• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Δεκέμβριος 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Νοέ.   Ιαν. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

The gig

Αργά το απόγευμα και μπαίνουν φουριόζοι στο μετρό, με λαμπερά μάτια και φωτεινά πρόσωπα. Δυο νέα παιδιά, στην ηλικία που ο άνδρας δεν χρειάζεται να ξυρίζεται κάθε μέρα. Και οι δυο τους κινούνται, δεν έχουν ξενερώσει ακόμα από αυτό που ζήσανε. Πρόσωπα κοκκινισμένα, σε έξαψη, στάλες ιδρώτα στα ζυγωματικά. Ο ένας πιο ενθουσιασμένος από αυτό που συνέβη, ο άλλος πιο αφηρημένος κι εσωτερικός.

– Ωραία ήταν, ε;
– Πολύ!
– Σούπερ ήταν, σούπερ.
– Ε, αν ήμασταν και τέσσερις θα ήταν ακόμα καλύτερα.
– Ε, αφού ο Μάνος δεν μπόρεσε. Ήταν σούπερ όμως.
– Πολύ καλά.
– Και την άλλη βδομάδα, που θα βρεθούμε να ξαναπαίξουμε, θα έχουμε μάθει πια ο ένας τον άλλον και θα παίζουμε καλύτερα.
– Ο Πέτρος είναι πολύ καλός.
– Ναι, ναι, ο Πέτρος της μιλάει της κιθάρας. Εκείνο το σόλο που έπαιξε, ε;
– Ναι, ναι, γαμάτο ήταν.
– Ναι, ναι. Κι εσύ όμως είσαι πολύ καλός.
– Κρίμα που δεν ήμασταν τέσσερις.
– Δεν πειράζει, έγινε η αρχή. Φανταστικά ήταν!

Κι απλώθηκαν στο κέντρο του βαγονιού. Ο ένας σιγο-μουρμούριζε τις μελωδίες που έπαιζαν μόλις πριν λίγο με τους φίλους του, ο άλλος σκεφτόταν πώς θα γίνουν καλύτεροι με την προσθήκη του Μάνου. Και οι δυο ένιωθαν σε σώμα και πνεύμα την γλυκιά κούραση της ερωτικής πράξης. Παίζεις μουσική, και το μοιράζεσαι με άλλους ανθρώπους, μαζεύεστε και να κάνετε ένα gig – αυτό μοιάζει με μοιρασμένο σεξ. Έχει τον ενθουσιασμό, έχει το πάθος, έχει την δημιουργικότητα. Το αποτέλεσμα απαιτεί να γουστάρουν όλοι αυτό που συμβαίνει. Και μπορεί να μην είσαι ο καλύτερος στη μουσική ή στον τρόπο που κάνεις έρωτα, αλλά αυτό δεν μειώνει την δική σου εμπειρία. Μπορεί να μην βάζεις φωτιά στην κιθάρα που παίζεις στο τέλος της παράστασης, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν την έκανες να βγάλει μουσική.

Ίσως τελικά να είμαστε όλοι γεννημένοι καλλιτέχνες.

 jimi_hendrix_on_stage_fender_stratocaster.jpg

Advertisements

16 Σχόλια

  1. ευτυχώς ζουν κι αυτοί ανάμεσα μας

  2. Η συμετοχή …
    Να μοιράζεσαι κομάτια του εαυτού σου
    Αυτό είναι η υπέρατη ηδονή στο οτιδήποτε
    Όσο περισσότερο δίνουμε , τόσα περισσότερα έχουμε !!!!
    Την καλημέρα μου

  3. Λες να είναι οι επόμενοι Hendrix, Bonham και Barrett;

  4. Δεν μπορούσα προχτές…όντως!!!

  5. απολύτως!
    και βέβαια!

  6. @Λεξ:
    Κι είμαστε κι εμείς έτσι, στιγμές – στιγμές. Ψάξε για το αναψοκοκκινισμένο πρόσωπο, είναι αλάνθαστο σημάδι.

    @Χαρά:
    Όπως κι η μοναξιά, η στέρηση του αγαπημένου, είναι η υπέρτατη δυστυχία – ίσως;
    Καλημέρα κι από μένα – με μπερδεύουν οι ημερομηνίες των ποστ στο μπλογκ σου!

    @Παν:
    Έπρεπε να τους κλείσω συμβόλαιο γμτ, ποτέ δεν θα μάθω να σκέφτομαι σαν έμπορας…

    @Μάνος Σ:
    Τους το είπα, μην ανησυχείς.

    @Κροτ:
    Τόσο θετική, εσύ; Να ανησυχώ;
    Τι φάρμακα παίρνεις τώρα τελευταία;

  7. Τουλάχιστον αυτά τα νέα παιδιά ζουν για την έξαψη της στιγμής 😉

  8. δανείζομαι αισιοδοξία και σας φιλώ!

  9. το περιέγραψες πολύ ωραία! ακριβώς έτσι είναι, όταν παίζεις με άλλους, παίζεις δύο ώρες, το συζητάς έξι και το ονειρεύεσαι δεκατέσσερις 🙂

  10. είναι απόλυτη πεποίθησή μου πως είμαστε όλοι γενημένοι καλλιτέχνες.

    και δεν θα αλλάξω άποψη ακόμα κι αν συμφωνείς εσύ μαζί μου!

    ΧΑ!

  11. Ίσως! Αναλόγως πως ο καθένας εννοε΄ιτην «καλλιτεχνία».

    Βλέπω μια άποψη-που νομίζω πως περνάς με το ποστ – να μην κολλάμε στ άσχημα (μλκες προηγ. ποστ)και να βλέπουμε και τα θετικά! Σωστός! 😉

  12. Xoxo, πάντως, κάπου στη διαδρομή τελείται ένας μικρός φόνος, και καταλήγουμε σε στερημένα άτομα που δεν έχουν δυνατότητα να εκφραστούν! Δεν έχω ακούσει ποτέ να έρθει να διαμαρτυρηθεί γονιός επειδή το παιδί του στο σχολείο δεν κάνει μουσική ή καλλιτεχνικά… Για να μην μιλήσω για το πόσο εκτιμούμε σαν κοινωνία την καλλιτεχνική έκφραση γενικότερα!!! Anyway, επειδή αυτές τις μέρες ζούμε και αναπνέουμε σε ρυθμούς δημιουργίας και γύρω μου βλέπω συνέχεια αναψοκοκκινισμένα και ενθουσιασμένα πιτσιρίκια, θα πω, ΛΑΛΛΑΛΑΛΑΛΛΑΑΑΑΑΑΑ (χαιρετώ, ξεκινάμε σήμερα στο σχολείο εργαστήριο animation, πάω να παίξω με τις πλαστελίνες μου!)
    ;-D

  13. @Βιργίνια:
    Πιστεύω ότι μέσα σε όλους μας κρύβεται ένα νέο παιδί που συνεχίζει να ζει για την έξαψη της στιγής.

    @Ελένη:
    Σε σένα δεν είναι δανεικά, είναι δώρο!
    Φιλιά πολλά!

    @Φωτεινούλα:
    χα χα χα – έχεις δίκιο, και μάλιστα οι ώρες ονειροπόλησης και συζήτησης είναι αναπόσπαστο μέρος της εμπειρίας.
    Καλώς ήρθες!

    @Κροτ:
    …μένω εμβρόντητος. Το σατανικό μου σχέδιο πήγε στράφι…

    @Ρενάτα:
    Συνδυαστικός σχολιασμός, ε; Πολύ καλή ιδέα!!! 🙂

  14. @Σοφία:
    Δεν ξέρω αν προσπαθούσες να με κάνεις να ζηλέψω, αλλά το πέτυχες!!!

  15. Να φτιάχνεις μουσική είναι η υπέρτατη κάβλα! Τους καταλαβαίνω απόλυτα

    «Πρόσωπα κοκκινισμένα, σε έξαψη, στάλες ιδρώτα στα ζυγωματικά. Ο ένας πιο ενθουσιασμένος από αυτό που συνέβη, ο άλλος πιο αφηρημένος κι εσωτερικός.»
    Με αυτή την περιγραφή νόμισα ότι πήγαν πρώτη φορά σε μπουρδέλο 😛

  16. @d1af:
    Χε χε χε, μα αυτό ήθελα να περιγράψω, το gig ως ερωτική πράξη! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: