Πέρασαν κιόλας 300 post

Κι ακόμα μυαλό δεν έβαλα, και κάθομαι και γράφω εδώ μέσα.

Δεν περίμενα να κάνω επετειακό (και καλά) κείμενο στην ατμόσφαιρα και την διάθεση των τελευταίων ημερών. Από την άλλη, δεν περίμενα να φτάσω στα 300 ποστ, οπότε πάλι καλά.

Πριν ένα μήνα περίπου η φίλη μου η Μαργαρίτα μου είπε πως έχει αλλάξει ο τρόπος που το χρησιμοποιώ το blog, και μόνο τότε το είδα κι εγώ, ενώ το ήξερα ήδη. Δεν είναι το ίδιο εργαλείο. Στην αρχή έγραφα μικρο-αφηγήσεις της ζωής μου, για να μην τις ξεχάσω, σκηνικά με το παιδί κυρίως, τα οποία τα κοιτάω τώρα μετά από καιρό και λέω «για φαντάσου». Μετά άφηνα συναισθήματα ελεύθερα, και πάλι για να μην ξεχάσω. Τώρα έχει γίνει κάτι σαν σημειωματάριο για σκέψεις, προβληματισμούς και ασκήσεις ύφους. Ένα παράθυρο προς τον κόσμο. Μεγάλωσε η μασκώτ του μπλογκ, και μαζί μεγάλωσε και αυτό. Άλλαξε και το ύφος μου. Κι ακόμα και ο γιος μου έχει σταματήσει να με φωνάζει μπαμπάκη, τώρα με λέει απλώς μπαμπά του. Στάζει μέλι το στόμα του δεν παραπονιέμαι, αλλά δεν με φωνάζει πια μπαμπάκη.

Ωστόσο, είναι ακόμα (και) ημερολόγιο. Έχω τόσες μέρες που θέλω να κάτσω να γράψω πώς πέρασα στις διακοπές μου και τι ατάκες πέταξε το ζουζούνι μας και τι γέλιο που έχει. Έχω υπέροχες φράσεις στο μυαλό μου, αστείες γκριμάτσες που έκανε, αγκαλιές, όμορφες στιγμές. Από το «‘έν σκέφτομαι τίποτα, πε’ιμένω το ούζο» μέχρι το ξύλο που έριξε για να προστατέψει ένα σκουλήκι από δύο άλλα πιτσιρίκια που το βασάνιζαν (αφού μας είχαν ανακοινώσει ότι «βρήκαμε ένα φίδι»).

Αλλά με την χώρα να γίνεται στάχτη, σχεδόν έχουν ήδη σβηστεί από το μυαλό οι μέρες των διακοπών. Μοιάζουν με όνειρο που το θυμάσαι όταν ξυπνήσεις αλλά το έχεις ήδη ξεχάσει όταν πλένεις τα δόντια σου και προσπαθείς να θυμηθείς πώς ήταν. Και για ό,τι κι αν προσπαθώ τις τελευταίες μέρες, ξαναγυρνάω στις φωτιές. Δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου όσα έγιναν – όσα γίνονται ακόμη. Πάω να αλλάξω το θέμα και πάλι εκεί γυρίζω.

Πετυχαίνω ας πούμε το τρέϊλερ που έβγαλαν οι τηλεοπτικοί σταθμοί για τον αυριανό τηλεμαραθώνιο, αυτό με την φωνή του Λαζόπουλου. Μια από τις φωτογραφίες δείχνει ένα συνεργάτη μου από άλλη εταιρεία, έναν άνθρωπο που ξέρω και που έχουμε δουλέψει μαζί. Από κοινό γνωστό έμαθα για αυτόν και για το ποιοι άνθρωποί του είναι ανάμεσα στα θύματα. Και να ρε παιδί μου, δεν μπορώ να τον βγάλω από το μυαλό μου. Δεν είναι κάποιος φίλος και δεν είχαμε καν κάποια αμοιβαία συμπάθεια ή οτιδήποτε, απλώς γνωριζόμαστε στο βαθμό που αν πετύχεις τον άλλο στον μετρό δεν είσαι εντελώς σίγουρος ότι θα βρείτε θέματα να κουβεντιάσετε μέχρι την επόμενη στάση. Αλλά θα μπορούσα να είμαι στη θέση του. Ή στη θέση τους, στη θέση οποιουδήποτε. Και αυτή η επίγνωση δεν με αφήνει να χαλαρώσω, δεν με αφήνει να απολαύσω τίποτα εδώ και δέκα ημέρες.

Γιατί από την μια σκέφτομαι όλους αυτούς που χάθηκαν ή καταστράφηκαν έτσι στα καλά καθούμενα. Από την άλλη σκέφτομαι το παιδί μου.

Δεν έχω την δύναμη να το προστατέψω από την φρίκη του κόσμου γύρω μας. Προσπαθώ να το μάθω να στέκεται στα πόδια του, να έχει κρίση δική του και να την εμπιστεύεται, αλλά νιώθω λίγος, νιώθω αργός.

Δεν υπάρχει πιο όμορφο, πιο λαμπερό πράγμα από την αθωότητα. Και ο μόνος τρόπος να την προστατέψουμε είναι να την αναιρέσουμε, ο μόνος τρόπος να τον προετοιμάσω για ένα κακό σύμπαν είναι να του αφαιρέσω ακριβώς αυτή την αθωότητα που θα έπρεπε να προσέχω σαν πολύτιμο φυλαχτό.

Τις τελευταίες μέρες νιώθω ακόμα πιο λίγος από συνήθως. Νιώθω ότι σε επίπεδο πολίτη, εργαζόμενου, καταναλωτή, μαθητή (άλλο θέμα αυτό, πρέπει να το πιάσω χωριστά), ή ότι άλλο σας έρθει να συμπληρώσετε εδώ, είμαστε πειραματόζωα και τίποτα παραπάνω. Στο έλεος μαθητευόμενων μάγων. Αυτό με πνίγει, με κάνει να μην θέλω να ασχοληθώ με τίποτα. Να κάτσω με δυο-τρεις φίλους αγαπημένους, από αυτούς που και η μοιρασμένη σιωπή μετράει, και να αφεθώ να ηρεμήσω. Να βάλω σε μια τάξη μέσα μου το πώς και τι πρέπει να κάνω.

Και δεν καταλήγω κάπου για την ώρα. Θα προσπαθήσω όμως να είμαι πιο κεφάτος στο μέλλον. Θα προσπαθήσω να συνεχίσω την ζωή μου σαν να μην έγινε τίποτα. Θα δείτε, θα είμαι ανεβασιάρικος και πλακατζής και πάλι. Σαν δελτίο του Σταρ ένα πράμα. Και εδώ, και στο σπίτι μου, και στη δουλειά μου και παντού. Θα συνεχίσω την ζωή μου σαν να διορθώνεται αυτό που έγινε. Ή μάλλον, σαν να διορθώθηκε ήδη.

Κι όλα θα γίνουν πράγματι έτσι, αρκεί να μπορέσω να ξεχάσω ότι είναι αναγνωρίσιμο ένα από τα πρόσωπα στο τρέϊλερ…

Advertisements

45 Σχόλια

  1. Φαντάσου και να ζεις μέσα στο τρέιλερ… Αλλά, θυμήσου, life finds a way!

  2. Συμφωνώ… Όσο δύσκολο και αν φαίνεται, στο τέλος κερδίζει πάντα η ζωή….

  3. Δεν είναι ανάγκη να γνωρίζεις τον άλλο, για να -έστω- υποπτευθείς τη φρίκη του.
    Όσο σκέφτεσαι με τον τρόπο που σκέφτεσαι, κάνεις το μέγιστο για τον μπόμπιρα 😉
    Να τα χιλιάσεις τα ποστ 🙂

  4. Καλησπέρα μπαμπάκη…
    (μου είναι αδύνατο να σχολιάσω οτιδήποτε, εμένα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου «κάηκε για πάντα εκεί» – όχι μόνο στο τρέιλερ – μα η ζωή συνεχίζεται, κι έχουμε και παιδιά…)

    Να τα 1300 τα πόστ, και να μην χρειαστεί ποτέ ξανά να είναι έτσι

    Φιλιά στη «μασκότ» .

  5. Οτι και να έχω προσπαθήσει να γράψω τόση ώρα είναι μια πρόταση μέσα απο το πόστ σου.
    Είμαι όμως οργισμένη γιατί πονάω να σκέφτομαι αυτό που γράφεις…
    Δεν υπάρχει πιο όμορφο, πιο λαμπερό πράγμα από την αθωότητα. Και ο μόνος τρόπος να την προστατέψουμε είναι να την αναιρέσουμε, ο μόνος τρόπος να τον προετοιμάσω για ένα κακό σύμπαν είναι να του αφαιρέσω ακριβώς αυτή την αθωότητα που θα έπρεπε να προσέχω σαν πολύτιμο φυλαχτό…..

  6. Και ανησύχησα τόσες μέρες…αλλά δεν το ‘πα.
    Για τα παιδιά μας τι να πω περισσότερο…τα χ’ουμε πει…ΑΘΩΟΤΗΤΑ!!!

  7. ΦΙΛΕ ΜΠΑΜΠΑΚΗ,
    στο προσωπο του φιλου σου αναγνωριζουμε ολη την ελλαδα που πονα και ας καθομαστε εμεις να γραφουμε βλακειουλες στα blog μας. παντα λεω οτι τα καλυτερα ερχονται!!

  8. Βιαστικά, θα απαντήσω μόνο στη Νατάσσα.

    Το ξέρω. Το διάβασα. Και δεν ήξερα πώς να το σχολιάσω. Ακριβώς επειδή νιώθω πως πρέπει να προσέχω πολύ πριν σχολιάσω εμπειρίες που ξεπερνούν όρια από αυτά που έχω ζήσει.

    Η ζωή συνεχίζεται. Αλλά δεν μπορούμε όλοι να παριστάνουμε ότι δεν άλλαξε τίποτα. Αυτό λέω μόνο.

    Φιλιά σε όλους, απαντήσεις το πρωί. Δεν ήταν ξεκούραστη η μέρα.

  9. Μα δεν θα παριστάνουμε ότι δεν άλλαξε τίποτα – πως, αλλωστε…
    Αλλά δεν μπορούμε να μείνουμε «εκεί» – αυτό δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε!

    (κι εγώ τα σχόλια γι’ αυτό τα είχα κλειστά στο συγκεκριμένο)

  10. Λοιπόν να τα εκατονταχιλιάσεις τα post σου. Τι μπαμπάκης, τι μπαμπάς, τι μπαμπακούλης το ίδιο κάνει. Για τα άλλα τι να πω… εσύ έχεις το υλικό να το πλάσεις. Και είμαστε όλοι σίγουροι ότι θα το πλάσεις καλά. Τώρα ανεβασμένος, κατεβασμένος όλα στο πρόγραμμα είναι. Να ‘σαι καλά!

  11. * Για το μπλογκ, καλή συνέχεια!

    * Για τα υπόλοιπα, τι να πω. Αυτό που λέμε «έπιασες το σφυγμό μου»… και τις δικές μου τις αγωνίες.

  12. Ενα πιτσιρικι που παίζει ξύλο για να προστετευσει ενα σκουλίκι ειναι εικόνα όμορφη, άκρως συμβολική και ελπιδοφόρα.

  13. Τα ίδια νιώθω Μπαμπάκη μου, τα ίδια.
    Στα χέρια σηκώνω τα λόγια σου για την αθωότητα, που΄ναι λευκή κι ολόλαμπρη και καταδικασμένη να στραγγαλιστεί.

    Δε μπορούμε να κάνουμε τόσα όσα θα θέλαμε, όσα ονειρευτήκαμε, για πρώτη φορά στη ζωή μου το αναγνωρίζω.
    Κι είναι το κόστος μεγάλο στην συνειδητοποίηση αυτή.
    Η ματαίωση, έχει να κάνει με διαδρομή ζωής.

    Δεν είναι μόνο ότι νιώθεις λίγος κι εσύ κι εγώ κι ο απέναντι.
    Είναι ότι, επί της ουσίας, είμαστε λίγοι.
    Και δεν είναι παραίτηση αυτό.
    Διαπίστωση είναι πικρή που μακάρι, να αποτελέσει μαγιά για άλλα ξεκινήματα.

  14. Συγχαρητήρια για τα 300 ποστ, εύχομαι στο εκατονταπλάσιο! 🙂 Όσο για τις σκέψεις σου, νομίζω ότι λίγο πολύ αυτή τη μαυρίλα όλοι τη νιώθουμε, άσχετα αν κάνουμε τον καραγκιόζη καθαρά από ανάγκη για επιβίωση. Και αυτό δεν το λέω ειρωνικά! Το ζητάει η ψυχή σου να γελάς πιο συχνά, να φωνάζεις πιο δυνατά απ’ ό,τι συνήθως, για να έρθουν σε ισορροπία τα μέσα σου. Θα το ξαναβρείς το κέφι σου, είμαι σίγουρη, όπως και όλοι μας. Απλά θέλουμε χρόνο. Τις καλημέρες μου 🙂

  15. «Γιατί από την μια σκέφτομαι όλους αυτούς που χάθηκαν ή καταστράφηκαν έτσι στα καλά καθούμενα. Από την άλλη σκέφτομαι το παιδί μου.

    Δεν έχω την δύναμη να το προστατέψω από την φρίκη του κόσμου γύρω μας. Προσπαθώ να το μάθω να στέκεται στα πόδια του, να έχει κρίση δική του και να την εμπιστεύεται, αλλά νιώθω λίγος, νιώθω αργός.

    Δεν υπάρχει πιο όμορφο, πιο λαμπερό πράγμα από την αθωότητα. Και ο μόνος τρόπος να την προστατέψουμε είναι να την αναιρέσουμε, ο μόνος τρόπος να τον προετοιμάσω για ένα κακό σύμπαν είναι να του αφαιρέσω ακριβώς αυτή την αθωότητα που θα έπρεπε να προσέχω σαν πολύτιμο φυλαχτό.»

    …τί να προσθέσω εγώ…

  16. Αγαπητέ μας Μπαμπάκη, εγώ είμαι πλέον σίγουρη και το έχω αποδεχτεί ότι, μετά από ό,τι έγινε, κανείς από εμάς, όλους όσους συμμετείχαν μέσα τους στον πόνο εκείνων, δεν θα είμαστε ξανά ίδιοι. Δεν θα είμαστε τόσο ανέμελοι, τόσο «η ζωή είναι ωραία», δε μιλάω για κατήφεια βέβαια. Όμως, νομίζω οτι «σοβάρεψα» μετά απ΄όλα αυτά…;…

  17. @Σοφία:
    Το φαντάζομαι καλή μου, το φαντάζομαι και με στοιχειώνει. Η ζωή, ευτυχώς, θα βρει τον δρόμο της. Μέχρι τότε, μαζεύουμε αποκαϊδια γύρω μας…

    @Fevis:
    Κι αυτή η πίστη είναι που μας κάνει να συνεχίζουμε άλλωστε.

    @confused:
    Ευχαριστώ για τις ευχές, όσο για τον πιτσιρικά προσπαθούμε (όπως ξέρεις ήδη…)

    @Τασσούλα:
    Αχ, ώρες ώρες νιώθω ότι αναθρέφουμε πρόβατα για να τα στείλουμε μέσα σε ένα σύμπαν λύκων. Από την άλλη ο στόχος είναι ένας άνθρωπος με δυνατότητα να ευτυχήσει, και μόνο ένας άνθρωπος με αναγνώριση των στοιχείων της παιδικής αθωότητας μπορεί να το κάνει αυτό. Νομίζω.

    @Μάνος Σ:
    Για τα παιδιά μας φίλε. Σε σας να πάει αυτός ο μήνας καλύτερα από όλους μας εύχομαι!

  18. Να έχεις κατά νου ότι αυτά που γράφεις- έστω κι αν έφυγαν απ’ τον αρχικό τους προσανατολισμό- είναι έτσι κι αλλιώς στίγμα εποχής κι αυτά τα 300 ποστ κι άλλα πολλά ακόμη σου εύχομαι να μπορείς να δωρίζεις στον μικρούλη που από μπαμπάκη σε έκανε μπαμπά του 🙂

  19. @argirisp:
    «παντα λεω οτι τα καλυτερα ερχονται!!»
    Αμήν!
    (Γιατί τα χειρότερα φάνηκαν να είναι ήδη εδώ!)

    @Νατασσάκι:
    Πολλά γίνονται και σηκωνόμαστε και προχωράμε. Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, οι περισσότεροι από εμάς ακούσαμε απλώς την έκρηξη, δεν βρεθήκαμε ανάμεσα στα θύματα. Και αυτό όμως από μόνο του δεν είναι μικρή εμπειρία.
    Δεν μένουμε εκεί, αλλά δεν σβήνουμε και αυτά που συνέβησαν. Έχεις δίκιο.

    @arammos:
    Είτε ανεβασμένο πάντως είτε κατεβασμένο, φαίνεστε αποφασισμένοι να…με φάτε στη μάπα! χαχαχα – να είσαι καλά, ωραία το διατύπωσες το σχόλιο!

    @Πάνος:
    Φίλε μου, αυτός ο σφυγμός τελικά υπάρχει παντού. Αρκεί να δεις πλάνα από ανθρώπους που πραγματικά δοκιμάστηκαν στην καταστροφή και καταλαβαίνεις ότι το θράσος των (περισσότερων) πολιτικών και η αμετροέπεια των (περισσότερων δημοσιογράφων δεν έχουν καμία θέση κοντά μας.
    Για το μπλογκ ευχαριστώ, να είμαστε καλά να πορευόμαστε παράλληλα!

    @Λεξ Λούθορ:
    Ευχαριστώ ρε φίλε. Και ξέρεις, είναι πολύ παράξενο σκηνικό, να τον βλέπεις να κάνει κάτι για το οποίο στην ουσία είσαι περήφανος, αλλά κοινωνικά να μην είναι αποδεκτό να το δείξεις. Και το καλό είναι ότι κατέφυγε στις σφαλιάρες μόνο όταν είδε ότι ούτε τα άλλα δύο παιδάκια έπαιρναν από λόγια ούτε οι ενήλικοι σκόπευαν να επέμβουν, οπότε και πήρε τα πράγματα στα χέρια του.

  20. @Καπετάνισσα:
    Αυτό ακριβώς που λες θέλω καλή μου. Νιώθω ότι φτάσαμε σε ένα είδος νοητού «τέρματος» της εποχής που γνωρίζαμε, σε μια διάψευση που ξεβράκωσε κάθε ελπίδα και αυταπάτη που μπορεί να διατηρούσαμε. Κι ότι πια είμαστε στη φάση που πρέπει να σταθούμε, να σκεφτούμε πολύ υπεύθυνα, και να δούμε πώς προχωράμε από δω και μπρος.
    Δεν ξέρω τι νέο μπορεί να βγει από όλα αυτά, αλλά νιώθω να πονώ μέσα μου από την ανάγκη για αυτό το νέο.

    @Μαρία:
    Καλημέρα, σ’ ευχαριστώ για τις ευχές σου και γιατί με είπες καραγκιόζη (μπου χα χα, το σωστό γέλιο ξεκινά *πάντα* με αυτοσαρκασμό!)

    @maratel:
    Ξέρεις πόσο συχνά το νιώθω αυτό, ότι τον ετοιμάζουμε με αρχές και ευαισθησίες που θα προσβάλονται από τους γύρω του ξανά και ξανά;
    Δύσκολοι καιροί για να μεγαλώνεις ανθρωπάκια.

    @betty:
    Ίσως αυτό τελικά είναι η απάντηση που χρειαζόμαστε. Σοβαρότητα, αλλά όχι και κατήφεια. Να θυμόμαστε ότι δεν μπορούμε να αφήνουμε τα πράγματα στην τύχη τους.

    @Αλεπού:
    🙂
    Δεν έχω κάτι άλλο να πω, εκτός από το εξής: είσαι πολύ καλή στον αντιπερισπασμό. Εγώ γράφω ότι έχω κακοκεφιές και δεν μπορώ να συμμαζέψω το μυαλό μου από όσα έγιναν κι εσύ μου ρίχνεις τους προβολείς στον πιτσιρικά, ξέροντας πολύ καλά ότι αποκλείεται να αντισταθώ.
    Άτιμο θηλυκό, κατεργάρα γυναίκα! 😉

  21. Μπαμπάκη, συμμεριζόμαστε τις αγωνίες σου κι είναι λογικό μια τέτοια κατάσταση να σβήνει όσα ευχάριστα έχεις να πεις. Όλοι νιώσαμε ανήμποροι. Με τον καιρό μαθαίνουμε να προχωράμε.
    Να χαίρεστε τον καταπληκτικό πιτσιρικά σας, τον υπερασπιστή των αδυνάτων! 😉

  22. Μπαμπάκη, παρακαλώ! :-Ρ (Ωχ, ελπίζω να μην νόμιζε κανείς ότι σε έβρισα πριν γιατί θα πέσουν να με φάνε! :-Ρ) Πλάκα πλάκα όμως, έχει αποτελέσματα… φτιάχνει η διάθεση αν καραγκιοζεύεις λίγο. 🙂 Σώπα και μη στεναχωριέσαι, θα πάρουμε τα πάνω μας πάλι. Κυρίως εσύ που έχεις και τον Ντένι τον Τρομερό εκεί να σου δίνει ελπίδα 🙂

  23. Καλή μας δύναμη Μαπμπάκη μου!
    Γιά όλα…

    😉

    ΥΓ Τα 300 τα πέρασα χωρίς να το κατάλάβω! Σήμερα θα δεις το γιατί!

  24. Είτε τώρα, είτε τη στιγμή που θα «επανέλθεις», ένα πράγμα δεν θα αλλάξει.
    Θα είσαι πάντα ο εαυτός σου. Έτσι κι αλλιώς. Πριν και μετά και πιο μετά.

  25. @Renata:
    Ευχαριστώ κορίτσι μου, να είσαι καλά, και να είμαστε όλοι καλά να ξεπερνάμε τέτοιες ιστορίες.

    @Μαρία:
    Θα σου στείλω τον στρατό από e-μπράβους που διατηρώ, με επικεφαλής τον Ντένις τον Τρομερό, να σε βρουν και να σε φάνε λοιπόν!!!

    @Γοργονίτσα:
    Συγχαρητήρια για…την απώλειά σου, και καλορίζικα για τα κουβαλήματα.
    Δεν μπορώ να σχολιάσω στο μπλογκ σου, έχεις κόψει τους ανώνυμους και εμάς του wp μας μετρά για ανώνυμους… 😦

  26. @Άγγελος:
    Λίγο γενικό όμως δεν είναι αυτό; Φυσικά και θα είμαι ο εαυτός μου. Ποιος όμως είναι αυτός ο τύπος που μου μοιάζει αλλά δεν είναι πάντα ακριβώς εγώ;

  27. εντάξει, το ήξερα πως είμαι pusher (ξέρεις τι εννοώ) αλλά πραγματικά εντυπωσιάστηκα ;P
    όπως και να χει είμαι πολύ περήφανη για σένα
    που έχω τέτοιο φίλο

  28. 🙂
    Ακούς εκεί pusher.
    χεχεχεχε
    Την άλλη φορά θα τους γράψουμε και για το κοκορέτσι.
    (διότι δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι)

    Σμουτς!

  29. Μπαμπάκη, δεν τρώγομαι… άστα… από ξύλο όσο θέλετε όμως! Ρίξτε, αντέχει αυτό το βασανισμένο μου κορμί! :-Ρ (πες πες θα το πιστέψω κιόλας και θα με τρέχετε…). Καλό απόγευμα 🙂

  30. Πρώτα απ’ όλα σου εύχομαι τα 300 ποστ να γίνουν 1300 και 2300 και…και…Το κείμενό σου έχει παράπονο όπως και πολλών άλλων. Με ρώτησες αν ξεκουράστηκα…Ναι, θα ήμουν αχάριστη αν έλεγα το αντίθετο. Όμως ακόμα και στην πανέμορφη Κέρκυρα, πέρασα πολλές ώρες μπροστά στην τηλεόραση, βλέποντας μια χώρα να καίγεται, παρακολουθούσα την καταστροφή και τους ανθρώπους να κλαίνε με την απελπισία κάποιου που χάνει τα πάντα σε λίγα λεπτά. Και το χειρότερο: Την τηλεόραση να κατακλύζεται από άλλους, που αλληλοκατηγορούνταν ενώ οι ευθύνη ήταν γραμμένη σε όλο τους το πρόσωπο…Και ναι η ζωή συνεχίζεται. Συνεχίστηκε ήδη, ακόμα και στα καμένα. Και όχι, μην προσπαθήσεις να πάρεις την αθωότητα από το παιδί σου. Είναι ίσως το μόνο του όπλο στον κόσμο που θα κληθεί να ζήσει, όσο παράλογο κι αν ακούγεται κάτι τέτοιο. Αν σε παρηγορεί σου λέω πως σαν και σένα υπάρχουν εκατομμύρια γονείς. Νιώθουν λίγοι, αλλά παλεύουν για το καλύτερο με ότι μπορούν…Να είσαι καλά….

  31. @maratel:
    Ξέρεις πόσο συχνά το νιώθω αυτό, ότι τον ετοιμάζουμε με αρχές και ευαισθησίες που θα προσβάλονται από τους γύρω του ξανά και ξανά;
    Δύσκολοι καιροί για να μεγαλώνεις ανθρωπάκια.

    το ξερω. Τα ιδια σκεφτομαι κι εγω συνεχεια.Και πάλι όμως,πόσο να ξεφύγεις απο αυτά που θεωρείς οτι πρέπει να δώσεις,πρέπει να πείς? Πολλες σκεψεις…

  32. Να τα …δεκα-χιλιάσεις!

  33. Να ΄σαι καλ΄’α!
    Γκάζι…για τα 1.000!
    Να ζήσεις, για να ακούσεις και το «ΠΑΤΕΡΑ»!!!!!

    Γλαρένιες αγκαλιές

  34. Στα 1000 ποστ οργάνωσε μια ανοιχτή μάζωξη για να γιορτάσεις και να το ευχαριστηθείς! (Αφορμή για γλέντι και ξενύχτι….:))

    Από όλο το ποστ δε θέλω καθόλου να αναφερθώ στις φωτιές, γιατί ενώ εμείς καθόμαστε και κάνουμε μια συζήτηση φραπέ στα απανταχού μπλογκ, κάποιοι άλλοι αναγκάζονται με το χειρότερο τρόπο να φτιάξουν τη ζωή τους από την αρχή.

    Αυτό που θα κρατήσω είναι η μεγαλειώδης εικόνα ενός μικρού παιδιού που μαλώνει με άλλα παιδιά για να σώσει ένα σκουλήκι.

    Τα φιλιά μου.

  35. ενα παιδάκι που πλακώνεται στο ξύλο γιά να σώσει ένα σκουλήκι,αυτό είναι αθωότητα!Πόσο εκφυλισμένοι είμαστε εμείς που δεν έχουμε πλακώσει κανέναν αλλά κλαιμε την μοίρα μας και ετοιμαζόμαστε να πάμε να τους ξανακάνουμε κεχαγιάδες? Να αφήσουμε ήσυχη την αθωότητα των παιδιών και να τα παρατηρούμε με σεβασμό μπας και μάθουμε τίποτα απ αυτά….
    Με άπειρη εκτίμηση

  36. @Maria:
    Άσε, μην μπλέξεις με αυτά τα μπλόγκια και αυτά τα ιντερνέτια, όλο τρελλοί κυκλοφορούν εκεί μέσα. LOL!

    @Λένα Μαντά:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Δεν θέλω να του την πάρω την αθωότητα, θέλω να βρω έναν τρόπο να τον προειδοποιήσω ότι στη ζωή του ολόκληρη θα αποτελεί την μειοψηφία. Κι αυτό είναι σκληρό να το ξέρεις για το παιδί σου και για τον κόσμο σου.

    @maratel:
    Πολλές σκέψεις δεν λες τίποτα!
    Προσπαθούμε όμως, και αυτό είναι το μόνο που τελικά τα βοηθάει τα πιτσιρικάκια, έτσι;

    @N.Ago:
    Ευχαριστώ! 🙂

    @Γλαρένια:
    «Να ζήσεις, για να ακούσεις και το “ΠΑΤΕΡΑ”!!!!!»
    Τι όμορφη ευχή! Σ’ ευχαριστώ πολύ! 🙂

  37. @Λάθος-Πάθος:
    Το θέμα είναι οι αναγνώστες να μου οργανώσετε πάρτυ-έκπληξη. Αυτό προσπαθούσα να πετύχω και με το παρόν ποστ, αλλά κανείς δεν το έπιασε το υπονοούμενο!!!
    Όσο για την ουσία για τις πυρκαγιές, μόνο αν δεν ξεχάσουμε θα αποφύγουμε την επόμενη αντίστοιχη καταστροφή. Μόνο τότε.
    Φιλιά επίσης, ευχαριστώ για τις ευχές και για την αναφορά στον πιτσιρίκο.

    @ketty-ph:
    Όμορφο σχόλιο – από προσωπική εμπειρία θεωρώ ότι ο ρόλος του γονιού είναι διδακτική εμπειρία τόσο για το παιδί όσο και για τον γονιό. Ξαναβλέπουμε πράγματα από νέες οπτικές γωνίες και έτσι διδασκόμαστε. Πιστεύω πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευκαιρία για κάθε άνθρωπο από τις ώρες που ζει με τα παιδιά του. Είναι πολύτιμες όχι μόνο σε συναισθηματικό, αλλά και σε αναπτυξιακό επίπεδο.

  38. Φύλαξες καλά τις Θερμοπύλες της γραφής με τα 300 σου!
    Δεν θα περάσει αυτή τη φορά του Εφιάλτη της φωτιάς.

  39. άργησα!!!!!

    θα το δεις όμως.

    γράφε.

    (προστακτική)

    όσο πιο πολύ μπορείς.

    μας κάνει καλό!

  40. Keep on, σαρκοβόρε σκώληκα

    (α, μην ανησυχείς. ο γιος σου θα «βγει» σαν κι’ εσένα. τουλάχιστον)

  41. Τώρα το είδα το post σου φίλε μου. Όλοι αλλάζουμε στην πορεία του χρόνου, ειδικά αν έχουμε τα ερεθίσματα αλλά και την ανάγκη. Το ίδιο αισθάνομαι κι εγώ κι ας μην έχω ούτε το ένα τρίτο των post σου.

    Και αυτή η εμπειρία σου αποτελεί μεγάλο ερέθισμα για σκέψη και αναδιάρθρωση. Αντίστοιχη μη-άμεση (αν μπορείς να το πεις έτσι) εμπειρία είχα κι εγώ, θέτοντας τα πράγματα σε εντελώς νέες βάσεις. Και, δυστυχώς, όντας πλέον λιγότερο ιδεαλιστής από ό,τι στο παρελθόν.

  42. @Αθεόφοβος:
    Ωραίος ο παραλληλισμός.
    Λες να φτάσω να κλωτσήσω τον πρέσβη των Περσών στο πηγάδι, και καθώς θα μου λέει «This is madness» να του πω: «No. This – is – BLOGGING!!!» 😉
    Ευχαριστώ, να είσαι καλά!

    @Ε.Ε.:
    Will do! χεχε

    @Πασκάλ:
    Ευχαριστώ ρε συ!
    Όσο για τον πιτσιρικά, προσωπικά ελπίζω να βγει όπως θέλει ο ίδιος. Αυτό θα ήταν το πραγματικά σπουδαίο κατόρθωμα.

    @exitmusician:
    Δεν ξέρω αν η σκληράδα του κόσμου μας κάνει να χάνουμε τον ιδεαλισμό μας τελικά. Νιώθω λιγότερο εύπιστος με όλα όσα έχουν συμβεί, αλλά μέσα μου παραμένω ιδεολόγος. Πείθομαι όμως πολύ δύσκολα ότι κι ο απέναντί μου είναι τέτοιος.

  43. Ιδέα:
    Άλλαξε το όνομα του μπλογκ και κάντο «Μπαμπάκης- όπως ακριβώς με φωνάζει ο γιος του»
    Ε; Ε; E;

  44. ἐχω πολλά να πω, αλλά ἀστο καλύτερα…

  45. @Πασκάλ:
    Πολύ προχώ φίλε. 😉
    Τι λέει, πώς σου φάνηκε η…πίτσα των 28 cm; (ξέρεις εσύ!)

    @Κροτ:
    Τα είπες στο δικό σου, και τα είπες και μια χαρά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: