• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Οκτώβριος 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Διάβρωση

Ρυθμοί είπατε; Όχι, όχι. Καθημερινότητα, ρουτίνα, μονότονη επανάληψη. Περνά η βδομάδα και περνά ο μήνας και περνά ο χρόνος – και κάθεσαι και σκέφτεσαι: τι έκανα φέτος; Και δεν θυμάσαι τίποτα.

Νιώθεις όμως τα μέλη σου να ξεραίνονται και να σκληραίνουν. Από την αχρηστία είναι. Θρύβονται πια, σε κάθε απότομη κίνησή σου, ή μάλλον μόλις δοκιμάσεις κάτι διαφορετικό από συνήθως. Μικρά κομμάτια του εαυτού σου, σαν ξέφτια από τόπι υφάσματος, πέφτουν στο χώμα, άχρηστα. Και αν η βροχή είναι δυνατή, σε λιώνει λίγο.

Ο γιατρός δεν σου έδωσε ελπίδες. «Οξεία Αποδομίτιδα αγαπητέ. Μας χτυπά όλους, αλλά συνήθως η εκδήλωση της διάβρωσης είναι εσωτερική. Είσαι από τους λίγους που ξέρω με εξωτερικά συμπτώματα.»

Στη συνταγή σου έγραψε μια αλοιφή για τα ραγίσματα στο δέρμα, για ανακούφιση. Το φαρμακείο δεν την είχε και θα την παραγγείλει. Ο φαρμακοποιός σε κοίταξε με θλίψη. «Είστε ιζηματογενής, ε;» ρώτησε κι ένευσες καταφατικά.

Γύρισες σπίτι με προσεκτικές, κεραμικές κινήσεις. Στάθηκες στο παράθυρο. Έξω περνούσε ένας θίασος, με ακροβάτες και σαλτιμπάγους που παρίσταναν ότι καταπίνουν φωτιές.

«Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές»

Θυμήθηκες ότι έχεις αγοράσει να κρεμάσεις δυο μάσκες αρχαίου θεάτρου (τραγωδία – κωμωδία) πάνω από το κατώφλι της πόρτας, όπως τις κρέμαγαν πάνω από την σκηνή στα παλιά θέατρα. Αλλά δεν είσαι σίγουρος αν πρέπει να τις βλέπεις μπαίνοντας ή βγαίνοντας από το σπίτι. Δεν ξέρεις πού είναι η σκηνή του θεάτρου.

Οι σαλτιμπάγκοι στο δρόμο είχαν ξεκινήσει να καταπίνουν λεπίδες και ξίφη. Σε λίγο θα περνούσαν και οι κλόουν. Αποφάσισες να φοράς καπέλο πια όταν βγαίνεις, γιατί τουλάχιστον έτσι το πρόσωπό σου δεν θα διαβρώνεται από την βροχή. Μόνο από τα δάκρυα.

Advertisements

32 Σχόλια

  1. φρικάρισα πρωι πρωί.
    άμα συνέλθω, θα σχολιάσω κανονικά.

    (τι να σχολιάσω δλδ… αναρωτιέμαι μόνο αν το συνειδητοποιούμε όταν μας συμβαίνει. σε όλους μας συμβαίνει.
    άστοκαλόσου πρωί πρωί).

  2. Άσε με να πειραματιστώ καλέ! Υποτίθεται ότι πρέπει να μπορείς να γράφεις και για συναισθήματα την ώρα που *δεν* τα νιώθεις!

    Κροτο-γκρινιάρα! 😉

  3. Μπαμπακοκατάθλιψη;
    Κοίτα ρε τον …μπαμπακόσπορο, να θυμηθείς τι και πόσα δημιουργικά έκανες και φέτος. Χεστήκαμε και με την …Αλεξάνδρεια! Ξέρεις πόσα καλύτερα λιμάνια μας περιμένουν; 🙂

  4. Και γαμώ τους πειραματισμούς σου! Άλλαξε ύφος!

  5. Οξεία αποδομίτιδα ε; Χμμμ… Με χτύπησε πέρυσι κατακαλόκαιρο. Δεν έβρεχε αλλά είχε έναν ήλιο που σ’ έλιωνε.
    Ευτυχώς μετά ήρθε ο χειμώνας, κρύωσε ο καιρός, οπότε ο λιωμένος εγώ, πάγωσα και στερεοποιήθηκα ξανά.
    Με άλλη μορφή βέβαια…

    Με τη βροχή τι γίνεται; Απλώνεις τα κομμάτια για στέγνωμα;

  6. Εξαίσιο ! 😉
    Απλά δε σ΄έχουμε συνηθίσει έτσι. 🙂

  7. που να βλεπες και την νέα μου ρυτίδα στο μεσόφρυδο τι θα λεγες..

    υγ αλλά αν θες στη δανίζω για να καταλάβεις τι σημαίνει πραγματική κατάθλιψη!

  8. εμενα πολυ μου αρεσε, ειδικα αυτο με το θεατρο. οντως, δεν ξερουμε που ειναι η σκηνη. συνηθως ειναι εξω νομιζω…

  9. Oh, well, Enter Sandman λοιπόν, ε??!!!! Και επειδή έχουμε επίπεδο και σε μουσική και σε ταινίες, (μουαχαχα) θα κλείσω με τα λόγια του Ροβήρου Μανθούλη, ένα χρόνο πριν: «The whole world is a stage».
    ;-D

  10. @Κωστής:
    χεχεχε, αν κρίνω από τις υβριστικές αντιδράσεις μάλλον το κείμενο βγήκε καλό! 😉

    @Κολοκύθι:
    Τώρα, αν πω ότι κατάλαβα τα σχόλιά σου, θα πω ανακρίβειες και αυτό δεν το επιθυμεί κανένας μας… 🙂

    @kopoloso:
    Αν προλάβεις να τα μαζέψεις, ναι, τα απλώνεις.

    @Ρενάτα:
    Ε ναι, δεν είμαι και πολύ εγώ.

    @Τσαπερδόνα:
    Μα καταλαβαινω, δεν καταλαβαίνω;
    Μην κοιτάς που εγώ δεν γερνάω. Εκείνο το πορτραίτο όμως που έχω στο πατάρι δείχνει χάλια τελευταία!

  11. @lifewhispers:
    Ευχαριστώ πολύ.

    @Σοφία:
    Ναι, από τον Σπάϊντερ-μαν είναι εμπνευσμένο το κειμενάκι, χε χε χε.

  12. Εγώ ελπίζω η σκηνή του θεάτρου να είναι έξω από την πόρτα… Και μέσα να είναι τα καμαρίνια, εκεί που μπορείς να βγάζεις μακιγιάζ και μάσκες χωρίς να νοιάζεσαι γιατί οι «συνάδελφοι» σου, οι συμπάικτες σου στο έργο της ζωής σου, σε αγαπάνε γι΄αυτό που είσαι και όχι γι’ αυτό που δείχνεις…

  13. εγω που τις μασκες τις παιρνω μαζι μου και στο μεσα και στο εξω θεατρο μηπως πρεπει να το κοιταξω καλε μου μπαμπακη;
    πολυ ομορφο το κειμενο..
    καλησπερα

  14. Άλλους λιγότερο και άλλους περισσότερο μας έχει επηρεάσει η φθινοπωρινή μελαγχολία… Όμορφο κείμενο ωστόσο !!
    Την καλησπέρα μου

  15. Fevis, ήθελα να πω ακριβώς αυτό, και θα έγραφα σεντόνι…

    Ελπίζω ολόψυχα.

    Και ένα ξέρω: η αποδομίτιδα μένει μακριά από την τόλμη, γιατί καίγεται σύγκορμη 😉 Δεν είναι απαραίτητο το «θανάσιμο» (κοινωνικά, οικονομικά, σχεσιακά) ρίσκο, απλά μόλις έχουμε βολευτεί λίγο κι αρχίσουν να σκουριάζουν τα ελατήρια, αξίζει ένα άλμα για να λαδωθούν!

    Μπαμπάκη -να υποθέσω ότι απηχεί συναισθήματα προ απόφασης για αλλαγή δουλειάς, που είναι λίγο πιο ξεκάθαρα τώρα που all’s done and dusted; Αν πέφτω έξω, απλά θα χαρώ παραπάνω.

  16. Φίλε, αλλάξαμε στρατόπεδο. Είμαστε από την πλευρά που συμβουλεύουμε, κοουτσάρουμε, φροντίζουμε και απολαμβάνουμε στιγμές μέσα από άλλα ματάκια… φρέσκα, με όλη τους τη ζωή μπροστά και σχεδόν καθόλου πίσω… Όχι πως θα πάψουμε να ζούμε, έχουμε πάνω από το μισό μπροστά μας. Το πίσω μας όμως μεγαλώνει και αρχίζει να μας τραβά προς την Γη…
    Φιλάκια, 😉

  17. Τι έγραψες τώρα. Τρομερό. Παρόλα αυτά δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί είμαστε συνέχεια στη πίεση.

  18. Λες να πάω στο boss και να του πω να κάνουμε κανά rotation στις θέσεις;

  19. @fevis:
    Κι εγώ το ίδιο θέλω από το σπίτι μου – διαφορετικά δεν είναι σπιτικό, σωστά;
    Όμορφο σχόλιο έγραψες.

    @sadcharlotte:
    Οι μάσκες έχουν πολλές χρήσεις, κι αλλοίμονο αν ισχυριστούμε ότι δεν φορέσαμε ποτέ…
    Καλημέρα και σε σένα.

    @Χαρά:
    Καλώς ήλθες κι ευχαριστώ. Ε, καιρός ήταν και για λίγη φθινοπωρινή μελαγχολία. Κάθε πράγμα στον καιρό του, κλπ κλπ.

    @Idάκι:
    Σίγουρα η τόλμη κι οι βουτιές στη ζωή απαιτούν (και) προπόνηση. Με άλλα λόγια, όσο πιο συνηθισμένος είσαι να κάνεις το λοξό βήμα στο πλάι και να ανακατεύεις ξανά την τραπουλα της ζωής σου (πω-πω, τι γράφω πρωί-πρώι!) τόσο το καλύτερο.
    Φιλιά! 🙂

  20. @Παιδίατρος:
    Συμφωνώ απόλυτα. Και μάλιστα εδώ και καιρό θέλω να κάνω ένα ποστ για τις φάσεις της ζωής και πώς τελικά όλοι τις περνάμε με παρόμοια σειρά.
    Φιλιά και σε σένα, τα λέμε! 🙂

    @arammos:
    Αν μπορούσαμε να εξηγήσουμε γιατί είμαστε στην πίεση, θα είχαμε ήδη κάνει τον μισό δρόμο για να πάψουμε να είμαστε εκεί. 😉
    (αυτό όμως *μην* το πεις στο boss, χε χε χε)

  21. Και ξαφνικά εκεί που είχα αρχίσει να συνηθίζω στο να μαζεύω τις λεπτές φλούδες που κάποτε ήταν το πρόσωπο μου, ανακάλυψα κάτι ροδαλό να σφύζει απο κάτω.
    Βρε λες, είπα….
    «Εξαιρετικό…σπάνιο…απίστευτο», είπε εκστατικά ο γιατρός.
    «Αγαπητέ μου, είναι γεγονός….ξαναγεννιέστε!»

  22. «δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω.. φταίει η ζωή που είναι μικρή!»

  23. Μου άρεσε πολύ αυτό που λες για τις μάσκες και αν και συμφωνώ με Fevis γαι το ότι στο σπίτι μας και στους δικούς μας πρέπει να είμαστε χωρίς φτιασίδια, νομίζω ότι σε όλους μας έχει τύχει να φορέσουμε κάποτε τη μάσκα της κωμωδίας για να μην τους φορτώσουμε με τα δικά μας. Είναι στα κατά συνθήκην της ζωής 🙂

  24. Να πω ότι έχω μείνει άφωνη; Μ’ αρέσει πάρα πολύ όμως ο πειραματισμός σου… σου πάει! Καλησπέρες 🙂

  25. εσύ όμως δεν κινδυνεύεις!

    (να ξαναπειραματιστεις – πολύ μου άρεσε)

  26. Ε κ π λ η κ τ ι κ ό ς …έχω βαρεθεί να στο λέω

  27. είναι λυτρωτικά τα δάκρυα κι ας έρχονται όσο δύσκολα έρχεται κι η βροχή…

    πρώτη καλημέρα
    πολύ ωραίο blog
    να γκρινιάζεις όσο θέλεις
    σου βγαίνει πολύχρωμα!

  28. @Σενέκας:
    Αλλαγή δέρματος αγαπητέ; Φίδια είμαστε; 😉
    Λειτουργικό ωστόσο…

    @Τσουκνίδα:
    Σωστός ο στίχος!

    @Αλεπού:
    Μπα, αυτό με τις μάσκες μόνο σε…θεατρολόγους θα άρεσε πραγματικά! χε χε χε χε 😉

    @Μαρία:
    Καλημέρα – σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.

    @Ελένη:
    Μιλ μερσί, θα το ξανακάνω.
    Δεν κινδυνεύω λόγω επικάλυψης σμάλτου φαντάζομαι, έτσι;

  29. @Κυβικός:
    Εγώ όμως ως ψώνιο δεν βαριέμαι να το ακούω, LOL!
    Τι κάνει η λεβεντογέννα;

    @Maya:
    Καλώς ήλθες, χαίρομαι που σου αρέσει εδώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: