• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Νοέμβριος 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.   Δεκ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Eye contact

Ήχος στην τσίτα. Ένταση. Φωνές που διακόπτουν άλλες φωνές. Απελπισία: πώς να δώσεις το αδύνατο για να περάσει η κρίση;

Όλοι έχουμε δικαίωμα σε στραβές μέρες. Σε μέρες με γκρίνια και παράπονο, με αγανάκτηση, ακόμα και με υστερία. Δεν έχουμε συνηθίσει έτσι, αλλά πάλι είχες δίκιο να μην είσαι ο εαυτός σου με όλα αυτά που έγιναν. Είχες κάθε δικαίωμα.

Κι αν στο αυτοκίνητο ήσουνα ένας ασταμάτητος θόρυβος, μια όχληση που μου αναιρούσε την αυτοσυγκέντρωση και με οδηγούσε όλο και πιο επικίνδυνα κοντά στον προφυλακτήρα του μπροστινού (για να μη μιλήσω για το πώς χειρίστηκα ορισμένες προτεραιότητες σε διασταυρώσεις!), στο σπίτι έγινε πραγματικά το έλα να δεις: στριγκλιές και κλάματα και δεν θέλω παντελόνι, δεν θέλω να κάτσω σπίτι, θέλω να πάω σχολείο, μη, μη, μη και η πόρτα ανοιχτή κι εσύ στις σκάλες, με το στόμα σαν περισπωμένη από το παράπονο, να κραυγάζεις με όλη την δύναμη της ανάσας σου, να μας φωνάζεις πονάω, πονάω, είμαι χάλια, δεν το βλέπετε επιτέλους;

Εκείνη την στιγμή, που η αδρεναλίνη όλων έχει περάσει προ πολλού το κόκκινο, που ο χρόνος μοιάζει να μουδιάζει το μυαλό και που φαίνεται να απέτυχε κάθε πιθανό και απίθανο κόλπο ηρεμίας. Εκείνη την στιγμή μια παύση από το πουθενά. Το στήθος σου ανεβοκατεβαίνει από τους λυγμούς που προσπαθείς να πνίξεις και σηκώνεις το βλέμμα σου προς το δικό μου.

Eye contact.

Λένε πως τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής – κι έχουν δίκιο. Αρκεί να είναι άνθρωπός σου αυτός που κοιτάς στα μάτια, να σε ξέρει. Να βουτήξει μέσα και να καταλάβει ότι όχι, δεν είναι από παραξενιά που γκρινιάζεις, ότι θες κι εσύ κάτι, και δεν ξέρεις πώς αλλιώς να το ζητήσεις. Ότι υπάρχει ανάγκη.

Κι έκανα απλώς αυτό που έρχεται αυθόρμητα: άνοιξα τα μπράτσα μου και γονάτισα. Χύθηκες μέσα. Πόση ώρα κάτσαμε έτσι; Το κορμάκι σου κολλημένο πάνω μου, τα αναφιλητά που το τραντάζουν να χαμηλώνουν σε ένταση. Ψίθυροι παρηγοριάς στο αυτί, χάδια στην πλάτη και δάκρυα στο πουκάμισο – δεν πειράζει, είναι δάκρυα εμπιστοσύνης, είναι δάκρυα ανακούφισης. Καλοδεχούμενα. Ξανά, όση ώρα χρειάζεται για να διαλυθεί ο καημός σαν σύννεφο που το φυσάει θαλασσινός άνεμος, με την μαμά να σου χαϊδεύει τα μαλλιά σου. Κι ύστερα από λίγο, όλα ήταν λες και είχαμε δει παρέα ένα κακό όνειρο.

Πόσο βοηθάει μια ανοιχτή αγκαλιά τελικά..!

Τα πήγαμε καλά προχθές. Αύριο, απλώς θα προσπαθήσουμε ξανά. Είμαι αισιόδοξος κι εσύ είσαι αυτός που με κάνει έτσι. 🙂

Advertisements

43 Σχόλια

  1. (πωπω… όταν μεγαλώσει ο γιος σου, πραγματικά θα συγκλονιστεί διαβάζοντάς σε)

    🙂

  2. Πάντα βοηθάει η ανοιχτή αγκαλιά – όλους μας.

    (πολύ όμορφο μπαμπάκη)

    Καλημέρα, καλό Σαββατοκύριακο, με πολλές αγκαλιές – κι ας έχουν και δάκρυα, δεν πειράζει….

    🙂

  3. Αχ μπαμπάκη, πόσα δάκρυα μου κόστισε αυτό το κείμενο κι η αγκαλιά που χάρισες στο θησαυρό σου. Πολύ τυχερό αγόρι. Να είστε πάντα καλά.

  4. Αχ ρε Μπαμπακη….
    Φιλιά σε όλους σας!

  5. Θαυματουργή η υπομονή…
    Θαυματουργή και η αγκαλιά…

  6. Αυτό το γονάτισμα με τα βλέμματα σε απόσταση15 εκατοστών και μετά η αγκαλιά…λύνονται όλα..μα όλα 🙂

  7. Τι έπαθε το παιδάκι σας καλέ μου? Τι ήθελε? Πάντως ότι και να ήταν, βρήκες την τέλεια λύση.. Τίποτα δεν είναι πιο ανακουφιστικό από μια αγκαλιά που μέσα της μπορείς να χωθείς και να ξεχάσεις τα πάντα… Μια αγκαλιά κυμματοθραύστης…

  8. είστε καλά;
    να ανησυχήσω;

    😦

  9. Αυτή αγκαλιά η θαυματουργή-όπως λέει κ ιο Αλλού- είναι το κάτι άλλο. Ελπίζω τα δύσκολα να πέρασαν, Μπαμπάκη.

  10. Δε θα βαρεθώ ποτέ να επαναλαμβάνω πως σε θεωρώ πραγματικά πατέρα. Εύχομαι ό,τι και να συμβαίνει, να είναι παρελθόν την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές.

  11. μεσα σε λιγα δευτερολεπτα μετρησα – και αλλαξα- τουλαχισοτν 8 συναισθηματα. και μια αγκαλια τα λυσε ολα…

  12. Το ρίγος με διατρέχει από την αρχή του κειμένου… είσαι απίστευτος πατέρας, το ξέρεις;;

  13. Υπέροχο…Τυχερός ο μικρός που έχει ένα μπαμπά να τον αγαπά..που ένιωσε ασφάλεια,και νιώθει ακόμα… Δεν το έχουν νιώσει όλοι αυτό,και αντιλαμβάνομαι πόσο σημαντικό είναι..

    Μπαμπάκη; Μια παράκληση απο μένα..ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΧΕΣΑΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ..ΜΗΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ..συμβούλεψε τον,αλλά μην τον πολεμας

  14. «Not everything that can be counted counts, and not everything that counts can be counted.» – Albert Einstein

  15. Τα συγχαρητήριά μου μπαμπάκη, δακρυσα φίλε μου.
    Διαμάντια να τα διαβάσει όταν μεγαλώσει, το σεντούκι σου με τις λίρες είναι η κατηγορία «ο γιος μου». καλό βράδι.

  16. Λοιπόν όταν το μικρό άρχισε να σας λέει Μπαμπάκη, να είστε σίγουρος ότι ήξερε πολύ καλά πλέον ότι δεν θα συμβίωνε με Πατέρα, πατέρα, μπαμπά, Μπαμπά, Daddy αλλά με Μπαμπάκη.. γιατί τα παιδιά ξέρουν πριν από μας για μας..
    Έχετε τη συνταγή χωρίς κόπο καιι ψάξιμο: αγάπη, ευαισθησία και συναίσθηση. Ε, αυτό είναι ο γονιός.
    Ξέρετε πόσοι γονείς βρίσκονται κάθε απόγευμα στα κέντρα παιδοψυχολογίας και παιδο-ψυχοθεραπείας και ό,τι άλλο, για να μάθουν ότι υπάρχουν αυτά;
    Πάρα πάρα πολλοί.. για το αυτονόητο.. και το πλέον φυσικό .

  17. Είσαι σπουδαίος! Εγώ δεν ξέρω αν θα κατάφερνα να αυτοσυγκρατηθώ όπως εσύ και να λειτουργήσω τόσο κατευναστικά…τόσο σωστά!
    Την καλημέρα μου :))

  18. Δυστυχώς πολλοί 😦

  19. …Και δάκρυα να μου αυλακώνουν το πρόσωπο…. δεν πειράζει…είναι δάκρυα συγκίνησης, για μένα την αναγνώστρια..

    Δάκρυα συγκίνησης και νοσταλγίας μαζί, για κείνον «αύριο», που θα διαβάζει τούτη την κατάθεση ψυχής του πατέρα του…

    Αυτή η ανοιχτή αγκαλιά θα είναι πάντα δίπλα του!

    Γλαρένιες αγκαλιές

  20. Να τον αγκαλιάζεις πάντα. Κανείς ποτέ δεν έπαθε τίποτα απ’ την αγάπη και τις αγκαλιές!

  21. Ti glyko!!
    na to xairesai to palikari sou kai na roufas kathemia apo autes tis stigmes!!
    einai polytimes!o dikos sou thisauros
    filakia

  22. Θησαυρό του φυλάς για όταν μεγαλώσει 😉

  23. Καλησπέρα,
    Πριν απαντήσω αναλυτικά, να ευχαριστήσω για τα υπέροχα λόγια σας και να ξεκαθαρίσω το (πιθανότατα) αυτονόητο: *δεν* θεωρώ τον εαυτό μου κάποιον γκουρού της πατρικής ιδιότητας. Προσπαθώ μέρα με τη μέρα, αυτό κάνω. Και δεν το κάνω μόνος μου, είμαστε τρεις σε αυτή την εξίσωση που προσπαθούμε. Άλλωστε, το blog το χρησιμοποιώ και για να θυμάμαι στιγμές μετά από καιρό – ας θεωρήσουμε ότι και το συγκεκριμένο ποστ έτσι ανέβηκε.
    Και πάλι ευχαριστώ.

  24. @11:
    Αυτό μετράει ακόμα περισσότερο όταν έρχεται από δημοσιευμένο συγγραφέα παιδικών βιβλίων – και πάλι συγχαρητήρια φίλε!!! 🙂

    @Νατασσάκι:
    Να είσαι καλά, εύχομαι να είχατε κι εσείς ένα υπέροχο ΣΚ.

    @An-Lu:
    χεχεχε – ΟΚ, αποκτήσαμε και μότο! 😉

    @mamma:
    Να είσαι καλά, μετράει περισσότερο από μία που καταλαβαίνει.

    @Τασσούλα:
    Φιλιά και σε σας, αν και πρώτα στο Σβούρα! – ρίχτου μια αγκαλιά από μένα, εντάξει;

  25. @ΑΦΜ:
    Και δεν με θεωρώ υπομονετικό άνθρωπο γενικά – αλλά για τους δικούς μου μπορώ να βρεθώ στη ζώνη του…θαυματουργού που λες.

    @m00nchild:
    Έτσι ακριβώς!

    @Φάϊτ Μπακ:
    Ευχαριστώ.

    @fevis:
    Ταλαιπωρήθηκε μωρέ και κουράστηκε ο έρμος. Η αγκαλιά αποδείχτηκε η τέλεια λύση, έστω κι αν βγήκε χωρίς κανένα σχέδιο. Ή ίσως, ακριβώς επειδή βγήκε χωρίς κανένα σχέδιο.

    @Κροτ:
    Είμαστε πολύ καλά – όπως διάβασες και στο sms. 🙂

  26. @Ρενάτα:
    Περάσαν κορίτσι μου, περάσαν, σ’ ευχαριστώ.

    @Crucilla:
    Είναι παρελθόν μάτια μου, να είσαι καλά.

    @lifewhispers:
    Κι εγώ αυτό είχα πάθει, να ξέρεις… 🙂

    @Idάκι:
    Σαν αγκαλιά και το σχόλιό σου, το ξέρεις;

    @Βιργινία:
    Δεν τον πολεμάω, ούτε κι έχω τέτοια πρόθεση, να είσαι σίγουρη.

  27. @Σοφία:
    Υπέροχη η φράση που διάλεξες, απλά υπέροχη.

    @Ιασoύν Ταρταρούγας:
    «Σεντούκι με λίρες» – πολύ μου άρεσε αυτό. Καλό σου βράδυ κι εσένα.

    @So_Far:
    Κρατιόμαστε όσο μπορούμε πιο ανοιχτοί. Ανοιχτά μάτια, αυτιά και καρδιά. Αυτό προσπαθούμε. Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα υπέροχα λόγια σου.

    @Γλαρένια:
    Τι να πω Γλαρένια μου για το τόσο όμορφο σχόλιό σου, εκτός από ότι η υπέροχη φιλοφρόνηση με τιμά… 🙂

    @Αλεπού:
    Κι έρχεται και τόσο φυσικό όσο η αναπνοή ξέρεις…

  28. @garbofanoula:
    Ευχαριστώ πολύ.

    @Βιργινία:
    Ο θησαυρός είναι ο ίδιος. 😉

    @Νιόβη:
    Δεν είναι όλες οι στιγμές ίδιες, όπως φαντάζεσαι. Το καλό είναι ότι μπόρεσα να δω την ανάγκη του παιδιού στην ώρα της.

  29. εύχομαι να πάνε όλα καλά!

    🙂

  30. Μπαμπάκη,ελπίζω και εύχομαι ( αν και έιμαι σίγουρη ενδόμυχα) οτι δε θα αλλάξει αυτό αργότερα 😉

  31. «Πόσο βοηθάει μια ανοιχτή αγκαλιά τελικά..!»
    ———————————————-
    Aν βοηθάει λέει ….. Και όχι μόνο τον μικρό σου θησαυρό , αλλά κι εσένα τον ίδιο …..
    Εμένα προσωπικά , μου έσωσε (κυριολεκτικά) την ζωή .
    Διάβασέ με , αν μπορείς στο «Η ΚΑΣΤΡΩ ΤΟ ΣΑΠΟΥΝΙ ΚΑΙ Η ΜΕΛΙΣΣΑ» . (Δεν ξέρω πως μπαίνει λινκ στα σχολια)
    Καλή σου μέρα .

  32. @Σίλια:
    Ευχαριστώ πολύ, θα το διαβάσω άμεσα (αν και είναι μια ιδιόμορφη εβδομάδα από άποψη χρόνου) – να είσαι καλά!

  33. Ζημιά μας έκανες, μπαμπάκη, με το ποστ σου….

    Λύτρωμα που είναι τελικά οι αγκαλιές….Ειδικά όταν τις «πιάνεις» στην ώρα τους.

    Τα φιλιά μου 🙂

  34. όντως,ζημιά μας ( μου) έκανε

  35. Μπράβο φίλε μου, αντιμετώπισες πολύ σωστά, με οδηγό το πατρικό σου ένστικτο, μια «έκρηξη οργής» («temper tantrums”). Σκοπεύω σύντομα να αφιερώσω ένα ποστ ακριβώς για αυτό. Η αντίδρασή σου για Ιώβεια υπομονή και στο τέλος καθυσηχασμό και ασφάλεια της αγκαλιάς είναι το φάρμακο…
    Σε φιλώ και ελπίζω σύντομα να τα πούμε και από κοντά..

  36. @Λάθος-Πάθος:
    Να είσαι καλά, σ’ ευχαριστώ πολύ!

    @Βιργινία:
    Χμ, να μην γράφω τέτοια τότε;

    @Παιδίατρος:
    Να είσαι καλά φίλε, ήταν καθαρά ενστικτώδες, όπως γράφεις, και ίσως για αυτό και απέδωσε. Άλλωστε, δεν είμαι και ο Ιώβ προσωποποιημένος, οπότε ήθελε αρκετή προσπάθεια. Από την άλλη, αυτά τα ματάκια σου δικαιολογούν όλες τις προσπάθειες του κόσμου…
    Φιλιά κι από μένα, περιμένω τις γιορτές των Χριστουγέννων ανυπόμονα!

  37. Μπράβο σου. Εύχομαι (και σε μένα επίσης) όταν περάσουν τα χρόνια, να αντιδράσεις με τον ίδιο τρόπο και σε πολύ ποιό σοβαρά ζητήματα. Βλέπεις τα αγαπάμε τα σκασμένα !
    (δες εδώ πώς το βλέπω αυτό το θέμα – φυσικά πολύ ποιό τραβηγμένο!!) http://sokinfun.blogspot.com/2007/10/blog-post_26.html

  38. @nkarakasis:
    Είναι μεγάλο θέμα να καταφέρει να απογαλακτιστεί ένας άνθρωπος, να καταφέρει να πάρει δικές του, ανεξάρτητες αποφάασεις και να καταφέρει κι ο γονιός να τις σέβεται ακόμη κι αν διαφωνεί. Δύσκολ άσκηση για την ώρα.
    Αλλά τελικά, αυτός δεν είναι ο απώτερος σκοπός μας; Να βοηθήσουμε τα ανθρωπάκια να γίνουν άνθρωποι ενήλικες; Και ο ενήλικας είναι αυτός που ευθύνεται για τις πράξεις του.
    Να είσαι καλά, την καλημέρα μου.

  39. Φυσικά και να γράφεις 🙂

  40. Τι ωραίο κείμενο…Μου θύμισε αντίστοιχες σκηνές με τον μικρό μου…Και να σου πω και κάτι που μου θύμισες…Ο μικρός μου με φώναζε » το μαμάκι μου «.Τον τελευταίο καιρό μετά τα μαθήματα Συμβουλευτικής και Ψυχοθεραπείας που παρακολουθώ , διαχειρίζομαι διαφορετικά τα πράγματα και έχω σχηματίσει μια άλλη φολοσοφία ζωής. Μεγαλώνω και μου αρέσει…
    Κάτια
    Υ.Σ. Για καιρό ζήλευα την παρέα σας και σας διάβαζα…

  41. @Κάτια:
    «Μεγαλώνω και μου αρέσει…»
    Αυτή είναι από τις πιο αυθεντικά αισιόδοξες φράσεις που έχω διαβάσει εδώ και καιρό – και συμφωνώ απόλυτα!!! 🙂
    Καλώς ήλθες, χαίρομαι που νιώθεις να προχωράς αλλιώς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: