Realpolitik

Πολλοί στα blogs απογοητεύτηκαν από τα αποτελέσματα των εκλογών. Αφού ξαναβγήκαν οι ίδιοι τότε δεν έχουμε μνήμη, είμαστε άξιοι της μοίρας μας, κλπ κλπ κλπ. Χωρίς να διαφωνώ ριζικά, αναρωτιέμαι τι παραπάνω μπορούσε κανείς να περιμένει ρεαλιστικά από τις εκλογές αυτές.

Να πούμε ανοιχτά κάποιες κοινές διαπιστώσεις; Κατ’ αρχήν υπάρχει ένα ποσοστό 30-32% για κάθε κόμμα εξουσίας πιστό στο κόμμα του σαν οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων στην ομάδα τους. Ακόμα και αν ο αρχηγός του κόμματος τους βιάσει τις κόρες και τις αδελφές τους, αυτοί θα συνεχίσουν να το ψηφίζουν. Οι λόγοι της αρρωστημένης αυτής προσήλωσης κινούνται σε δύο άξονες:

  • Ο πρώτος είναι η πελατειακή σχέση (διορισμοί στο δημόσιο, συμβασιούχοι κλπ κλπ) με την οποία τα δύο μεγάλα κρατάνε σε καθεστώς επαγγελματικής ομηρίας σημαντικό ποσοστό συμπολιτών μας – που μαζί με τις οικογένειές τους αποτελούν σημαντικό ποσοστό ψήφων. Λίγοι έχουν τα κότσια ή το θράσος να ψηφίζουν χωρίς να μετράνε το αν και πού διορίζονται. Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλές περιπτώσεις οργανισμών και υπουργείων οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου είχαν προγραμματιστεί να ανανεωθούν μετά τις εκλογές – αν και δύκολα θα το βρείτε αυτό να αναφέρεται σε εφημερίδες.
  • Ο δεύτερος άξονας έχει να κάνει με την χαμηλή ποιότητα της πολιτικής λειτουργίας στην χώρα, με τον συντηρητισμό του μέσου Έλληνα και την αδυναμία μας να αρθρώσουμε λόγο εκτός των (ελεγχόμενων) τηλεοπτικών καναλιών. Ο Έλληνας ψηφίζει ό,τι του πει η τηλεόραση, και η τηλεόραση έχει ισχυρούς δεσμούς και με τα δύο μεγάλα κόμματα. Κοινώς, το δικομματικό σύστημα είναι πολύ ισχυρό για να είναι ρεαλιστική μια αθροιστική πτώση του κάτω από το 75% των ψήφων στην παρούσα φάση. Δεν ξέρω για το μέλλον, αλλά έτσι όπως είναι τα πράγματα τώρα είναι αδύνατον να πάρει κάτω από 30-32% οποιοδήποτε από τα δύο μεγάλα κόμματα. Από την άλλη, το τελευταίο 25% του εκλογικού σώματος, αυτό που τους έλειψε στην συγκεκριμένη αναμέτρηση, είναι αυτό που ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις. Και αν το δούμε ως ρυθμιστή του πολιτεύματος είναι πολύ σημαντικό ότι το χάνουν.

Με άλλα λόγια, και κρατώντας τα παραπάνω κατά νου, είναι επίτευγμα η πτώση κάτω από το ψυχολογικό όριο του 80% για τους δύο μεγάλους. Τι περιμέναμε άλλωστε, ότι δεν θα βγει κάποιος από τους δυο τους πρώτος; Στην καλύτερη να μην υπήρχε αυτοδυναμία, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο με τον τρόπο που είναι στημένος ο εκλογικός νόμος. Είναι ρεαλιστικό να νομίζεις ότι οι Έλληνες, μια ράτσα που έκανε διαδηλώσεις για το θρήσκευμα στις ταυτότητες και που δεν φεύγει από το πατρικό σπίτι πριν παντρευτεί, θα ξυπνήσουν ένα πρωί και θα έχουν τόσο ανοιχτό μυαλό που θα διαλέξουν άλλα κόμματα από αυτά που ψηφίζουν οικογενειακώς και αδιαλείπτως; Αν θυμάσαι αρκετές εκλογικές αναμετρήσεις ξέρεις ότι αυτά απλώς δεν συμβαίνουν.

Η ουσία βέβαια της ψήφου που πήγε στις άλλες παρατάξεις είναι μια διαφορετική συζήτηση, γιατί δεν αρκεί να είναι αρνητική η ψήφος για να έχει νόημα – ωστόσο, είμαι αισιόδοξος και πιστεύω ότι υπάρχουν δυνάμεις στην αριστερά (και όχι μόνο) που θα δουν την τωρινή κατάσταση σαν ευκαιρία για άρθρωση πραγματικού πολιτικού λόγου και όχι για αρτηριοσκληρωτική άρνηση.

Άλλη μια διαπίστωση είναι ότι τα τελευταία 3,5 χρόνια είχαμε μία απαράδεκτη κυβέρνηση. Το πόσο απαράδεκτη είναι η κυβέρνηση φάνηκε από την ελεύθερη πτώση της σε ποσοστό: πρόκειται για την μεγαλύτερη πτώση μεταπολιτευτικής κυβέρνησης στην πρώτη της τετραετία. Οι 152 βουλευτές αντί των 167 είναι μια σοβαρή κίτρινη κάρτα κατά την γνώμη μου.

Ας δεχτούμε ως δεδομένη και δυστυχώς αναπόφευκτη τη νεοφιλελεύθερη προσέγγιση λογιστάκων στα οικονομικά (η οποία και δεν αποτελεί διαφοροποίηση από το ΠΑΣΟΚ, καθώς και αυτό έχει μεταλλαχθεί σε εξίσου δεξιό κόμμα). Τότε μεγάλο τμήμα των προβλημάτων οφείλεται στην εμμονή του Καραμανλή να μην στέλνει κόσμο σπίτι του προκειμένου να μην παραδεχτεί ότι κάνει σφάλματα. Τουλάχιστον τρία ονόματα (Πολύδωρας, Γιαννάκου, Κεφαλογιάννης) έχουν προκαλέσει τέτοιες ζημιές με την διαχείριση που δεν έχουν κάνει, που έπρεπε να είναι σπίτια τους εδώ και καιρό. Αυτούς – ευτυχώς – τους ξεφορτώθηκε στο νέο σχήμα. Δεν είναι κουτός ο Καραμανλής, καταλαβαίνει ότι βγήκε πρώτος αλλά ότι δεν νίκησε. Και τους σούταρε. Αν αυτό αρκεί ως δείγμα συμμαζέματος δεν το ξέρω. Σημειώστε πάντως ότι στους επόμενους δύο μήνες έχει τουλάχιστον τρία θέματα από τα οποία θα φανεί πού πηγαίνουμε: Πρώτον ο νέος προϋπολογισμός. Δεύτερον η αίτησης της ΠΓΔΜ για είσοδο στο ΝΑΤΟ. Και τρίτον η αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων εργαστηρίων ελευθέρων σπουδών (το διαβόητο θέμα με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια). Το ασφαλιστικό δε νομίζω ότι θα το αγγίξει, γιατί δεν είναι έτοιμος για αυτοκτονία, αυτά τα τρία όμως έχουν δεδομένες ημερομηνίες και δεν μπορεί να τα αποφύγει. Για να δούμε τι θα δούμε.

Από την άλλη, η πτώση του ΠΑΣΟΚ ήταν αναμενόμενη αν και όχι σε τέτοιο εκκωφαντικό βάθος. Το κίνημα δεν καταφέρνει να διαφοροποιηθεί από τη ΝΔ σε τίποτα παρά στην ικανότητα (ή έλλειψη αυτής) διαχείρισης κοινοτικών κονδυλίων. Σόρρυ, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Ακόμα και για τις πυρκαγιές (που επιχειρήθηκε να παρουσιαστούν ως αιτία να δώσεις την ψήφο σου στο ΠΑΣΟΚ μέσα από εξυπνακίστικες διαφημίσεις), δεν είναι δύσκολο να σκεφτείς μία λέξη για να δεις τις ευθύνες και των δύο: Κτηματολόγιο. Αν κάποιος ενδιαφέρεται πραγματικά να θωρακίσει το περιβάλλον, στήνει κατ’ αρχήν Κτηματολόγιο – so simple.

Το ΠΑΣΟΚ πληρώνει ακόμα τις αμαρτίες της δεύτερης τετραετίας Σημίτη, τις οποίες δεν τις έχει αποκηρύξει ποτέ για να καθαρθεί από αυτές. Πληρώνει την ατολμία του Γιωργάκη, ο οποίος παρότι έχει υπηρετήσει για χρόνια και χρόνια ως Υπουργός εκλαμβάνεται ως ανίκανος να διοικήσει. Πληρώνει την λανθασμένη στρατηγική του Λαλιώτη, ο οποίος επιμένει να διαβάζει τους ψηφοφόρους του 2007 με όρους και κληρονομιά εμφυλίου. Τέλος, η ταχύτητα με την οποία ο κομματικός μηχανισμός αποθεώνει τον Βενιζέλο ως επόμενο αρχηγό είναι εύλογο να δημιουργεί ερωτηματικά για την αφοσίωση που είχαν τα στελέχη στην προσπάθεια ανόδου του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Σοβαρά ερωτηματικά για το πόσο δούλεψαν στον προεκλογικό αγώνα. Εσείς θεωρείται ικανό τον Μπένι να έπαιζε και βρώμικα αν ένιωθε ότι τον συμφέρει; Συμφωνώ με την απάντηση.

(Ο ίδιος ο Γιωργάκης πληρώνει ένα μεγάλο λάθος τακτικής που έκανε το 2004, όταν ανέλαβε το κόμμα και όχι την πρωθυπουργία. Από τότε μάχεται να καλύψει τις αμαρτίες άλλων. Έπρεπε έστω και για 2-3 μήνες να γίνει πρωθυπουργός, να κάνει δυο μαγικά με χάντρες και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς και να προχωρήσει στις εκλογές έχοντας αποσυνδεθεί από την τελευταία περίοδο της διακυβέρνησης Σημίτη. Δέχτηκε να ξεκινήσει τον αγώνα με ντεσαβαντάζ που του έδινε η δράση άλλων και όχι η δική του, κι έτσι κάηκε νωρίς και ανώφελα.)

Για τον Καρατζαφέρη δεν θέλω να μιλήσω. Αποτελεί συνδυασμό του πιο φτηνού λαϊκισμού, της πατριδοκαπηλείας και των ακροδεξιών αντανακλαστικών. Είναι επικίνδυνος και ενοχλητικός σε κάθε επίπεδο. Ελπίζω ότι ως φαινόμενο δεν θα διαρκέσει, αλλά φοβάμαι το αντίθετο. Ας περιμένουμε.

Εν κατακλείδι, φτάνω πλέον να πιστέψω ότι ο Καραμανλής θεώρησε πιο απλό να πάει σε εκλογές παρά να κάνει ανασχηματισμό. Και αυτό το πληρώσαμε με την τελική κατάρρευση του κράτους τον Αύγουστο απέναντι στις πυρκαγιές. Με γεμίζει θλίψη αυτό, βαθιά θλίψη. Σε σύγκριση με την κυνική έπαρση της προκήρυξης των εκλογών, ο «δεν σας αγοράζουμε πλέον» τρόπος αντίδρασης πολλών ψηφοφόρων, του κρίσιμου 20-25% του εκλογικού σώματος που ανεβάζει τις κυβερνήσεις, είναι λόγος αισιοδοξίας. Με δεδομένους τους περιορισμούς που υπάρχουν, είναι ρεαλιστικός λόγος αισιοδοξίας.

Να το θέσω αλλιώς: θυμάστε πιο υπεύθυνο εκλογικό αποτέλεσμα σε άλλες αναμετρήσεις της μεταπολιτευτικής περιόδου; Σοβαρά, ψάξτε την μνήμη σας και πείτε μου.

Advertisements

29 Σχόλια

  1. τα ειπες πολυ σωστα μπαμπακη…η αληθεια ειναι οτι σε πρωτη φαση υπαρχει απογοητευση και μαλιστα μεγαλη.Προσωπικα επικεντρωθηκα στο θεμα της αυτοδυναμιας.Δεν περιμενα θαύματα , ηταν αναμενομενο το αποτελεσμα , ηλπιζα ομως σε μια μη αυτοδυναμη κυβερνηση ωστε να ειναι δυνατο το μηνυμα.

    Οπως το θετεις ομως σαφως και η πτωση του ποσοστου αποτελει ενα πρωτο βημα αντιδρασης…

  2. Συμφωνώ! Αυτό βέβαια για την επιλογή μεταξύ ανασχηματισμού και εκλογών ούτε που μου είχε περάσει από το μυαλό… Είσαι πολύ μπροστά μπαμπάκη! 🙂 Καλημέρες.

  3. Διαφωνώ στη θέση σου με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον ΓΑΠ προ των εκλογών του ’04. Θεωρώ ότι δεν θα ήταν σε θέση να ανατρέψει το κλίμα που είχε δημιουργηθεί τότε (ο Σημίτης είδε την επερχόμενη ήττα και φρόντισε να αποβιβαστεί εγκαίρως- τον είδες από τότε μέχρι και προχθές να κάνει καμία από τις γνωστές του μεγαλόσχημες δηλώσεις;). Πέραν τούτου, ο ΓΑΠ επεδείκνυε ακόμα το εξευγενισμένο ευρωπαϊκό προφίλ, που δεν του επέτρεπε να προβεί σε χύμα παροχολογίες (αυτά τα άρχισε πολύ αργότερα, καθ’ υπόδειξη του «θείου βρέφους»).
    Μείον 1000 πόντοι στον Βενιζέλο για έλλειψη πολιτικού savoire-vivre, και μάλιστα απέναντι σε έναν άνθρωπο η οικογένεια του οποίου τον στήριξε στην αρχή της πολιτικής του καριέρας. Είπαμε, η φιλοδοξία για εξουσία είναι θεμιτή, αλλά αν δεν υπάρχει μέτρο πάμε σε κραξίματα τύπου «η πουτάνα κι αν κρυφτεί, η χαρά δεν την αφήνει». Ο άνθρωπος ήξερε ότι από Δευτέρα θα σκάγανε άλλοι 3-4 υποψήφιοι για την ηγεσία του κόμματος και έτρεξε να κερδίσει έδαφος.

  4. Αμάν ρέ πίστηδες (=μπαμπάκης) μέ αυτήν τήν απαξίωση γιά τόν ΛαΟΣ! Έχετε καρασυνηθίσει σέ πολτική επιπέδου όλα αυτά τά χρόνια καί τώρα πίπτει η στάθμη!

    Καρατζαφέραρος rulez!

  5. Νομίζω ότι πτώση θα είχε έτσι και αλλιώς. Τον ίδιο καημό με την avra είχα και εγώ. Αλλά δύσκολα… ο κόσμος δεν διεκδικεί αλλά προστατεύει τα κεκτημένα. Και δεν είναι μόνο στην Ελλάδα αυτό το φαινόμενο. Την καλημέρα μου.

  6. Εν κατακλείδι, φτάνω πλέον να πιστέψω ότι ο Καραμανλής θεώρησε πιο απλό να πάει σε εκλογές παρά να κάνει ανασχηματισμό

    Τείνω να συμφωνήσω 200% με αυτό…

  7. Συμφωνώ, ειδικά με την κατακλέιδα! ! Ας είμαστε ρεαλιστές, που έλεγε κι ένα τραγουδάκι… 🙂

  8. Η αντίδραση σχετίζεται με το τί περίμενε ο καθένας η/και τι προσδοκούσε. Νομίζω ότι γενικώς υπερβάλαμε στις προσδοκίες μας – και μέσα από πολλά μπλόγκς διάβασα τραβηγμένα πράγματα.

    Συμφωνώ ότι το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών ήταν το πλέον υπεύθυνο και αντιπροσωπευτικό των τάσεων, και έδωσε μηνύματα πέρα από την ενίσχυση των αριστερών κομμάτων. Όπως π.χ. το 1,05% των Οικολόγων Πράσινων, η έκφραση του άκρως συντηρητικού τμήματος της κοινωνίας με την είσοδο του ΛΑΟΣ και την εκλογή ακροδεξιών βουλευτών με αποδεδειγμένη δράση,

  9. ούτε μηνύματα, ούτε τιμωρίες ούτε τίποτα. και σε τέσσερα χρόνια πάλι τα ίδια θα λέμε είτε είναι αυτοί στην κυβέρνηση είτε είναι οι άλλοι… Το μάρμαρο το πληρώνουμε όλοι οι υπόλοιποι.

    Ι.

  10. @Αύρα:
    Απλώς είδα από πολλές πλευρές μια θέση ότι θα ήταν εφικτό να μην πάρει καμία ψήφο (που λέει ο λόγος) η ΝΔ. Αυτό, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν είναι ρεαλιστικό: δεν σκεφτόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο, δεν ιεραρχούμε τα ίδια κριτήρια και τελικά δεν ψηφίζουμε με τον ίδιο τρόπο. Οριοθετόντας το τι περιμένεις ως επιτυχές αποτέλεσμα εκλογών ως πολίτης νομίζω ότι η κάλπη έβγαλε καλά αποτελέσματα, πολύ καλύτερα απ΄όσα έχουμε δει τόσα χρόνια.

    @Μαρία:
    Αν αναρωτηθείς γιατί τις έκανε τόσο νωρίς, μένει άλλος λόγος εκτός από το πρόσχημα του ανασχηματισμού; Καλημέρες ομοίως! 🙂

    @Αντώνης_Χ:
    Εκείνες θα τις έχανε, συμφωνώ. Προχθές όμως ο Γιωργάκης πάλι τις εκλογές του 2004 έχασε. Καταλαβαίνεις τι λέω; Έπρεπε είτε να αρνηθεί να αναλάβει πριν τις εκλογές, είτε να πάρει το πλήρες πακέτο – για να έχει κάποια ελπίδα στο μέλλον.
    Ο Μπένι δεν περίμενε καν να κρυώσει ο μακαρίτης και την έπεσε στην χήρα. Εντυπωσιακό επίσης είναι που Δευτέρα και ήδη στα κανάλια υπήρχαν γκάλοπ (!) που έβγαζαν τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ (!!) να θεωρούν καταλληλότερο για αρχηγό τον Βενιζέλο (!!!). Πότε προλάβαν κανείς δεν τολμά να ρωτήσει.

    @Βαγγέλακας:
    ΧΑΧΑΧΑΧΑ – όχι ρε φίλε, δεν είχαμε καλομάθει, έχεις δίκιο. 🙂
    Αλλά να σου πω και κάτι άλλο; Τα δυο μεγάλα έχουν κάθε καρυδιάς καρύδι υποψήφιο, αλλά στα υπόλοιπα αποκλείεται να έβλεπες ποτέ την Σαρρή. Ή ακόμα και τον Άδωνη.
    Θέσεις για «δάσος = μόνο εθνικός δρυμός» και επαναφορά της θανατικής ποινής (σε χώρα της ΕΕ!!!) είναι τουλάχιστον επικίνδυνες κατά την γνώμη μου.

    @arammos:
    «ο κόσμος δεν διεκδικεί αλλά προστατεύει τα κεκτημένα»
    Πολύ σωστά. Το τραγικό φίλε μου είναι ότι μπερδεύουμε το κοντόφθαλμο οικονομικό συμφέρον με το μακροπρόθεσμο συμφέρον μας. Σε βάθος χρόνου είμαστε όλοι καλύτερα αν πηγαίνει η χώρα καλύτερα. Ωστόσο παραμένουμε θιασώτες της υψηλής φιλοσοφίας «όσα φάμε κι όσα πιούμε κι όσα αρπάξει ο κώλος μας», παρά τα προφανή αδιέξοδα στα οποία αυτή μας έχει φέρει.

  11. @Αν-Λου:
    200%; Μόνο; Βάλε κάτι παραπάνω! 😉

    @Ρενάτα:
    Έτσι ακριβώς. Ναι, δεν ήταν τέλεια τα αποτελέσματα. Αλλά μπορούσαν να βγουν καλύτερα;

    @exitmusician:
    Υπάρχουν πολλαπλοί τρόποι ανάγνωσης και έχεις δίκιο να ρίχνεις τον προβολέα και στους Οικολόγους Πράσινους (οι οποίοι btw πήραν μεγαλύτερο ποσοστό από τους Οικολόγους Εναλλακτικούς του 1989, αλλά λόγω εκλογικού νόμου δεν πήραν έδρες) και στην είσοδο του ΛΑΟΣ στη Βουλή. Και τα δύο βέβαια είναι το είδος των τάσεων που πρέπει να το δούμε σε βάθος χρόνου. Φοβάμαι ότι (σε ολόκληρη την Ευρώπη) η ακροδεξιά πτέρυγα έχει έρθει για να μείνει. Το ίδιο μάλλον ισχύει για τους Πράσινους – αλλά ο ελληνικός λαός πρέπει να δείξει σε βάθος χρόνου ότι παίρνει τα πράγματα πια στα σοβαρά.

    @ikd:
    Ε όχι, τώρα είσαι ισοπεδωτικός ρε φίλε.
    Με τι αποτέλεσμα θα ήσουν ικανοποιημένος;

  12. δέν αντιλέγω , έχεις άπειρα δίκια γιά Σαρρή π.χ.

    (Αλήθεια, γιαί τέτοιο μένος γιά τόν Άδωνι; Είναι παίχτης ο έτσι!)

    Έν πάση περιπτώσει…

    Χαιρετώ σε, αρχηγέ!

  13. Έχει πολύ υφάκι ρε παιδάκι μου, μου δίνει την αίσθηση ανθρώπου με χρόνια δυσκοιλιότητα…. 😉

  14. Εξαιρετική η ανάλυσή σου!
    Προσωπική μου γνώμη:
    Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο.
    Με ένα ΠΑΣΟΚ που σίγουρα θα ήταν ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, με άλλον όμως αρχηγό και
    Μια αριστερά που αν προσθέσεις τα ποσοστά (ψιχία) των 2 γερών κομμάτων + κάτι ψιλά Μ-Λ και δε συμμαζεύεται, ΚΑΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΑΡΧΗΓΟ (π.χ. Κανέλλη), θα ήταν ίσως το δεύτερο κόμμα και ο γερός αντίπαλος.
    Παρεμπιπτόντως, γιατί τόσοι Αριστεροί Πρόεδροι; Μήπως το προεδριλίκι είναι αρκετά κερδοφόρο..όχι τίποτε άλλο…για να στήσουμε και ένα blogoKOMMA την άλλη φορά)
    Για να μην πω, πως θα ανέτρεπε το πολιτικό κλίμα εκ βάθρων..

    Γλαρένιες αγκαλιές

  15. @mpampakis
    Με τι αποτέλεσμα θα ήμουν ικανοποιημένος?
    Ρεάλ – Ολυμπιακός: 0 – 3 🙂
    Ι

  16. ikd, αυτές είναι σωστές προσδοκίες! 😀

  17. όλα αυτά αποδεικνύουν ένα πράγμα: είσαι κρυφοπασόκος. τέλος.

    στα σοβαρά: όχι δεν είμαι ικανοποιημένη, μπορεί και να περίμενα θαύματα, αλλά δεν είμαι ικανοποιημένη. προσωπικά δεν βλέπω φως στην άκρη του τούνελ μεν, όσο ζω ελπίζω δε.
    συμφωνώ με το σκεπτικό σου, κυρίως ως προς τον τρόπο που ψηφίζουμε στην Ελλάδα.

    Από την άλλη υπάρχει και ένα άλλο στοιχείο: ακόμα και σκεπτόμενη να ήταν η πλειοψηφία των ελλήνων, η αγορά ψήφου (κατά την αγορά εργασίας) ήταν φτωχότατη. Εν ολίγοις, ακόμα και όσοι νοιαζόμαστε και δεν ψηφίζουμε έτσι, τι επιλογές είχαμε; μπούρδες -το μη χείρον βέλτιστον δλδ.

    Πώς μπορούμε να κάνουμε ban το Βαγγέλαξ; (τώρα θα βγει και θα μας λέει φασίστες, χοχοχοχοχο!!!)

  18. Η ανάλυσή σου είναι στο μεγαλύτερο μέρος σωστή.
    Η μπλογκόσφαιρα απλά ζεί στον δικό της κόσμο που δεν έχει καμία σχέση με τον πραγματικό.
    Εξ ου και η απογοήτευση που υπάρχει.

  19. Εν κατακλείδι, φτάνω πλέον να πιστέψω ότι ο Καραμανλής θεώρησε πιο απλό να πάει σε εκλογές παρά να κάνει ανασχηματισμό. Και αυτό το πληρώσαμε με την τελική κατάρρευση του κράτους τον Αύγουστο απέναντι στις πυρκαγιές

    Εξαιρετικός – και πάλι – μπαμπάκη, τι άλλο να σου πω….

    Μόνο στο σχόλιο του αθεόφοβου από πάνω θα διαφωνήσω: Η μπλογκόσφαιρα είναι επέκταση – και καθρέφτης – του πραγματικού κόσμου. Το ίδιο απογοητευμένους ανθρώπους συναντάω και στη δουλειά, το ίδιο απογοητευμένοι είναι και οι φίλοι μου – αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι ποιοι τους ψήφισαν! 😉

    Καλημέρα 🙂

  20. Καλημέρα!

    @Γλαρένια:
    Η Αριστερά στην αξιωματική αντιπολίτευση; Μακάρι, αλλά θα πρέπει να σοβαρευτούνε. Οι μεν να αναθεωρήσουν κάποιες παλαιολιθικές θέσεις και να πάψουν να μιλάνε με ξύλινα λόγια, οι δε να κόψουν τον ελιτισμό που τους διακρίνει και τον λαϊκισμό που δείχνουν στα περί Παιδείας. Και τέλος (βασικότατο) να καταφέρουν να μιλήσουν σαν σύντροφοι (γουάου!) και όχι ανταγωνιστές. 😉

    @ikd & Ρενάτα:
    Α, κάνετε λάθος: αυτό το ποστ είναι στην κατηγορία «Πολιτική», όχι στην κατηγορία «Επιστημομική φαντασία» ;^p

    @Κροτ:
    Ίσως είσαι πιο 16-χρονη από μένα λοιπόν. Εγώ το πρωί της Δευτέρας έλεγα «πάλι καλά»…
    Έχεις δίκιο ότι νιώθουμε λίγες τις επιλογές μας, κι εγώ προβληματίστηκα σε αυτό. Αν όμως δεν μας αρέσει καμία, τότε τι; Είτε δεν ψηφίζουμε (που δεν παίζει) είτε κατεβαίνουμε οι ίδιοι. Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος, για τον σοσιαλισμό ή όπου αλλού…

    @Αθεόφοβος:
    Ευχαριστώ. Ε, δεν θα έλεγα ότι φτάνει να μην έχει καμία σχέση. Γεγονός είναι ότι ο μέσος μπλόγγερ είναι νεαρός σε ηλικία και δεν θυμάται πολλές εκλογικές αναμετρήσεις. Όχι ότι είμαι κανένας Μαθουσάλας, αλλά ενδιαφερόμουνα και διάβαζα για την πολιτική χρόνια πριν αρχίσω να ψηφίζω. Πιστεύω πως αν έχεις επίγνωση του τι μπορεί να βγάλει η κάλπη θεωρείς το αποτέλεσμα της Κυριακής ενθαρρυντικό.

    @Νατασσάκι:
    Μερσί, μερσί. Ούτε και το σχόλιό σου για τον καθρέφτη της κοινωνίας είναι απόλυτα σωστό κατά την γνώμη μου. Ο μέσος μπλόγκερ δεν είναι σαν τον μέσο ψηφοφόρο. Έχει κομπιούτερ και πρόσβαση στο ίντερνετ. Ταξικά ανήκει στην αστική τάξη, από μεσο- και πάνω συνήθως. Και επιπλέον είναι πολύ πιθανό να έχει λάβει κάποιας μορφής ανώτατη ή ανώτερη εκπαίδευση. Το μόνο που δεν είμαστε είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα.
    Μην κρίνεις από τον κύκλο σου, επαγγελματικό και φιλικό. Πιάσε τους ανθρώπους που γνωρίζεις τυχαία: γείτονες, συγγενείς, παρέες αυτών. Αυτοί δεν έχουν ούτε το επαγγελματικό σου background ούτε τον συμβατό τρόπο σκέψης που έχουν τελικά οι φίλοι. Ε, και αυτοί μία ψήφο έριξαν ο καθένας. 😉
    Καλημέρα και σε σένα! 🙂

  21. Αγαπητέ μπαμπάκη,
    Υπάρχουν και κάποιοι ψηφοφόροι που ψήφισαν βάση παράλογων κριτηρίων. Δεν είναι τυχαίο που στα διάφορα κόμματα θέτουν υποψηφιότητες ηθοποιοί, μοντέλα και τραγουδιστές. Ο κόσμος τους ψηφίζει και γίνονται βουλευτές. Η κυρία Σαρρή δεν βγήκε βουλευτίνα όμως πήρε αρκετούς ψήφους. Γιατί την ψηφίσανε; Γιατί ψηφίζει ο κόσμος την κυρία Κοντού ή την κυρία Κουντουρά, την κυρία Φόνσου ή την κυρία Καφαντάρη; Ε, εντάξει ξέρουμε, είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό, όμως με τί κριτήριο ψηφίζεις μία λαϊκή τραγουδίστρια ή έναν παρουσιαστή ειδήσεων;
    Θέλω να πω μπαμπάκη, ίσως ο κόσμος δεν προβληματίζεται τόσο πολύ όσο αναφέρεις. Ίσως ο κόσμος μερικές φορές ψηφίζει για την πλάκα του χωρίς να κατανοεί την βαρύτητα της πράξης του.
    Εκείνο που με προβληματίζει ακόμα περισσότερο είναι η εισαγωγή του ΛΑ.Ο.Σ. στην βουλή. Δεν το αναφέρω για την μεγάλη απήχηση που είχε το κόμμα αυτό αλλά ως προς την συμμετοχή του στις ψηφοφορίες νομοσχεδίων που αφορούν τους μετανάστες…
    (σε προσέθεσα στο blog μου, καλή συνέχεια)

  22. @Cyberella:
    Δεν έχεις άδικο, αλλά νομίζω ότι ο ψηφοφόρος αποφασίζει σε δύο επίπεδα: πρώτα ποιο κόμμα και μετά ποιον θα σταυρώσει. Με εξαίρεση τις περιπτώσεις εντελώς προσωπικής γνωριμίας, δε νομίζω ότι κάποιος θα αλλάξει κόμμα ακολουθώντας τον τοπικό βουλευτή του για παράδειγμα (το οποίο, btw, κάνει ακόμα πιο παράδοξη την συμμετοχή πριν κάποια χρόνια Ανδριανόπουλου και Μάνου στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΠΑΣΟΚ…τέλος πάντων…). Η αναγνωρισιμότητα που προσφέρει η τηλεόραση είναι σαφώς μεγάλο πλεονέκτημα σε μια τηλεοκρατούμενη δημοκρατία σαν την δική μας, αλλά δεν είναι το πρώτο βήμα της απόφασης.
    Πάντως ναι, ο κόσμος δεν αποφασίζει τόσο δομημένα όπως περιγράφω παραπάνω. Και ναι, η βαρύτητα της συμμετοχής στην ψηφοφορία σπάνια γίνεται αντιληπτή. Όμως, οι λίγοι που αποφασίζουν δομημένα είναι αυτοί που τολμούν να αλλάζουν και γνώμη. Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο θα έπρεπε να ενδιαφέρουν τα κόμματα περισσότερο από τους ταγμένους.
    Το ΛΑΟΣ και – κυρίως – την απήχηση αυτού θα ήθελα να την κρίνω σε βάθος χρόνου. Θα έχουμε πρώτα δείγματα γραφής σύντομα με την αίτηση της ΠΓΔΜ για ένταξη στο ΝΑΤΟ.
    (σ’ ευχαριστώ για την προσθήκη, καλή συνέχεια και σε σένα)

  23. Σωστή η ανάλυση για τις εκλογές. Λάθος η διάγνωση για τον Άδωνη. Αιμορροΐδες έχει ο άνθρωπος.
    Και μπορεί τα …άλλα κόμματα να μην είχαν Σαρρή, είχαν, όμως, Λιάγκα! 🙂

  24. Κι όχι μόνο Λιάγκα, Κωστή μου. Ξεχνάμε σε βάθος χρόνου κάτι Αννουσάκηδες, κάτι Καλέσηδες, κάτι, κάτι, κάτι….Η πολυσυλλεκτικότητα θα έπρεπε να έχει και τα όριά της!

    Για να μην πω για το ΛΑΟΣ, εκτός από την Σαρρή, για την Αθήνη!

    Όσο για τις αιμορροϊδες, κάτι θα ξέρεις για να το λες εσύ αυτό! 😉

  25. Ένα σύμτωμα που κάνει την ασθένεια εμφανή είναι η …γκρίνια και η λεπτή φωνή (εκτός κι αν κολυμπούσε κοντά σε καρχαρία)!

    Ρίχνω ιδέα στον Πρετεντέρη για να σπάσει τα κοντέρ της AGB. Να βάλει Λιάνη-Αθήνη να χαστουκίζονται όπως έκανε εκείνος ο …ευγενής αστυνομικός ανακρίνοντας τους μετανάστες (τώρα με Ναύαρχο επικεφαλής θα τους βάζουν να κάνουν …πατητές). 🙂

  26. Λυπάμαι, αλλά δεν είδα απογοήτευση…
    εκ του ασφαλούς κριτική ίσως, μπόλικος ‘κυβερνητισμός‘ ο οποίος διαχέεται εκτός των πολιτικών κομμάτων και σε ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού, αποπροσανατολισμός και
    μπόλικη ομφαλοσκόπηση βεβαίως…
    στείρα πράγματα δηλαδή χωρίς ουσιαστικά πνοή…

  27. @Κωστής:
    Θα μπορούσε να γίνει και video-game, κατηγορίας Mortal Combat ή κάτι ανάλογο. Athini Combat. Με πίστες, κακούς κλπ κλπ κλπ.
    Respect για την παραπομπή στο ανέκδοτο με τον καρχαρία! 🙂

    @Τζων Μπόη:
    Ίσως διαβάζουμε διαφορετικά blog φίλε μου. 🙂
    Γιατί όμως μιλάς για εκ του ασφαλούς κριτική; Τι είδους σχολιασμός της πολιτικής κατάστασης σε μπλογκ (και όχι στους δρόμους) δεν είναι εκ του ασφαλούς;

  28. …δηλαδή θεωρείς ότι η διαμαρτυρία στους δρόμους είναι μία μη εκ του ασφαλούς κριτική?
    Δηλαδή πιστεύεις οτι η σιωπηλή διαμαρτυρία τις προάλες με τα μαύρα ρούχα για την οικολογική καταστροφή από τις πυρκαγιές ήταν κάτι παραπάνω από προσωπική συναισθηματική ανακούφιση και αποφόρτιση?
    ίσως να τα βλέπω αλλιώς, αλλά δεν νομίζω ότι η πραγματική κριτική γίνεται κατά ανάγκη στους δρόμους, αλλά ούτε και στα blogs, σημασία έχει να αρθρώνουμε λόγο, προτάσεις και να έχουμε φρέσκιες ιδέες και όχι να αναμασούμε χρόνια τώρα τα ίδια και τα ίδια, τότε η φωνή μας θα βρει διέξοδο και θα γίνει δυνατή…

  29. Μάλλον το «εκ του ασφαλούς» το εννοούμε διαφορετικά. Εγώ μιλάω για κριτική ή διαμαρτυρία η οποία ενέχει προσωπικό ρίσκο – και η συμπεριφορά των δυνάμεων ασφαλείας επί Βύρωνος δημιουργούσε ρίσκο ακόμα και στην προσπάθεια κάποιου να τους μιλήσει, πολύ περισσότερο να βγει στους δρόμους.

    Έχω την αίσθηση ότι εσύ λέγοντας «εκ του ασφαλούς» εννοείς την στείρα κριτική, αυτή που πάσχει από έλλειψη εναλλακτικών προτάσεων. Χωρίς να διαφωνώ επί της ουσίας, να παρατηρήσω ότι αυτός ακριβώς υποτίθεται ότι είναι ο ρόλος των συντεταγμένων κομμάτων: η εκπόνηση θέσεων και προτάσεων για τα προβλήματα της κοινωνίας. Το ότι αποτυγχάνουν παταγωδώς και αναλώνονται στην κατάληψη της εξουσίας και στο ίματζ, δεν σημαίνει ότι τα blog είναι σε θέση να τα υποκαταστήσουν (φαντάσου!!!)

    Μια τελευταία παρατήρηση: Ήμουνα στην πρώτη συγκέντρωση του Ιουλίου, για την Πάρνηθα, αλλά στην συγκέντρωση με τα μαύρα δεν πήγα, ακριβώς γιατί την θεώρησα συναισθηματική αντίδραση και λάθος κίνηση σε μια στιγμή που υπήρχε ανάγκη δράσης για τους ανθρώπους των καμμένων περιοχών. Δεν την απαξιώνω ωστόσο, την θεωρώ σημαντική έστω και μόνο για το φαινόμενο των ανθρώπων που συγκεντρώνονται χωρίς κεντρική καθοδήγηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: