Ζουν ανάμεσά μας

Ο αδιαφιλονίκητος «θεσμός» που δημιουργήθηκε για τους γονείς «νέας εποχής» είναι οι παιδότοποι. Εγώ μεγάλωσα κι υπήρχαν ακόμη αλάνες, υπήρχαν ακόμα οι γυναίκες της γειτονιάς που μοιραζόντουσαν το φόρτο της ανατροφής – εκπαίδευσης των παιδιών προσχολικής ηλικίας. Σε μια εποχή που και οι δύο γονείς δουλεύουν μέχρι αργά, οι παπουδο-γιαγιάδες έχουν όλο και λιγότερες αντοχές και οι μετακινήσεις απαιτούν όλο και μεγαλύτερο κομμάτι χρόνου, η λύση ήταν οι παιδότοποι. Μη νομίσετε ότι παραπονιέμαι για την ύπαρξή τους, αντίθετα θεωρώ ότι επιτελούν σημαντικό έργο και συμπληρώνουν άξια την καθημερινότητα της οικογένειας της πόλης. Απλά, έχουν αρχίσει να είναι πολλοί και ελάχιστοι διαφοροποιούνται σε θέματα ποιότητας και αισθητικής. Για να μην μιλήσω για το κόστος τους.

Πολύ συχνά έχω βρεθεί σε παιδότοπους για πάρτυ παιδιών, που είναι παιδιά φίλων μας ή φίλοι του παιδιού μας. Λίγοι πια έχουν το θάρρος να κανονίσουν πάρτυ σπίτι με αποτέλεσμα να καθόμαστε σε άβολες καρέκλες σε άνοστες συζητήσεις με τους άλλους γονείς (που δεν θυμόμαστε ο ένας το όνομα του άλλου) πάνω από χιλιοζεσταμένα σπανακοπιτάκια και χλιαρές μπύρες, ενώ στο βάθος τα βλαστάρια μας ξελαρυγγίζονται και χτυπάνε το ένα το άλλο. Εντάξει, γκρινιάζω, το παραδέχομαι, δεν είναι αυτή η πραγματική εικόνα. Αν πας όμως σε ένα παιδικό πάρτυ, θα νιώσεις ότι έχεις πάει σε όλα. Το λέω για μερικούς – μερικούς που αποφεύγουν τα παιδικά πάρτυ (γκουχ γκουχ έβηξε με νόημα)

Για όλους αυτούς τους λόγους ήταν ιδιαίτερα ανανεωτική η πρόσκληση για πάρτυ γενεθλίων σε θεατρικό χώρο και συγκεκριμένα στο Τόπος Αλλού στην Κεφαλληνίας – λεπτομέρειες εδώ. Οι μεν γονείς μείναμε στο φουαγιέ του μικρού θεάτρου, τα δε παιδιά αφού παρακολούθησαν την παράσταση πήγαν σε άλλο χώρο όπου έκαναν θεατρικά παιχνίδια και φύσηξαν τα κεράκια της τούρτας. Όμορφος, ζεστός χώρος, πολύ καλή εξυπηρέτηση και (από αυτά που μου είπαν οι γονείς του παιδιού που γιόρταζε) σε τιμές καλύτερες από πολλούς παιδότοπους). Δεν είδα το θεατρικό για να έχω άποψη, αλλά και μόνο ότι εκθέτεις τα πιτσιρίκια σε κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα, και μόνο ότι μπαίνουν στην διαδικασία της παρακολούθησης θεάτρου είναι ένα σημαντικό θετικό κατά την γνώμη μου.

(τέλος πρώτου μέρους του ποστ)

Κι εκεί που μοιράζεσαι ένα τραπέζι στο φουαγιέ με συνάδελφους γονείς, ζευγάρι καθ’ όλα συμπαθέστατο, διακριτικά κεφάτο, με δυο αντράκια να μεγαλώνει (ένα στην παράσταση κι ένα μωρό, στην αγκαλιά ακόμα), αναρωτιέσαι αν ακούς σωστά αυτά που ακούς.

– (εκείνοι) Και μετά που θα τον στείλετε σχολείο;
– (εμείς) Θα συνεχίσει στο δημόσιο, είναι μάλιστα το δημοτικό στην ίδια αυλή οπότε δεν θα νιώσει καν ότι φεύγει από τον χώρο.
– Αχ, ναι, εκεί που ζείτε είναι καλή περιοχή, αχ, βαχ
– Δεν είναι θέμα περιοχής. Το σχολείο είναι καλό γιατί έχει τύχει να έχουν περάσει μια σειρά καλοί διευθυντές, αν μας στείλουν κανέναν σκράπα θα πρέπει να το ξαναδούμε το θέμα.
– Όχι, δεν λέω αυτό, αχ, δεν είναι εκεί το πρόβλημα.
– Δεν είναι ο καλός ή κακός δάσκαλος το πρόβλημα;
– Όχι. Το πρόβλημα του δημοσίου είναι οι αλλοδαποί.
– Γιατί το λες αυτό; Τα παιδιά που είναι στην ηλικία των δικών μας έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει εδώ, ξέρουν ήδη την γλώσσα.
– Ε, όσο να είναι δεν έχουν το ίδιο επίπεδο.
– Έχουν καλύτερο, γιατί δεν έχουν εναλλακτική, δεν έχουν άλλη ελπίδα. Από προσωπική πείρα σε πληροφορώ ότι θράσος και συμπεριφορά αλήτη έχω συναντήσει σε ελληνόπουλα. Όχι σε ξένους.
– Ε, δεν είναι το ίδιο οι Αλβανοί ας πούμε με μας.
– Κοινωνικά εννοείς; Οικονομικά;
– Όχι, όχι, στην καταγωγή.
– Εγώ πάντως δεν βλέπω ιδιαίτερες διαφορές. Έρχονται άνθρωποι οικογενειάρχες να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με την δουλειά τους. Είναι σαν τους πατεράδες μας που έφευγαν για τις φάμπρικες της Γερμανίας.
– Ε όχι δα. Υπάρχει θέμα καταγωγής.
– …
– Φαντάσου να μεγαλώσουν και να μου φέρουν καμιά Αλβανίδα για νύφη. Θα πέσω να πεθάνω! Για αυτό τους μεγάλωνα;

Στο σημείο εκείνο έχεις δύο λύσεις: είτε να το παίξεις διπλωματικός και να αλλάξεις θέμα είτε να πεις ανοιχτά τις πιστεύεις για τους ρατσιστές και τους εμετικούς ρασιοναλισμούς τους και να κάνεις το ξένο πάρτυ Κούγι. Η δεύτερη εκδοχή μπορεί να βγει και στην πιο ήπια μορφή της, όπου δηλώνεις ότι σημασία έχει να αγαπήσει το παιδί σου άνθρωπο της προκοπής κλπ κλπ κλπ, αλλά και πάλι δεν θα το πιάσουν το υπονοούμενο. Ούτε κι αν πεις ότι καλύτερη παρέα είναι ο αλλοδαπός από το παιδί του νεόπλουτου στο κολλέγιο, θα καταλάβουν τίποτα.

Τελικά οι άνθρωποι πρέπει να κυκλοφορούμε με disclaimer. «Προσοχή, η συζήτηση μαζί μου βλάπτει σοβαρά την υγεία». Κάτι σαν το ντεθόσημο των τσιγάρων. Αλλιώς, όλοι καλοί είμαστε, και οι κακοί είναι στη φυλακή.

(Κι αν ακούγομαι δηκτικός είναι γιατί χθες διάλεξα την πρώτη επιλογή, της διπλωματικότητας, και τώρα μου έχει μείνει και χρειάζομαι να ξεσπάσω κάπου…)  

Στο θέατρο πάντως να πάτε, και να κάνετε και τα πάρτυ σας. Βεβαιωθήκαμε ότι απομακρυνθήκανε από τον χώρο. 😉

Άντε, καλό μήνα!

Advertisements

46 Σχόλια

  1. όπως είπε και ο ΛΑζόπουλος

    όλοι το ίδιο είμαστε σε τούτο τον κοσμάκη
    και όλοι έχουμε καρδιά
    εκτός απ το Αλβανάκι….

  2. Πρώτα, το σχόλιο του στιχάκια τα λέει ολα…αν και έχω πιάσει τον εαυτό μου να σκέπτεται ενίοτε «κάπως» έτσι (και εννοώ την σκέψη του συνομιλητή σου)…
    Στη συνέχεια είναι ΠΟΛΥ καλή η ενημέρωση που μας πρόσφερες περι του πάρτυ…
    Και τέλος…ΠΟΥ ΠΑΡΚΑΡΕΣ όταν πήγες;;; 🙂

  3. κι εγώ που νόμιζα πως όταν γεννάς την αγάπη σου γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος…
    εντάξει, δεν είναι η πρώτη φορά που διαψεύδομαι 😉

  4. δεν ξερω τι να πω γιατι δεν ειμαι γονιος. δεν ξερω μηπως ειναι λιγα τα χρονια οπου οι αλλοδαποι μαθητες υφιστανται στα σχολεια της Αθηνας. Επισης δεν ειμαι Αθηναια για να παρω θεση. Αλλα το ζητημα που θετεις εχει αρχισει πλεον να γινεται φλεγον.

  5. Μήπως να το ξανασκεφτείς το ζήτημα της διπλωματικότητας;

    Επειδή σχηματίζω σιγά σιγά την πεποίθηση ότι σε μερικούς ανθρώπους όχι απλά δεν πιάνει, αλλά θεωρείται και αδυναμία.

    Άσε που είμαι έτοιμος να στοιχηματίσω ότι σας θεωρούν επιεικώς μ@λ@κς που θα τον βάλετε με τα αλλοδαπά.

  6. εγώ δεν ακούω καλά

    υγ σαν τον σύζυγο της πάστα φλώρα…..

  7. Μπαμπάκο (όπως με φωνάζει η κόρη μου στις γλύκες της) σχολιάζω για πρώτη φορά και δει , για να γκρινιάξω.
    No mercy , my friend !!!
    Απογοητεύτηκα με την «διπλωματική» επιλογή σου γιατί ρε συ μου φαινόσουν μπουρλοτιέρης από το ύφος των post σου.

    Σε παρόμοιες περιπτώσεις (είναι το καλύτερό μου!!) τραβάμε μία εξαναγκασμένη πυροδότηση (βλέπε μπουρλότο) στις εφησυχασμένες, εφησυχασμένες σε σημείο ολοκληρωτικής αδράνειας, μισάνθρωπες συνειδήσεις τους.
    Και μετά αποτραβιόμαστε με τακτική, προσέχοντας πάντα με παρεμβάσεις την κατάλληλη στιγμή να συντηρούμε την κατά κάποιο τρόπο αφύπνιση, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τα αποτελέσματα του έργου μας.

  8. Κατάλαβες λοιπόν την αιτία που απεχθάνομαι τα παιδικά πάρτυ; Δεν με ενοχλούν τα παιδιά αλλά οι γονείς και κυρίως οι ερωτήσεις τους. Έχω καταλάβει εδώ και καιρό πως οι άτεκνοι με τους έχοντες παιδιά ανήκουν σ’άλλους πλανήτες. Πλέον έχω καταργήσει τα προσχήματα και οι συναντήσεις μου με τους κατοίκους των γειτονικών πλανητών γίνονται σε child-free μέρη.

  9. Μπαμπάκη,

    Ασε τους ξενέρωτους γονείς στους παιδότοπους με τις ξανα-ζεσταμένες τροφές και με τα κολλέγια για τους κανακάρηδές τους και κάνε εσύ real party για τον τζούνιορ.

    Ι.

  10. Μήπως οι συνομιλητές σου λέγονταν Γκότση; Τζάνη; Μπότση ίσως;
    Εκεί θα έπρεπε να τους πεις μερικά πραγματάκια για την καταγωγή τους, να το δουν το θέμα με άλλο μάτι…

    Αλλά καταλαβαίνω τη θέση σου. Δυστυχώς, κι εγώ έχω βρεθεί σε ανάλογες περιπτώσεις και έκανα (διακριτικά) τον μαλάκα, σεβόμενος τον ξένο χώρο και μη θέλοντας να ανοίξω καβγά.
    Το κακό είναι ότι για χάρη των καλών τρόπων οι εν λόγω γονείς μπορεί να μην ακούσουν ποτέ τέτοιο αντίλογο.
    Το ακόμα πιο κακό είναι ότι, και να τον άκουγαν, πιθανότατα δεν θα άκουγαν…

  11. Αν ζουν λέει? 🙄 Είναι και πολλοί πανάθεμά τους! 👿

  12. Είμαι χαρούμενη που τουλάχιστον πρόλαβα την «αλάνα» που λες 🙂

  13. Αχχχχ…και που να τους έλεγες πως ΑΚΟΜΑ κι ΕΚΕΙΝΟΙ είναι κατιόντες Αλβανών! Προ 400ετίας μέν αλλά το αίμα νερό δεν γίνεται! Μόνο κόμπλα και ξιπασμός 😉

  14. Eγω πάλι θα πω το χιλιοειπωμένο: υπάρχοιυν οι καλοί και οι κακοί σε όλους τους ΄χωρους..και στον σχολικο..
    Όσο για το πάρτυ, πολύ ενδιαφέρουσα η πρότασή σου…αν και πολύ φοβάμαι ότι πάντα όλο και κάποιος υπάρχει που βρίσκει κάτι να γκρινιάξει…
    Είμαστε καμμένοι από μεγάλο παιδότοπο…τεσπά..

  15. Μπαμπάκη δυστηχώς τέτοιους… καμένους θα δεις παντού!!! Μην ασχολείσαι γιατί πίστεψέ με, μόνο εσύ συγχύζεσαι. Πράξε όπως πιστεύεις και πέρασε τα δικά σου πιστεύω στο πιτσιρίκι σου, και άστους να χτυπιούνται.
    Κάτι τέτοιοι καταστρέφουν την κοινωνία και τα παιδιά μας (τα δικά σας δηλαδή γιατί εγώ δεν έχω)!
    Φιλιά!

  16. Το χειρότερο δεν είναι που βρίσκονται αυτοί ανάμεσά μας, είναι που βρισκόμαστε εμείς ανάμεσά τους….
    When the violence causes silence,
    We must be mistaken».
    ;-D

  17. Δεν θα δώσω δίκια στους «συνδαιτημόνες» σου, αυτό είναι σίγουρο. Τα παιδιά είναι παιδιά, από όπου και να είναι.

    Να σε ρωτήσω όμως κάτι; Δεν έχεις πιάσει τον εαυτό σου να λέει «Φαντάσου να μεγαλώσει ο γιος και να μου φέρει κανα μαντράχαλο για γκόμενο. Θα πέσω να πεθάνω! Για αυτό τον μεγάλωνα;»
    Ακόμα και να μην το έχεις πει, τώρα που το βλέπεις γραμμένο, δεν σου χτυπάει κάπως;
    Σε τί διαφέρει ο σεξουαλικός προσανατολισμός από την καταγωγή ως κριτήριο αξιολόγησης του χαρακτήρα ενός ατόμου;

    Πρόσεξέ με, δεν σε κατηγορώ, έτσι; Κι εγώ κόρη έχω (που δεν αξιώθηκες να τη δεις ακόμα, τρομάρα σου!) και με πιάνουν κάτι αντίστοιχες ανησυχίες.
    Αλλά σκέφτομαι: «όπως μαθαίνουμε, φερόμαστε». Οι «συνδαιτημόνες» σου έχουν μάθει στο να φοβούνται τους ξένους. Αν εσύ δεν έχεις τέτοιο πρόβλημα, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να τους πεις με επιχειρήματα (που δεν σου λείπουν κιόλας) ότι κάπου έχουν λάθος να φοβούνται τόσο πολύ.
    Δεν υπάρχει λόγος ούτε για βία, ούτε για τσακωμούς. Όλοι έχουμε τα κολλήματά μας.

    (@Αθήναιος: οι άτεκνοι με τους έχοντες παιδιά όντως ανήκουν σ’ άλλους πλανήτες. Το βλέπω κάθε μέρα, όταν οι άτεκνοι φίλοι μου βρίσκουν ένα σωρό προσχήματα να μην περάσουν από το σπίτι, γιατί η μπέμπα θα τους χαλάσει την ηρεμία και το cool τους. Μιλάω από προσωπικές εμπειρίες)

  18. Μεγάλο θέμα ανοίγεις. Δεν ξέρω πραγματικά ποιος είναι ο τρόπος να αντιμετωπίσει κανείς όλους αυτούς τους ρατσιστές. Η πραγματική μου επιθυμία σε τέτοιες περιπτώσεις είναι τα βρισίδια, αλλά και πάλι δεν ιδρώνει το αυτί τους και στο τέλος γίνεσαι και κακός. Βέβαια, επειδή δεν με νοιάζει καθόλου το να καταγραφώ ως κακιά στην αντίληψη τέτοιων υπανθρώπων, δέιχνω άνετα τη δυσαρέσκεια μου, έστω και με περιφρονητικό βλέμμα.

  19. @Στιχάκιας:
    Πολύ καλή η παραπομπή αγαπητέ.

    @Μάνος Σ:
    Πότε νιώθεις ότι σκέφτεσαι έτσι; Γιατί άλλο να βλέπεις μπροστά σου έναν μαλάκα, να σκέφτεσαι «τι μαλάκας!» και να τυχαίνει να είναι μετανάστης κι άλλο να λες ότι κάθε μετανάστης είναι μαλάκας πριν προλάβεις να τους γνωρίσεις…
    Όσο για το παρκάρισμα, ια φορά στο Κολωνάκι γνωστός μπλόγκερ που με είδε να παρκάρω είχε πει το περίφημο «Ήταν σαν να κατεβάζει ελικόπτερο». χα χα χα χα 😉

    @aaduck:
    Το «καλύτερος» είναι συγκριτικό. Μπορεί να είσαι καλύτερος, αλλά να παραμένεις…χάλιας!

    @lifewhispers:
    Το τι παρέες θα κάνει το παιδί σου είναι απόλυτα λογικό να σε προβληματίζει σαν γονιό. Αλλά η απόρριψη μιας παρέας, μιας φιλίας ή μιας σχέσης απλά λόγω καταγωγής μου φαίνεται εξίσου παλαβή με το να πω ότι δεν κάνω παρέα με τους ξανθούς.
    Επιπλέον, έτσι κι αλλιώς το κάθε παιδί θα συναντήσει χιλιάδες άχρηστους στη ζωή του. Η δουλειά του γονιού δεν είναι να τους ξεδιαλέξει για λογαριασμό του παιδιού. Η δουλειά του είναι να μάθει στο παιδί να διαλέγει υπεύθυνα και μόνο του. Είναι ο μοναδικός τρόπος να ξέρω ότι θα κάνει παρέα με ανθρω΄πους της προκοπής.

    @Παν:
    Το πρόβλημα με τόσο θεμελιώδεις απόψεις είναι ότι δύσκολα μπορείς να διαφωνήσεις χωρίς να χαρακτηρίσεις την άποψη του άλλου, κι αυτό μειώνει τους…ελιγμούς. Όσο για τα άτομα (νέα παιδιά γαμώτο!) πιστεύεις ότι θα μπορούσα να τους αλλάξω τα μυαλά μέσα σε ένα Κυριακάτικο απόγευμα;

  20. Για το πρώτο μέρος: σε ΤΕΤΟΙΟ παιδικό πάρτυ θα πήγαινα κι εγώ, και μάλιστα θα έμπαινα στην αίθουσα με τα πιτσιρίκια -να γλίτωνα κι από τους τρομαχτικούς γονείς!

    Για το δεύτερο θέμα του ποστ, κακώς ήσουν διπλωματικός. Επειδή είμαστε όλοι έτσι διπλωματικοί περνίομαστε για μαλάκες τελικά και θριαμβεύουν κάτι λουλούδια σαν αυτά που περιγράφεις.
    Αν και συνήθως είμαι κι εγώ έτσι μαλακοπίτουρας σαν εσένα (σικ), πλέον αυξάνονται οι φορές που δεν κρατιέμαι όταν ακούω μαλακίες και απαντω (κόσμια, πλην όμως καίρια).

    Περιπλανώμεν, ελπίζω να κατάλαβες πόσο χωσιματικός είναι ο Μπαμπάκης! Όσο και το λιωμένο τυρί στο φούρνο!!!

  21. α, και ως προς την απάντησή σουσ το σχόλιο του Παν

    1. ενδεχομένως και να έβαζες κάποια ρήγματα, πάντως αν δεν προσπαθήσεις σίγουρα τίποτα δεν καταφέρνεις -αν προσπαθήσεις, ίσως και να καταφέρεις

    και 2.αν όλοι σκέφτονται έτσι, τότε κανείς δεν θα αλλάξει ποτέ και τίποτα.

    και συμφωνώ με το σχόλιο του Παν!

  22. Θα μπω σε λίγο σε meeting, αλλά να πω δυο λόγια περί διπλωματικότητας.

    Συναντήσεις και συζητήσεις γίνονται σε διάφορες καταστάσεις στην καθημερινότητά μας. Αν γίνονται σε ουδέτερο έδαφος, οφείλεις να είσαι απότομος, ενδεχομένως και επιθετικός. Δεν νιώθω το ίδιο για περιπτώσεις που υπάρχει η (κατά την γνώμη μου ιερή) φιλοξενία.

    Στο παιδικό πάρτυ ήμουν προσκεκλημένος φίλων μου. Με τιμήσαν με την πρόσκλησή τους και θέλω να τους τιμώ κι εγώ με την παρουσία μου εκεί. Θα αποφύγω τον καυγά και την αντιπαράθεση όσο μπορώ. Αφού οι άλλοι ήταν καλεσμένοι, θα υπήρχε λόγος που επιλέχθηκαν και δεν είναι ο ρόλος μου να κρίνω τα κριτήρια με τα οποία επιλέχθηκαν (άλλωστε, με τα ίδια κριτήρια επιλέχθηκα και προσκλήθηκα κι εγώ…). Μια διαφωνία σε τόσο θεμελιώδη τρόπο αντίληψης του κόσμου θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια σε φωνές και θα μπλεκόμουνα σε ένα σκηνικό που θα έφερνε σε δύσκολη θέση τους οικοδεσπότες μου. Και για τί; Για δυο μαλάκες που δεν θα τους ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου. Συμπέρασμα; Abort.

    (Επιπλέον, κι αυτό δεν είναι αμελητέος λόγος, όταν είμαι μαζί με το παιδί μου δεν θέλω να έρχομαι σε έντονες αντιπαραθέσεις.)

    Δεν ξέρω αν σας έκανα να καταλάβετε, πάντως μπορείτε να σταθείτε στην ειλικρίνειά μου αντί για την αγωνιστικότητά μου: σας είπα ευθέως πόσο μαλακοπίτουρας είμαι αντί να το κάνω γαργάρα. 😉

    Περισσότερα σε λίγο!

  23. Nομίζω ότι οι περισσότεροι αντιδρούμε συμβιβαστικά και όχι συγκρουσιακά σε τέτοιες αλλά και σε ακόμα πιο ακραίες καταστάσεις. Άλλο αν ως συμβουλάτορες εύκολα λέμε στους άλλους ‘έπρεπε να κάνεις αυτό ή το άλλο, μη μασάς’ κτλ κτλ. Θυμάμαι όταν εργαζόμουν σε ένα πόστο ευθύνης που είχε να κάνει με επιλογή παιδιών για ένα δημοτικό σχολείο, με ρώτησε μια φορά ένας παππούς ποιο είναι το ποσοστό αλλοδαπών παιδιών που δέχεται το σχολείο κάθε χρόνο. Και χωρίς να χρειαστεί να πει περισσότερα, όπως οι συνομιλητές σου στο πάρτι, είδα στο βλέμμα του όλα αυτά και πολλά περισσότερα από αυτά που σκέφτονταν και σου είπαν αυτοί. Η απάντησή μου ήταν (ειλικρινά) ότι δε γνώριζα. Και η εντύπωσή μου είναι ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι «παίζουν» διαρκώς στην επίθεση και δε διστάζουν να διατυμπανίζουν τις απόψεις τους, ενώ οι υπόλοιποι βρισκόμαστε διαρκώς σε διακριτική άμυνα. Μήπως είναι καιρός να τους αντιμετωπίσουμε (στην κουβέντα εννοώ) απροκάλυπτα και στα ίσια;

  24. βρε βατόμουρο, μπορείς να διαφωνήσεις κόσμια ως και χαριτωμένα, χωρίς να κάνεις καβγά, χωρίς καν να το πάρει πρέφα άλλος πλην αυτού στον οποίο απευθύνεσαι: ειρωνικό χμαόγελο, έντονο βλέμμα και ατάκα του σττυλ «ε, ναι, στις δικές μας φλέβες τρέχει το αίμα του περικλή».

    κι ούτε γάτα ούτε ζημιά. ίσως και να κάνουν reconsider, αλλά δεν είναι αναγκαίος ο καβγάς.

    Τουναντίον, ο καβγάς είναι απευκταίος διότι συνήθως δεν φέρνει αποτέλεσμα!

  25. Αν τους πεις ότι στις δικές μας φλέβες τρέχει το αίμα του Περικλή, το πιθανότερο θα σου απαντήσουν: Α) ‘Είδες, αφού συμφωνούμε, τι μας κάνεις κουνήματα;’ Β) ‘Ποιού Περικλή, του ζαχαροπλάστη στη γειτονιά που αγοράζουμε τα εκλέρ; Τι υπονοείς, όχι τι υπονοείς!’
    Γ) ‘Δεν ξέρω στις δικές σας, πάντως στις δικές μας όντως έτσι είναι και δε γουστάρουμε τους ξένους – τέλος!’
    😉

  26. Για να ξαναπιάσουμε την σειρά μας λίγο.

    @Τσαπερδόνα:
    Για πάρε το μηδέν να δούμε τι θα γίνει… 😉

    @periplanomenos:
    Εγώ πάντως σ’ ευχαριστώ για την γκρίνια – είναι καλό υλικό πάντοτε! χε χε χε
    Για τους λόγους της διπλωματικότητας γράφω παραπάνω. Φοβάμαι ότι ελάχιστοι άνθρωποι θα έθεταν υπό αμφισβήτηση τα κλισέ τους, οπότε και ελάχιστοι θα προβληματίζονταν ουσιαστικά από μια τέτοια έκρηξη, είτε δική μου είτε δική σου.
    Για μένα είναι ιδιαίτερα σημαντικό (α) το το πλαίσιο στο οποίο συμβαίνει η αντιπαράθεση και (β) η διατήρηση της ψυχραιμίας. Το δεύτερο δεν το λέω ως ευχολόγιο, αλλά γιατί δεν υπάρχει πιο αποδοτικός τρόπος να ρεζιλέψεις κάποιον από το να αραδιάζεις πετυχημένα ψύχραιμα επιχειρήματα κι αυτός να έχει φουντώσει και να αδυνατεί να πει μια φράση με λογικό ειρμό απέναντί σου.
    Δεν λέω ότι έκανα το καλύτερο, έτσι; Απλά, και τώρα και προχθές, μου φαίνεται η καταλληλότερη, για τις δεδομένες συνθήκες.

    @Αθήναιος:
    Το ξέρεις ότι και οι άτεκνοι περιλαμβάνουν ένα σωρό γραφικές περιπτώσεις κρετίνων, έτσι; Απλώς στα παιδικά πάρτυ έχεις μικρότερο «έλεγχο» στην ποιότητα των ανθρώπων που θα συναντήσεις.
    Και (δεν είναι τυχαίο) από την στιγμή που ελάχιστοι συν-έλληνές μας θεωρούν την διακριτικότητα αρετή, έχει κι ένα σωρό κακομαθημένα που στριγγλίζουν.
    (Για τα πάρτυ πάντως σε πειράζω και το ξέρεις.)

    @ΙΚΔ:
    Έχεις αμφιβολίες; 🙂

    @Χασοδίκης:
    Καταλαβαινόμαστε απόλυτα. Το ίδιο παθαίνω κι εγώ, και το ίδιο πιστεύω κι εγώ: ότι δεν είναι η τέλεια απάντηση στην συμπεριφορά τους.
    Όσο για το επώνυμό τους, ακόμα κι αν δεν είναι τέτοιο, μπορείς να συζητήσεις για το χωριό της καταγωγής και να ρωτήσεις πότε άλλαξε όνομα – και σχεδόν όλα έχουν αλλάξει…

  27. @Ρενάτα:
    Και κάνουν και πολύ φασαρία…

    @Βιργινία:
    Ναι, όμορφες ήταν οι άτιμες. Τώρα, το κοντινότερο είναι η παιδική χαρά και πάλι όχι πάντα.

    @An-Lu:
    Να τους έκανα κουβέντα λες για την μητρική γλώσσα του Καραϊσκάκη;
    Πώς το λέγαν οι Κατσιμιχαίοι; «Αυτά είναι κόλπα δύσκολα που κάνουν στην Ινδία»

    @m00nchild:
    Ο στραβός ο άνθρωπος θα ψάξει να βρει το στραβό ό,τι κι αν κάνεις. Το ουσιαστικό είναι να περάσουν καλά τα παιδιά – κι όταν λέω καλά δεν εννοώ μόνο το ανωδύνως ευχάριστα, αλλά και το κάτι παραπέρα…

    @garbofanoula:
    Δεν είναι όμως έξω από την κοινωνία μας αυτοί δυστυχώς, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της και μάλιστα επηρρεαζουν και πολύ στις συλλογικές αποφάσεις…

  28. @Σοφία:
    Μου την δίνει που γράφεις καλύτερα τσιτάτα από μένα! 😉

    @Αντώνης_Χ:
    Κι αν σου πω ότι δεν θα πείραζε, θα με πιστέψεις άραγε;
    Θα με ενοχλούσε αφάνταστα να δω το παιδί μου με κάποιαν (ή κάποιον) κενό και επιφανειακό, με κάποιαν που θα ήξερα ότι θα τον πληγώσει στις κρίσιμες στιγμές. Δεν ξέρω όμως από τώρα τι κοινωνικά-εθνολογικά-σεξουαλικά ή οποιαδήποτε άλλα χαρακτηριστικά μπορεί να έχει.
    Γιαυτό ο μόνος τρόπος είναι να του μάθω να διαλέγει μόνος του και με προσοχή.
    Μ’ ενδιαφέρει να ζήσει ευτυχισμένος, στο βαθμό που μπορεί ένας άνθρωπος να το πετύχει αυτό. Αυτό είναι το κριτήριό μου. Υπάρχουν επιλογές που, με βάση την κοινωνία που ζούμε, σου επιτρέπουν περισσότερες πιθανότητες να πετύχεις την προσωπική ευτυχία. Ως εκεί – γιατί παραπέρα κανείς δεν εγγυάται τίποτα.
    Για παράδειγμα, ξέρω σίγουρα πως θα με αναστάτωνε να φύγει και να ζήσει στο εξωτερικό, λόγω στέρησης και απομάκρυνσης αλλά κι αυτό δεν είναι κόστος άξιο λόγου αν έτσι το παιδί μου είναι ευτυχισμένο.
    «Δεν υπάρχει λόγος ούτε για βία, ούτε για τσακωμούς. Όλοι έχουμε τα κολλήματά μας.» Πολύ σωστό είναι αυτό. Απλά ο μέσος Έλληνας έχει συνηθίσει να θεωρεί την διαφωνία στην άποψή του ως απόρριψη της προσωικότητάς του. 🙂

    @Αλεπού:
    Εκπληκτική για μένα παραμένει η άνεση με την οποία εκδηλώνονται, λες και τα αξιώματα στα οποία βασίζουν τις απόψεις τους είναι τόσο universally accepted όσο και το ότι η Γη είναι στρογγυλή.

    @Κροτ:
    Ωραία, στο επόμενο παιδικό πάρτυ που θα μας καλέσουν, θα πας τον πιτσιρικά εσύ. Εμείς θα βγούμε. Θα περάσουμε να τον πάρουμε στις 20:30 – βολεύει;
    Τι θα πιούμε με το λιωμένο τυρί;
    Μπάχαλο το έκανα, αλλά κατά βάση σου απαντάω στο γενικό σχόλιο περί διπλωματικότητας. Για το ειρωνικό χαμόγελο, το έχω δοκιμάσει και την πατάω χειρότερα. Φαντάσου πώς είναι τα σχόλια – πειράγματα που με έχεις δει να ανεβάζω. Φαντάσου τώρα να *μην* συμπαθώ τον παραλήπτη. Μαζεύουν τα αίματα για καιρό – σφάζω με το μπαμπάκι (δεν είναι τυχαίο). Δλδ, αν το πάω έτσι είναι ακόμα πιο βέβαιο ότι θα καταλήξω σε καυγά…
    Α, δες και την απάντηση στον Γεράσιμο, είναι αλληλένδετη.

    @Γεράσιμος:
    Ξέρεις τι φοβάμαι ότι παθαίνουμε: Έτσι κι αλλιώς, η δική μας βιοθεωρία είναι στηριγμένη στην ανοχή προς τον άλλο – η δική τους στην έλλειψη αυτής. Το ίδιο κάνουμε και στον τρόπο που κινούμαστε στις συζητήσεις. Άλλοι λέμε τις απόψεις μας και θεωρούμε φυσιολογική την διαφωνία, άλλοι διατυμπανίζουν θέσφατα μισσαλοδοξίας. Την έχουμε πατήσει άσχημα φοβάμαι!

  29. BTW, αυτό το ποστ είναι δυστυχώς και πολύ επίκαιρο με την δίκη που γίνεται αυτές τις μέρες.

  30. Νιώθω έτσι (όχι πάντα) όταν σκέφτομαι σε ποιο σχολείο θα στείλω τα παιδιά μου…ξέρω…είμαι ελεεινός!!!

  31. @Αθήναιος: οι άτεκνοι με τους έχοντες παιδιά όντως ανήκουν σ’ άλλους πλανήτες. Το βλέπω κάθε μέρα, όταν οι άτεκνοι φίλοι μου βρίσκουν ένα σωρό προσχήματα να μην περάσουν από το σπίτι, γιατί η μπέμπα θα τους χαλάσει την ηρεμία και το cool τους. Μιλάω από προσωπικές εμπειρίες)

    Κοιτάξτε. Όταν οι φίλοι μου είχαν πρωτοπαντρευτεί ( ομιλώ για 3 ζευγάρια) αμέσως αποκλείστηκαν από τις παρέες τους οι μη παντρεμένοι. Έχω γράψει και χιουμοριστικό ποστ γιαυτό το ζήτημα.
    Τώρα που έχουν κλειστεί στο σπίτι με τα πιτσιρίκια, μας θυμήθηκαν. Μην με παρεξηγήσετε. Λατρεύω τα παιδιά των φίλων μου και τη λατρεία μου προσπαθώ να την επιδεικνύω με πράξεις, κάνοντας baby-sitting Σάββατο βράδυ ή κρατώντας τα παιδιά ολόκληρα Σαββατοκύριακα όμως, βαριέμαι φριχτά να ακούω συνεχώς τα κατορθώματα της Ελένης που τη βάφτισα κιόλας. Δεν αντέχω πλέον.

  32. Μπαμπάκη μου έχεις δίκιο (δυστυχώς)αλλά δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ όλοι αυτοί.
    Είμαι άτομο με κάποια κινητικά (κυρίως αισθητικό πλέον πρόβλημα) κι έχω ζήσει το «ρατσισμό» (αν θα μπορούσαμε να το πούμε έτσι.τις διακρίσεις αλλίως) σε όλο του το μεγαλείο πιστεψέ με!!!
    αλλά τους γράφω!!!
    Γι’ αυτό σου λέω
    Γράψτους κι εσυ!!!!

  33. […] ως "μεταμπλόγκιν" σ'αυτή τη συζήτηση στο μπλογκ του […]

  34. Ωραία, αναδημοσίευσα το ποστ και το αφιερώνω και στον Αντώνη. 🙂

  35. Ξέρεις κάτι,΄λεχω έναν ανιψιό στο Δημοτικό ακόμα,υπερκινητικό..Ζούμε σε μια περιοχή που ακόμα έχει χώρους να παίξει,πλατείες,.έχει άλσος γήπεδα,αλλά βλέπω οτι τα παιδιά προτιμούν δυστυχώς τα κλειστά μέρη του παιδότοπου και όχι να βγούν ‘έξω 😦

  36. Βιργινία, ξεχνάς πια υπάρχει και ο φόβος
    Ο παιδότοπος δυστυχώς ή ευτυχώς, δίνει και μια αίσθηση ασφάλειας κυρίως στους γονείς αλλά και στα παιδιά που τους το περνάνε
    εγώ θυμάμαι ότι παλιότερα στην Τρίπολη, στη γειτονιά που μεγάλωσα, κάθε καλοκαίρι, γινόταν Ο χαμος από πιτσιρίκια.
    Τώρα ακόμα και τα καλοκαίρια επικρατή νεκρική σιγή!!!

  37. έτσι έτσι, πως μ΄αρέσουν αυτοί οι γονείς…! να την πω την κοτσάνα μου στο φουαγιέ ή όχι? ιδού το δίλημμα! πρώτα απ’όλα τα παιδιά τους θα υποφέρουν από αυτές τις προκαταλήψεις αλλά πού να το καταλάβουν!

  38. Όταν ο Αθήναιος λέει τέτοια, τον λατρεύω λέμε!!!

    (όσο για σένα, κοίτα που δεν μπορώ να σε φανταστώ να κάνεις τη στρίγγλα, ρε παιδί μου! μα να μην με πείθεις με τίποτα όμως! πρέπει να κάνουμε ένα assimilation για να πειστώ!)

  39. Α, και κάτι που ξέχασα πριν Κούγι;

  40. Λοιπόν, φαίνεται στις σκληροπυρηνικές παρέες σαν πέσει σύρμα παντρειάς, παντρεύονται ο ένας μετά τον άλλο στη σειρά (ενίοτε και μεταξύ τους) Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τα παιδιά να είναι κατά μια ευρεία έννοια συνομήλικα. Σ’ αυτή την περίπτωση το κέρδος είναι πολύ μεγάλο αφού πέρα από τις εορταστικές συναντήσεις, συχνά γίνονται από κοινού κι όλα τ’ άλλα. Βόλτες, έξοδοι, διακοπές και άλλα και άλλα.
    Αυτό το λέω για να ζηλέψετε την τύχη μου μπαμπάκη!
    Όσο για το θέμα πέιμπι σίτινγκ του Σαββάτου… φτου και προ Αθήναιε! Με πρώτη ευκαιρία θα κληθείς να αποδείξεις πόσο φίλος είσαι.

  41. @Μάνος Σ:
    Βρε, μήπως είναι ευκαιρία να το αμφισβητήσεις; Δλδ τι είσαι τόοοοοοοσο σίγουρος ότι a priori θα έχουν τα άλλα παιδιά, ώστε να σε προβληματίζει;

    @Αθήναιος:
    Το δύσκολο είναι ότι ο γονιός, όπως κάθε ερωτευμένος άνθρωπος, θέλει συνέχεια να μιλά για το αντικείμενο του έρωτά του. Όσοι έχουν παιδιά, κουνάνε υπομονετικά το κεφάλι περιμένοντας να έρθει κι η δική τους σειρά. Για τους υπόλοιπους είναι δυστυχώς μια άσκηση υπομονής. :^)
    Ωραία και η αναδημοσίευση – είναι πιο επικεντρωμένη στο «υποχρεωτικό» του ζευγαρώματος στην κοινωνία μας.

    @garbofanoula:
    Λυπάμαι που έχεις βιώσει τέτοια σκηνικά στο πετσί σου. Αληθινά.

    @Βιργινία:
    Τα παιδιά προτιμούν να είναι με άλλα παιδιά, αυτό είναι όλο.

    @garbofanoula (more):
    «Τώρα ακόμα και τα καλοκαίρια επικρατή νεκρική σιγή!!!»
    Αυτό είναι ευρύτερο κοινωνικό πρόβλημα, δεν αφορά μόνο τις παιδικές ηλικίες. Γιατί παλιότερα, με καλό καιρό, οι μεγάλοι βρισκόντουσαν σε αυλές και μπαλκόνια. Και καθόντουσαν και πίναν τον καφέ ή το ούζο τους παρέα. Τώρα; Καναπές, τηλεκοντρόλ και σύνδεση του ομφάλιου λώρου με την τηλεόραση…

  42. @Φωτεινούλα:
    Πώς το έλεγε ο Νιόνιος; «Την ασχήμια των γονιών τους θα πληρώσουνε σκληρά».
    Έτσι ακριβώς.

    @Κροτ:
    Άντε ρε σαχλαμάρα, προσπαθείς να με θυμώσεις για να δεις πώς είμαι αλλά δεν θα πέσω στην παγίδα!!!

    @Παν:
    Περιμένεις απάντηση; 😉

    @Δημήτρης-Ρ:
    Όχι απλώς πέφτει σύρμα, είναι σαν κολλητική ασθένεια λέμε!
    Αλλά, όλα κι όλα! Ο Αθήναιος χρωστάει ήδη 17 Σάββατα σε μένα!
    (Γιατί 17? Γιατί όχι?)
    χα χα χα χα

  43. Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί έδωσες προβάδισμα στη διπλωματικότητα και τους άφησες να ξεφύγουν της δηκτικής σου απάντησης. Δεν θα αλλάξουν γνώμη και θα εκπλαγούν απλώς που κάποιος διαφωνεί με αυτή την πάγια θέση των απανταχού Ελλήνων. Σωστά το είπαν Ελληνοφρένεια….

    Έχω παρατηρήσει τον εαυτό μου να φουντώνει απίστευτα μόλις ακούσω κάτι παρόμοιο, και παρόλο που προσπαθώ να παραμείνω ψύχραιμη, απλά καταφέρνω να το βουλώνω κάποια στιγμή για να μη γίνει το έλα να δεις. Όταν μάλιστα βρίσκομαι σε μη ουδέτερο έδαφος θα προτιμήσω να αποσυρθώ μέχρι να ηρεμήσω. Σε δικό μου έδαφος θα τους χώσω στη γωνία λεκτικά και αν φωνάξω, φώναξα. Ουφ. Συγχίστηκα μεσημεριάτικα…. να σαι καλά όμως που τα βγάζεις εδώ 😉

  44. Σίγουρα προτιμούν να είναι με άλλα παιδιά,αλλά τα άλλα παιδιά; 😦

  45. @Idάκι:
    Ξέρεις πώς την πατάμε; Έχουμε τρόπο σκέψης με ανοχή απέναντι στο διαφορετικό, συμπεριλαμβανομένης και της διαφορετικής άποψης. Έτσι, δεν τους ξεχέζουμε όπως τους αξιζει. Οι απέναντι πάλι, ακριβώς λόγω τρόπου σκέψης, είναι απόλυτοι και μονολιθικοί και τελικά εκφράζοναι με την σιγουριά του προσήλυτου και χωρις καν ενδοιασμούς για το πόσο ρεζίλι γίνονται…
    Ουφ πια!!!

    @Βιργινία:
    Είναι…κολλητικό. Μην ξεχνάς ότι τα παιδιά αντιγράφουν συμπεριφορές από το παράδειγμα – πόσοι από τους σημερινούς γονείς διακρίνονται για την κοινωνικότητα και την εξωστρέφειά τους;

  46. Δύο σχετικότατα άρθρα που αξίζει να διαβάσετε:

    Με αφορμή την περίπου βέβαιη ατιμωρησία των εμπλεκόμενων στην πρόσφατη επίθεση κατά μεταναστών, ο Πάσχος Μανδραβέλης διαπιστώνει πως «Το τέρας αρχίζει να μας μοιάζει» ενώ η κα Κουναλάκη αναρωτιέται αν ισχύει το «Εδώ δεν θα μπορούσε να συμβεί».

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_99_06/12/2007_251525

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_06/12/2007_251487

    Γιατί δυστυχώς η προκατάληψη είναι απλώς το πρώτο σκαλί στην σκάλα προς τα κάτω…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: