• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Οκτώβριος 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Projection

Μέρες τώρα την περίμενε την προαγωγή. Κάθε φορά που συναντούσε τον διευθυντή στον διάδρομο του πέταγε κάποια αστεία ατάκα – κι εκείνος ξεκαρδιζόταν: «Μα δεν παίζεσαι αγόρι μου!». Τον χτύπαγε φιλικά στην πλάτη και απομακρυνόταν γελώντας ακόμα. Είχαν χημεία, αυτό το ήξερε, είχαν χημεία. Κάθε φράση, κάθε βλέμμα του διευθυντή του έδειχνε το ίδιο: εσύ είσαι ο εκλεκτός μου.

Μέσα του είχε κάνει πρόβα ξανά και ξανά την στιγμή της ανακοίνωσης. Θα τον φωνάξει στο γραφείο του, θα σηκωθεί πίσω από το βαρύ δρύινο έπιπλο και θα έρθει γύρω – γύρω για να τον πιάσει από τον ώμο. Θα του μιλήσει για την εταιρεία και το όραμά του για αυτήν. Και θα του πει ότι τον βλέπει σαν σημαντικό τμήμα αυτού του οράματος στα επόμενα χρόνια. Και ότι πλέον αναλαμβάνει προϊστάμενος τμήματος.

Και μετά φανταζόταν τον εαυτό του πρώτη μέρα στο καινούργιο γραφείο. Με κουστούμι αγορασμένο για την περίσταση, κλασσικό αλλά και δυναμικό (όπως και ο χαρακτήρας του άλλωστε). Με σημαντικά τηλέφωνα να χτυπούνε και δημιουργικό έργο να παράγεται. Ο δρόμος στρωμένος με επιτυχίες εκεί που άλλοι θα είχαν καταρρεύσει από τις δυσκολίες. Αυτό που θα έκανε από δω και στο εξής ήταν πολύ σημαντικό. Και σύντομα, η γνώμη του για ό,τι αφορά την εταιρεία θα ήταν τόσο βαρύνουσα που όλοι θα τον αντιμετωπίζαν ως γκουρού. Ίσως να τον καλούσαν και σε τηλεοπτική εκπομπή να μιλήσει για τα θέματα της αγοράς.

Ήταν πολύ καλός στο να κάνει πρόβες στιγμές μέσα του. Την πρώτη κοπέλα που ερωτεύτηκε στο σχολείο την είχε κατακτήσει άπειρες φορές στο μυαλό του – στην πραγματικότητα της μίλησε άγαρμπα και απότομα μία φορά μετά από χρόνια και έφυγε με άδεια χέρια. Ήταν όμως ακόμα και σήμερα σίγουρος ότι υπήρχαν αισθήματά που σιγοβράζαν μέσα της , απλώς χρειαζόταν η κατάλληλη ευκαιρία για να εκδηλωθούν. Τέλος πάντων, τώρα πια, σε αυτή την ηλικία, το μυαλό του ήταν στην καριέρα του και όχι σε παιδικούς έρωτες.

Και έφτασε η μεγάλη μέρα – ή έτσι νόμισε. Ο διευθυντής τον φώναξε στο γραφείο του, σηκώθηκε πίσω από το βαρύ δρύινο έπιπλο και ήρθε γύρω – γύρω για να τον πιάσει από τον ώμο. Του μίλησε για την εταιρεία και το όραμά του για αυτήν. Του μίλησε μετά για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, την ταμειακή στενότητα, την έλλειψη μεγάλων projects στην αγορά. Πώς ήταν αναγκασμένοι να αναθεωρήσουν το μέγεθος της εταιρείας και τον ρόλο της στην αγορά, προκειμένου να παραμείνει βιώσιμη.

Εν ολίγοις, τον απέλυσε.

Φουριόζος έκατσε στον υπολογιστή του. Άνοιξε το blog του και άφησε όλη του την αγανάκτηση να γίνει κείμενο, να βγει προς τα έξω. Αγανάκτηση για τα ξενύχτια για χάρη της εταιρείας, για τις παραχωρήσεις της προσωπικής του ζωής, για τον πεταμένο χρόνο που νόμιζε ότι είχε επενδύσει, για το πώς σβήνονται με την μία όλα τα όνειρα και όλες οι ελπίδες του εργαζόμενου. Για το πόσο ψεύτικα και υποκριτικά είναι τα χαμόγελα των διευθυντών.

Το διάβασε ξανά. Διόρθωσε και δυο –τρία ορθογραφικά λάθη.

Post -> click

Μάζεψε τα προσωπικά του πράγματα από το γραφείο, αποχαιρέτησε συνοπτικά τους συναδέλφους του και γύρισε σπίτι. Χωρίς κέφι, κάθισε στο κομπιούτερ και συνδέθηκε στο ίντερνετ. Ξαναδιάβασε το κείμενό του. Το είχε γράψει σε μια σημαντική στιγμή της ζωής του και ήταν σίγουρος ότι, αφού ο ίδιος έβλεπε την σημασία, θα έλαμπε αυτή και μέσα από το κείμενο.

Το είδε ξανά και ήταν περήφανος. Ήταν ένας κόλαφος για την σύγχρονη αγορά εργασίας, ένα μανιφέστο εφάμιλλο του «Κατηγορώ» για τον αδίστακτο τρόπο που το κυνήγι του κέρδους πολτοποιεί ανθρώπους. Ήταν σπουδαίο πίστευε, και έδειχνε και πόσο σπουδαίος ήταν ο ίδιος. Δεν είχε πολλά σχόλια, αλλά θα στηριζόταν πάνω σε αυτό το κείμενο για να συνεχίσει να καταγγέλλει από το blog του την σύγχρονη εργοδοσία. Σύντομα, θα γινόταν ένας από τους διάσημους bloggers, από αυτούς που όλοι σέβονται, από αυτούς που γίνονται link ξανά και ξανά. Θα έφτανε να ξεπεράσει τους παλιούς σε όλες τις λίστες αναγνωσιμότητας.

Και μετά φανταζόταν τον εαυτό του στο σπίτι, μπροστά στον υπολογιστή. Με ρούχα αγορασμένα για την περίσταση, αντισυμβατικά αλλά και δυναμικά (όπως και ο χαρακτήρας του άλλωστε). Με σημαντικά e-mails να έρχονται και δημιουργικό έργο να παράγεται. Ο δρόμος στρωμένος με επιτυχίες εκεί που άλλοι θα είχαν καταρρεύσει από τις δυσκολίες. Αυτό που θα έκανε από δω και στο εξής ήταν πολύ σημαντικό. Και σύντομα, η γνώμη του για ό,τι αφορά τα blogs θα ήταν τόσο βαρύνουσα που όλοι θα τον αντιμετωπίζαν ως γκουρού. Ίσως να τον καλούσαν και σε τηλεοπτική εκπομπή να μιλήσει για τα θέματα και τις κινητοποιήσεις της μπλογκόσφαιρας.

Ξανά και ξανά διάβαζε το κείμενό του, όπου ο ίδιος έγραφε πόσο σημαντικό είναι αυτό που γράφει, και τον έπειθε ότι είναι σημαντικό. Ο νους του δρούσε σαν πολλαπλασιαστής, και τον έβαζε σε ένα ατέρμονο κύκλο που φαντασιωνόταν και πειθόταν ότι η πραγματικότητα θα συνωμοτούσε για να πραγματοποιήσει αυτό που φαντασιωνόταν. Ήταν σίγουρος πια πως, όπου να ‘ναι, θα ερχόταν το σχετικό e-mail για να τον καλέσουν σε τηλεοπτική εκπομπή. Να πει την γνώμη του για την σύγχρονη αγορά εργασίας ως blogger. Και αφού το ονειρευόταν ότι θα συμβεί, ήταν σίγουρος ότι θα συμβεί και πράγματι.

Άλλωστε, η προβολή της φαντασίωσης ήταν τρόπος ζωής για αυτόν.

Advertisements

26 Σχόλια

  1. τι μπορεί να σου κάνει ένα blog? ακόμα και τη μέρα να σου φτιάξει…
    Καλημέρα σας.

    Ι.

  2. εκτος του οτι συμφωνω με ikd (βλεπε ανω κομμεντ – πως λεμε ανω πετραλωνα),

    συντασσομαι με τον ηρωα σου. καμμια φορα η φαντασιωση για το πως θα ειναι το μελλον ειναι πιο πολυτιμη απο το σκληρα ρεαλιστικο παρον.
    (νομιζω)

  3. Αυτό τώρα είναι φανταστική ιστορία… Ναι?

  4. καλημερα. ρουφηξα το σημερινο σου κειμενο. το πρωτο μερος με αφησε λιγο αφωνη, αλλα δεν με εξεπληξε. αυτα συμβαινουν τοσο συχνα ειδικα σε ανταγωνιστικους χωρους, που πια ειναι φυσιολογικο. Οσο για το δευτερο μερος, νομιζω οτι εκει υπερεχει λιγο η φαντασιωση και ισως δεν θα πρεπε. γιατι αλλο το επαγγελμα και αλλο η εκφραση της αποψης μεω μπλογκ. για αυτο συνηθως δεν τοποθετουμαι σε μειζονα ζητηματα…λαθος η σωστο, δεν ξερω, λειτουργει παντως.

  5. Καλημέρα. Πάω να επιστρέψω το κουστουμάκι που αγόρασα. Μάλλον δεν θα το χρειαστώ. Πολύ καλό το κείμενο.

  6. @ikd:
    χε-χε, ευχαριστώ φίλε, χαίρομαι που σου(?) έφτιαξα τη μέρα!

    @Φάϊτ Μπακ:
    «καμμια φορα η φαντασιωση για το πως θα ειναι το μελλον ειναι πιο πολυτιμη απο το σκληρα ρεαλιστικο παρον.»
    Σωστό αυτό – αρκεί να μην παίρνεις την φαντασίωση πολύ στα σοβαρά.

    @fevis:
    🙂
    (το χαμόγελο της Μόνα Λίζα προς απάντησή σου)

    @lifewhispers:
    Καλημέρα. Αυτό που κάνουμε με τα blog ως μέσο *είναι* σημαντικό – για τον καθένα μας ατομικά αλλά σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις και συλλογικά. Όχι όμως τόσο ώστε να θεωρήσουμε ότι υπάρχει το περίφημο «κίνημα των μπλόγκερς» ή ότι με την συμμετοχή μας στην προχθεσινή καμπάνια για το περιβάλλον αλλάξαμε τον κόσμο.
    Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι δεν είναι αρκετά «βαρύ» το να γράψεις π.χ. για το περιβάλλον για να θεωρήσουμε ότι δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα άλλο. Αντίθετα, το να γράψεις για κάποιο θέμα πρέπει να είναι απλώς η αρχή για *πράξεις* πάνω στο θέμα.
    Την καλημέρα μου.

    @arammos:
    χε χε χε, κρίμα, σου πήγαινε. Ευχαριστώ! 🙂

  7. Πολύ καλό μπαμπάκη…
    Αλλά -με την άδειά σου- μία επισήμανση: ο blogger που βγαίνει στην τηλεόραση ονομάζεται «μπλόκερ» (και κλίνεται κατά το τζόκερ).

    Καλομεσημέρ’

  8. Γιατί, μόνο αυτού η προβολή της φαντασίωσης ήταν τρόπος ζωής;

  9. νιώθω συντετριμένη από την λέξη «κόλαφος»
    υγ αντισίκ!

    υγ και από το περιεχόμενο του πρώτου.
    υγ όχι ότι απέχω από το δέυτερο κείμενο.απλώς εγώ περιμένω να με ανακαλύψουν τηλεοπτικά
    υγ καταλαβαίνεις!

  10. @Χασοδίκης:
    Πρέπει κανείς να συνειδητοποιεί την περίφημη δύναμη του αδηφάγου μέσου, που είναι το χαζοκούτι. Εδώ άνθρωποι που περνάνε ολόκληρη την ζωή τους μπροστά στις κάμερες και καταβροχθίζονται από αυτές, δεν θα ακυρωθεί ο μπλόγκερ, που έχει συνηθίσει στους ρυθμούς του πληκτρολογίου και στην ιδιωτικότητα της αντιπαράθεσης με το μόνιτορ…
    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια – καλό μεσημέρι ομοίως!

    @Παν:
    Είπα πουθενά ότι έχει την αποκλειστικότητα; Απλώς ένα χαρακτηριστικό που λίγο ως πολύ το έχουμε όλοι το εξώθησα σε κάθε πλευρά της ζωής του συγκεκριμένου ήρωα.

    @Τσαπερδόνα:
    LOL! Εντάξει, εσύ ζεις και με το χέρι βουτηγμένο στο βάζο με το μέλι! 🙂
    Καλέ, ειναι αντισίκ ο κόλαφος; Έχω μείνει πίσω…

  11. !!!!!!!

    τι λες τώρα!!! ή μάλλον… τι γράφεις τώρα! εξαιρετικό.

    🙂

  12. αχ, εγώ φαντασιώνομαι τη στιγμή που θα είσαι μεγαλος συγγραφέας και όλα τα φλας θα είναι στραμμένα πάνω σου και εγώ θα είμαι η ατζέντισσά σου και θα με συστήνεις στους δημοσιογράφους και τους τοκσοκάδες και θα λες «από δω η Κροτ! αν αυτη δεν με είχε βγάλει από την αφάνεια, αν δεν είχε πιστέψει σε μένα, δεν θα ήμουν σήμερα εδώ που είμαι!».

  13. μου φαίνεται πως μου μοιάζει ο ήρωας. 😛
    φιλιαααααα

  14. Η ζωή είναι γεμάτη από ματαιώσεις. Μου ήρθε στο μυαλό «ο θάνατος του εμποράκου», αν κι εκεί το περιβάλλον δεν έχει κομπιούτερ και μπλογκς. Οι ματαιώσεις πάντως πονάνε, ανεξαρτήτως εποχής και περιβάλλοντος χώρου.

  15. Έκανες τόσο ωραία την ανατροπή (στην απόλυση) που δεν την περίμενα ! 😉 Εξαιρετικό! 😀

    Όσο για την προβολή κλασσικός τρόπος επιβίωσης: προβάλλουμε στους άλλους τις επιθυμίες μας και τις προσδοκίες και περιμένουμε να πραγματοποιηθούν!
    Ευτυχώς κάποιοι ακόμα διακρίνουν την πραγματικότητα και προσπαθούν γι αυτό! 🙂

  16. Είτε επιτυχείς είτε όχι, μαρτύριο αυτές οι πρόβες…

  17. Σε μια κρίση αυτοκριτικής να παραδεχτώ πως δεν απέχω και πολύ, εξάλλου πάω για τα 10 εκατοιμμύρια δολάρια (΄το ‘παμε έτσι;) και ρούχο αγορασμένο για την περίσταση, ευκολοφόρετο, άνετο και καλοκαιρινό -βερμουδίτσα, σανδάλι, ψαροντούφεκο – (όπως και ο χαρακτήρας μου άλλωστε). Το ‘χω έτσι;

    ‘Γεια σου ρε Μπαμπάκη, ξηρό, μοσχάτο Αλεξανδρείας στο ποτήρι μου, της Λήμνου γέννημα!

  18. Κάτι μου θυμίζει αυτό το ποστ,κάτι μου θυμίζει…

  19. @Πρόβατο:
    Μερσί φίλε, να είσαι καλά! 🙂

    @Κροτ:
    Στους «τοκσοκάδες»;;;;;
    Τέλος πάντων, επειδή είσαι εσύ, θα σε συστήνω και σε αυτούς. Και μετά θα συμπληρώνω ότι απόψε, ειδικά απόψε, την θέση μου στο πάνελ θα πάρει η Κροτ.
    χο χο χο χο

    @Μαργαρίτα:
    Το παθαίνω κι εγώ αυτό. χε χε χε – φιλιά ομοίως.

    @Αλεπού:
    «Οι ματαιώσεις πάντως πονάνε, ανεξαρτήτως εποχής και περιβάλλοντος χώρου.»
    Σωστό είναι αυτό, πολύ σωστό. Οπότε πρέπει να κρατάμε και ένα μέτρο στο πόσο προχωράμε τα σενάρια μέσα στο μυαλό μας, έτσι;

    @Ρενάτα:
    Ουσιαστικά το κείμενο είχε τρεις ανατροπές, δύο εις βάρος του ήρωα και μία εις βάρος του αναγνώστη (εφ όσον τον καταφέρω να ταυτιστεί, χε χε χε). 😉

  20. @dizzydream:
    Κι αν πάει καλά η πρεμιέρα, λες χαλάλι. Αν όμως πάει στράφι, άντε να κυνηγάς τον σεναριογράφο για τις γκάφες του…

    @Δημήτρης:
    ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ – να είσαι καλά ρε φίλε, το έχεις σίγουρα, και το έχουμε κι άλλοι! Στην υγεία σου η Λήμνος ολόκληρη! 🙂

    @Αθεόφοβος:
    Προσοχή στους καθρέφτες, χε χε 😉

  21. Tanila, όχι παιδί μου, δεν πρόλαβαν να απογοητευτούν μαζί του ακόμα! Ούτε μήνα δεν έχει κλείσει,και ξέρεις, επειδή είναι καινούρια δουλειά τους δείχνει το καλό προφίλ!

    Αλλά, αν τον απολύσουν, να μην έχει προσχεδιάσει πώς θα βγάλει κέρδος από την υπόθεση;

  22. Mo άρεσε το κείμενό σου.
    Περνάς μηνύματα….
    Εύχομαι να προσγειώσει τους αιθεροβάμονες….

    Γλαρένιες αγκαλιες

  23. Ρε πατέρα άσε με στον κόσμο μου, τι με ξυπνάς απ τις έξι, πριν ακόμα η μέρα να φέξει;

  24. μπαμπακη επιτελους παραδεξου οτι στην ιστορια ησουν ο διευθυντης και οχι ο απολυμενος. Εβλεπες την εταιρεια να καταρρεει αφου ολος ο παραγωγικος χρονος των υπαλληλων καταναλωνονταν στα μπογκσ και πηρες τα μετρα σου! μουσιτσα!

  25. @Τανίλα:
    Κουνήσου απ’ τη θέση σου, φάε την γλώσσα σου, κλπ κλπ.

    @Κροτ:
    Ευχαριστώ για την ψήφο εμπιστοσύνης. Το καλό μου προφίλ είναι (φυσικά) το αριστερό.

    @Γλαρένια:
    Ελπίζω και σε μένα να αποτελεί υπόμνηση αυτοσυγκράτησης. 😉
    Καλημέρα.

    @Crucilla:
    Άντε πουλάκι μου, και σου έχω στίψει πορτοκαλάδα και θα χάσει τις βιταμίνες της!!!

    @idimon:
    «Μουσίτσα»; Μπου χα χα χα χα χα χα χα!!!
    Εγώ μπορεί να είμαι μουσίτσα, αλλά εσύ είσαι καρφί ρε! Απολύεσαι!!!
    😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: