Εργάσιμη μέρα

Το ξυπνητήρι χτύπησε λίγο νωρίτερα από συνήθως, γιατί σήμερα θα είχαν και τους Γερμανούς που ταξίδεψαν από την χώρα τους ακριβώς για να δουλέψουν μαζί της. Το έκλεισε στραβομουτσουνιάζοντας. Έσυρε τα πόδια της μέχρι την κουζίνα, πάτησε το κουμπί της καφετιέρας (καφέ και νερό είχε πάντα έτοιμα από το βράδυ) και γύρισε στο μπάνιο. Σωριάστηκε νυσταγμένη στην λεκάνη κι όταν τέλειωσε σκουπίστηκε αφηρημένα. Μέσα της απαριθμούσε ήδη τις υποχρεώσεις της ημέρας. Μπήκε για το ντους της και σκεφτόταν ότι πρέπει να περάσει από την τράπεζα και το καθαριστήριο πριν την δουλειά, γιατί μπορεί αργότερα να μην προλάβαινε.

Αφού έπλυνε το σώμα της, κοιτάχτηκε προσεκτικά στον καθρέπτη. Όμορφη είμαι σκέφτηκε, ζούληξε τα βυζιά της και επιθεωρώντας τον εαυτό της επιβεβαίωσε με χαρά ότι δεν χρειαζόταν ξύρισμα σήμερα. Έπλυνε τα δόντια της. Το μυαλό της πήγε στο βράδυ, είχε πει ότι θα μαγειρέψει γκούλας και χαιρόταν γιατί αγαπούσε πολύ την γεύση της πάπρικας και της είχε λείψει. Το κρέας ήδη ξεπάγωνε και σκεφτόταν με χαρά την διαδικασία του μαγειρέματος, από τις λίγες πραγματικά ευχάριστες στιγμές της ημέρας της. Θυμήθηκε την μαγειρική της μάνας της και πήγε να μελαγχολήσει, αλλά έδιωξε την σκέψη από το μυαλό της.

Φορώντας το μπουρνούζι σερβιρίστηκε καφέ και πήγε στη μπαλκονόπορτα να δει τι καιρό έχει έξω. Επιτέλους σταμάτησε να βρέχει σκέφτηκε. Άνοιξε αδιάφορα την τηλεόραση κι ενώ οι παρουσιαστές σκούζανε για κάποιο πρόβλημα που έχουν οι συνταξιούχοι με κάποια αναδρομικά τους εκείνη αναρωτήθηκε τι περιπτώσεις να είναι οι Γερμανοί. Είχε δουλέψει ξανά με Γερμανούς, στην προηγούμενη εταιρεία, και ήταν πολύ τυπικοί και οργανωμένοι, αλλά και εξαντλητικοί στις απαιτήσεις τους. Τέλος πάντων, δεν μπορούσε να διαλέξει συνεργάτες. Μακάρι να ήταν φτασμένη και να επιλέγει τις συνεργασίες της, αλλά δεν ήταν απλό. Σε κάθε περίπτωση, το μόνο που πραγματικά την δυσκόλευε ήταν να δουλεύει με γυναίκες. Ο αέρας γέμιζε ανταγωνισμό και κοιτούσαν η μία την άλλη ψάχνοντας για ατέλειες σε εμφάνιση και συμπεριφορά, για τρόπους να φανούν καλύτερες η μία της άλλης. Όχι, όχι, χίλιες φορές με άνδρες.

Τελείωσε τον καφέ της κι άνοιξε τη ντουλάπα. Διάλεξε τι θα φορέσει, τα ακούμπησε στο κρεβάτι και άφησε το μπουρνούζι να πέσει στο πάτωμα. Βάφτηκε προσεκτικά, βεβαιώθηκε ότι τα νύχια της ήταν σε καλή κατάσταση (τα είχε ετοιμάσει από το προηγούμενο βράδυ). Ντύθηκε, χτενίστηκε, άνοιξε το παράθυρο για να αερίζεται το σπίτι όσο θα έλειπε και βγήκε κλειδώνοντας πίσω της.

Ο ταχυδρόμος είχε προλάβει να περάσει και στην είσοδο της πολυκατοικίας την περίμεναν λογαριασμοί. Σκατά, σκέφτηκε μόλις είδε το τηλέφωνο. Στην τράπεζα είχε ουρά και το καθαριστήριο δεν είχε ανοίξει στην ώρα του, οπότε βιαστική και αργοπορημένη προσπάθησε να προλάβει το λεωφορείο της. Το έχασε, και μετά έχασε και την ανταπόκριση του μετρό. Έφτασε τρέχοντας λαχανιασμένη στον προορισμό της. Το αφεντικό ήταν ελαφρά επικριτικός, όπως πάντα, και της είπε να ετοιμαστεί αμέσως για γύρισμα.

«Άργησες Μάγκντα. Τέλος πάντων, δεν πειράζει, γυρίσαμε μία σκηνή με την Λουτσία οπότε δεν καθόμασταν άπραγοι. Οι Γερμανοί σε περιμένουν, ξεκινάμε σε δέκα. Το σκηνικό είναι απλό, δεν έχει σενάρια και τέτοια. Θα πάρεις τσιμπούκι από τον έναν όσο ο άλλος θα σου κάνει γλυφομούνι και μετά θα αλλάξετε θέσεις. Έχεις πλύνει τον κώλο σου; Ωραία, γιατί θα χρειαστεί στην πορεία. Άντε, άντε, πήγαινε να φορέσεις τα σχετικά και σε περιμένουμε. Ο ξανθός είναι ο Μαρκ και ο τριχωτός ο Χανς. Έχει το νου σου, λένε ότι ο Χανς αρπάζει άγαρμπα τις ρώγες. Τέλος πάντων, θα του πούμε κι εμείς να σε προσέχει, ΟΚ; Και θέλω πάθος, να φαίνεται ότι γουστάρεις, ΟΚ; Να μην έχεις πάλι το μυαλό σου αλλού. Χαμόγελο και γούστα, αυτό θέλει ο θεατής, χαμόγελο, τσαχπινιά και γούστα. Άντε, ετοιμάσου

Κωλοδουλειά, σκέφτηκε. Δυο – τρία χρόνια ακόμα και θα την κάνει, θα φύγει, να βρει κάτι άλλο, κάτι που δεν θα δίνει κώλο για να βγάλει δυο δεκάρες. Καλημέρισε βιαστικά την Λουτσία που σκουπιζόταν. Φόρεσε το μαύρο στρινγκ και ενώ το βλέμμα της έπεφτε πάνω στα βυζιά της συναδέλφου της σκεφτόταν το λογαριασμό του τηλεφώνου. Πώς να μην πληρώνει τόσα πολλά στο τηλέφωνο, αναρωτήθηκε, όταν το παιδί ζει με τη μάνα της; Πώς; Από τι να κόψει; Από το τηλέφωνο πάντως όχι, δεν θα έκοβε.

Ισορρόπησε πάνω στα αδιανόητα τακούνια και προχώρησε προς το σετ. Ο Μαρκ και ο Χανς ήταν έτοιμοι και την κοίταζαν περιμένοντας σιωπηλοί. Χαμογέλασε βεβιασμένα και κατευθύνθηκε προς το μέρος τους. Η εργάσιμη μέρα της ξεκινούσε.

21 Σχόλια

  1. Τα σέβη μου Μπαμπάκη! Μες στην ανατροπή το στόρι!

  2. Γ***ήσι η δουλειά, όπως και να το κάνεις!

  3. Ο τρόπος που έστησες την ιστορία ώστε να φαίνεται σαν μια συνηθισμένη εργάσιμη μέρα, απομυθοποιώντας το όλο θέμα της δουλειάς, δείχνει τη μαστοριά σου! Εύγε, Μπαμπάκη! 😉

  4. μη αναμενομενο…
    αφωνη…

    🙂

  5. ναι… τελικά είναι κι αυτή μια εργάσιμη μέρα

  6. Μέχρι που έφτασες στο προκείμενο, η ηρωίδα είναι ίδια εγώ. Γι’αυτό λέω πως τελικά όλες οι δουλειές πορνεία ειναι…

    ουφ, σε καλό σου, βραδιάτικα…

  7. yammi yammi! kalos re mpampaki!

  8. Ντροπή ρε
    Να έρχονται Γερμανοί να πρωταγωνιστούν
    στις τσόντες μας.
    Ουξωωω ρε γκασταρμπάιντερ
    μας τρώνε το ψωμί ο τριχωτός Χανς
    και ο ξανθομπούμπουρας ο Μαρκ
    οι φίφες.
    Να τους βάλουνε να δούνε ξανα το :
    «Ο Έλληνας γείτονας» του Φασμπίντερ.
    Έμεις γιατί γαμούμε τσάμπα όλες τις
    Γερμανίδες τουρίστριες που διψάνε για σπέρμα εεεε;

    Επι τη ευκαιρία να διαμαρτυρυθώ
    στον Υπουργό πολιτισμού για την άρνηση του
    να βάλει τον κλάδο μας στα βαρέα και ανθυγιεινά
    και στο ΕΛ.Κέντρο Κινηματογράφου
    που αρνείται να μας επιχορηγήσει
    κάτι που έχει οδηγήσει την άλλοτε
    παγκοσμίως γνωστή Ελληνική τσόντα, σε μαρασμό.

  9. Νομίζω ότι ο camarade Γκουζγκούνης έγραψε!!!

    Πολύ καλό μπαμπάκη… Το βλέπω και λίγο αλληγορικά… μου φέρνει στο νού τα μαμίσια που τρώμε στη δουλειά από Γάλλους/ Γερμανούς/Αμερικάνους (προσθέστε εδώ την δική σας αγαπημένη εθνικότητα στελεχών πολυεθνικών)

  10. Δύσκολη δουλειά πράγματι… Εγώ για να είμαι απολύτως ειλικρινής, θα προτιμούσα να καθαρίζω τουαλέτες και να σφουγγαρίζω σκάλες…

  11. Το τέλος της ιστορίας μου υπενθυμίζει πως τελικά η δουλειά είναι μια συνήθεια. Όποια δουλειά. Ακόμα κι αυτή, την συνηθίζεις.
    Υπέροχο το πως το έπλεξες..
    Τις καλημέρες μου

  12. Καλημέρα σε όλους!

    @An-Lu:
    Ανατροπή is my middle name! 😉

    @Ο Σκύλος της Βάλια Κάλντα:
    Ακριβώς. Και υπάρχουν πολλοί τρόποι να δώσεις κώλο…

    @renata:
    Ευχαριστώ πολύ. Από τους πιο σταθερούς μου σχολιαστές είσαι, το ξέρεις;

    @Βασιλική:
    Είσαι ακριβώς στην κατάσταση που ήθελα να βρεθείς λοιπόν!

    @keimgreek:
    «not bad»
    Έχουμε και καλύτερα, περίμενε να δεις το επόμενο που θα ανεβάσω!

    @Νεφελόεσσα:
    Και είναι κι αυτή μια εργαζόμενη που έχει λογαριασμούς να πληρώσει, σωστά;

    @Кроткая:
    Μην κάθεσαι κι εσύ να με διαβάζεις μες τη νύχτα!
    (φοβάμαι βέβαια ότι κατά περίπτωση και μετά την ανατροπή, πάλι ίδιες μένουν οι μέρες μας…)

    @idimon:
    Μερσί!

    @Γκουζγκούνης Jr.:
    Μην αγνοείς όμως ότι η πρωταγωνίστρια της ταινίας δεν είναι Ελληνίδα (Μάγκντα και γκούλας). Δεν μας την πήρανε ακόμη! (την Πόλη ντε)
    Συντάσσομαι απόλυτα με την ανάγκη κινητοποιήσεων για την ανατροπή της κατάστασης μαρασμού της ελληνικής τσόντας. Προτείνω κεντρικό σύνθημα «Γαμάτε γιατί χανόμαστε» 😉

    @lupa:
    Αλληγορία για το τι τρώμε από αφεντικά και συνεργάτες. Φιλιά.

    @fevis:
    Το θέμα είναι ότι όποια δουλειά κι αν διαλέξουμε φτάνουν στιγμές που σιχτιρίζουμε την ώρα της επιλογής. Και αυτό είναι κάτι που με προβληματίζει.

    @BeBe:
    Μια χαρά το έχεις πιάσει! Σ’ ευχαριστώ πολύ.

  13. Αναλόγως τη μέρα που έχω, όταν βλέπω πως έγραψες νέο ποστ, θα το διαβάσω πρώτο ή τελευταίο απ’ όλα. 😉 Καλημέρα 🙂

  14. Κάτι τέτοια «προγράμματα» είναι που με ανεβάζουν. 🙂
    Καλημέρα και σε σένα.

  15. Renata: ditto.

    Εκτός όταν υπάρχουν άλλες περιστάσεις… πχ 4 μέρες ξάπλα με διάστρεμμα στον αστράγαλο οπότε αφιερώθηκα στα βιβλία.

    Έξυπνο setup και ανατροπή, και βεβαίως αλληγορία. Μου έλειψες!

  16. @Idάκι:
    «Μου έλειψες!»
    Κάτι τέτοια μου γράφεις (γράφετε) και άντε μετά να ξεκαβαλικέψω το καλάμι! 🙂
    Φιλιά!

  17. Κύριε Μπαμπάκη, τήν επομένη φορά πού θά κάνετε αναφορά σέ τσόντες, παρακαλώ προσθέστε κάποιες λεπτομέρειες (πόσο μεγάλααααλα τά βυζιά τής πρωταγωνιστρίας; ) οι οποίες θά εκτοξεύσουν τό ενδιαφέρον πολύ ψηλά.

  18. @Βαγγέλακας:
    Να περιγράφω απλώς ή να βάζω φωτογραφίες καλύτερα;

  19. Θα το κάνω συνδρομητικό όμως μετά, κανόνισε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: