Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα. Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

  • ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
  • ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
  • ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
  • ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
  • ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

  • ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
  • ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
  • ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153,
email: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι «για την Αμαλία»).

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Advertisements

8 Σχόλια

  1. Όταν έμαθα ότι έφυγε, μπλόκαρα. Δεν μπόρεσα να σχολιάσω σε ένα blog που η ιδιοκτήτης του είχε ήδη φύγει. Δεν κατάφερα να σχολιάσω ούτε αλλού. Με άφησε βουβό ο πόνος, ο αγώνας και η αναχώρηση της Αμαλίας Καλυβίνου και θα ήθελα, όσο μικρές κι αν είναι οι λέξεις, να εκφράσω κι εγώ τα συλληπητήριά μου στους δικούς της.
    Το κείμενο το πήρα από το blog Helix Nebulae, το banner από το blog του Αρκούδου.
    Θέλω να σχολιάσω δύο πράγματα: έχει μεγάλη σημασία να συνειδητοποιήσουμε ότι το σημερινό, όπως κάθε μαζική κίνηση, θα έχει και τους περιορισμούς του. Βασικός περιορισμός (για μένα) είναι ότι η μνήμη και ο αγώνας κάποιου τιμώνται επί 365 μέρες το χρόνο και όχι μία. Την Αμαλία πρέπει να την σκεφτόμαστε καθημερινά. Επίσης είναι κρίσιμο θέμα να διερευνηθούν οι καταγγελίες που έκανε η Αμαλία στο blog της διεξοδικά, και όχι να υιοθετηθούν μαύρες λίστες που θα κυκλοφορούν ανεξέλεγκτες στο διαδίκτυο.
    Ωστόσο, η μαζική κίνηση έχει τα θετικά της. Προβάλει μια ανάγκη, μια πολύ ουσιαστική ανάγκη. Γιατί, σε κάθε περίπτωση, πρέπει να παραγνωρίζουμε ότι η Αμαλία Καλυβίνου ταλαιπωρήθηκε απαράδεκτα πολύ, πάλεψε όμορφα και έσβησε αφήνοντας ένα μούδιασμα σε όσους την διαβάζαμε. Και τα προβλήματα που κατήγγειλε είναι (δυστυχώς) υπαρκτά: όλοι ξέρουμε περιπτώσεις που δείχνουν την αναισθησία στην συμπεριφορά του συστήματος περίθαλψης και των ασφαλιστικών φορέων. Με άλλα λόγια, αυτά που κατήγγειλε η Αμαλία είναι ευρύτερα και από το φακελλάκι και από τους συγκεκριμένους γιατρούς που αντιμετώπισε, για μια κατάσταση αηδίας και ντροπής που είμαστε κι εμείς κομμάτι της, μια κατάσταση σημαδεμένη από την αδιαφορία αυτών που έβρισκε απέναντί της και την αδυναμία τους να συνειδητοποιήσουν ουσιαστικά τι σημαίνει να έχεις την τύχη ενός ανθρώπου στα χέρια σου. Η σημερινή μέρα είναι για τις φωνές που ενώνονται ενάντια σε αυτή την κατάσταση, ενάντια στην συνεχιζόμενη υποβάθμιση της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας.
    Και σίγουρα, η σημερινή μέρα είναι μέρα σεβασμού για τον άνθρωπο που πάλεψε τόσο γενναία μέχρι να φύγει, και για τους αγαπημένους που αφήνει πίσω της.
    Τίποτα άλλο δεν θέλω να γράψω για την ώρα.

  2. Επίσης, αξίζει πραγματικά τον κόπο να δείτε τι ποστ ανέβασα πριν από έναν χρόνο ακριβώς:
    https://mpampakis.wordpress.com/2006/06/01/%ce%a0%ce%bf%cf%81%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%af%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-samuel-weinstein/

  3. για όλους αυτούς του λόγους που αναφέρεις, εγώ επέλεξα να μην συμμετάσχω.

  4. Kαι ενω ολοι κραζουμε για εθνικο συστημα υγειας μας…ενα βρεφος πεθανε σημερα,λογο καθυστερησης του ασθενοφορου…

  5. @Κροτ:
    Σου έγραψα την γνώμη μου και στο δικό σου ποστ. Στην ουσία συμφωνούμε, εκτός από την εκτίμηση του μεγέθους του προβλήματος. Θεωρώ ότι είναι τόσο διαδεδομένο που να αξίζει τον κόπο η όλη ιστορία.
    Παραμένει απόλυτα αληθινό πάντως αυτό που έγραψες: η ουσία είναι πόσοι θα σηκωθούν από το πληκτρολόγιο και την οθόνη και θα πάνε μέχρι την τράπεζα να κάνουν μια κατάθεση για την «Ελπίδα». Όπως αληθινά θα ήθελε η Αμαλία.

    @Πρέζα TV:
    Αυτό ήταν αληθινά συγκλονιστική είδηση. Δεν τολμώ καν να μπω στην διαδικασία να διαβάσω λεπτομέρειες. Είναι ντροπή μας όταν ξοδεύονται χρήματα σε μαλακίες και όχι σε δυο-τρεις ακόμη μονάδες που να αφορούν νεογνά. Είναι ντροπή να μπορεί να σωθεί μια ζωή, και μάλιστα εύκολα, και να μην γίνεται.
    Δεν ξέρω τι να πω, σφίγγεται το στομάχι μου όποτε σκέφτομαι αυτή την ιστορία.

  6. […] σχόλιο από τον mpampaki κι ένα από τον […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: