το παιδί να μασήσει, σταματήσαμε να φτιάχνουμε χωριστά πιάτα και τρώει όλα η οικογένεια τα ίδια. Κι αφού (ευτυχώς) είμαστε άνθρωποι που δοκιμάζουν πολλά και διάφορα, έχει ακολουθήσει τις συνήθειές μας.
    Η καλύτερή μου είναι το πάθος του για ψάρι και βραστή σαλάτα. Αξίζει να το δει κανείς από κοντά.
    Όσο για το σεντόνι, no problem. Αν δεν παθιαστούμε και με την κατσαρόλα μας, με τι θα παθιαστούμε. 😉

  33. @Άντα Φτυς:
    Έχει λαλήσει τελείως το wordpress λέμε, μόλις έκοψε και το αμέσως από πάνω (το δικό μου!)

  34. Λοιπόν, άργησα να κάνω σχόλιο, γιατί ήθελα να δοκιμάσω τη συνταγή με τον 7χρονο γιο μου(που ανακατεύεται στην κουζίνα από μωρό).Ένα σου λέω:περίμενε να μεγαλώσει ο πιτσιρίκος, και θα σου πω εγώ αν θα του αφαιρείς τα καρότα από τη συνταγή!!!! 😉

  35. @Νατασάκι:
    Το χειρότερο δεν είναι ότι θα κάνει πειραματισμούς (αυτό αντίθετα μου αρέσει) το χειρότερο είναι ότι θα επιμένει να τους φάμε! χαχαχα
    Σου έγινε καλό;

  36. Πολύ καλό!!!! Μπορείς ακόμα να δοκιμάσεις να το σβήσεις με ούζο (ιδέα του μπαμπά της οικογένειας – καλό ήταν αλλά λίγο πιο έντονη γεύση)και με το ροζ πιπέρι ήταν εξαιρετικό!

    Θα φτιάξω κι εγώ το blog μου – λυπάμαι που δεν τα είχα ανακαλύψει νωρίτερα- και θα σου δώσω συνταγές ανάλογης εκτέλεσης!!!!!χιχιχιχιχι!!!!
    Υ.Γ. Εκτός από 7χρονο γιο έχω και 3χρονο ανιψιό-όταν είναι και οι δύο μαζί να δεις….αυτοσχεδιασμούς!! 😉

  37. Ωωωωωωωπ, σ΄έχασα. Τι φταίει? Γιατί πρέπει να φταίει κάτι? Όλα καλά!

  38. @Νατασάκι:
    Πολύ χαίρομαι που σας άρεσε. Ούζο, ε; Χμμμ…Φοβάμαι λίγο το γλυκάνισο σε σχέση με το καβούρι, αλλά ίσως θα μπορούσε να παίξει με άλλο θαλασσινό, π.χ. γαριδάκι ψιλό.
    Το δίδυμο των αυτοσχεδιασμών ακούγεται ανατριχιαστική εμπειρία – χεχεχε! Πάντως, μόλις με το καλό στήσεις μπλογκ (εύκολο είναι) πέρνα να αφήσεις το λινκ, ΟΚ?

    @Άντα Φτυς:
    Τι φταίει που είσαι στο μούσκιο λέω. Δεν ξέρω τι να αλλάξω για να σε…βγάλω στα στεγνά.
    (φαντάσου να καταλαβαινόμασταν τέλος πάντων, χεχε)

  39. A. είχε δελτίο θυέλλης κι εγώ πήγα ΣΚ στα νησά
    Β. περιμένω τον μικρό σας να μεγαλώσει, μην τα ξαναλέμε!

  40. @Άντα Φτυς:
    Ό,τι μπορούμε κάνουμε, τον μεγαλώνουμε 24 ώρες την ημέρα, τι άλλο να κάνουμε πια; 😉
    (άκου ΣΚ στα νησιά…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: