• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Ιουνίου 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.   Ιολ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

«Η πρώτη μου επίσκεψη σε έκθεση ζωγραφικής»

Είχα διαβάσει για την έκθεση του ντε Κίρικο εδώ και καιρό στον Χαρτοπόντικα, και καθώς θεωρώ την Αθηναϊδα ένα χώρο ιδιαίτερα όμορφο, το αντιμετώπισα ως ευκαιρία για να πάμε. Η πρόταση έπεσε στο τραπέζι, άρεσε σαν ιδέα και στην καλή μου, και ενώ αναρωτιόμασταν για baby-sitting, άναψε ξαφνικά ένα λαμπάκι πάνω από τα κεφάλια μας, όπως γίνεται στον Μπαγκς Μπάνυ: Βρε, γιατί δεν παίρνουμε και τον μικρό μαζί; Δεν θα καταλάβει πολλά (άλλωστε, σιγά μην τολμήσουμε να ισχυριστούμε εμείς ότι καταλαβαίνουμε!) αλλά θα μπει στο τριπάκι και στην ιδέα της έκθεσης ζωγραφικής. Άλλωστε, ήδη είχε δώσει δείγματα γραφής την προηγούμενη Κυριακή με την έκθεση Χαλεπά, οπότε δεν ανησυχούσαμε ιδιαίτερα.

Κι έτσι έγινε. Την Κυριακή ξεκινήσαμε οικογενειακώς και εκδράμαμε προς Κεραμεικό μεριά. Με αυτοκίνητο, γιατί δεν είναι η απόσταση σταθμού – Αθηναϊδος τόσο μικρή που να μπορεί αγόγγυστα να την κάνει το τρίχρονο. Φτάσαμε, παρκάραμε, όλα ωραία. Απορία για το πώς θα του φανεί. Μπαίνουμε στην έκθεση και το καμάρι μας ήταν πρότυπο: ήσυχος, στεκόταν σε όλους τους πίνακες και ζήταγε να μάθει τον τίτλο τους. κουβέντιαζε χαμηλόφωνα για τα χρώματα και τις εικόνες. Κοίταξε τις χαρακτηριστικές μάσκες του ντε Κίρικο σε κάποιους πίνακες και μας εξήγησε ότι αυτός που βλέπει «είναι πολύ κακός άνθ’ωπος!». Ενθουσιάστηκε σε πίνακα με λιοντάρια και μονομάχους, ενώ του άρεσαν πολύ και κάποιοι που απεικονίζουν ήλιους. Γενικά, έκανε ησυχία και ήθελε να τα δει όλα, πίνακες και γλυπτά, ένα προς ένα. Βοήθησε και ότι η έκθεση, αν και επαρκής, δεν ήταν μεγάλη, και τελικά αποχωρήσαμε με μεγάλη χαρά για την συμπεριφορά του βλασταριού μας, αλλά και μεγάλη ικανοποίηση για αυτά που είδαμε. Μετά, σαν αληθείς φιλότεχνοι, πήγαμε και ντερλικώσαμε: θράψαλο ψητό (που το παρήγγειλε ο μικρός μας), γαριδάκι ψιλό τηγανισμένο και μαγιάτικο στα κάρβουνα (ακούς εσύ; )

Να επανέλθω όμως στον ντε Κίρικο. Δεν είμαι άνθρωπος που γνωρίζει τα της ζωγραφικής. Καταλαβαίνω απλώς τι μου αρέσει και τι δεν μου αρέσει, και χαίρομαι που το προσωπικό μου γούστο δεν περιορίζεται από εποχές και ρεύματα. Με άλλα λόγια, δεν είμαι σε θέση να κάνω μια «κανονική» κριτική της έκθεσης, μπορώ όμως να γράψω πώς μου φάνηκε εμένα.

   

Το τραγούδι του Έρωτα 

Η έκθεση τιτλοφορείται «Ο ντε Κίρικο και η Ελλάδα» και επικεντρώνεται στο πώς επηρεάστηκε το συνολικό έργο του ζωγράφου από τα παιδικά του χρόνια στο Βόλο. Το έργο του έχει μια διάχυτη ποιητικότητα, μια έμφαση στο συναίσθημα μάλλον παρά στις μορφές, και το χαρακτηριστικό μιας εικόνας με επάλληλα νοήματα: σαν την λύση ενός παζλ προσπαθείς να διατυπώσεις τα συναισθήματα σου περνάει ο ζωγράφος. Η έμφαση δεν είναι ούτε στο χρώμα, ούτε στις σκιές ούτε στις απεικονίσεις, αλλά (όπως πολύ σωστά έγραψε και ο Χαρτοπόντικας) στην σύνθεση όλων αυτών και στο πώς σκηνοθετείται ο πίνακας προς την πλευρά του θεατή. Αυτό που βλέπεις είναι αυτό που νιώθεις και οι εικόνες είναι περισσότερο παρμένες από τον κόσμο του μυαλού παρά από τον φυσικό. Και ο τίτλος έχει πάντα σημασία στην αποκωδικοποίηση.

Υποδοχή του ασώτου

Υπάρχει ποίηση μελοποιημένη. Με τον ντε Κίρικο είχα την αίσθηση ότι είδα ποίηση εικονογραφημένη, αν είναι αυτό δυνατόν. Κι έφυγα με την ικανοποίηση του ανθρώπου που εκτέθηκε σε κάτι που θα το θυμάται για καιρό.

 

Μυστήριο και μελαγχολία στο δρόμο 

Η έκθεση συνεχίζεται μέχρι τις 30 Ιουνίου και είναι ανοιχτή 10:00 – 23:00 (αν θυμάμαι τις ώρες σωστά). Επίσης, τα ταβερνεία και τα ουζάδικα του Κεραμεικού είναι σε αστεία απόσταση, οπότε η έκθεση συνδυάζεται με πολλές ευκαιρίες για κουβέντα επί αυτών που είδατε – και όχι μόνο.

Κλείνω με το λινκ της ελληνικής wikipedia εδώ και περιμένω ανταποκρίσεις από όποιους άλλους πάνε!

Advertisements

40 Σχόλια

  1. Μου βάζεις ιδέες! Ωραίες ιδέες!

  2. @AnLu:
    Αυτός είναι ο σκοπός μου! 🙂

  3. τι επίπεδο!
    ποστ για έκθεση ζωγραφικής και οι μισές λέξεις έχουν να κάνουν με φαγητό!
    τσκ!

    (τι είναι θράψαλο; και παράγγειλε το τρίχρονο θράψαλο;;;; όπως λέμε σάψαλο;;;)

  4. Χαίρομαι που σου άρεσε, κι ευχαριστώ για την αναφορά

  5. ντεκιρικο και εγγονοπουλος μεγαλες μου φαβουριτες!

  6. Δεν χρειάζεται να πω όtι εμείς έχουμε ήδη πάει- λόγω «ειδικότητας» βλέπεις!. Είμαστε κι εμείς έτσι σε σχέση με την τέχνη: Μ’ αρέσει ή όχι. Ο Ντε Κίρικο αρέσει και στους τρείς μας, αν και ο μικρός προτιμά τον κάποιους πίνακες του Μονέ, όμως του άρεσαν τα χρώματα και σε μερικά έργα έκανε απίστευτα σχόλια! Αν βρω το τετράδιο που τα έγραψε, κι αν μου δώσει την άδεια φυσικά, θα τα γράψω. Και φυσικά μετά σειρά είχαν «τα ταβερνεία και τα ουζάδικα του Κεραμεικού»! Και, μήπως να δίνεις παραπομπές για τα φαγητά που αναφέρεις, γα να καταλαβαίνει η Кроткая? Άκου να μη ξέρει το θραψαλο! Καλά, εκεί στις ξενιτιές τι τρώτε; 😉

  7. Τί κρίμα, θα τη χάσω…

    Να ε’ισαι καλά μας έφτιαξες πάντως. Κι αυτό με τα θαλασσινά τί τα’θελες; Κολάστηκα…

  8. εμείς, κυρία Νατάσα μου, στις ξενητειές τρώμε μυδια με τηγανητές πατάτες, καρμπονάντ με τηγανητές πατάτες, στουμπ με τρις διαφορετικούς πουρέδες (πολύχρωμους, ένα μπεζ, ένα πορτοκαλί και ένα πράσινο! σαν πίνακας του Ντεκιρικο ένα πράγμα!) και έχουμε και ανοιχτή πρόσκληση για όσους θέλουν να δοκιμάσουν! άλλο που μερικοί μερικοί δεύτεροι μας φτύνουν για τα σάψαλα!

  9. Εσείς Κεραμεικό, εμείς Κορωπί.
    Εσείς ντε Κίρικο, εμείς Μαμαλούκα!
    🙂

  10. Τα θράψαλα, και όχι σάψαλα, είναι είδος καλαμαριού: δες εδώ

    Και είχα απλά την απορία… σίγουρα δεν θα μπορούσα να ζήσω με τηγανητές πατάτες σχεδόν σε κάθε γεύμα- το δοκίμασα κάποτε, δεν άντεξα πάνω από έξη μήνες και γύρισα πίσω… 😉 Οι διαφορετικοί πουρέδες μου αρέσουν πάντως, και ξέρω να φτιάχνω πάνω από τρείς!

  11. @Krot:
    Εσύ γράφεις σχόλιο (παρακάτω) και οι μισές λέξεις είναι «τηγανητές πατάτες», το ποστ σε πείραξε, που (αν μη τι άλλο) έχει και μια ποικιλία στα προσφερόμενα πιάτα! χαχαχαχαχα

    @Χαρτοπόντικας:
    Εγώ ευχαριστώ, γιατί χωρίς το ποστ σου δεν θα το είχα μυριστεί.

    @idimon:
    Κι εσύ της σχολής…Κόκκοτα βλέπω; 😉

    @Νατασσάκι:
    Πολύ δυνατό τον βρίσκω τον δικό σου. Άκου Μονέ! Σε πολύ σωστό δρόμο! 🙂
    Όσο για την Κροτ, άστην την καημένη την Βέλγα με τις πατάτες της και πέτα το επόμενο στη θράκα! (τρελό λινκ αυτό που βρήκες! άκου fishfinder!!!)

    @Δημοσθένης:
    Και δεν είπα τίποτα για την ταραμοσαλάτα, τις σαρδέλλες (που τις είδαμε δίπλα και θα πάρουμε την άλλη φορά) και και και και 😉
    BTW, έχεις ρυθμίσει το μπλογκ σου για να κόβει τους ανώνυμους στα σχόλια. Έχε κατά νου αν θες πως αυτό κόβει κι εμάς του wordpress.

    @Χρήστος:
    Πολύ δυνατή και η δική σας πρόταση φίλε! 😉

  12. Θράψαλο! Ποπο και μεσημεριάσε και είμαι και γραφείο και σχεδόν το μύρισα!
    Όσο για την έκθεση, θα συμφωνήσω με την Anlu.Μου έβαλες ιδέες αν και δεν ασπάζομαι τόσο πολύ το ρεύμα που εκπροσωπεί ο Ντε Κίρικο.
    Καλησπέρες, φιλιά.

  13. τι διάολο, μόνο εγώ δνε τα ήξερα τα σάψαλα;;;

    αγαπητέ μου, εγώ σχολίαζα επί του φαγητού: εσύ ανακάτεψες τον Ντεκίρικο με τα σάψαλα! Τσκ!!

    Νατασάκι, πουρές καρότο και πουρές σπανάκι είναι ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ! Να μην θες να ξαναδείς σάψαλο ένα πράγμα! Για να μην πω για τις βέλγικες πατάτες μας!!!

  14. Κροτ μου, ούτε εγώ ήξερα! Την επόμενη φορά σε ψαροταβέρνα θα το ζητήσω! 😉 Πάντως να ξέρεις με τις αντιδράσεις του μικρού , «έλιωσα»! 🙂 Βρε, μήπως , λέω να το ξανασκεφτώ? 😉 (Κροτ, μην ακούς, το κάνω για να δείξω αντικειμενικότητα! 😉 )

  15. Кроткая, ξέρω πολύ καλά τις πατάτες σας, πιστεψέ με! Όλες τις μάρκες και όλες τις ποικιλίες! Και τα υπόλοιπα λαχανικά σας(Ardo κυρίως) κατεψυγμένα και φρέσκα! Σαν τις φρέσκιες πατάτες Νάξου, καμία!

  16. Εννοώ ότι έφτιαξα τις ρυθμίσεις… (Αν και δεν το είχα κάνει εγώ, από μόνο του τα κανόνιζε το πρόστυχο…)

  17. Natassaki, σε προκαλώ! Δεν μιλάω για τις ποικιλίες, αλλά για τον τρόπο τηγανίσματος…
    Βέβαια, οι πατάτες νάξου έχουν καλό λίπασμα… φρέσκια κοπριά…

    Ρενατάκι, Ε!!! δε θέλω να με προδώσεις!!!!

  18. @BeBe:
    Φιλιά και σε σένα, χεχεχε, ζουλιάρα!!!

    @Κροτ:
    Πρώτον δεν είναι σάψαλο. Μέρσι δηλαδίς!
    Και δεύτερον, στο μαγιάτικο σε περίμενα να έχεις απορίες…

    @Αντικειμενικότητα Προσωποποιημένη:
    Ούτε εσύ ήξερες το θράψαλο;
    Βρε, να πάμε σε καμιά ταβέρνα παρέα, να βάλω τον πιτσιρικά να παραγγείλει; Θα δεις τι έχει να γίνει!!! 😉

    @Νατασσάκι:
    Μα τώρα θέλει να μας βάλει στο ίδιο επίπεδο πατάτες και θαλασσινά; Πες της τα κορίτσι μου!

    @Δημοσθένης:
    Ωραία! Είναι φανερό ότι δεν ήταν παρατήρηση, έτσι; Στο είπα απλώς επειδή υπάρχει κόσμος που δεν το έχει επιλέξει ενσυνείδητα, καθώς (όπως είδες) είναι default. Αν είχα account και στο blogger, θα μπορούσα να γράφω και έτσι αλλά δεν προτίθεμαι να ανοίξω. 🙂

    @Κροτοφασαρία:
    Και μου είχαν πει να παραγγείλω το μοντέλο Βέλγας Σχολιάστριας με Τηλεκοντρόλ. Το τηλεκοντρόλ έχει και mute. Ε, τσιγγουνεύτηκα και την πάτησα!
    (αμάν με τις πατάτες σου ρε παιδάκι μου πλέον!!!)

  19. Αχ, τι μου θύμισες τώρα… κι εγώ τον ανιψιό μου τον έχω ήδη πάει από πολύ μικρότερο σε εκθέσεις ζωγραφικής (όχι τόσο των Great Masters) και γλυπτικής (έχει και μαμά ζωγράφο, να συνηθίσει το παιδί…), στην βιβλιοθήκη, σε αρχαιολογικό μουσείο, μιλάμε για τρελό γέλιο!!!! Ειδικά στο μουσείο τα χρηστικά αντικείμενα ήταν μεγάλη επιτυχία, καθώς και η αναπαράσταση νεολιθικών σπιτιών και οικισμών!!! Μιλάμε δεν μπορούσα να τον ξεκολλήσω μετά από εκεί!!! Πάντως, από μικρά τα παιδιά πρέπει να έρχονται σε άμεση επαφή με μορφές τέχνης και πολιτισμού για να πλουτίζουν τις παραστάσεις τους, αλλά και επίσης, για να μαθαίνουν πως να κινούνται σε τέτοιους χώρους. Νευριάζω όταν βλέπω παιδιά να τσιρίζουν και να τρέχουν γύρω γύρω στα μουσεία και να χασκογελούν με τα εκθέματα (αν είναι δυνατόν… στον Ερμή του Πραξιτέλη… τέτοιο άγαλμα, τέτοια κορμοστασιά..)
    ;-D

  20. Για πες, για πες…Αν και επιμένω ότι η νοστιμιά εξαρτάται και από την ποικιλία. 😉

  21. Ναι, παρεξηγήθηκα! Θα πάψω να σου μιλάω! Από ‘δω κι εμπρός μόνο θα σου γράφω…
    (¨οχι δεν θα σ’έχω γραμμένο) ;)))))

  22. Χα χα χα! Ωραίο νικ! 🙂 Άσε βρε από μεγάλα λόγια χόρτασα! 😉 Εξάλλου , το ΄χω πει, το χταποδάκι προτιμώ και δη το μοσχοχτάποδο!
    A propos, το μαγιάτικο χτιστό στ’ αλάτι σε σιγανό φούρνο είναι λιχουδιά! 😉

  23. Ο βλαστός Μπαμπάκης νομίζω πως θα εξελιχθεί σε λάτρη της τέχνης. Εξάλλου αυτά μαθαίνονται εξ απαλών ονύχων!!!

  24. Μπαμπάκη, η Кроткая μου θύμωσε μάλλον και δεν μου δίνει συνταγή για τηγανιτές πατάτες! Αλλά για σ΄να έχω πρόσκληση, αν θες. 🙂

  25. Μπαμπάκη, α, δεν εννοούσαμε στεφάνι;

    Ρενάτα, στεφάνι με αλάτι; Και χτιστό πού; Αχ, έχω άγνωστες λέξεις!!!

    Νατασσάκι, ΔΕΝ θύμωσα! Αλλά συνταγή δεν υπάρχει. Χρειάζεται να πλυθούν σε νερό Βελγίου!

  26. Θα παραμερίσω την τέχνη και θα επικεντρωθώ στα του φαγητού. Σε ποιο ταβερνείο φάγατε; 😉
    ΥΓ: και για να μην με περάσεις για αστοιχείωτη, και μένα μου άρεσε η έκθεση!

  27. μου χει μείνει στο ρουθούνι η μυρωδιά απο το θράψαλο .και είμαι και σε μόνιμη δίαιτα.
    και μετά σου λέει, ελλάδα δεν είναι μόνο η αθήνα….για να δούμε αν θα ρθει και θεσσαλονίκη η έκθεση.και αν πάμε βέβαια….
    τον μικρό να τον κάνετε πλούσιο,ή εκτιμητή τέχνης, μια και του πάει!

  28. @Σοφία:
    Σταμάτα να λιγουρεύεσαι τον Ερμή! Αφού είναι του Πραξιτέλη λέμε!!! 😉
    Συμφωνώ απόλυτα με τους λόγους για τους οποίους λες πως πρέπει να τα πηγαίνουμε από μικρά σε μουσεία, θέατρο κλπ. Ακριβώς αυτό ήταν και το βασικό επιχείρημά μας. Ό,τι κι αν του μείνει, θα του μείνει τουλάχιστον ότι όπως πάμε μια βόλτα στο πάρκο, έτσι μπορούμε να πάμε και μια βόλτα και να δούμε ζωγραφιές.

    @Νατασσάκι:
    «η νοστιμιά εξαρτάται και από την ποικιλία»
    Μεγάλη συζήτηση ανοίγεις. 🙂
    Προσωπικά θεωρώ ότι η γαστριμαργική απόλαυση επιτυγχάνεται με την ισορροπία. Το τραπέζι πρέπει να είναι ανάλογο της περίστασης, της παρέας, της εποχής, της διάθεσης. Η ποικιλία είναι θετική, αλλά όχι πάντα. Π.χ., μια παρέα που ψήνει γύρω από την θράκα και πίνει τα τσίπουρά της περιμένοντας το κυρίως πιάτο είναι καλύτερα να έχει έναν ή το πολύ δύο μεζέδες για να μην αποπροσανατολίζεται.
    Επίσης, είναι πολύ σημαντική η συμβατότητα των πιάτων και των ποτών. Άμα βλέπω ούζο δίπλα σε μπριζόλες ή να σερβίρονται στο ίδιο τραπέζι γαύρος μαρινάτος και λουκάνικο, τρελαίνομαι!
    Άσε, μην μου πατήσεις το κουμπί στα θέματα φαγητού – ποτού, θα νυχτώσουμε στα σχόλια! χαχαχα

    @Δημοσθένης:
    Ουστ από δω!
    (και λίγα σου λέω, αλλά θα επανέλθω δριμύτερος και υβριστικότερος στο δικό σου μπλογκ πλέον)

    @Ρενάτα:
    Hats off για το μαγιάτικο στο αλάτι (το κυριακάτικο ήταν φέτα, όχι ολόκληρο ψάρι). Έχω φάει φαγκρί ψημένο στο αλάτι, το οποίο το είχαν καθαρίσει από εντόσθια και βράγχια αλλά ήταν με τα λέπια του. Μας το φέρνουν και κάνεις ένα *κρακ* και ανοίγουν τα λέπια σαν τσόφλι. Άρωμα και ζουμί άπαιχτα. Γιαμ γιαμ γιαμ – είναι και μεσημέρι….
    Το μοσχοχτάποδο σ’ άρεσει περισσότερο από το χταπόδι; Σοβαρά; Για μένα θα έλεγα ότι ισχύει το αντίστροφο…

    @CD:
    Ό,τι μπορούμε κάνουμε κούκλα! 🙂
    Δεν μ’ λες τώρα που σε πέτυχα, πού γυρνάς και δεν μπορούμε να σε βρούμε στα τηλέφωνα; Ε;;;;

    @Νατασσάκι:
    Αχ τυχερή, τι θα έδινα κι εγώ για να μου θυμώσει και να μην μου μιλάει… 😉

    @Κροτ:
    Στεφάνι; Τώρα αυτό από πού προέκυψε;
    Για το νερό δεν ξέρω, αλλά (σοβαρά) μήπως έχει να κάνει με το πού τηγανίζονται; Η θεωρία λέει πως οι νοστιμότερες τηγανητές πατάτες έχουν γίνει σε λίπος μόσχου, από την περιοχή γύρω από τα νεφρά. Δεν ξέρω τι κάνουνε συνήθως στο Βέλγιο όμως.

    @Αλεπού:
    Δεν θα σου πω. Θα σε πάω! 😉
    (καλά, θα στο στείλω και με μήνυμα)

    @Τσαπερδόνα:
    Κι εμένα μου πάει να γίνω πλούσιος, αλλά κανείς δεν με κάνει! LOL! 😉
    Γιατί σε μόνιμη δίαιτα καλέ; Δεν πρέπει να κοπεί κάποια στιγμή;
    Για τις εκθέσεις, είναι πραγματικά το μεγαλύτερο θέμα αν ζεις εκτός Αθηνών (αυτό και τα νοσοκομεία δηλαδή). Η μόνη λύση είναι να κανονίζεις ΣΚ φουλ προγραμματισμένα με το πού θα πας και τι θα δεις.

  29. Με μεγάλη μου χαρά! Τώρα πια δεν θα έχεις δικαιολογία ότι δεν μπορείς να κάνεις log in.

    ;))))

  30. Εσύ δνε μίλησες για μαγιάτικο; Το μόνο μαγιάτικο που ξέρω είναι το στεφάνι που πλέκουμε την πρωτομαγιά;

    Και γιατί παρακαλω αποπροσανατολίζεται η παρέα με τους άνω των δύο μεζέδων?

    Το μόνο κακο με το γαύρο και το λουκάνικο στο ίδιο τραπέζι ειναι ο γαύρος! Το λουκάνικο μια χαρά είναι!

  31. όσο και να χτυπιέσαι αποκλείεται να σου θυμώσω, δεν πα’ να με ταϊσεις γαύρο με το ζόρι!!!

  32. Κάνω άγριο σεξ, συνεχώς και αδιαλείπτως!

    :ppppppppppppp

  33. Ο κουμπάρος μου, ο μπαμπάς της Αντιγόνης, είναι μερακλής και μανιώδης ψαράς! Πέρσι είχε φυλάξει ένα για μένα ειδικά, που ξέρει πως μ’ αρέσουν τα ψάρια (και τα θαλασσινά). Όταν κατέβηκα για τη γιορτή της μικρής και δοκίμασα, είδα το φως το αληθινό!
    Πέρα απ ΄το πείραγμα, θα΄θελα να δω τον υιό Μπαμπάκη, εν δράσει, να τον θαυμάσω!Άντε, γιατί βλέπω τα πιτσιρίκια στο σχολείο, τρώνε όλο σκουπίδια!

  34. Μια και έφτασε η κουβέντα στην παιδική διατροφή, δεν ξέρω αν έχετε δει την ιστορία του Jamie Oliver στην Αγγλία με τα σχολικά γεύματα. Σχετικά εδώ.
    Mramraki,όταν είπα ποικιλία, μιλούσα για πατάτες: διαφορετική για τηγάνισμα, για ψητή, για την κατσαρόλα…Συμφωνώ φυσικά για το γαύρο με το λουκάνικο (μπλιαχ), και η Κροτ δεν μου θύμωσε, μου μιλάει..! 😉

  35. Είσαι ο μάστορας του γουόκ

  36. Μα καλά όλοι πια τον ξέρουν τον Ντε Κίρικο. Θα πάω να δω κι εγώ!!
    Αυτό το τρίχονο, πόσο το συμπαθώ, σκέτη τρέλλα είναι!!
    :))

  37. @Δημοσθένης:
    Πράγματι. Τώρα η δικαιολογία μου θα είναι ότι δεν θέλω. Μπουχαχαχαχαχα!!!!
    Κάτσε να διαβάσω κανά ποστ ξανά, κι εδώ είμαστε, don’t worry.

    @Κροτ:
    Τέρμα, αυτό ήταν. Δεν συζητώ μαζί σου θέματα γαστρονομικά.
    Σε λίγο θα μας πεις ότι σου αρέσει και το φαγητό στα αεροπλάνα και γιαυτό ταξιδεύεις τόσο!

    @Ντόλυ:
    Μου αρέσει που αφήνεις διακριτικά υπονοούμενα στα σχόλια… 😉

    @Ρενάτα:
    Αχ, τα καημένα τα παιδιά τρώνε όπως τα μαθαίνουν από το σπίτι τους δυστυχώς. Αντί να μαγειρεύουμε και να γεμίζει το σπίτι ευωδιές, αντί να αγαπάμε τις γεύσεις όπως πραγματικά είναι, αντί να καθόμαστε γύρω από ένα τραπέζι και όχι απέναντι στην τηλεόραση…Φυσικά και μαθαίνουν να τρώνε σκουπίδια. Έχεις δει τα άρθρα για την παιδική παχυσαρκία στην Ελλάδα, έτσι;

    @Νατασσάκι:
    αααααααααααα (επιφώνημα κατανόησης), τώρα μάλιστα. Κατάλαβα.

    @Πασκάλ:
    χεχεχεχε, έχω και γουκ-μαν, να στο δανείσω;

    @Στέφυ:
    Ακόμα και το τρίχρονο ξέρει το ντε Κίρικο, ξεκουνήσου πια από τα μπουζούκια!!! χαχαχαχαχα

  38. Μπαμπάκη μου, έπαθα πλάκα φέτος βλέποντας μια κρητικιά μαμά , τι του έφερνε! Όλα γευστικά, υγιεινά, τηγανητά καθόλου, παξιμάδια κρίθινα ή ψωμί ολικής, όσπρια 3 φορές, λαχανικά κι ο μικρός(Β΄τάξη) τα έτρωγε στην αρχή. Μετά ζήταγε κι αυτός μακαρονάδες και χάμπουργκερ που έβλεπε στους άλλους! 😦

  39. Αυτό, να σου πω, το φοβάμαι λίγο. Ξέρω ότι ο δικός μας τρώει και ευχαριστιέται τα πάντα, αλλά από κάποιο σημείο και μετά μου φαίνεται δύσκολο να μείνει ανεπηρέαστος από τα σκουπίδια που θα βλέπει γύρω του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: