• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Ιουλίου 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιον.   Αυγ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Irreversible: μέρα καλοκαιριού

Σηκώνεσαι νωρίς το πρωί, ακόμα και στην εξοχή. Συνήθειες μιας ζωής δεν κόβονται με το μαχαίρι, άλλωστε το μάτι άνοιγε εδώ και πολλά χρόνια ένα – δυο λεπτά πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Ήρθε κι η σύνταξη, πάλι δεν κόπηκε η συνήθεια. Τώρα στις διακοπές όμως είναι και απόλαυση να σηκώνεσαι νωρίς, πριν τα παιδιά, να φτιάχνεις το καφεδάκι σου και να κάθεσαι στην βεράντα. Απολαμβάνεις την εύθραυστη δροσιά του πρωινού και τους χαρωπούς ήχους των πουλιών – τα τζιτζίκια δεν έπιασαν τα όργανα ακόμη. Στο βάθος μακριά ακούγεται η θάλασσα. Παίρνεις το πρωινό χάπι και αποτελειώνεις το διάβασμα της χθεσινής εφημερίδας. Σταυρόλεξα, φρυγανιές με βούτυρο και μέλι και αναμονή μέχρι να ξυπνήσουν. Θα κάνει ζέστη και σήμερα.

Στις διακοπές ξυπνάς ανθρώπινη ώρα – επιτέλους, έτσι για αλλαγή. Πριν καν πιεις καφέ, για να προλάβεις τα παιδιά, θα μπεις στο αυτοκίνητο και θα πας μέχρι τον φούρνο για τυρόπιτες και μπουγάτσες. Ο μεγάλος θέλει κρουασάν ζαμπόν – τυρί, σου το είπε χθες. Ψωνίζεις και ψωμί για το μεσημέρι, για να έχουν οι παππούδες, και γυρνάς. Θα πιεις καφέ και θα συνεχίσεις το βιβλίο σου. Μόνο μπεστ – σέλλερ πια στις διακοπές, τέρμα οι εποχές που κουβαλούσες βιβλία με προβληματισμούς από νησί σε νησί. Τώρα το μόνο που ψάχνεις είναι ανεμελιά. Τα μαγιώ ακόμα κρεμασμένα στα σχοινιά από χθες, πρέπει να μαζευτούν. Σκέφτεσαι πού θα πάτε για μπάνιο σήμερα και ξεκινάς να σιγοτραγουδάς, εντελώς φάλτσα, ένα τραγούδι με την Γαλάνη, που το αγαπούσες πολύ στα νιάτα σου. Πού το θυμήθηκες τώρα; Χαμογελάς καθώς μπερδεύεις τους στίχους. Η αύρα φέρνει μυρωδιά θάλασσας και πευκοβελόνας. Μνήμες ιωδίου παίζουν στο μυαλό σου και οι στίχοι του ξεχασμένου τραγουδιού ξεπροβάλουν αβίαστα σωστοί.

Θα πάμε νωρίς στη θάλασσα, λέτε κάθε βράδυ, για να μην πιάσει το μωρό ο ήλιος. Δεν το τηρήσατε – πάλι. Το πασαλείβεις λοιπόν με αντηλιακό με υψηλό δείκτη προστασίας κι ελπίζεις. Αναρωτιέσαι πάλι για τις ελιές που έχεις βγάλει εσύ – ήταν πάντα εκεί και δεν τις έβλεπες ή με φύτρωσαν τα τελευταία χρόνια; Το παιδί παίζει με τα κουβαδάκια του. Η φατσούλα του σοβαρή – σοβαρή δείχνει την αφοσίωσή του σε αυτό που κάνει. Το καπέλο που φορά ήταν παλιό δικό σου, το είχε φυλάξει η μάνα σου –γιαγιά πλέον – και σου το έδωσε για το μικρό. Του πάει. Τον λατρεύεις όταν συγκεντρώνεται σε κάτι, όταν δίνει όλο του το είναι στην ασχολία του. Σου δίνει μια αίσθηση γαλήνης και σιγουριάς να τον βλέπεις καλά. Το μεγάλο καλό με τις διακοπές είναι ότι έχεις χρόνο να του δώσεις, χρόνο και κουράγια, αυτό που σου έλειπε όλη την χρονιά. Κοιτάς και την γυναίκα σου, που ξεφυλλίζει ένα περιοδικό κάτω από την ομπρέλα. Χαμογελάτε ο ένας στον άλλο. Η οικογένειά σας, φτάσατε κι εδώ. Οι σκέψεις για την ζωή και για το μέλλον διακόπτονται καθώς το πιτσιρίκι έχει αρχίσει να καταπίνει μπουκιές άμμου. «Βρε απαίσιε, την φρουτόκρεμα σε κάνουμε χρυσό για να την δοκιμάσεις, την άμμο βρήκες να τρως;». Τον σηκώνεις αγκαλιά μέχρι το νερό για να τον ξεπλύνεις. Η μαμά σας σταματάει για να τον βγάλει φωτογραφία όπως έχει γίνει χάλια με άμμους και λάσπες, και χασκογελάτε σκανταλιάρικα που καταφέρνετε να μην είστε υστερικοί γονείς.

Τα μαλλιά μες την αρμύρα και τα μπράτσα στεγνωμένα από τον ήλιο, ανεβήκατε από την παραλία μέχρι το ταβερνάκι. Το σώμα έχει λυθεί από το κολύμπι και το στόμα έχει στεγνώσει. Πρώτη σας φορά διακοπές σαν ζευγάρι, παρατήσατε τις εποχές της παρέας και του χαβαλέ και φύγατε οι δυο σας για τις Κυκλάδες. Την κοιτάς δίπλα σου και την καμαρώνεις. Είναι πανέμορφη και είναι εκεί μαζί σου. Η εικόνα της θα δεθεί για πάντα με μυρωδιές από χωριάτικη σαλάτα και τηγανιτά ψαράκια. Πίνετε κρύα μπύρα από το ίδιο ποτήρι και ψιλο-κουβεντιάζετε για κοινούς φίλους και για τις σχολές σας. Όσο την γνωρίζεις τόσο σου αρέσει. Έχετε γλεντήσει τις διακοπές σας και στις παραλίες, και στα μπαράκια, αλλά και μέσα στο δωμάτιό σας. Μετράτε τα λεφτά σας και φτάνουν με το ζόρι για άλλες δυο μέρες στο νησί – μετά; Θα δείξει. Για την ώρα μοιράζεστε μια μπύρα και πιάνεις τον εαυτό σου να λατρεύει τον τρόπο που σουφρώνει τα χείλη της για να μαζέψει τον αφρό που έμεινε πάνω τους. Πιάνεις τον εαυτό σου να λατρεύει τα πάντα πάνω της. Ξαφνικά σκέφτεσαι ότι με αυτή την κοπέλα θα πας διακοπές και του χρόνου και χαμογελάς. «Τι έγινε;» «Σκέφτηκα κάτι που μου άρεσε» «Τι;» «Εμάς» και τώρα χαμογελάει κι αυτή. Γλυκό το φιλί, με την πικρή γεύση του λυκίσκου να το στολίζει.

Οι μεγάλοι κοιμούνται. Εσύ είσαι στο ντιβάνι, με τον ήχο των τζιτζικιών να διαπερνά τον καυτό, ακίνητο θαρρείς, αέρα του αυγουστιάτικου απομεσήμερου. Τα σεντόνια καθαρά, λευκά, και δροσερά σαν σκιά αιωνόβιου πλάτανου. Δίπλα σου μια στοίβα από παλιά κόμικς που ανακάλυψες στο πρακτορείο τύπου της πόλης, από αυτά που έχουν αλλάξει την τιμή τους κολλώντας ένα απλό αυτοκολλητάκι με τη νέα τιμή στο εξώφυλλο. Τα έχεις βάλει σε χρονολογική σειρά και θα διαβάσεις μέχρι να βαρεθείς. Μετά, μπορεί να παίξεις λίγο με τα αυτοκινητάκια σου. Η γιαγιά θα ξυπνήσει πρώτη, γιατί θα θέλει να φάει καρπούζι – μέχρι εκείνη την ώρα δεν σε αφήνουν να βγεις έξω να κάνεις ποδήλατο. Περιμένετε και τα ξαδέλφια σου σήμερα το απόγευμα και επιτέλους θα έχεις κάποιον να παίξεις μονόπολι, το μικρό αδελφάκι σου δεν ξέρει ακόμα να μετράει και βαριέσαι μαζί του. Καλή φάση που θα έρθουν τα ξαδέλφια σου. Για την ώρα πρέπει να συγκεντρωθείς σε μια κρίσιμη επιλογή: Μίκυ Μάους ή Σπάϊντερμαν; Χασμουριέσαι. Ίσως κοιμηθείς κι εσύ τελικά.

Όλο το απόγευμα κάνετε ποδήλατο με τους φίλους σου, πίσω από τα εξοχικά των γονιών σας. Δεν ξέρεις τα ονόματά όλων των φίλων σου, ούτε και κάποιοι από αυτούς το δικό σου, αλλά είσαστε όλοι μαζί και αυτό μετράει. Τα γόνατά σας είναι ματωμένα, το δέρμα σας κατάμαυρο από τον ήλιο και τα μαλλιά σας αχτένιστα εδώ και εβδομάδες. Έχετε στήσει ένα κάστρο γύρω από ένα πεύκο, που είναι μόνο για την ομάδα σας. Έχετε μαζέψει πολλές χειροβομβίδες, κουκουνάρια στην πραγματικότητα, και θα κάνετε επιδρομή με τα ποδήλατα στο κάστρο των κοριτσιών, που είναι από την άλλη πλευρά του άλσους. Θα τις διαλύσετε! Φέτος έβγαλες και τις βοηθητικές, οπότε τρέχεις κι εσύ κοντά με τους μεγάλους και θα είσαι από αυτούς που θα έχουν πολλές χειροβομβίδες να πετάξουν. Έχετε και δυο – τρία μωρά στην ομάδα, που πασχίζουν να ακολουθήσουν, αλλά δεν τα διώχνετε γιατί είστε μεγαλόψυχοι. Στα μωρά όμως δεν δίνετε χειροβομβίδες. Μετά θα πάτε και θερινό σινεμά, έχει κωμωδία απόψε. Έχεις ρωτήσει και τους γονείς σου και είπαν εντάξει.

Κοιτάς χαρούμενος τα πρόσωπά τους, αυτών των δυο ανθρώπων που σε προσέχουν και σε ταΐζουν και παίζουν μαζί σου. Η ζωή σου φαίνεται ένα ατελείωτο γλέντι. Ελάχιστους ήχους έχεις να τους πεις, αλλά τους χαρίζεις χαμόγελα, κι αυτοί κάνουν σαν τρελοί. Πριν έρθετε σε αυτό το άγνωστο σπίτι δεν είχες περπατήσει, αλλά φαινόταν πως κοντεύεις. Κρατιέσαι από το πλαστικό τραπέζι της βεράντας. Απέναντι, σε μια καρέκλα, έχει μπει η τηλεόραση, για να μην πρέπει να κλειστούν στο διαμέρισμα για να δούνε (έχει βραδιάσει και ο μπαμπάς βλέπει κάποιο ματς). Σε συναρπάζει η οθόνη. Κάνεις μία κίνηση και αφήνεσαι. Δειλά, αδέξια, δοκιμάζεις τον εαυτό σου. Πρώτο βήμα. Πώς το κάνουν οι μεγάλοι να δεις; Σηκώνεις το άλλο πόδι και δεύτερο βήμα. Πηγαίνεις προς την τηλεόραση. Τρίτο βήμα – καταλαβαίνεις ότι έχεις τον έλεγχο και γελάς. Οι γονείς σου σε βλέπουν να περπατάς και αρχίζουν να ουρλιάζουν από ενθουσιασμό. Ξαφνιάζεσαι, χάνεις την ισορροπία σου και σκας με τον ποπό στο πάτωμα – ευτυχώς η πάνα δρα και σαν αερόσακος. Κάνεις παλαμάκια για να χειροκροτήσεις τον εαυτό σου, ενώ καταλήγεις στην μητρική αγκαλιά μέσα σε πανηγυρισμούς. «Μα τι μεγάλο παιδί είναι το μωρό μας!». Όλοι γελάνε, όλοι ξανανιώνουν, όλοι διαγράφουν τα προβλήματα μιας ολόκληρης χρονιάς. Φιλιά, αγκαλιές και κεφάτα χάδια. Χεράκια που κρατιούνται. Ενότητα. Ζέστη μέσα και έξω.

Για να το λέμε καλοκαίρι πρέπει να γραπώνει την ροή του χρόνου πάνω μας και να την αντιστρέφει. Αλλιώς δεν είναι καλοκαίρι. Σωστά;

Advertisements

47 Σχόλια

  1. This has been a test of the emergency broadcast system. We now return to our regular broadcast service. Κοινώς, μας έκανες τη διάθεση μαντολάτα. Πίσω στη δουλειά, μέσα τα κεφάλια, και αντίο οι ονειροπωλήσεις περί διακοπών του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

    Ι.
    ΥΓ. Άτιμε Mahalanobis…

  2. ….! (άφωνη, και χωρίς άλλα σχόλια – έχω ήδη μπει σε χρονομηχανή και ταξιδεύω…) 🙂

  3. Η ζωή μου σε βίντεο;… Στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον;… Να ‘σαι καλά ρε μπαμπάκη, μας ταξίδεψες πάλι… Υπέροχο το κείμενό σου! Ήδη η άμμος κάνει χράτσα χρούτσα μέσα στο στόμα μου…

  4. Σωστά, καλέ μπαμπάκη, όπως τα λες είναι. Μου άρεσε τόσο το κείμενό σου για τις αισθήσεις που κουβαλάει και τι ωραίος ο ρυθμός που το ξεδίπλωσες… σαν τζιτζίκια από τη διπλανή καρυδιά που απλώνει τον ίσκιο της στο παράθυρό σου, πριν φύγεις για τη θάλασσα 🙂

  5. στη χρονομηχανή κι εγώ…. και το είχα τόσο ανάγκη σήμερα
    Να ΄σαι καλά!!!!!!

  6. ωραία ιστορία, αλλά με μπέρδεψε λίγο. δεν έχω καθαρό μυαλό, φαίνεται 🙂

  7. Υποκλίνομαι στην πένα σου! Απ ΄τα καλύτερά σου!
    (Φαίνεται πως κάποια είναι προσωπικά βιώματα, η σκηνή στην παραλία με το μικρό στην άμμο και το ζευγαράκι στις διακοπές )!

  8. μου μύρισαν παιδικές διακοπές και πολύ συγκινήθηκα.

    εγώ το’χω ξαναπεί, πως άμα διαβάζω τέτοια, λέω να κλείσω το μαγαζί κι εγώ και πολλοί άλλοι, αλλά ας είναι.

    σε αυτό το ποστ ΔΕΝ θα κάνω το σπαμ!

  9. Αν και παιδιά δεν έχω (και είμαι μικρός για να αποκτήσω) το κείμενο σου είναι κάπως… απλά μου αρέσει!!!

  10. !!!!!!!!!!!!

    μπεεε ρε φίλε! μπεεεε

  11. Μπαμπάκη… Υποκλίνομαι. Respect… (Άφησες ηθελημένα εκτός το καλοκαίρι ως γονιμοποιημένο ωάριο ή απλά δεν ήταν καλοκαίρι; :ppp) Respeeeeect λέμε!

  12. Πριν από λίγη ώρα άκουσα κάτι πιτσιρίκια να κανονίζουν πότε θα παίξουν μπάλα… Θυμήθηκα τα δικά μου, διάβασα και το κείμενο σου…

    Πάω να γεμίσω το νερομπίστολό μου. Καλησπέρα.
    May the Force b with u…
    papet

  13. @ikd:
    Ωραίο πράμα τα μαντολάτα…
    (ψέμματα λέω, δεν μου αρέσουν τα γλυκά)

    @Νατασσάκι:
    Είδες; Μπορεί τα «προσεχώς» να καθυστερούν λίγο, αλλά δουλεύονται όσο κάποιες – κάποιες κάνουν το μαγαζί τσατ.
    Ευχαριστώ για το μέϊλ!

    @Μαρία:
    Να είσαι καλά, σ’ ευχαριστώ και για την παραπομπή από το δικό σου ποστ.

    @scalidi:
    Όμορφη παρομοίωση – σ’ ευχαριστώ πολύ!

    @clemens:
    Μετράς μέρες κι εσύ;

    @Γιωρίκας:
    Χρειάζεσαι διακοπές φαίνεται!!! 😉

  14. @Ρενάτα:
    Πολλά είναι από προσωπικά βιώματα, και τα παιδικά καλοκαίρια, και οι εικόνες παππού, γιαγιάς και γονιών πριν από χρόνια, σε ανάλογες φάσεις.
    Σ’ ευχαριστώ πολύ, μου αρέσει που σου άρεσε τόσο!

    @Κροτ:
    Παιδιά, άργησα αλλά το κατάφερα: έκανα την Κροτ να υποσχεθεί νο-σπαμ. Γούπι!!!
    Σμουτς βρε! 🙂

    @arammos:
    Το πιο λαμπερό του όμως κομμάτι είναι το ζευγαράκι στην παραθαλάσσια ταβέρνα – ή εμένα μου φαίνεται έτσι; Να είσαι καλά!

    @Πρόβατο:
    Μπε και σε σένα! LOL!

    @industrial daisies:
    Εκεί δεν έχει εποχές, είσαι σε μια διαρκή νιρβάνα καθώς έχεις δικό σου προσωπικό σπα, με φουλ ανέσεις και διαρκές τζακούζι. Ούτε για φαϊ δεν βγαίνεις από το τζακούζι, χαχαχαχα

    @papet:
    Έτσι ακριβώς λέγεται, όπως το είπες, νερομπίστολο! LOL!

  15. Ok το παραδέχομαι. Σε διαβάζω πολύ καιρό λαθραία (χωρίς να σχολιάζω))αλλά σήμερα δεν άντεξα.
    Εξαιρετικός. Νομίζω είναι ένα από τα καλύτερα σου τόσο σε σύλληψη, όσο και σε εκτέλεση.
    (Ταξιδέψαμε και σήμερα, σε ευχαριστώ)

  16. Ααααααααααααααααααααααααααααχ…

  17. Τι όμορφες εικόνες.. Νοσταλγικές, αληθινές, δικές σου αλλά και όλων μας… Η πορεία μας μέσα στον χρόνο και η ζωή μας που κάνει κύκλους μέσα σε ένα σκηνικό καλοκαιρινό που μυρίζει αντηλιακό, καρπούζι, ψαράκια τηγανητά, έρωτα,αγάπη και χαρά… Διάβαζα, σχημάτιζα εικόνες στο μυαλό μου και δάκρυζα… Να ‘σαι καλά…Πάντα…

  18. 3 και ξημέρωσε για το Νησί.
    Τέλος.

  19. με προκαλείς, αλλά δεν θα τσιμπήσω!

  20. ok το παραδέχομαι μετράω μέρες, αν και το έσκασα τούτο το ΣΚ(μετά από ποοοοολύ καιρό χωρίς παιδιά…), όμως τούτες τις σκέψεις σου τις συμμερίζομαι γιατί είναι πραγματικά νοσταλγικές, ειλικρινείς, τόσο κοντά και τόσο μακριά…..Να είσαι πάντα καλά

  21. Υπέροχη αφήγηση!
    (μια απ’ τα ίδια κι εγώ με τον dimos πιο πάνω, σήμερα δεν άντεξα…)

  22. Πράγματι, όλοι μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε τα καλοκαίρια πιο πολύ, και θυμόμαστε κυρίως αυτά των παιδικών μας χρόνων! Εγώ ακόμα θυμάμαι τα υφαντά σεντόνια που μυρίζαν σπιτικό σαπούνι, τον καυτό ήλιο μέσα από τα γερτά παραθυρόφυλλα, τα τζιτζίκια να σημαδεύουν τον χρόνο, την μυρωδιά από την θάλασσα, τα γιασεμιά και τα κάστρα, τα δροσερά ξύλινα πατώματα, την ώρα της σιέστας που το σκάγαμε για να παίξουμε στους δρόμους και να κλέψουμε σύκα από τις αυλές, τα δροσερά κατώγια που παίζαμε κρυφτό και ανακαλύπταμε την ζωή των προηγούμενων γενιών, τις ατέλειωτες νύχτες, τα γέλια, τις βόλτες,ωπ, για wait a minute, όλα αυτά είναι ακόμα εδώ!
    ;-D

  23. Αλλάζω το όνομα του λινκ σου στο μπλογκ μου.
    Από Μπαμπάκης σε Χαζομπαμπάς.

  24. ηταν αψογο το ταξιδι στο χρονο..αλλα θα συμφωνησω μαζι σου. Μου αρεσε λιγο περισσοτερο το ζευγαρακι στο ταβερνακι :-))

  25. Κάτι απο τα παιδικά μας χρόνια..αν βάλω και την μυρωδιά απο το γιασεμί είναι κανονικό ταξίδι στον χρόνο…
    Κάτι απο τώρα..
    Ενα πολύ ωραίο κείμενο!!
    Καλημέρα!

  26. Οι σκεψεις σου για το μελλον δειχνουν οτι σκεφτεσαι το παρον με γλυκα, χωρις να αλλαζεις κατι (ουτε καν απο το παρελθον) κι αυτο ειναι πολυ ομορφο.

  27. Φίλε μου είναι μακράν το πιο όμορφο post σου. Με συγκίνησες, ειλικρινά.

  28. Ααααχ, τι ωραίο κείμενο ήταν αυτό…πραγματικά απολαυστικό! Οι διακοπές φέτος θα ήταν πολύ πιο όμορφες πάντως αν δεν είχαν τα πάντα…την άλλη βδομάδα θα πάω Κεφαλλονιά.

  29. @Dimos:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ, από τις καλύτερες φιλοφρονήσεις να αναγκάζω κάποιον τακτικό αναγνώστη (ιδαίτερα μη μπλόγκερ) να «βγαίνει» από τα σκοτάδια και να σχολιάζει. Να είσαι καλά.

    @Δημοσθένης:
    Δρόσισε λίγο, ε; 🙂

    @fevis:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ, να είμαστε όλοι καλά να προσθέτουμε κι άλλες εικόνες στη μέρα καλοκαιριού μας.

    @Αντώνης_Χ:
    Απολελέ και τρελελέ φίλε – ζηλεύω!
    Να περάσετε υπέροχα και να μου φιλήσεις τα κορίτσια σου! 😉

    @Κροτ:
    Πάμε στο μπλογκ της Ντόλυ, να καβγαδίσουμε εκεί και να κάνουμε όλα μπάχαλο;;;

  30. Πτου! έσκασε τηλέφωνο για meeting…

    …περισσότερες απαντήσεις σε λίγο…

  31. Άμα είναι για της Ντόλυ, οκ!

  32. Διάβαζα με την ψυχή σφιγμένη. «Δεν μπορεί», σκεφτόμουν, «κάποια σφαλιάρα μας ετοιμάζει». Ευτυχώς έπεσα έξω!

  33. @clemens:
    Διακοπές χωρίς τα παιδιά, γουάου! Τόσο αναμενόνες και ταυτόχρονα με τις σκέψεις τόσο σε αυτά!
    Να είσαι καλά κι εσύ, χαίρομαι που σου άρεσε.

    @dreamerland:
    Ευχαριστώ, ευχαριστώ, καλώς ήλθες.

    @Σοφία:
    «ωπ, για wait a minute, όλα αυτά είναι ακόμα εδώ!»
    Αρκεί να έχουμε τα μάτια ανοιχτά να τα δούμε! 😉

    @Tanila:
    Χαζο-μπαμπάκης παρακαλώ! χεχεχε

    @Αύρα:
    Δεν είναι τόσο ότι είναι καλύτερη φάση, απλώς πιο αστραφτερή, πιο λαμπερή. Σ’ ευχαριστώ!

  34. @Τασσούλα:
    Τι μας δένει περισσότερο με τις αναμνήσεις από τις αισθήσεις μας, σωστά;

    @passerby:
    Έχεις δίκιο, δεν το είχα συνειδητοποιήσει, αλλά βγαίνει από το κείμενο μια αγάπη για κάθε φάση της ζωής. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

    @exitmusician:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ φίλε μου, ξέρω ότι τέτοια φιλοφρόνηση δεν θα έβγαινε αβασάνιστα από το στόμα σου (ή το πληκτρολόγιό σου…) και άρα μετρά πολύ. Να είσαι καλά.

    @Goudaki:
    Θενκς, αλλά μήπως σου λείπει κάποια λέξη; Τι εννοείς «αν δεν είχαν τα πάντα»;
    Καλή συνέχεια στις διακοπές σου εύχομαι!

    @Κροτ:
    It’s a date! 🙂
    Από Δευτέρα όμως, γιατί τώρα την κάνω από το γραφείο (νωρίς και μια φορά, για αλλαγή)

    @Παν:
    Μα τι μανία καταδιώξεως αυτοί οι μπλόγκερς τέλος πάντων, πα πα πα πα πα
    χαχαχαχαχα – όχι, μπορεί να έχω βγάλει κακή φήμη για οπαδό των ανατροπών αλλά έχω κι εγώ τα όριά μου! 😉

  35. @Τασσούλα:
    Τι μας δένει περισσότερο με τις αναμνήσεις από τις αισθήσεις μας, σωστά;

    @passerby:
    Έχεις δίκιο, δεν το είχα συνειδητοποιήσει, αλλά βγαίνει από το κείμενο μια αγάπη για κάθε φάση της ζωής. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

    @exitmusician:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ φίλε μου, ξέρω ότι τέτοια φιλοφρόνηση δεν θα έβγαινε αβασάνιστα από το στόμα σου (ή το πληκτρολόγιό σου…) και άρα μετρά πολύ. Να είσαι καλά.

    @Goudaki:
    Θενκς, αλλά μήπως σου λείπει κάποια λέξη; Τι εννοείς «αν δεν είχαν τα πάντα»;
    Καλή συνέχεια στις διακοπές σου εύχομαι!

    @Κροτ:
    It’s a date! 🙂
    Από Δευτέρα όμως, γιατί τώρα την κάνω από το γραφείο (νωρίς και μια φορά, για αλλαγή)

    @Παν:
    Μα τι μανία καταδιώξεως αυτοί οι μπλόγκερς τέλος πάντων, πα πα πα πα πα
    χαχαχαχαχα – όχι, μπορεί να έχω βγάλει κακή φήμη για οπαδό των ανατροπών αλλά έχω κι εγώ τα όριά μου! 😉
    Χαίρομαι που σου άρεσε φίλε!

  36. μοναδική διαδρομή στο χρόνο. Αριστα 10, γιατί τα κείμενα γίνονται έτσι ένας τεράστιος καθρέφτης, όπου καθρεφτίζεται η αθωότητα και η ωριμότητα ταυτοχρόνως. Με ενδιάμεση την εικόνα μας.
    ριτσα μασουρα

  37. Εξαιρετικά, νοσταλγικά, αγαπησιάρικα, νόστιμα, τρυφερά, παιχνιδιάρικα, ζεστά+ανθρώπινα συναισθήματα που μας κρατάνε παρέα τις νύχτες του χειμώνα μαζί με αγαπημένα πρόσωπα. Τότε που σου έρχονται ξαφνικά οι αναμνήσεις που μοιράστηκες+γυρνάς+ρωτάς «θυμάσαι;» σαν να ζητάς επιβεβαίωση ότι τα θυμάσαι όλα σωστά+ψάχνεις να δεις μήπως άθελα σου ξέχασες κάτι.

  38. Σωστά.

    αλλιώς δεν είναι καλοκαίρι.

    και αυτό παραήταν!

    (δεν ξέρω αν το έμαθες αλλά με βάφτισαν classy bitch – τα κατάφερα!!! – και άρα ΔΕΝ με συγκίνησες.)

  39. Χαίρομαι πολύ για την παρέα που έχουμε κάνει. Η πένα σου απεικονίζει την ψυχή σου και αν ισχύει το «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι», είναι τιμή μου το ότι υπήρξες φίλος μου. Εύχομαι σύντομα να τα πούμε ξανά και από κοντά..

  40. Τι όμορφο ήταν αυτό!!!!!

    :))))))))))))))

  41. Μπαμπάκη αγαπημένε, να΄χα τη μπόρεση να σ’ ανοίξω αγκαλιά, τούτο μόνο!
    Γιατί γλυκοταράσσεις τα ωραία μέσα μας και βάζεις τρικλοποδιά στον αλήτη το χρόνο και πιάνει να μυρίζει τριγύρω λαδερό στη κατσαρόλα και ψωμί αχνιστό και να, στ΄ορκίζομαι, είναι κολλημένη η άμμος στα δάχτυλά μου, πω πω την κουβάλησα σπίτι με τα σανδάλια μου και ποιός την ακούει τη μαμά…

  42. @Ρίτσα Ματσούρα:
    Να προσθέσω άριστα 10 για τον τρόπο ανάγνωσης; Χάρηκα που άρεσε το κείμενο κι ευχαριστώ και για το σχόλιο και για την επίσκεψη. Από πλευράς μου, καλώς όρισες.

    @grimdal:
    Να προσθέσω αγαπητέ ότι είναι αναμνήσεις και εικόνες και αισθήσεις που μας κρατάνε να βγάζουμε τους χειμώνες όρθιοι, είτε πρόκειται για εποχιακούς είτε για συμβολικούς!

    @en vain encre η Ασυγκίνητη
    Εσύ;
    «classy bitch»;
    ….
    Σόρρυ, έχω άγνωστες λέξεις… 😉

    @Παιδίατρος:
    Αδελφέ, την ευκαιρία να ξαναβρεθούμε από κοντά μετά από τόσο καιρό την περιμένω ανυπόμονα. Κι όσο για την φιλοφρόνηση του «δείξε μου τους φίλους σου…» με μεγάλη χαρά την αντιστρέφω προς το πρόσωπό σου. Με πραγματικά μεγάλη χαρά. 🙂

    @Ντόλυ:
    Ευχαριστώωωωωωω!!!! Σμουτς βρε! 🙂

    @Καπετάνισσα:
    Αχ, καλή μου, ποιος την ακούει την μαμά! Αλλά από την άλλη, όταν μας σιγοψυθιρίζει η θάλασσα κι η αύρα της και τα αρώματά τους, πού μυαλό για άμμους και χαλικάκια…
    Φιλιά, να μου είσαι καλά!

  43. Ας με συγχωρήσει η Ελενίτσα, εμένα με συγκίνησες. Σιχτίρ! Καλησπέρες μπαμπάκιε

  44. @bebe
    σε συγχωρώ :))))

    @μπαμπάκη
    καλά.
    κορόιδευε.

    (είμαι μια bitch σου λέω! άντε classy για να μην μου έρθει πολύ απότομο…
    δεν είδες το σχόλιο μου στον sofogreg; δεν τον «έσφαξα» με το βαμβάκι;)

  45. Ας μην πω πολλά – τα είπαν όλοι οι άλλοι μια χαρά.
    (Έβαλες και τις δυο τελευταίες φράσεις στο κείμενο και το απογείωσες).
    Καλά μπάνια σε όλους.

  46. Καταπληκτικό μπαμπάκη. Είμαι τόσο εξουθενωμένη για να στο σχολιάσω περισσότερο και η δεξαμενή των λέξεών μου μοιάζει να έχει αδειάσει, αλλά πάντως καταπληκτικό! Μπράβο!

  47. @BeBe:
    Άστηνα μωρέ, την σκύλα, που κάθεσαι και ασχολείσαι! (χεχεχε)
    Καλημερούδια σε σένα, να είσαι καλά!

    @en vain encre:
    Εδώ, λόγω νικ του οικοδεσπότη, δεν σφάζουμε με βαμβάκι, αλλά με μπαμπάκι.
    Ακούς εκεί bitch. Κι αυτό sic είναι, ναι;

    @zelig:
    Τα καλύτερα και σε σένα, ευχαριστώ!

    @Lupa:
    Πού χάθηκες εσύ βρε κορίτσι; Όλα εντάξει;
    Να είσαι καλά, ξεκουράσου και σ’ ευχαριστώ πολύ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: