Μνήμη

Πάντοτε αγαπούσε το διάβασμα. Με τα χρόνια έχει διαβάσει πολλά βιβλία που στο οπισθόφυλλο χαρακτηρίζονταν αυτοβιογραφικά. Και πάντα του έκανε εντύπωση πώς ήταν γεμάτα με τόσες λεπτομέρειες. Πώς μπορούν να θυμούνται τόσες λεπτομέρειες; Πώς μπορείς να διαφυλάξεις τις μνήμες σου από την φθορά της καθημερινότητας, από την αδιαφορία του βραχύβιου και του επείγοντος απέναντι στο μακροπρόθεσμο και το σημαντικό; Κάθε βιβλίο με τους ήρωες να θυμούνται λεπτομέρειες, ονόματα και συνήθειες χαρακτήρων τον έκανε να νιώθει αποκομμένος από τις δικές του μνήμες.

Σαν ανάμνηση της χθεσινοβραδινής του ανάγνωσης, αυτή η σκέψη στριφογύριζε στο μυαλό του το δροσερό πρωινό του φθινοπώρου, καθώς περίμενε στην γωνία του δρόμου το σχολικό. Όχι για τον ίδιο φυσικά. Μέσα στο χέρι του, κουρνιασμένο το χεράκι της εγγονής του. Η μικρή χασμουριέται και τρίβει τα μάτια της. Η πελώρια σχολική τσάντα, με εικόνες από γυάλινες πριγκίπισσες, ισορροπεί στην πλάτη της. Είναι φορτωμένη με φρέσκους μαρκαδόρους, αχρησιμοποίητα παστέλια και σωληνάρια με κόλλες. Τα ματάκια της τα κρατά με δυσκολία ανοιχτά και για να χτενίσει το μαλλί της δόθηκε μάχη.

Την κοιτάζει με θαυμασμό: «πόσο γρήγορα μεγαλώνει». Ο νους της δεν κυριαρχείται ακόμη από μνήμες. Όταν αντιμετωπίζει κάτι, δεν θυμάται πώς το έκανε για να το ξανακάνει, απλώς βουτάει μέσα στην εμπειρία. Το σύμπαν μοιάζει ολοκαινούργιο και είναι δικό της για να το εξερευνεί και να το ομορφαίνει. Άπειρες δυνατότητες, ελάχιστες αναμνήσεις. Αυτό είναι η παιδική ηλικία τελικά;

Όταν επιτέλους έρχεται το σχολικό, θα του χαρίσει μια αγκαλιά (που εκείνον θα τον ζεσταίνει όλη μέρα, μα εκείνη θα έχει ξεχάσει σε δυο λεπτά) και θα μπει να καθίσει κοντά στις φίλες της. Ο ίδιος βαδίζει τώρα αργά προς το σπίτι και θυμάται τον δικό του παππού. Όσα θυμάται από αυτόν είναι σπαράγματα από αισθήσεις: τα χοντρά ροζιασμένα χέρια του αγρότη, η μυρωδιά του στριφτού τσιγάρου, τα σκληρά γένια στα μάγουλα. Αν αποφάσιζε να μιλήσει στην εγγονή του για τον δικό του παππού, με τι λέξεις θα μπορούσε να δέσει τόσο φευγαλέες αναμνήσεις;

Κι από την γιαγιά του; Είχε βρει μια φωτογραφία τις προάλλες, είναι μικρό παιδί και βρίσκεται στην αγκαλιά της γιαγιάς του. Ήταν πολύ μικρός όταν πέθανε και το μόνο που θυμάται είναι ότι τηγάνιζε τις πατάτες χοντροκομμένες σε μπόλικο ελαιόλαδο. Η μυρωδιά αυτής της πατάτας του θυμίζει την γιαγιά του – η μυρωδιά αυτή είναι η γιαγιά του.

Παιχνίδια της μνήμης, σκέφτηκε και χαμογέλασε. Ποιος ξέρει πώς θα με θυμούνται οι γύρω μου μετά από καιρό; Για την ώρα έπρεπε ο ίδιος να θυμηθεί τι έπρεπε να ψωνίσει από τον μανάβη γυρίζοντας σπίτι.

 

Τους είδα χθες το πρωί, στην άκρη του δρόμου, να περιμένουν λίγο παρακινδυνευμένα κοντά στο γείσο του πεζοδρομίου, πάνω στην στροφή, μέσα στην Δευτεριάτικη κίνηση. Υπομονετικοί και οι δυο, πιστοί ο ένας στον άλλο, με την τρυφερή σιωπή ανθρώπων που ξέρουν ότι αγαπιούνται χωρίς να φοβούνται την μοιρασμένη ησυχία. Ο άνεμος τίναζε τα πρώτα φύλλα στο έδαφος και ο ήλιος δεν είχε αποφασίσει ακόμη αν θα ζεστάνει το τοπίο ή όχι. Δεν ξέρω αν θα θυμούνται το πρωινό τους μετά από καιρό, αυτή το μικρό κάδρο της καθημερινότητάς τους, εγώ όμως εγώ το γράφω εδώ. Η φωτογραφία δεν είναι δική τους, είναι από το flickr.

Σήμερα είναι η τελευταία μου μέρα σε αυτή την δουλειά, μετά από 6,5 χρόνια. Από Δευτέρα είμαι αλλού, πιστεύω καλύτερα και για αυτό άλλωστε βουτάω στο άγνωστο. Καλύτερα όχι μόνο για μένα, αλλά και για τους τρεις μας. Παρόλα αυτά, η αίσθηση ότι κλείνω πίσω μου ένα κομμάτι της ζωής μου, το οποίο σύντομα θα αρχίσει να θολώνει στο μυαλό μου, παραμένει. Κι αναρωτιέμαι πόσες στιγμές που θα θέλαμε να θυμόμαστε εξαφανίζονται απλώς επειδή πέφτουν κι άλλες μνήμες απάνω τους. Αναμνήσεις, αναμνήσεις, αναμνήσεις. Δεν είμαστε τίποτα άλλο παρά οι αναμνήσεις μας.

ΥΓ: Να πάρετε να δείτε την Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού. Είναι λίγο πολύπλοκο, αλλά εξαιρετικό.

Advertisements

51 Σχόλια

  1. Καλή επιτυχία στο νέο σου ξεκίνημα…
    Κι από δω και πέρα : να συσσωρεύεις καθημερινά ευχάριστες μνήμες μόνο
    🙂

  2. Καλή επιτυχία μπαμπάκη μου!

    αυτό το «και για τους τρεις μας» – το ξέρω καλά.

    Καλό κουράγιο – και πολλά φιλιά και στους τρεις σας – μα στο μικρό μασκότ, πιο πολλά 😉

  3. Θαλασσοσταγόνες και οι θύμισες, ανεμοσκορπισμένες από την κορφή του κύματος. Πίτυλος! 🙂

  4. Με απασχολούσε το ίδιο πρόβλημα όταν έμαθα με ανακούφιση ότι οσο γερνάς η μνήμη παίζει ένα παράξενο παιχνίδι και ενώ μπορει να μην θυμάσαι το ονομα της γυναικας σου θυμάσαι σχεδον ξεχασμένα περιστατικά με φωτογραφικες λεπτομέριες.

  5. Υ.Γ. Καλή αρχή λοιπόν

  6. υπεροχο!

    να ‘σαι καλα

  7. Πολύ όμορφη ανάρτηση!
    Εξαιρετική και η φωτο…αλληγορία της «ανατολής» με τη «δύση»..

    Καλίό ξεκίνημα!!!
    Κάθε αποχωρισμός ή οποιασδήποτε μορφής αλλαγή μας αφήνει μετέωρους…
    Το ξέρεις όμως, πως είναι συναισθήματα που ίσως σε ταλαιπωρήσουν για λίγο καιρό.
    Είμαι σίγουρη (να μου το θυμηθείς…έχει συμβεί και σε μένα), πως σε λίγο καιρό θα μας μιλάς για νέες ευχάριστες εμπειρίες.
    Να είστε στο σπίτι ΟΛΟΙ καλά γιατί, εν τέλει, εκεί θα γυρίζεις κάθε μέρα για να αντλήσεις το κουράγιο, τη δύναμη και την όρεξη για την κάθε νέα μέρα σου, που εύχομαι ολόψυχα να είναι ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ!

    Γλαρένιες αγκαλιές

  8. kali epityxia. Ola tha pane super kai to jereis.- 😀

  9. άντε, σε αποκαταστήσαμε κι εσένα!

    όλοι οι άνθρωποι έχουν επιλεκτική μνήμη. Οι καταθλιπτικοί θυμούνται μόνο τα άσχημα. Οι μη καταθλιπτικοί θυμούνται μόνο τα ευχάριστα.
    Οι υγιείς θυμούνται και καλά και άσχημα -εκείνα που τους σημάδεψαν.

    εγώ πχ θυμάμαι καλά πως με απείλησες να με ξαναπας στις Σαρδέλλες.
    Και αυτό με έχει σημαδέψει.

  10. «η μνημη, κυριο ονομα των θλιψεων, ενικου αριθμου, μονον ενικου αριθμου και άκλιτη. Η μνημη, η μνημη, η μνημη..»

    καλη αρχη κυριε μπαμπακη..
    ολα θα πανε καλα..

  11. Εξαιρετικό! Συγκινήθηκα! 😉

    Όσο για τη νέα δουλειά εύχομαι όλα να σου πάνε καλά , Μπαμπάκη! 😀

  12. Διάβασα κάποτε πως οι μνήμες υπάρχουν. Όλες. Μένουν πάντα εκεί. Απλώς σταματούν να είναι συνειδητές. Κάθε εικόνα την κουβαλάμε πάντα μαζί μας κι ας μην το αντιλαμβανόμαστε. Μας αλλάζει πάντα στο μερίδιο που της αναλογεί. Είναι φυσικό.

    Ωραίο κείμενο.
    Καλή αρχή και από εμένα.

    May the Force b with u…
    papet

  13. Πριν λίγο καιρό, κάποιος (αλλά δεν θυμάμαι ποιος) είπε οτι η μνήμη είναι σαν τον σκληρό δίσκο ενός υπολογιστή. Όταν γεμίσει, ο ιδιοκτήτης του, θυμάται πολύ καλά μόνο όσα χώρεσε ο σκληρός και καμιά καινούρια πληροφορία δεν αποθηκεύεται πλέον….
    Όσο για την καινούρια δουλειά….Εύχομαι να σου δώσει όσα δεν μπόρεσε η παλιά και να καλύψει κενά που άφησε η προηγούμενη. Η γιαγιά μου, αν ζούσε, θα σου έλεγε και «σιδεροκέφαλος»!
    ΥΓ: Το κείμενο μαγικό!

  14. Δυσκολεύομαι πολύ να πιστέψω ότι είναι πραγματική η φωτογραφία.
    Στην εποχή μας…

    Καλή επανεκκίνηση!

  15. kalh arxh kai kalh synexeia.

    O Mahalanobis ek Patras

    I.

  16. Η μνήμη είναι μυρωδιές και χρώματα και ήχοι και συναισθήματα. Το καθένα μόνο του και όλα μαζί.

    Καλή τύχη στην καινούρια στροφή του δρόμου σου (σας).

    Φιλιά πολλά.

  17. και η φωτογραφία μάς άρεσε,
    και το κείμενο μάς άρεσε,
    και η σύνδεση ενός τέτοιου γεγονότος «επαγγελματικής λογικής» με τα συναισθήματα
    μάς άρεσε.
    Γι’ αυτό μάλλον σε διαβάζουμε.

  18. @AFM:
    Ωραία η ευχή σου, να είσαι καλά! 🙂

    @Νατασσάκι:
    Τελικά όλες αυτόν προτιμάτε, αναρωτιέμαι γιατί. LOL! Σ’ ευχαριστώ πολύ!

    @Κωστής:
    «Πίτυλος»; Διαφημιζόμαστε κι όλας; 😉
    Σωστός όμως, αφρός στην κορυφή του κύματος η μνήμη και η σταθερότητά της…

    @Λεξ:
    Και νιώθεις ανακούφιση για αυτό; Εγώ θα ήθελα να θυμάμαι τα πάντα, αν και ξέρω (ήδη) πως αποκλείεται…
    Ευχαριστώ για τις ευχές!!!

    @Φάϊτ Μπακ:
    Μερσί!

  19. @Γλαρένια:
    Σίγουρα οι άνθρωποι στο σπίτι είναι αυτοί που μετράνε, αλλά ξέρεις, κι από ένα χώρο που είσαι 6+ χρόνια φεύγεις έχοντας δεσμούς. Ευχαριστώ για τις ευχές, τα καλύτερα και για σας!

    @Χ-Ψιλικατζού:
    Το ξέρω, αλλά λατρεύω να μου το λέτε. LOL! Ευχαριστώ βρε! 🙂

    @Κροτ:
    Και οι Σαρδέλλες έχουν σημαδευτεί από σένα, μη νομίζεις. LOL! 🙂 Φιλιά πολλά!!!

    @xfilegirl:
    Ευχαριστώ πολύ, να είσαι καλά.

    @Ρενάτα:
    Ευχαριστώ πολύ κορίτσι μου, τι να κάνουμε εμείς οι μη εκπαιδευτικοί πρέπει να αλλάζουμε και δουλειές, χεχεχε!!!

  20. @papet:
    Εγώ πάντως το βρίσκω καθησυχαστικό να σκέφτομαι πώς κάπου μέσα στις πτυχές του μυαλού μου, με περιμένουν όλες οι αναμνήσεις μου για να τις ανασύρω όποτε τις χρειαστώ…Απλά αναρωτιέμαι πώς μπορείς να είσαι σίγουρος για το αν ισχύει ή όχι.
    Ευχαριστώ για τις ευχές!

    @Λένα:
    Σωστή η γιαγιά – ευχαριστώ λοιπόν για τις ευχές και εσένα και αυτήν. 😉

    @Παν:
    Ευχαριστώ φίλε. Όσο για την φωτογραφία, μακάρι να είχα σταματήσει να φωτογράφιζα το χθεσινό ζευγάρι παππού – εγγονής, για να φαίνεται πόση ποίηση υπάρχει, ακόμα και στις Δευτέρες, κι εμείς δεν την βλέπουμε.

    @Αντώνης:
    Και στα δικά σου φίλε.

    @ΙΚΔ:
    Μιλ μερσί, ζήτω οι Ινδοί μαθηματικοί!!!

  21. @CD:
    Φιλιά πολλά Ντόλυ, σ’ ευχαριστώ πολύ για τις ευχές.

    @zelig:
    Πες πες πες, θα καταλήξω κι εγώ να το πιστέψω ότι για αυτό με διαβάζετε. Να είσαι καλά!

  22. Όλα καλά να πάνε… Κάθε καινούριο ξεκίνημα είναι σαν ταξίδι… Εύχομαι λοιπόν το δικό φου να είναι όμορφο, εποικοδομιτικό, αποδοτικό και ηλιόλουστο… Φιλιά…

  23. Καλές βουτιές! 🙂

  24. @fevis:
    Φιλιά και σε σένα, σ’ ευχαριστώ πολύ για τις ευχές κι ελπίζω κι εγώ το καινούργιο ταξίδι να είναι κάπως έτσι.

    @Μαρία:
    Ευχαριστώ πολύ – πολύ!

    @kopoloso:
    Καλοκαιρινή ευχή αυτή – και γιαυτό ακόμα πιο όμορφη, ευχαριστώ!!!

  25. μου τη δίνει που γράφεις τόσο ωραία, να ξέρεις! με αναγκάζεις να διαβάσω ότι έχασα τόσον καιρό..
    σε φιλώ μπαμπάκη μας, καλή καινούρια αρχή 🙂

  26. να σου πω μια πρόταση από αγαπημένο μου βιβλίο:

    «ζωή είναι να φτιάχνουμε αναμνήσεις»

    και σ’ αυτό τα πας πολύ καλά.
    πολύ όμως.

    και καλή -που είναι ήδη- αρχή!!!!

    (και απ’τους δυό μας)

  27. Καλό,νέο ξεκίνημα,μπαμπάκη!

    -η ταινία,άψογη!-

    Φιλιά*

  28. Να με κι εγώ!
    Kαλό καλοκαίρι, αδερφέ μου!
    (Πάντα -και παντού, και παντός καιρού!- καλό καλοκαίρι! Ποτέ καλό χειμώνα!)
    🙂

  29. Το έχουμε δει κι έχεις δίκιο, είναι εξαιρετικό!
    Καλή αρχή σου εύχομαι στη νέα δουλειά αν και είμαι σίγουρη ότι μια χαρά θα τα πας. 🙂

  30. @Αδιέξοδο Μυαλό:
    Εδώ είσαι συ βρε; Άντε, είχα αρχίσει να ανησυχώ!
    Ευχαριστώ για φιλιά και ευχές – και ανταποδίδω!

    @Ελένη:
    Ό,τι μπορούμε κάνουμε γλυκειά μου, ό,τι μπορούμε κάνουμε.
    Ευχαριστώ για τις ευχές – φυσικά και από τους δυο. Και οι δικές μας αντίστοιχα ομαδικές ήταν. 🙂

    @Εβελίνα:
    Δεν μπορώ παρά να σε συγχαρώ και πάλι για το γούστο σου σε σινεμά, μουσική και μπλογκς! 😉
    Φιλιά, φιλιά, φιλιά.

    @Χρήστος:
    Να σε φωνάζουμε πια «Χρήστος ο Πρωτοβρόχης»;
    Καλό καλοκαίρι πάντοτε, συμφωνώ!!!

    @Αλεπού:
    Ευχαριστώ πολύ, καλή επιστροφή και σε σένα! 🙂

  31. Πολύ όμορφο το κείμενό σου. Καλή επιτυχία στη νέα σου δουλειά.

  32. Τρυφερό και οξυδερκές. Πόσο καιρό είχα να διαβάσω κάτι τόσο απλό και όμορφο! Ευχαριστώ:-))
    Καλή βουτιά Μπαμπάκη μου, και μη φοβάσαι. Ολα θα είναι καλύτερα. Το ξεκίνημα είναι πάντα ωραίο και ελπιδοφόρο.

  33. Νοσταλγωντας την αφετηρια σου.Για να εισχωρησεις στο μελλον.
    Μ’ενα χαμογελο

  34. πατερούλη! τις καλύτερες ευχές μου για το νέο σου ξεκίνημα. Eίμαι σίγουρη πως όλα καλά θα πάνε! (αρκεί να μην πάρουν χαμπάρι πως αντί να δουλεύεις ασχολείσαι με το blog σου) 😉

  35. Θαρρώ ότι πήρες την πιο σωστή απόφαση (και για τους τρεις σας).
    Καλή αρχή φίλε.

  36. @Exiled:
    Πολλές – πολλές ευχαριστίες. Να είσαι καλά!

    @Ροδιά:
    Φτιαχτήκαμε για ελπιδοφόρα ξεκινήματα άλλωστε, σωστά; Να είσαι καλά, καλή μου, σ’ ευχαριστώ πολύ! 🙂

    @greekGAYLOLITA:
    Νοσταλγώντας τουλάχιστον τις καλές στιγμές της. Σ’ ευχαριστώ, και για τις ευχές και για το τραγούδι.

    @Λιαστή:
    Σσσσσσττττ….Κρύβε λόγια!!! LOL! Θα κοιτάξω να ασχολούμαι περισσότερο και από το σπίτι, ΟΚ;

    @Πασκάλ:
    Σωστά το θέτεις: άπόφαση και για τους τρεις.
    Σ’ ευχαριστώ πολύ, να είσαι καλά!

  37. καλησπέρα μπαμπάκη, έχω πολύ καιρό να σου γράψω, είχα μελαγχολήσει μετά τις φωτιές και ήμουν κάπως, σας διάβαζα και σας παρακολουθούσα όλους και έβλεπα το μεγαλείο σας σε όλα αυτά που γράψατε τον τελευταίο μήνα. Σας το έχω ξαναπεί, είστε πολύ ξεχωριστή παρέα.!
    Συμφωνώ με την composition Doll ότι η μνήμη είναι μυρωδιές…..
    Όσο για τη νέα σου δουλειά, εύχομαι πραγματικά αυτός ο χειμώνας να είναι καλοκαίρι για σένα και εκτός από τις βουτιές (που μάλλον είναι επιβεβλημένες) να κολυμπάς σε ήρεμα νερά και ανέμελα!!! Καλή Αρχή…..

  38. Καλησπέρα Μπαμπάκη,
    Ελπίζω οι 4 αυτές μέρες να ήταν καλές μακριά μας.
    Τα κείμενα σου καταπληκτικά

    Φιλιά

  39. …ευχαριστω που μου ξυπνησες αναμνησεις για τον δικο μου παππου,θα προσπαθησω να τις αποτυπωσω στο χαρτι κι επειτα στην οθονη…

    υπεροχη η ‘αιωνια λιακαδα’ ,προτεινω το »the apartments» κλασικο με ΤΖΑΚ ΛΕΜΟΝ και ΣΙΡΛΕΙ ΜΑΚΛΕΙΝ (δεν εχει ομοιοτητες με την ταινια που εσυ προτεινεις,απλα τυγχανει να το ψαχνω αυτες τις μερες γιατι ειναι απ’τις ομορφοτερες ταινιες που’χω δει οπως και το »ο ανθρωπος που δεν ηταν εκει» των αδερφων ΚΟΕΝ)

  40. υπεροχο κειμενο και τι να πρωτοσχολιάσεις…
    για μενα η παιδικη ηλικια ειναι πιο πολυ αυτο το μαγικό που χανεται με τα χρόνια…να ξεχνάς γρηγορα τους καυγαδες σου και να φιλιωνεις με κεινους που τσακωνωσουν σ’ένα καλεσμα για΄παιχνιδι …
    είμαστε οι αναμνησεις μας που κουβαλουν γελια και δακρυα,κι οσο μπορουμε να γευομασστε ξεχασμενα συναισθηματα ειμαστε ακομη ολοκληροι…
    λυπαμαι ομως γιατι η αιωνια λιακδα καθολου δε με ευχαριστησε…οι χαρες της παρεμειναν κρυφες σε μενα μάλλον…και που αντεξα να τη δω εως τελους θαυμα ειναι 🙂

  41. @clementine:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ, και για τις ευχές και για τα (εξαιρετικά) καλά σου λόγια. Οι πυρκαγιές πάντως και από το δικό μου το μυαλό δεν έχουν ξεκολλήσει ακόμα, είναι διαρκώς κάπου στο background, έτοιμες να κυριαρχήσουν στην σκέψη μου και πάλι.
    Οι βουτιές ξεκινάνε αύριο, για να δούμε τι θα δούμε!

    @barba:
    Ευχαριστώ, η αλήθεια είναι ότι οι λίγες μέρες ανάμεσα στις δύο δουλειές περάσανε σφαίρα με πράγματα που έπρεπε να γίνουν και εκκρεμότητες που έπρεπε να καλυφθούν. Ήταν ένα ευχάριστο, αν και τελικά μικρό, διάλειμμα (όπως όλα τα αληθινά διαλείμματα άλλωστε)

    @nicola’ beerman:
    Από τους καλύτερους επαίνους να σου λέει κάποιος ότι με αφορμή το κείμενο θα πιάσει να φτιάξει κάτι αντίστοιχο για τους δικούς του ανθρώπους.
    Οι ταινίες που προτείνεις επίσης πολύ καλές, αλλά πιο ριζικά διαφορετικού ύφους δεν θα μπορούσα να φανταστώ!

    @cook the book:
    «οσο μπορουμε να γευομασστε ξεχασμενα συναισθηματα ειμαστε ακομη ολοκληροι» – πολύ όμορφη σκέψη και όμορφα διατυπωμένη. Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε τόσο το κείμενο.
    Περί «αιώνιας λιακάδας»: ίσως να βοηθούσε αν είχες δει πρώτα και άλλες ταινίες του ίδιου σεναριογράφου, με πρώτο και κύριο το «Στο μυαλό του Τζων Μάλκοβιτς». Έχει ένα χαρακτηριστικό τρόπο να βλέπει τα πράγματα που ενδεχομένως απαιτεί και μια εξοικείωση. Χαίρομαι όμως να βλέπω διαφορετικές γνώμες, είναι σημάδι υγείας αυτό. 🙂

  42. Και μην παραλείπεις Μπαμπάκη να διηγείσαι τις αναμνήσεις σου στο παιδί σου.Για τα ροζιασμένα χέρια του παππού και τις πατάτες της γιαγιάς και να δείς πως όταν αρχίσεις σου έρχονται κι άλλα.Κι έτσι πλέκεις το νήμα που ενώνει τις γενιές,και τους ανθρώπους με την ιστορία τους.Και είναι κι αυτό μαγικό.

    Καλή επιτυχία στα καινούργια.
    Με εκτίμηση
    ketty-ph

  43. @ketty-ph:
    Πολύ σωστή η συμβουλή σου – κι ένας βασικός λόγος που κάθομαι και γράφω στο blog είναι για να θυμάμαι γεγονότα και πρόσωπα μετά από καιρό και να τα διηγούμαι έτσι. Είναι πράγματι μαγικό το νήμα που δένει τις γενιές και τις κάνει συνεχόμενη αλυσίδα.
    Ευχαριστώ πολύ και για τις ευχές.

  44. Κύριε Μπαμπάκη,
    Αν είναι, τώρα που ξεκινήσατε την καινούρια δουλειά, να σταματήσετε να γράφετε, γυρίστε καλύτερα στην παλιά.

  45. λευτεριά στην βραχεία μνήμη!!!

    ..την μνήμη των δευτερολέπτων!
    υγ μόνο αυτή θα μας σώσει

  46. Πρόκειται για μία από τις αγαπημένες μου ταινίες…Όταν την είδα, είχα έναν πολύ καλό λόγο για να συγκλονιστώ και έπαθα μεγάλη πλάκα. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα κι εγώ σε όσους δεν την έχουν δει 🙂
    (Η δική μου γιαγιά έχει μυρωδιά από ρύζι γιαχνί με σκορδάκι και μπόλικο πιπέρι στα ξύλα βρασμένο, και φυσικά η εικόνα της είναι δυο λευκές μακριές πλεξούδες, κρυμμένες καλά σε έναν κότσο στη ρίζα του κεφαλιού.)

  47. @kopoloso:
    Your wish is my command!!!

    @Τσαπερδόνα:
    Καλό!
    (είσαι χρυσόψαρο στην πραγματικότητα, έτσι?)

    @Σκαλίδη:
    Τρυφερή και υπέροχη η περιγραφή της γιαγιάς, πραγματικά πέρασε μέσα από την οθόνη και την είδα μπροστά μου. 🙂

  48. Το έγραψα κι αλλού … και άλλοτε ….
    Οι μνήμες κάποτε , όχι μόνο ερωτεύσιμες είναι , (τις ερωτευόμαστε δηλαδή) , αλλά μας ερωτεύονται κι αυτές …. κι όλο θέλουν να είναι δίπλα μας , κοντά μας , μαζί μας , μέσα μας …
    Είναι τόσο όμορφο να σ’αγαπούν και να στο λένε … και να στο δείχνουν …Και κάποιες μνήμες , στο … δείχνουν …. Ας τις αγαπήσουμε κι εμείς .
    ———————————
    Ίσως ακούγεται άσχετο αυτό που έγραψα , αλλά αυτό μου ήρθε διαβάζοντάς σε .

  49. @silia:
    Εγώ δεν το βρήκα άσχετο πάντως, αλλά πολύ ζεστό κι ανθρώπινο.
    Καλημέρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: