Στην ώρα του καθήκοντος

Έρχεται μια στιγμή που απομυθοποιείται μέσα μας όλη η ιστορία των ηρώων του έθνους που υπερέχουν των ηρώων των άλλων εθνών και καταλαβαίνουμε ότι λίγο ως πολύ τα ίδια σκατένια πράγματα βιώνουν όλοι οι λαοί κάποια στιγμή από την πλευρά τους και οι άνθρωποι παντού είναι άνθρωποι, γεμάτοι προτερήματα και ελαττώματα, σιχτιρίζουμε και πάμε μπρος.

(Το παραπάνω είναι σε ένα βαθμό γενίκευση, καθώς οι επικρατούσες κοινωνικές – ιστορικές συνθήκες διαμορφώνουν τελικά υπαρκτό μέσο χαρακτήρα λαού, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο χαρακτήρας αυτός είναι αμετάβλητος και αιώνιος ούτε ότι χαρακτηρίζει κάθε μέλος του εν λόγω λαού. Ξεχάστε το.)

Την στιγμή λοιπόν της απομυθοποίησης αρχίζει να αμφισβητείται και η ιστορία με τον θάνατο στην γραμμή του καθήκοντος, και μιλάω όχι γενικά, αλλά ειδικά για τις περιπτώσεις που αυτό το καθήκον συμπεριλαμβάνει ένοπλη σύρραξη. Δύσκολα αποδεχόμαστε ότι το καθήκον κάποιου είναι να επιχειρήσει να βλάψει κάποιον άλλο. Υπάρχουν πολλά πράγματα για τα οποία αξίζει να πεθάνεις, αλλά σχεδόν κανένα για το οποίο να αξίζει να σκοτώσεις. Έτσι, η ώρα του καθήκοντος πρέπει να είναι αποσυνδεδεμένη από πολέμους και συρράξεις. Υπάρχουν χιλιάδες συνάνθρωποί μας που θυσιάζονται στην ώρα της δουλειάς τους χωρίς η δουλειά αυτή να περιλαμβάνει επίθεση σε συνάνθρωπο.

Τέλος πάντων, από παρένθεση σε παρένθεση το πάω. Προσπαθώ να πω ότι στην εποχή μας η απώλεια εν ώρα καθήκοντος έχει χάσει την λάμψη που είχε. Για πολλούς λόγους.

Έτσι λοιπόν, προξενεί ιδιαίτερη συγκίνηση να μαθαίνεις ότι ένας μεγάλος ηθοποιός έφυγε κυριολεκτικά πάνω στο σανίδι του θεάτρου, προετοιμαζόμενος για παράσταση και από κάθε άποψη «στην ώρα του καθήκοντος».

 

Μιλάω φυσικά για τον Σωτήρη Μουστάκα, ο θάνατος του οποίου πριν δύο ημέρες ήταν μια είδηση ιδιαίτερα στενάχωρη. Ήταν ένας άνθρωπος με λεπτότητα, με κωμικό τάλαντο, με αυθεντικό χιούμορ και (όπως απαιτεί το αυθεντικό χιούμορ) με ζωηρή σκέψη, με απόψεις, και με σκληρές εμπειρίες.

Αντιγράφω από την wikipedia:

Ο Σωτήρης Μουστάκας γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου του 1940 στη Λεμεσό της Κύπρου και καταγόταν από το χωριό Πλάτρες Λεμεσού. Ήταν το τελευταίο παιδί πολυμελούς οικογένειας (είχε άλλα επτά αδέρφια). Έπαιξε σε δεκάδες παραγωγές του ελληνικού κινηματογράφου και θεατρικές παραστάσεις. Ήταν απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου.

Σε ηλικία 15 χρονών, συμμετείχε ενεργά στον αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959, όπου μοίραζε φυλλάδια και έγραφε συνθήματα στους τοίχους. Συνελήφθη από τους Άγγλους και φυλακίστηκε για περίοδο εφτά μηνών. Μόλις αποφυλακίστηκε τελείωσε το σχολείο και το 1958 αναχώρησε για την Αθήνα για να σπουδάσει ηθοποιία, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του.

Όλα άρχισαν όταν κατά την εφηβεία του ο Σωτήρης πήγε σε μια θεατρική παράσταση του Νίκου Σταυρίδη στην Λεμεσό. Μετά το τέλος της παράστασης έκει όπου όλοι ζητούσαν αυτόγραφα από τον Σταυρίδη, ο Σωτήρης τον πλήσιασε και του είπε πως θέλει να γίνει κι αυτός ηθοποιός. Ο Σταυρίδης του είπε να έρθει στην Αθήνα να τον βρεί. Όταν έφτασε στην Αθήνα, έπιασε δουλειά σ’ ένα εστιατόριο ως σερβιτόρος και παράλληλα έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου όπου και κόπηκε την πρώτη φορά. Δεν το έβαλε κάτω, ξαναπροσπάθησε και πέρασε. Εκεί γνώρισε και την ηθοποιό Μαρία Μπονέλου, την οποία παντρεύτηκε το 1962 και έκαναν μια κόρη, την Αλεξία.

Απεβίωσε τις πρώτες πρωινές ώρες στις 4 Ιουνίου του 2007, σε νοσοκομείο της Αθήνας μετά από έκτακτη εισαγωγή, από ξαφνική αδιαθεσία που αισθάνθηκε κατά τη διάρκεια θεατρικής πρόβας. Τα τελευταία χρόνια έπασχε από καρκίνο.

Καλό του ταξίδι. Θα μας λείψει.

42 Σχόλια

  1. η πρώτη σου παράγραφος περιέχει μια πολύ μεγάλη αλήθεια.

    διακρίνω μια αμηχανία πάντως πίσω από τις γραμμές. δίκιο έχω;

  2. Μα, Κροτ, εδώ η έννοια του θανάτου εν ώρα καθήκοντος δεν εμπεριέχει κανένα στοιχείο ηρωισμού.
    Κι επιπλέον, ο ευλογημένος ο Μουστάκας, αν και ταλεντάρα, έκανε ό,τι μπορούσε για να γίνει ρεζίλι όταν εμφανίστηκαν οι βιντεοταινίες στη δεκαετία του ’80.

  3. όλοι έχουμε κακές στιγμές, επαγγελματικά και στυλιστικά.
    αυτό δεν συμβαίνει πως ο Σωτήρης Μουστάκας και όσοι ατυχώς συνέδεσαν το όνομα τους με τις σαβουροβιντεοταινίες του 80 δεν είναι αξιόλογοι ηθοποιοί.
    Όλη η δεκαετία 80 είναι η επιτομή του κιτς.

    Το παράδοξο είναι ότι σήμερα θεωρούνται cult. και τα περιοδικά πουλάνε σαν τρελά κάθε φορά που συνοδεύονται απο μια τύπου » Η γυναικάρα απο το Κιλκίς»

    καθείς εφ ω ετάχθη…..

  4. Σημασία έχει πως έφυγε όπως κάθε ηθοποιός επιθυμεί! Κι αυτό είναι και το σημείο που εστιάζεις εσύ, όπως κατάλαβα! Απ΄αυτήν την άποψη ήταν τυχερός!

  5. @Krot:
    Αμηχανία; Όχι, δε νομίζω. Το μόνο που με προβλημάτισε είναι μήπως δίνω μεγάλο τμήμα του κειμένου στην εισαγωγή, πριν αναφερθώ στον ίδιο τον Μουστάκα και το πώς με συγκίνησε ο τρόπος που έφυγε.

    @Σκύλος της ΒΚ:
    Δυστυχώς φίλε μου έχουν παίξει και ακόμα σπουδαιότεροι σε τέτοια σκουπίδια: Φωτόπουλος, Ηλιόπουλος. Άσε. Φαντάσου πώς πήγαινε το θέατρο για να δέχονται τέτοιους ευτελισμούς.

    @Τσαπερδόνα:
    «Το παράδοξο είναι ότι σήμερα θεωρούνται cult.»
    Συμφωνώ απόλυτα. Και προσπαθούν να μας το πουλήσουν σαν στυλ, άποψη και μετα-νοσταλγία!

    @Ρενάτα:
    Πέστα και στην Κροτ γιατί δεν με καταλαβαίνει τελευταία, χεχεχεχε… 😉

  6. Ήταν υπέροχος στη δουλειά του, ευτυχώς τον είχαμε δει στο θέατρο. Συμφωνώ για τις βιντεοταινίες, αλλά φαντάζομαι πως κάπως έπρεπε κι αυτοί οι άνθρωποι να ζήσουν, όταν ελληνικός κιν/φος πια δεν υπήρχε και όλοι είχαν πέσει στις βιντεοκασέτες.Το θέμα είναι πως ακόμα κι εκεί ξεχωρίζει.Εγώ δεν θα ξεχάσω πάντως το τραγούδι από το «Καλώς μας ήρθε το δολλάριο» με τον Κωνσταντίνου…

  7. έχω χάσει επαφή νομίζω. Πρέπει να κάνω catch up σύντομα!!!

  8. Ο ηθοποιός πεθαίνει στο σανίδι… Έτσι δεν έλεγαν οι παλιοί ηθοποιοί, αυτοί που έδωσαν τα πάντα για την τέχνη τους, που αγάπησαν το θέατρο και τον κινηματογράφο όσο τίποτα; Δεν γίνεται να μην μας συγκινεί αυτό, είναι τόσο Θερβαντικό και μαγικό που, ειδικά στις μέρες μας, ταράζει λίγο τα βαλτόνερα…

    Υ.Γ. : Ο Λαζόπουλος, σε ένα κλίμα συγκίνησης για την απώλεια, ερμήνευσε την Τρίτη στο «Αλ Τσαντίρι» το «Ηθοποιός σημαίνει φως» με έναν από τους συγκλονιστικότερους τρόπους που έχω ακούσει. Ίσως να ήταν και η στιγμή, δεν ξέρω. Αυτό το κομμάτι όμως, αυτό το υπέροχο κομμάτι, θα έπρεπε πολλοί του συναφιού που αποκαλούνται «ηθοποιοί» να το ακούσουν κάποτε προσεκτικά…

  9. Καλό ταξίδι σε έναν καλό ηθοποιό και κυρίως σε έναν σεμνό άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που πάλεψε πολύ στη ζωή του. Η επιβίωση του ηθοποιού δεν είναι εύκολη υπόθεση. Όταν έχεις οικογένεια, και τα έξοδα τρέχουν, φαντάζει πολυτέλεια η εμμονή στην ποιότητα. Τη δεκαετία που ο Μουστάκας «ενέδωσε» στο αναλώσιμο είδος, ήταν μια δεκαετία παρακμής του ελληνικού κινηματογράφου. Κάπως έπρεπε να ζήσουν. Κάποιοι που είχαν πίσω δυνατότητα δεν ενέδωσαν. Μπόρεσαν. Πόνος ψυχής είναι για πολλούς το εύπεπτο είδος, αλλά το χρειάζονται για να ρίχνουν τα λεφτά στο θέατρο που είναι και η μεγάλη τους αγάπη. Μου έλεγε φίλος μου που έχει θέατρο και το συντηρεί από την τσέπη του, ότι θα αναγκαστώ να παίξω στο τάδε σήριαλ τι να κάνω; Για να ανεβάσω το βραδινό. Οι επιχορηγήσεις ελάχιστες ή ανύπαρκτες. Γίνανε και πολλά τα θέατρα. Πέθανε ένας Αλεξανδράκης χωρίς θέατρο δικό του… συνεπής στην ποιότητα. Έχει θέατρο η Ντενίση και Μπάρμπα όμως. Σόρρυ για το σεντόνι. Το συνηθίζω…;)
    Πολύ ενδιαφέρον το μπλογκ σου και γράφεις πολύ όμορφα! Ακόμα το εξερευνώ…

  10. προχθές «τ’ αηδόνια δεν σ’ αφήνανε να κοιμηθείς στις Πλάτρες»

  11. Διαφωνώ λίγο με την Τσαπερδόνα. 🙂

    Ακόμα και οι χειρότερες βιντεοταινίες του Μουστάκα βλέπονταν ευχάριστα. Ή επείδη γούστα είναι αυτά, ηταν ‘εστω κατα πολύ ανώτερες του μέσου όρου της εποχής.

    ΚΙΟΥ-ΒΑ-ΔΕΞ

    (Πλάκα πλάκα οι ηθοποιοί εκείνης της εποχής πιθανότατα από ανάγκη αλλά και γιατί έτσι πήγαινε το ρεύμα επένδυσαν στο καινούργιο. Στο βίντεο. Τλωρα τα βλέπεις και μελαγχολείς.(πλην του Μουστάκα είπαμε). Ισως κάπως έτσι βλέπουμε στο μέλλον τα σημερινά blogs. Ισως πάλι η δική μας επένδυση να αποδόσει κάτι.)

  12. Το κιτς του 80’ς ήταν αυθεντικό
    Μόλις είχε πρωτοβγεί το Video και οι ταινίες ενοικιάζονταν 10 – 10. Λογικό να υπάρχει προχειροδουλειά και αρπακολισμός.

    Απ την άλλη ταινίες με τον Μουστάκα όπως
    «ο ροζ γάτος» – » αν ήταν το πουλί βιολί » – «το ψώνιο » – » πάτερ γκομένιος »
    όπως και το » για μια χούφτα τούβλα » με τον Τσάκωνα, ηθογραφούν καλύτερα την δεκαετιά του 80 απότι ταινίες «σοβαρών» σκηνοθετών

    Εξίσου πολύ καλές είναι οι ταινίες του Μαραγκού
    «Τι έχουν να δουν τα μάτια μας»
    «Μάθε παιδί μου γράμματα»
    Και στις δύο έπαίξε ο «κίτς» Τσάκωνας

    Εμμένω στην άποψη μου. Η κωμωδία είναι ποιο δύσκολο είδος. Ένας καλός κωμικός είναι εξίσου ένας καλός Δραματικός Ηθοποιός. Ή ας το θέσουμε αντίστροφα.
    Πόσους καλούς δραματικούς ηθοποιούς έχετε δει να διαπρέπουν στην κωμωδία;

  13. @Lex_Luthor06
    Αναφέρεσαι στη ταινία » το ψώνιο»..
    Το «αν ήταν το πουλί βιολί» είναι γνωστό και ως «αυτός και το βιολί του». Κυκλοφορεί οσονούπω στο «Tivo».

    Ψάχνω τους τίτλους

    μιας video ταινίας στην οποία ο Μουστάκας κάνει τον ασφαλιστή. Με Συμπρωταγωνιστή τον Καλογήρου.
    μιας άλλης που ο Μουστάκας ανοίγει γραφείο σοινοικεσίων. Με συμπρωταγωνιστή τον Μίμη Φωτόπουλο
    Μήπως κάποιος ξέρει τους τίτλους;

  14. Συμφωνώντας με το σχόλιο του Άσπρου Λύκου, να πω απλώς ότι ο ρόλος του ως τρελού του χωριού στο Ζορμπά του Κακογιάννη θα του απέφερε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου αν δεν ήταν λίγο μικρότερος από την ελάχιστη απαιτούμενη διάρκεια.

  15. Άσπρε Λύκε, η ταινία που κάνει τον ασφαλιστή λέγεται «Ληστές κι ασφαλιστές». Ίσως η καλύτερη βιντεοταινία του!

  16. Ηθοποιός σημαίνει φως νερο τηλέφωνο.

    Αν θέλετε ποιότητα, να διδάξετε την παιδεία στην τηλεόραση και στα σχολεία. Και να μην προβάλεται τα τηλε – κιτς στυλ Αλμαβοδαρ και τα μεσημεριανά στυλ Λαμπίρη

    Εκ βάθους καρδιάς να είσαι καλά Μπαμπάκη που ανέβασες Blog για ένα τόσο Μεγάλο και παραγνωρισμένο Ηθοποιό

  17. Thanks exitmusician

    Nα προσθέσω ότι ο Μουστάκας παίζει έναν άλλο ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΡΟΛΟ σε μία ταινία που δεν την αναφέρει κανείς.

    Στο ρόλο ενός μίζερου ανθρωπάκου, υπαλλήλου αριτεκτονικού γραφείου του οποίου τη ζωή κάνουν κουμάντο η μάνα του, ο θείος του(Παπαγιανόπουλος) και το αφεντικό του. Με συμπρωταγωνιστή τον Καζάν

    «Ένας Νομοταγής Πολίτης»

  18. Δυστυχώς η ζωή δεν σου δίνει αυτό που αξίζεις. Ο Μουστάκας ήταν ένας παραγνωρισμένος ηθοποιός.

    Όσο για τους ρόλους που δεν πήρε να θυμήσω ότι τους ρόλους δεν είχε την πολυτέλεια πάντα να τους διαλέγει.

    Ο χώρος της ηθοποιείας – κινηματογράφου ελέγχεται από ανθρώπους «κλειδιά». Oι οποίοι θέλουν ανθρώπους «μαριονέτες» και ζητούν λογιών και λογιών «χάρες».

    Αυτά και συγγνώμη για την φλυαρία μου.
    Το τελειώνω εδώ. Έχω project

  19. Χαίρομαι που πρόλαβα και τον είδα σε μια θεατρική παράσταση πριν λίγα χρόνια. Μακάρι να υπήρχαν περισσότεροι σαν κι αυτόν (άνθρωποι-ηθοποιοί).

  20. Κι εγώ στενοχωρήθηκα με τον θάνατο του. Καλά έκανες κι έγραψες αυτό το κείμενο. ΄
    Ο Μουστάκας ανήκε σε μια γενιά θεατρίνων που σιγά- σιγά χάνεται.

  21. ναι τον καημένο….

  22. Για να τα πάρουμε όλα με την σειρά…

    @natassaki:
    Κι εγώ πιστεύω ότι, σε ένα βαθμό, οι βιντεοταινίες είναι συγχωρητέες. Άλλωστε, δεν έμεινε σε αυτές και στην αισθητική τους, όπως π.χ. ο Ψάλτης, αλλά προχώρησε και έκανε και πολλά άλλα πράγματα, ειδικά στο θέατρο (όπου και τελικά κρίνεται ο ηθοποιός).

    @Кроткая:
    Catch up ή ketch up?
    Ευχαριστώ για τις μπλογκοπροτάσεις! 😉

    @industrial daisies:
    Όμορφα το θέτεις. Ο χαρακτηρισμός «θερβαντικό» μου άρεσε πολύ. 🙂
    Η ουσία είναι ότι οι πραγματικοί ηθοποιοί είναι η δουλειά τους, δεν την κάνουν απλώς αλλά είναι βίωμά τους. Λίγα επαγγέλματα είναι έτσι, όπου η ιδιότητα «καταπίνει» τον άνθρωπο που την φέρει, και το πιο ρομαντικό είναι αναμφίβολα ο χαμαιλέοντας που αποκαλείται ηθοποιός.
    Για τον Λαζόπουλο να εξομολογηθώ δύο σκέψεις:
    – Πρώτον, μου την δίνει όταν τραγουδάει. Πιστεύω ότι η φωνή του δεν είναι για τραγούδι – ή μάλλον δεν είναι τόσο όσο ο ίδιος θα ήθελε. (Την συγκεκριμένη φάση που λες δεν την είδα).
    – Δεύτερον, έχω την αίσθηση ότι η εκπομπή του είναι πλέον στημένη σαν tv-blog. Δεν είναι κακό αυτό, αντιθέτως. 🙂

  23. @Γητεύτρια:
    Κανένα πρόβλημα για το σεντόνι, ειδικά αν κλείνεις με τέτοιες ατάκες. Έτσι γητεύεις τους ανθρώπους, με τις κολακείες σου; 😉
    Αναμένω σχόλια λοιπόν, εξερευνήτριά μου!

    @οι σκιές μιλάν:
    Με έστειλε το σχόλιό σου!

    @Lex_Luthor06:
    Ο καλός ηθοποιός βλέπεται ακόμα και σε αδιάφορες ταινίες. Κατά τον ίδιο τρόπο που ο καλός τραγουδιστής θα σε κάνει να αγαπήσεις ακόμα και ένα μέτριο τραγούδι.
    «Ισως κάπως έτσι βλέπουμε στο μέλλον τα σημερινά blogs. Ισως πάλι η δική μας επένδυση να αποδόσει κάτι.»
    Αυτό τώρα σηκώνει πολύ συζήτηση. Λες ότι ζούμε την εποχή του βιντεο-κλαμπ των μπλογκ;

  24. @Άσπρος Λύκος:
    Τώρα πού να αρχίσω και πού να τελειώσω με σένα. 🙂

    Κατ’αρχήν συμφωνώ για την αυθεντικότητα του κιτς των ’80ς – η οποία αυτή καθαυτή δε νομίζω ότι ενοχλεί κανέναν. Προσωπικά όμως εκνευρίζομαι όταν πιάνουν και μου την αμπαλάρουν σε νοσταλγία και σε ύφος «γκουρμέ ψαγμένου» προσπαθούν π.χ. να μου πουλήσουν ξανά τους Duran Duran. Αφού τους απορρίψαμε από τότε ρε φίλε, ποιος σου είπε ότι θέλουμε να το ξανασυζητήσουμε το θέμα;

    Οι ταινίες της εποχής πρέπει να αντιμετωπίζονται και με το πνεύμα της εποχής. Στα τέλη των ’70ς και αρχές των ’80ς ολοκληρώθηκε η διάβρωση του ελληνικού κινηματογράφου που είχε ξεκινήσει πριν καιρό. Την μεν κωμωδία την διαδέχτηκαν οι παραγωγές Δαλιανίδη (ο οποίος πάντα έστηνε κακές αντιγραφές του Broadway και του West End, γιατί ως εκεί άντεχε ο άνθρωπος), οι δε «σοβαροί» καλλιτέχνες αποκήρυξαν το κωμικό και στράφηκαν σε προσπάθειες να αναπαράξουν ό,τι κατάλαβε ο καθένας τους από την «Ευδοκία». Αποτέλεσμα ήταν να χαθεί η στερεά βάση του παλιού ελληνικού σινεμά, που ήταν το καλοδουλεμένο σενάριο.

    (Τα παραπάνω μπορώ να τα αναλύσω κι άλλο ως θέσεις, αλλά σας λυπάμαι…)

    Μια μικρή ένσταση στο «“Μάθε παιδί μου γράμματα”»: πολύ διδακτισμός βρε παιδάκι μου. Από την άλλη, η σκηνή που κάνει καμάκι ο Καλογερόπουλος με το τραντζιστοράκι είναι σκηνή ανθολογίας. 🙂

    Ο Τσάκωνας έχει πολλά…χιλιόμετρα πάνω στο σανίδι και είναι παραδοσιακός επιθεωρησιακός ηθοποιός, με μεγάλη ικανότητα στον αυτοσχεδιασμό και φοβερό έλεγχο στον ρυθμό του. Μπορεί να έχει βγάλει πολλά σκουπίδια, αλλά προσωπικά τον θεωρώ από τους καλούς και παραγνωρισμένους μας.

    Συμφωνώ για την ικανότητα του κωμικού να κάνει δράμα, αν και δεν θεωρώ de facto πιο δύσκολο το ένα είδος από το άλλο.

    Για τους τίτλους των ταινιών, ρίξε μια ματιά κι εδώ:
    http://www.imdb.com/name/nm0610127/

    «Αν θέλετε ποιότητα, να διδάξετε την παιδεία στην τηλεόραση και στα σχολεία. Και να μην προβάλεται τα τηλε – κιτς στυλ Αλμαβοδαρ και τα μεσημεριανά στυλ Λαμπίρη» – ή, πολύ απλά, κλείστε τες τις ρημάδες και μάθετε στα παιδιά να έχουν ματωμένα γόνατα επειδή έπαιζα έξω από το σπίτι.
    (άλλη μεγάλη συζήτηση αυτή, θέλω να γράψω κάτι για τα «φυλακισμένα» παιδιά της σύγχρονης πόλης)

    Η «φλυαρία» σου πάντως είναι καλοδεχούμενη, το ξέρεις.

  25. @exitmusician:
    Ευχαριστώ για την παρέμβαση. Θα κυνηγήσω να βρω και την βιντεοταινία που αναφέρεις.
    Να εξομολογηθώ κάτι; Εμένα ο «Ζορμπάς» (the movie) δεν μου άρεσε ποτέ…

    @Stefy:
    Μακάρι δεν λες τίποτα κορίτσι μου.

    @Αλεπού:
    Η δική σου γνώμη μετράει κι ένα κλικ παραπάνω (και δύο, και τρία…)

    @Γιωρίκας:
    Δεν μας παρατάς κι εσύ, Παρά Πέντε της μπλογκόσφαιρας; LOL!!!! 🙂

  26. και catch up και ketchup!
    πες του τα του άθλιου του Γιωρίκα! Αντί να αφήνει ηλίθια σχόλια, ας στρωθεί να γράψει αυτό που μας οφείλει!
    που το παίζει και ντίβα!!!

  27. Ο Μουστάκας ήταν πολύ γλυκός άνθρωπος (αν και κάτι στα μάτια του έδειχνε ότι πονάει για κάτι) και μεγάλο ταλέντο στον αυτοσχεδιασμό. Και είχε ήθος, κάτι που σπανίζει πάρα πολύ πια.

    Οσο για τις βιντεοταινίες του ΄80, ναι οκ, ήταν κιτς, αλλά έπρεπε να ζήσουν κιολας οι άνθρωποι. Δουλειά είναι κι αυτή και δεν μπορείς να τη βγάζεις με μια σεζόν Σαίξπηρ κι άλλη μία Νιλ Σάιμον. Είναι κάτι παρόμοιο με αυτό που κάνουν τώρα ηθοποιοί που παίζουν στην τηλεόραση – προφανώς έχουν να ξεχρεώσουν νοίκια/ λογαριασμούς και λοιπά. Είναι πολύ σεβαστό! Εξάλλου όλοι μας ενδεχομένως έχουμε κάνει δουλειές κάποτε που δεν τις λατρεύαμε και ιδιαίτερα για να μπορέσουμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς, έστω για ένα διάστημα, μέχρι να βρούμε κάτι άλλο.

    Εδώ έχει κάνει μπαλαφάρες ο Ντε Νίρο, που λέει ο λόγος (που σίγουρα δεν έχει την ίδια ανάγκη για το νοίκι) 🙂

    (μπαρδόν για το σεντόνι)

  28. Κάθε πράγμα στην εποχή του και τον Αύγουστο κολιός..

    -Το ““Μάθε παιδί μου γράμματα”” είναι από τις κορυφαίες ταινίες του (τροτσκίζοντα) Μαραγκού

    Κορυφαία ατάκα του άνεργου πτυχιούχου με Διδακτορικό στη Γερμανία Τσάκωνα όταν έπαιζε τάβλι με τον αδελφό του (Καλογερόπουλο)
    » Eξάρες.
    6 χρόνια στο Δημοτικό,
    6 χρόνια στο Γυμνάσιο,
    6 χρόνια στο Πολυτεχνείο,
    6 χρόνια στο Εξωτερικό..
    Εγώ είμαι 36. Τα άλλα 6 που πήγαν;»

    Άλλη ατάκα του Τσάκωνα
    » Και λέω εγώ. Τι ξέρει ο Βιομήχανος; Πάει να τα βάλει με το Κράτος;
    Που να ήξερα οτι αυτός είναι το Κράτος»

    Δεν είναι «διδακτική».
    Αποτυπώνει το κλίμα μιας ολόκληρης εποχής με τον παπά, τον χωροφύλακα, τον δάσκαλο να έχουν το πρώτο
    λόγο στην επαρχία.
    Ο παπάς ο οποίος ήταν επί κατοχής ρουφιάνος των Γερμανών.
    Ο χωροφύλακας ο οποίος τρομοκρατεί τον πληθυσμό και χλευάζει τον άνεργο πτυχιούχο Τσάκωνα
    Ο κομμουνιστοφοβικός δάσκαλος(Διαμαντόπουλος) να ζει..στον κόσμο του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη και σιγοντάρει την εξουσία
    Αυτός είναι το αστείο πρόσωπο της ταινίας. Ο κόσμος του γκρεμίζεται όταν οι συνθήκες του κράτους-χωροφύλακα, «χτυπούν» τα παιδιά του
    Τα οποία και εξεγείρονται ενάντια στον «καθωςπρεπισμό» και «ηθική» του απαρχαιομένου πατέρα τους

    Ξαναδές την ταινία. Είναι ένα μικρό αριστούργημα.

    -Η άλλη ταινία προφητική ταινία του Μαραγκού αναφέρεται στην παρακμή του ΠΑΣΟΚ.
    Βγήκε πρόωρα (1983). Αν είχε βγει προς το σκάνδαλο Κοσκωτά θα έκανε πάταγο

    -Κορυφαία η ερμηνεία του Μουστάκα στην ταινία «Ένας νομοταγής πολίτης»
    Στον ρόλο του καταπιεσμένου ανθρωπάκου τελικά τρελένεται

    -Τότε(δεκαετία 80) το κύριο θέμα στις ταινίες ήταν οι μηχανές ο φραπές και τα καμάκια.
    Hταν η δεκαετία της άνθησης του τουρισμού
    Greek καμάκι, mouzaka, soublali
    Πολύς κόσμος μπάρκαρε στα καράβια ένα δύο χρόνια για να αγοράσει..μηχανή
    Αυτά αποτυπώνονται στις ταινίες.
    Ο Δαλιανίδης ναι αυτός διακατέχοταν από «διδακτισμό» και «καθωςπρεπισμό» και όχι ο Μαραγκός
    (παρατήρησε τα happy end των ταινιών του)

    -Τους Duran – Duran σαν hardrocker δεν τους άκουγα.
    Όμως σε σχέση με τα pop σκουπίδια της δεκαετίας του 90(ναί του εννενήντα) έχουν διαφορά
    Την δεκαετία του 90 ακόμα και οι «Εσείς οι δύο» (U2) έβγαλαν μπόλικο σκουπίδι με τα ηλεκτρο-μπίτ τους

    -Η υποκουλτούρα γίνεται μια θαυμάσια ταινία(Pulp Fiction του φαφλατά Ταραντίνο)

    Δεν έχω αρχή ούτε τέλος!
    Ασπρός Λυκος ανήκει στο (-άπειρο +άπειρο). Χε χε

  29. Α, ναι το «‘Ενας Νομοταγής Πολίτης». Με είχαν πάρει τα ζουμιά σ’ αυτή την ταινία. Σ’ αυτή και στο Underground.

    Θυμάμαι το Μουστάκα που έκανε έναν Εβραίο σε μία ταινία του κλασικού ελληνικού κινηματογράφου. Δεν θυμάμαι τον τίτλο, ψιλοθυμάμαι την ατάκα «το πατέρα μου Αβραάμ, το μητέρα μου Ρεβέκκα, το αδερφή μου Ραχήλ, το αδερφό μου Ιακώβ»…

    (Άσχετο- η industrial daisies έγραψε για τον Λαζόπουλο και το τηλε-κατευόδιό του στον Μουστάκα. Χωρίς να θέλω να θίξω οικοδεσπότη ή μουσαφίρισσα, μου φαίνεται ότι ο κ. Λ.Λ. το έχει παρακάνει τόσο με τα από οθόνης μνημόσυνα, όσο και με το διδακτισμό του. Προσωπικά τον προτιμώ να βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα του, παρά να κουνάει δασκαλίστικα το δάχτυλό του)

  30. Αντώνη_Χ, ήταν το «Να ζει κανείς ή να μη ζει».Μια μέτρια κατά τ’ άλλα ταινία, που έλαμπε ο αείμνηστος με το μικρό του ρόλο!Εκεί που αποφασίζει να κάνουν τα φαντάσματα με τον Αντ. Παπαδόπουλο (νομίζω) και να κοψοχολιάσουν τον Ηλιόπουλο, έχω ρίξει πολύ γέλιο!

  31. «όμορφα έφυγε».

    εκεί θα μείνω.

    Σας φιλώ Μπαμπάκη.

  32. Ρέ μπαμπάκη, είπαν ότι η γυναίκα είναι μέ αλτζχάιμερ καί πολύ άσχημα;

  33. η γυναίκα του, εννοώ…

  34. Renata, ευχαριστώ.
    Βαγγέλακα, όντως η Μπονέλου είναι πολύ άσχημα τα τελευταία 2 χρόνια. Ο αείμνηστος είχε αποφασίσει, αντί να την στείλει σε κανένα νοσοκομείο, να την φροντίσει ο ίδιος στο σπίτι.

  35. Καλημέρα σε όλους,

    @Κροτ:
    Άσε, γεμίσαμε πράγματι ντίβες και τα έχουμε ισοπεδώσει όλα, την στιγμή που είναι /προφανές/ ότι ελάχιστοι είμαστε οι μπλόγκερς που αξίζουμε να είμαστε ντίβες.
    Το καμαρίνι μου το θέλω στολισμένο με τόσες καμέλιες όσα και τα χρόνια μου, σου υπενθυμίζω.

    @Μαρκησία του Ο.:
    «στα μάτια του έδειχνε ότι πονάει για κάτι»
    Πολύ εύστοχο σχόλιο αυτό.
    Ίσως είναι και ο λόγος που προτίμησα να ανεβάσω την συγκεκριμένη φωτογραφία στο ποστ, γιατί ακριβώς διακρίνεται αυτό το βλέμμα που περιγράφεις.
    «όλοι μας ενδεχομένως έχουμε κάνει δουλειές κάποτε που δεν τις λατρεύαμε και ιδιαίτερα για να μπορέσουμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς»
    Σωστό είναι αυτό, αν και υποτίθεται ότι υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα στο έργο ενός καλλιτέχνη και στην καθημερινότητα ενός εργαζόμενου. Κατά βάση συμφωνούμε, απλώς το αναλύω κι άλλο.
    Όσο για το ντε Νίρο, δυστυχώς έχει αρκετά χρόνια να παίξει σε ταινία της προκοπής. 😦
    No problem για το σεντόνι, αντίθετα καλοδεχούμενο είναι.

    @Άσπρος Λύκος:
    (αν μπορούσα να βάλω το σύμβολο του ολοκληρώματος, θα ξεκινούσα την απάντηση με αυτό, χεχεχεχε)
    Από το «Μάθε παιδί μου γράμματα» ξέρεις τι μου έχει μείνει στο μυαλό; Η σκηνή που η δασκάλα μιλάει στους μαθητές της «Θέμα Πρώτο» κοκ. Εκεί είναι σα να αναβοσβήνει «Author’s Message» πάνω σε μια από τις γωνίες της οθόνης. 🙂
    Κατά τα άλλα, προς Θεού δεν συγκρίνω διδακτισμό του Μαραγκού με διδακτισμό του Δαλιανίδη. Ο δεύτερος άλλωστε μένει σε πλοκές αντίστοιχες με αυτές που έχουν τα παιδικότερα από τα παιδικά παραμύθια. Τον σώζει από το πυρ το εξώτερον η ευρυματικότητα και το τάλαντο αρκετών από τους πρωταγωνιστές του (καθώς και οι εμφανίσεις της Καραγιάννη με μπικίνι αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση που θα ρίξει δραματικά το επίπεδο). Ουσιαστικά συγκρίνω τον διδακτισμό του Μαραγκού με τις (διαφαινόμενες) προθέσεις του ιδίου. Θα προτιμούσα ίσως μια ξεκάθαρη σάτιρα, όπως είναι η ταινία στο μεγαλύτερο μέρος της, που θα άφηνε στο θεατή να βγάλει τα συμπεράσματα μόνος του.
    Εντάξει, γκρινιάζω για να γκρινιάξω βέβαια. Η ουσία είναι ότι και καλή ταινία την θεωρώ και σημαντικότατη ιστορικά για το ελληνικό σινεμά.
    Θυμάσαι κάτι εκπληκτικής αισθητικής και αρτιότητας παραγωγές «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα» και δεν συμμαζεύεται; Για να μην μιλήσουμε για το brakdance.
    (Duran Duran ούτε εγώ άκουγα. Τους ανέφερα ως παράδειγμα απλώς.)
    Σωστό το πόϊντ για τον Ταραντίνο, έχεις απόλυτο δίκιο.
    Τα έπιασα όλα ή μου ξέφυγε κάτι στο άπειρο; 😉

    @Αντώνης_Χ:
    Την θυμάμαι κι εγώ αυτή την φάση που λες. Κορυφαίος ο μακαρίτης, βγάζει γέλιο απλώς με τον τρόπο που εκφέρει τον λόγο.
    Ο Λ.Λ. πάντα είχε ένα στοιχείο συγκίνησης στο λόγο του, αν και τώρα τελευταία έχει τονίσει την οργισμένη πλευρά της σάτιράς του οπότε και δεν «κολλάνε» τα υπόλοιπα. Είναι λίγο σα να έχει χάσει την υπομονή του. Και δεν είναι ο μόνος.

    @Ρενάτα:
    Ελληνικό imdb είσαι κορίτσι! 🙂

    @envain:
    Ευχαριστώ, καλώς ήλθες.

    @Βαγγέλακα:
    Δεν έχω ιδέα φίλε, κι εγώ από σένα το διάβασα πρώτη φορά (κι από τον Αντώνη το επιβεβαίωσα)

    @Αντώνης_Χ:
    Και αυτό δείγμα σπανιότητας.

  36. Οι συνθήκες του τότε ήταν το.. κάτι άλλο. Αλλά με πολύ λιγότερο καθημερινό «τρέξιμο» απ την σημερινή εποχή. Τότε η καθημερινή κατάσταση στην Ελλάδα ήταν όπως περίπου στην Τουρκία του σήμερα.

    Τα «Ρόδα – Τσάντα» ήταν κλασσικά.
    Η Βίνα Ασίκη ήταν …

    ———

    Μπας και άπό το σύνολο των Πραγματικών (R)επεκτάθηκες και στο μη διατεταγμένο σύνολο των Φανταστικών Αριθμών; Η απλά πήγες στο (R στο τετράγωνο – R στον κύβο – R στην Ν);Xε χε

    ‘Ασπρός Λυκος ανήκει στο (-άπειρο, +άπειρο).

  37. @(-άπειρο, +άπειρο):
    Καμια μέρα να κάνουμε και επικαμπύλια ολοκληρώματα. Θα ανεβάσω ποστ για καλλιστεία, τι λες; 😉

  38. Aφιέρωμα για τα κιτς δεκαετίας 80. Μέσα!!
    Ψηφίζω Βίνα Ασίκη.Εκει να έβλεπες επικαμπύλιο ολοκλήρωμα. Η χαρά του μαθητή!

  39. Χεχεχεχε – πότε τελείωσες με το σχολείο; Εγώ είμαι του ’89.

  40. Κoντοηλικιακοί είμαστε
    90’s

  41. @Άσπρος Λύκος:
    Makes sense.

  42. Update, στις 30/08/2007.

    Αντιγράφω από εδώ:
    http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=827694&lngDtrID=253

    Πέθανε στα 67 της η ηθοποιός Μαρία Μπονέλου

    Πέθανε σε ηλικία 67 ετών η ηθοποιός Μαρία Μπονέλου, σύζυγός του αείμνηστου Σωτήρη Μουστάκα. Η Μαρία Μπονέλου έπασχε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ και άφησε την τελευταία της πνοή μόλις τρεις μήνες μετά τον θάνατο του συζύγου της.

    Μικρή είδηση, μεγάλη συγκίνηση για την ανθρώπινη ιστορία που κρύβεται από πίσω.

    Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Απλά ήθελα να το σημειώσω εδώ για να το θυμάμαι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: