• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Ιουνίου 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.   Ιολ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Αποφάσεις για ένα αντράκι που μεγαλώνει

Εδώ και καιρό στον παιδικό σταθμό ο γιόκας μας έχει βρει αίσθημα: την Χριστίνα. Και υπάρχει και ανταπόκριση, άνθρωπος είναι κι η Χριστίνα, τι να κάνει, λύγισε, χεχεχε. Πρόκειται για μια πιτσιρίκα τέσσερις μήνες μικρότερη από τον δικό μας, γλυκύτατη, ζωηρή και έξυπνη, με μεγάλα μάτια όλο τσαχπινιά, μαλλί κομμένο καρέ και ακριβώς τον βαθμό ατσουμπαλοσύνης που πρέπει να έχει ο άνθρωπος όταν είναι τριών χρονών. Η νεαρά μάλιστα έχει δηλώσει στην μαμά της (την συμπεθέρα μας) ότι όταν μεγαλώσει θα τον παντρευτεί. Όταν φεύγουμε το πρωί για το σχολείο του, ο δικός μου παίρνει κάποια παιχνίδια μαζί του και μου δηλώνει ότι δεν θα αφήσει τον Βασίλη και το Νικόλα (τα κολλητάρια του) να παίξουν με αυτά, αλλά θα τα δώσει στην «Χ’ιστίνα», γιατί την α(γ)απάει. Κάνουν πολύ καλή παρέα, παίζουν όμορφα μαζί, μέχρι που ζητάνε ο ένας τον άλλον πλέον και στο τηλέφωνο.

Αύριο είναι η τελευταία μέρα που θα είναι συμμαθητές.

Διότι μεθαύριο εμείς φεύγουμε για διακοπές (πήξτε ελεύθερα, λεπτομέρειες σε επόμενο ποστ!), και μετά από μία εβδομάδα που θα γυρίσουμε, εκείνη θα έχει φύγει για τις δικές τους διακοπές. Από τον Σεπτέμβρη ο δικός μας θα αλλάξει σχολείο, θα πάει στο (προ)νήπιο όπου θα συνεχίσει μετά και για το δημοτικό του κλπ. Σκεφτήκαμε ότι σίγουρα κάποια στιγμή θα περάσει το σοκ της αλλαγής, και καλύτερα νωρίτερα παρά αργότερα. Άλλωστε, για το σχολείο που θα πάει έχουμε ρωτήσει παντού και έχει πολύ καλή φήμη. Ψάξαμε αρκετά και το τι είδους δραστηριότητες κάνουν κλπ, και ταιριάζει σε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας ως «φιλοσοφία» ανατροφής. Οπότε, θα αλλάξουμε.

Κι εδώ λίγο δαγκώνομαι, γιατί δεν έχουμε ούτε τρόπο ούτε πρόθεση να ζητήσουμε την γνώμη του για αυτό.

Δεν ξέρω πώς να του περάσω το μέγεθος της αλλαγής που αποφασίσαμε για την ζωούλα του. Και δεν έχω καμία μέθοδο να σταθμίσω το αν τελικά κάνουμε καλά ή όχι. Στην πραγματικότητα λαμβάνουμε ένα σωρό κρίσιμες αποφάσεις για την ζωή του και τον χαρακτήρα του χωρίς να έχουμε όλα τα δεδομένα και χωρίς να μπορούμε να εκτιμήσουμε όλες τις συνέπειες. Αυτοσχεδιάζουμε στα τυφλά, όπως έκαναν όλοι οι γονείς πριν από εμάς και όπως θα κάνουν και όλοι οι επόμενοι.

Ανασταίνουμε ένα ανθρωπάκι. Είναι κοντά μας και μας ομορφαίνει την ζωή μας κι είμαστε ευγνώμονες για αυτό. Είμαστε εκεί για να το μάθουμε να μπορεί να ευτυχήσει στη ζωή του, να βρίσκει τρόπους να ανταποκρίνεται στα προβλήματά της και να εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες της. Να μπορεί να σταθεί στα πόδια του, αυτή είναι η δουλειά μου, να βγάλω έναν άνθρωπο αγαπητό και χρήσιμο, για τον εαυτό του και για τους γύρω του. Και ενώ είναι λογικό ότι στην παρούσα φάση πολλές βασικές αποφάσεις τις παίρνουμε εμείς για λογαριασμό του, θα ένιωθα καλύτερα αν μπορούσα να του εξηγήσω. Του γεμίζουμε την ζωή εκπλήξεις και δεν ξέρω κατά πόσο είναι ευχάριστο αυτό.

Κολλάω σε λεπτομέρειες θα πείτε, και μεγαλοποιώ την κατάσταση. Ίσως. Από την άλλη, σπάνια παίρνουμε μια απόφαση για τον μικρό μας που να ξέρουμε ότι στον πυρήνα της κρύβεται και κάτι δυσάρεστο για τον ίδιο. Έχει ήδη την δική του ζωή, τον δικό του μικρό κύκλο από φίλους όπου αναγνωρίζεται και γίνεται δεκτός, έχει ακόμα και «δεσμό». Κι εμείς, χωρίς να τον συμβουλευτούμε αλλά και χωρίς να έχουμε τρόπο να το κάνουμε, θα πιάσουμε να του κάνουμε reboot σε όλα αυτά.

Μου κακοφαίνεται μωρέ. Να, θα ήθελα ό,τι κι αν αποφασίζουμε για το παιδί να είναι πάντα ευχάριστο για αυτόν. Να του χαρίζω εμπειρίες και ομορφιές, χάδια και γέλια, τραγούδια και περίπατους, τίποτα άλλο. Από την άλλη βέβαια, έτσι δεν θα μάθαινε ποτέ να διαχειρίζεται ο ίδιος τα προβλήματα και θα κατέρρεε στην πρώτη δυσκολία με τέτοιο τρόπο. Ουφ.

Να ξέρετε ότι ο ρόλος του γονιού συνοδεύεται από μόνιμες αμφιβολίες. Καλά μας κουράγια!

Οποιαδήποτε εκδήλωση συμπαράστασης, φιλικό πατ-πατ στην πλάτη και τέτοια, γίνεται δεκτή…

Advertisements

27 Σχόλια

  1. σου κάνω πολλά φιλικά πατ-πατ. Νομίζω ότι το ότι έχετε αυτές τις ανησυχίες που έχετε, είναι δείγμα καλού γονιού. Ο κακός γονιός ποτέ δεν διερωτάται. Είναι «φασιστικά» σίγουρος.
    Άσε που θα μπορούσατε να μην χαθείτε εντελώς με τη Χριστίνα. Δεν υπάρχει τρόπος να τη βλέπετε κάπου- κάπου; Σε καμιά παιδική χαρά ή σε πάρτυ γενεθλίων;
    Μετά το φιλικό πατ, πατ, ακολουθεί κλωτσιά και σφαλιάρα. Γιατί πάτε διακοπές από τώρα; Πού πάτε; Πώς πάτε… Και κυρίως, εμείς γιατί δεν πάμε ακόμα; 😉

  2. Μπορείτε να του το εξηγήσετε. Μπορείτε να του πείτε πως θα πάει σε άλλο σχολείο, πιο ωραίο και πιο μεγάλο και πιο δεν ξέρω τι και πως, ναι μεν, δεν θα βλεπει τη Χριστίνα κάθε μέρα, αλλά όσι αγαπιούνται δεν χάνονται και πως κάθε σάββατο, ή όσο πιο συχνά γίνεται, τέλοσπάντων, θα κανονίζετε να τη βλέπει.
    Γιατι φυσικά κι εσείς δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε τα σάββατα από το να βγαίνετε με τα συμπεθέρια και να κρατάτε το φανάρι στα τρίχρονα, σωστά;
    Ε, ο πρώτος αποχωρισμός είναι αυτός, θα πονένσει λιγάκι, αλλά θα του περάσει!
    Μετά θα πάει διακοπές και θα την ξεχάσει κάπως. Ή θα βρει άλλη. Άντρας είναι, τι διάολο? :ΡΡΡ
    (πωπω, τι νιανια που είσαι ρε παιδί μου!)

    αυτό ήταν το δικό μου πατ-πατ.

    Και τώρα επαναλαμβάνω την κλωτσιά και τη σφαλιάρα της Αλεπούς!!!

  3. Μην στενοχωριέσαι από τώρα.Ξέρεις πόσους τέτοιους αποχωρισμούς θα έχετε τα επόμενα χρόνια;
    Να σου πω μόνο τούτο:ο μικρός μου πήγαινε σε παιδικό σταθμό-νηπιαγωγείο από τον πρώτο χρόνο της ζωής του.Από την αρχή έκανε 2 κολλητούς (που τους βλέπουμε ακόμα, ευτυχώς μένουμε κοντα, παρόλο που αλλάξανε σχολεία) και είχε και την αγαπημένη του «τετελίνα» (Κατερίνα). Την Κατερίνα τη βλέπουμε που και που σε πάρτι, πλέον και έχουμε άλλη αγαπημένη στο δημοτικό…!

    Εγώ επειδή είμαι καλόκαρδη θα σου ευχηθώ καλές διακοπές!!! Καλά να περάσετε, να διασκεδάσετα με το μικρούλι και ..που θα πάει, θα ‘ρθει κι η σειρα΄μας! (και τότε εσύ θα πήζεις!!!).

    Να του δώσεις από μας ένα μεγάλο φιλι. 🙂

  4. Αχ,βρε, το αντράκι σας , που ΄χει καιδεσμό! 😀 Απλά πολλά πατ-πατ στην πλαάτη. Κλωτσιά εγώ δε θα σου δώσω. Απλά θα βάλω όλες τις φωτο οταν θα παω εγω να τις βλέπεις να πήζεις εσύ μετά! Εξάλλου όλοοοο το υπόλοιπο καλοκαίρι έχω διακοπές! Νια,νια ,νια 😛

  5. Πήγαινα να σου πω κάτι άλλο αλλά στην προτελευταία παράγραφο, το είπες και μόνος σου. Μόνο οι μικρές δυσκολιούλες και οι εκπληξεις από νωρίς χτίζουν σωστό χαρακτήρα και όχι η συνεχής ευκολία!
    Κουράγιο Μπαμπάκη!
    πατ-πατ-πατ 😉

  6. μεθαυριο ειπες ε.
    χρειαζομαι κι εγω μερικα πατ-πατ

  7. Εγώ θα έκανα το εξής:
    Διακοπές: Θα έλεγα πωπω χαράααααααααααααα!! Πάμε διακοπές!!!!Να του το παρουσιάσετε σαν ένα πολύ τέλειο γεγονός! Διακοπές, μπανάκια κλπ κλπ. Όταν γυρίσετε κ σας την ζητήσει θα του πείτε οτι κάνει εκείνη μπανάκια τώρα κ όταν γυρίσει θα τον πάτε να παίξετε!!!
    Γενικά: Κατα την γνώμη μου καλό θα είναι αν δεν το έχετε κάνει ηδη να ανταλλάξετε τηλ με την Χριστίνα κ των φίλων του, ωστε να παίζουν τα απογεύματα τώρα το καλοκαίρι αλλά κ μετά..
    Τώρα για το σχολείο.. Σιγά σιγά θα έλεγα εγώ.. Να απαντάτε στις ερωτήσεις του, να του λέτε οτι θα πάει σε ένα πολύ καλό σχολείο κ θα γνωρίσει κ άλλα παιδάκια!
    Πάντως αξιολάτρευτο πλασματάκι ο γιος σου!!! Συγχαρητήρια που κάνατε ένα τόσο γλυκό κ ευαίσθητο πλασματάκι ( κ είναι κ κύριος).. του έχετε δώσει τις σωστές βάσεις κ μου αρέσει να βλέπω γονείς να ασχολούνται με το μωρό τους!!! Μπράβο σας!!!!

  8. Δε σας φοβάμαι. Θα τα πάτε περίφημα με τον μικρό σας πρίγκηπα.

    Αναφορικά με τις διακοπές να ξέρετε πως εδώ έχει και για σας στρωμένα κρεβάτια…

    Δεν αντέχω το αυγουστιάτικο «διάχυτο» χωρίς εσένα, Μπαμπάκη μου!

    :pppppppppp

  9. Τώρα που κι εγώ ετοίμαζα παρόμοια ιστορία φταίω;
    Σε νιώθω πάρα πολύ, περνάμε παρόμοια φάση (μόνο που εμάς του την έπεσε η μικρή), και δυστυχώς μένουμε αρκετά μακριά. Άσε που ο συμπέθερος είναι αθλητικογράφος στην πράσινη…

  10. Καλές διακοπές, καλά να περάσετε…ελπίζω να μην μας λείψεις πολύ…

  11. @όλους:
    Το καλό είναι ότι έχουμε γνωριστεί οι γονείς και κάνουμε ήδη παρέα, οπότε θα έχουν ευκαιρίες να βλέπονται, αλλά όσο να είναι νιώθω κάπως χασάπης της ζωούλας του με τις απότομες επιλογές μας.
    Συγνώμη που δεν απαντώ για την ώρα στον καθένα, έχω γίνει χώμα με την πυρκαγιά στην Πάρνηθα.
    Μια κουβέντα μόνο για τη Ντόλυ: μας έλειψες στην παρουσίαση βρε. Αλλά ο γιατρός έχει δίκιο. Άλλη φορά.

  12. Μπαμπάκη καλημέρα
    Αν και διαβάζονταε το ποστ σου για την Πάρνηθα δεν ξέρω πόσο καλή μπορεί να είναι… Σκέψου ότι κάποιοι συνάνθρωποί μας θα βρουν το σπίτι της ζωής τους, μέσα στο δάσος…

    Τώρα, για το προκείμενο θέμα, να σου μεταφέρω τη δικιά μας εμπειρία. Όταν πρωτοήρθα στη Σουηδία η μεγάλη μας κόρη και εκείνο το διάστημα το μόνο μας παιδί δεν είχε καν χρονίσει. Ανέβηκε λίγους μήνες αργότερα κοντά 1,5 χρ. όπου και ξεκίνησε στο παιδικό σταθμό, αναγκαστικά. Ευτυχώς ήταν ελληνόφωνος, ζούσαμε Στοκχόλμη τότε. Για πολλούς λόγους, το κορίτσι μου με το παιδί έπρεπε να γυρίσουν Ελλάδα, όπου και έμειναν μέχρι πέρυσι. Ήμασταν χώρια 2 – 2,5 χρόνια κι εγώ ανεβοκατέβαινα με τα αεροπλάνα «Παγκράτι – Κολλιάτσου».
    Αντιλαμβάνεσαι ότι το παιδί άρχισε να παρακολουθεί παιδικό σταθμό στην ΑΘήνα, όπως κι όταν ήρθε μπήκε στο ΣΟυηδικό. Πολλές αλλαγές και έντονες…

    Δεν θα σε φλομώσω με διάφορα καθησυχαστικά, τη διαφορά τη βλέπω συγκριτικά με τα μικρά – τα δίδυμα που τώρα είναι 2+ και πάνε και θα πάνε στο ίδιο σχολείο. Η μεγάλη πέρασε «φάση» προσαρμογής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τώρα δεν περνάει καλά,όμως δυσκολεύτηκε και μαζί με αυτή κι εμείς.
    Θα σου πω όμως και το άλλο, πως κάποιες φορές πρέπει να αποφασίσεις για το παιδί σου ακόμα κι αν του είναι δυσάρεστο και εννοώ σε τέτοια μεγάλα θέματα, όπως σχολείο κτλ. Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή που χρειάζνται εφόδια και καλή εκπαίδευση, με σύστημα. Τα ξέρεις κι εσύ…

  13. «Να ξέρετε ότι ο ρόλος του γονιού συνοδεύεται από μόνιμες αμφιβολίες. Καλά μας κουράγια!»
    Να νιώθετε περήφανοι για αυτού του τύπου τις αμφιβολίες… Δυστυχώς δεν είναι για όλους αυτονόητες.

    May the Force b with u…
    papet

    ΥΓ. Καλή ξεκούραση…

  14. Η ζωή είναι γεμάτη από μικρές και μεγάλες απογοητεύσεις και με έχει εκπλήξει η ικανότητα του Ιάσωνα να αντεπεξέρχεται. Αποδέχεται την απώλεια, άρνηση κτλ και προχωρά. Αρκεί να μην είμαι εγώ ήξεις αφίξεις, δηλαδή να μην του αφήνω ένα περιθώριο ελπίδας προκειμένου να τον καταπραύνω ή να του χρυσώσω το χάπι, να ξέρει ποιά είναι τα πραγματικά δεδομένα βρε παιδί για να μπορέσει και να τα διαχειριστεί. Εμπιστεύσου το παιδί σου και απλά να είσαι εκεί επιτρέπωντας του να εκφράσει τα όποια αισθήματα θλίψης του γεννηθούν.
    Έχεις δίκιο, αυτές οι εμπειρίες τα οχυρώνουν για το μέλλον.
    Και έχεις δίκιο, οι γονείς είμαστε συνέχεια αναγκασμένοι να αποφασίζουμε για τα παιδιά μας χωρίς να μπορούμαστε να είμαστε σίγουροι για τις αποφάσεις μας. Οφείλουμε όμως να είμαστε αποφασιστικοί όσο δύσκολο κι αν είναι, εμείς είμαστε οι ενήλικες, εμείς πρέπει να δείξουμε στα παιδιά ότι μπορούμε να τα προστατεύσουμε και να να στηρίξουμε, μια από τις βασικότερες ευθύνες μας είναι να τους παράσχουμε ασφάλεια. Ε, κι αν στο μέλλον κάποιες από τις αποφάσεις μας αποδειχθουν λάθος, κι αυτό μέσα στο παιχνίδι είναι, θα το χειριστούμε τότε αποδεχόμενοι την ευθύνη και κάνοντας τις κατάλληλες κινήσεις τότε. Δυστυχώς, όταν έχουμε παιδιά πρέπει να είμαστε ενήλικες.
    Πατ πατ στη πλάτη λοιπόν που είσαι ενήλικας για το παιδί σου
    και καλό μας κουράγιο.

  15. Αυτήν του την αγάπη ο μικρούλης σου θα την θυμάται σε όλη του την ζωή. Μην του την στερήσεις απότομα.
    Να περάσετε καλά και κάντε και καμιά βουτιά για μας. Α, και πού ΄σαι: τσίμπα τον στο πατουσάκι εκ μέρους μου.

  16. @Αλεπού:
    Πολύ ωραία η τοποθέτηση περί…φασισμού. Ελπίζω να διατηρήσω λοιπόν τις αμφιβολίες μου. Όσο για την γρονθοκλωτσοπατινάδα, θα ενημερωθείτε καταλλήλως για τις λεπτομέρειες.

    @Κροτ:
    «(πωπω, τι νιανια που είσαι ρε παιδί μου!)»
    Τώωωωωωωωρα το κατάλαβες;

    @Νατασσάκι:
    Είναι κοινά τα προβλήματα λοιπόν; Θα του το πω, αλλά δεν ξέρω αν θα τον παρηγορήσω!

    @Ρενάτα:
    Καθηγητές – μπλιαξ!
    Έχω και μία που ζει στο σπίτι μου και μεγαλώνουμε μαζί το παιδί μας. Μπλιαξ σου λέω, μπλιαξ! 😉

    @An-Lu:
    Μερσί γοργονίτσα, μερσί!

    @Φάϊτ Μπακ:
    Πατ πατ πατ λοιπόν!

    @Mimilou:
    Θα βλέπονται, όλο και θα βρίσκουμε ευκαιρίες να βλέπονται. Απλώς όχι όπως τώρα και ούτε βέβαια τόσο συχνά.
    Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. 🙂

    @Ντόλυ:
    ΧΑΧΑΧΑΧΑ – ε, άμα είναι για διάχυτο, να το συζητήσουμε από άλλη βάση το θέμα! 😉

    @Μάνος Σ:
    Καλά κουράγια και με τα δικά σας βλαστάρια λοιπόν! Όσο για το δεύτερο κόμμεντ, εγώ αντίθετα ελπίζω να σας λείψω πολύ, να έχετε φαινόμενα εθισμού και να με υποδεχτούν χιλιάδες μηνύματα ανακούφισης με το που θα επιστρέψω και θα ρίξω φως στις ζωές σας…. ;^p

    @Δημοσθένης:
    Έχει περάσει κι ο δικός μας παρόμοια φάση, όχι τέτοιας διάρκειας, αλλά σε εξίσου τρυφερή ηλικία. Στερηθήκαμε ο ένας τον άλλο και μας χώριζαν 6 ώρες ταξιδιού με πλοίο, *αν* ο καιρός το επέτρεπε. Ίσως για αυτό, ενώ του αρέσει να δοκιμάζει καινούργια πράγματα, σιχαίνεται να μην γίνονται όλα «όπως πρέπει»…
    Τα έρμα τα πιτσιρικάκια μας, τι παιρνάνε κι αυτά για να γίνουν άνθρωποι, ε;

    @Papet:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ, και για τα καλά σου λόγια και για τις ευχές.

    @Αλκιμήδη:
    Τελικά κάνουμε για αυτά πράγματα που δεν μπορούν να κάνουν μόνα τους: στην αρχή τα ταϊζουμε και τα ντύνουμε, μετά τα βοηθάμε να δέσουν τα κορδόνια τους, μετά τους προτείνουμε πώς να οργανώσουν το διάβασμά τους. Μέσα σε όλα αυτά, παίρνουμε και αποφάσεις που έχουν αντίκτυπο στις ζωές τους. Και θεωρώ ότι τμήμα του ρόλου μας είναι τέτοιες αποφάσεις να τις ζυγίζουμε με γνώμονα το παιδί πριν και πάνω από όλα.
    Καλό μας κουράγιο, από κοινού, λοιπόν. 🙂

    @Σκύλος της Β.Κ.:
    Μωρέ θα του μασουλήσω τις πατούσες μέχρι τέλους! χαχαχα – ευχαριστώ, θα ρίξουμε τις βουτιές και για σας.

  17. Εξαίρετα! Άλλος ένας λόγος να τη συμπαθώ περισσότερο! 😛

  18. Ανακάλυψα το blog από αυτό του Χρήστου, διάβασα το κείμενο για τον μικρό σας πρίγκιπα και χαμογέλασα. Στάθηκα στη φράση: ¨Ανασταίνουμε ένα ανθρωάκι…» Ανάστησα δύο ανθρωπάκια. Τον γιο μου και την κόρη μου. Μεγάλωσαν, άπλωσαν φτερά και πέταξαν. Αλλά κάθε φορά που τα κοιτάζω, βλέπω τα παχουλά χεράκια που μ’ έσφιγγαν και τις μπούκλες που μου χάιδευαν το πρόσωπο, κάθε φορά που τα έκλεινα στην αγκαλιά μου. Τότε που η αγκαλιά μου ήταν το μόνο και καλύτερο φάρμακο για κάθε πρόβλημα. Από ένα γδαρμένο γόνατο μέχρι τις «μεγάλες» ερωτικές απογοητεύσεις του νηπιαγωγείου και του δημοτικού αργότερα. Τώρα δεν χωράνε πια στην αγκαλιά μου, αλλά εγώ στη δική τους(!). Το πατ πατ, είναι δεδομένο στον νεότερο, από μια «παλιά» της αγωνίας που λέγεται γονιός και που είναι καθημερινή, που αρχίζει στο μαιευτήριο και τελειώνει…. Αλήθεια τελειώνει ποτέ; Όσες περισσότερες οι ανασφάλειες τόσο καλύτερος γίνεται κανείς. Το κλισέ οτι δεν υπάρχει σχολείο για να διδαχθείς την…»γονεϊκή» είναι σωστό. Απλά προσπαθείς κάθε μέρα για το καλύτερο. Είναι το μόνο που μπορείς να κάνεις άλλωστε….

  19. Λεφτά έχει η δεσποινίς;

  20. καλημέρα, έμαθα για σας μόλις χθες από το blog της κ. Λένας Μαντά. Σας δίνω πολλά pat pat, καθώς έχω κι εγώ ένα αντράκι 4 ετών που θα τον «παντρευτεί» η δική Χριστίνα (μια τσαχπίνα στην ίδια ηλικία) στο δικό του σχολείο, η οποία όμως θα μετακομίσει από φέτος σε άλλη περιοχή. Καταλαβαίνω απόλυτα τα ερωτηματικά και τις «τύψεις» σας, όμως τα παιδιά προσαρμόζονται ευκολότερα από ότι οι μεγάλοι. Ίσως έτσι να τροφοδοτήσετε εσείς τη φιλία των παιδιών σας καλύτερα από ότι ίσως εξελισσόταν στο σχολείο, εννοώ ότι τώρα σκόπιμα δεν θα την αφήσετε να τελειώσει. Καλές βουτιές με όσο το δυνατόν περισσότερο παρέα με το αντράκι σας……..

    Υ.Γ. Εχω και μία ζουζούνα όλο γλύκα τριών (την άλλη εβδομάδα)

  21. @Ρενάτα:
    🙂

    @Λένα Μαντά:
    Ευχαριστώ πολύ, και για τα καλά λόγια και για την επίσκεψη και για την προσθήκη στα λινκ. Και για τα πατ-πατ φυσικά. Δεν τελειώνει πραγματικά ο ρόλος του γονιού, και έτσι πρέπει άλλωστε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε ανοιχτοί στις ανάγκες του παιδιού και να το στηρίζουμε όπως μπορούμε. Αυτές τις αναμνήσεις με τα παχουλά χεράκια και μόνο αρκούν για κίνητρο.

    @Βαγγέλας:
    Φυσικά ρε συ, δεν θα είχαμε τσεκάρει με τι κουμάσια συναγελάζεται ο διάδοχος; χαχαχαχα

    @clemens:
    Να τα χαίρεσαι και τα δύο – σ’ ευχαριστώ για το όμορφο σχόλιο και καλώς ήλθες! 🙂

  22. A. Ada Ftys is devastated…Καλέ, δεν είχαμε πει ότι αυτό το αγόρι θα το πάρω εγώ? Τζάμπα τα lazer και η μακροβιοτική διατροφή, που έχω πήξει στην ωμή τροφή και κοιτάζω τα κοκκινιστά με το κυάλι????

    Β. Ό,τι και να κάνεις, εκεί γύρω στα 30-35 είναι πολύ πιθανό το παιδί σου να ακουμπά το μισό του μισθό σε έναν ψυχίατρο, προσπαθώντας να σε συγχωρέσει για τα σφάλματα που διέπραξες στο μεγάλωμά του. So, no stress 😛

  23. @Άντα Φτυς:
    Λύσε μου μια απορία: τι ακριβώς τρως ωμό την ώρα που θα μπορούσες να το είχες στο πιάτο σου ως κοκκινιστό; χαχαχα
    Όσο για τους μισθοφαγάδες ψυχολόγους, θα τους στείλω πρώτα μια πινακοθήκη από μπλόγκερς (εμού συμπεριλαμβανομένου) να σκίσουν τα διπλώματά τους και να την γλυτώσει το παιδί. Έτσι!

  24. δεν ξέρεις, μπαμπάκη μου γλυκέ, το trend των αστέρων του Χόλλυγουντ να τα τρώνε όλα ΩΜΑ????? Ούτε καν στον ατμό, πόλεγε παλιά η Πετρουλάκη.
    Τσ τσ τσ, κάμεις και χιούμορ, ενώ εγώ για να διατηρηθώ φράπα για τον κανακάρη σου συντηρούμαι με ακρίδες (ωμές, έτσι), κάσσιους και μέλι…

  25. Είσαι *και* αστέρας του Χόλυγουντ αγαπητή; Δλδ, να πουλήσουμε τα τηλεοπτικά δικαιώματα του γάμου από τώρα στο Σταρ; LOL! 😉

  26. νενενενε, και τις φωτογραφίες του γάμου στο Hello. Μα τι άνθρωπος είσαι… 😛

  27. Ένας αδίστακτος πεθερός. Ένας Αμυράς των μπλογκ.

    Τι σου κλήρωσε κι εσένα…χεχεχε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: