• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Ιανουαρίου 2008
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Δεκ.   Φεβ. »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Σταματημένος χρόνος

Μετέωρη στον αέρα, στη μέση του δωματίου, χιλιοστά μόλις από το στέρνο του πατέρα της, στεκόταν η σφαίρα του όπλου.

Εκείνη κοιτούσε την σκηνή τρέμοντας από αγωνία και ένταση. Έμοιαζε με εικόνα που περίσσεψε από εφιάλτη, με μια θεατρική αναπαράσταση του υποσυνείδητού της. Μόλις πριν λίγο είχε ευχηθεί με όλη της την ψυχή, με όλη της την καρδιά, με όλο της τον εαυτό, να μπορούσε να σταματήσει ο χρόνος. Και το είδε να συμβαίνει: ο χρόνος χαμήλωσε ταχύτητα και πήγαινε όλο και πιο αργά. Η σφαίρα επιβραδύνθηκε σταδιακά, μπορούσε να δει με το μάτι της ότι έπαιρνε στροφές όλο και πιο αργά. Και τελικά έμεινε ακίνητη. Λίγα χιλιοστά από το στήθος του πατέρα της. Λίγα μέτρα από την κάνη του όπλου του διαρρήκτη. Με την θέλησή της και μόνο κατάφερε να σταματήσει τον χρόνο.

Τώρα η σκηνή ήταν παγωμένη μπροστά της: ο πατέρας της στη μία πλευρά του δωματίου που χρησιμοποιούσε ως γραφείο του κι ο διαρρήκτης στην άλλη – το χέρι με το όπλο προτεταμένο. Πίσω του, ένα ανοιχτό παράθυρο: το παράθυρο που εκείνη η ίδια είχε ξεχάσει ξεκλείδωτο, το παράθυρο απ’ όπου μπούκαρε ο παραλίγο φονιάς. Και στη μέση του δωματίου μια σφαίρα να αιωρείται. Σταματημένη. Και πάνω που το σφάλμα της έμοιαζε μοιραίο, πάνω που ένα ξεχασμένο παράθυρο θα έκοβε το νήμα μιας ζωής, απλώς με την ένταση της θέλησής της έσωνε τον πατέρα της.

Προσπάθησε να κρατήσει την αυτοσυγκέντρωσή της, αφού αυτή κρατούσε τον πατέρα της ζωντανό. Πήγε δίπλα του και προσπάθησε να τον μετακινήσει από την φονική πορεία του βλήματος, αλλά δεν μπορούσε να τον κουνήσει. Προσπάθησε να μετακινήσει την σφαίρα, αλλά κι αυτή έμενε πεισματικά ακίνητη. Προσπάθησε να βρει κάτι να βάλει ανάμεσα στον άνθρωπο και στην σφαίρα, αλλά δεν μπορούσε να βρει κάτι αρκετά λεπτό για να χωράει κι αρκετά σκληρό για να προστατεύει.

Έκατσε σε μια καρέκλα απέναντί τους και προσπαθούσε να βρει μια λύση. Σκέφτηκε πως έμοιαζε να ζει κάποιο επεισόδιο της Twilight Zone. Είχε καταφέρει να κρατήσει ζωντανό τον πατέρα της, αλλά όχι να απομακρύνει τον κίνδυνο. Και το μόνο που μπορούσε να κάνει είναι να συνεχίζει να συγκεντρώνει την σκέψη της εκεί, στον σταματημένο χρόνο. Δεν είναι άλλωστε πως όλα όσα είχε παγώσει ο χρόνος, έμενε παγωμένο. Η ίδια μπορούσε να μετακινηθεί και να μετακινήσει και αντικείμενα, αλλά όχι τους ανθρώπους. Και όχι την σφαίρα.

Δεν ήξερε πόση ώρα καθόταν και τους κοιτούσε. Άλλωστε, τα ρολόγια ήταν όλα σταματημένα. Το πρώτο της πρόβλημα ήταν η τουαλέτα. Αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το καλάθι των αχρήστων του γραφείου για να μην αφήσει από τα μάτια της την σκηνή, για να μην ρισκάρει την αυτοσυγκέντρωσή της.

Αργότερα δίψασε. Αντιστάθηκε στην αίσθηση της δίψας που κατάτρωγε τον λαιμό της, αλλά μετά από κάποιες ώρες φοβήθηκε ότι θα έφτανε να σκέφτεται την δίψα περισσότερο από την σφαίρα και ο χρόνος θα άρχιζε να τρέχει πάλι. Έτρεξε στην κουζίνα του σπιτιού, γέμισε ένα ποτήρι νερό, άρπαξε κι ένα κομμάτι ψωμί και γύρισε στο γραφείο. Ευτυχώς, δεν είχε συμβεί τίποτα. Ήπιε το νερό με ανακούφιση και μασούλησε το ψωμί με ευγνωμοσύνη.

Αργότερα, έκανε κάποιες δειλές κινήσεις μέσα στο σπίτι. Έφτιαξε καφέ για να μην κοιμηθεί και να είναι σε εγρήγορση. Τον ύπνο τον έτρεμε και προσπαθούσε να τον αποφύγει. Τελικά φυσικά, την πήρε ο ύπνος ή μάλλον λαγοκοιμήθηκε. Πετάχτηκε μετά από λίγο πανικόβλητη για να δει με ανακούφιση ότι ακόμα και κοιμισμένη μπορούσε να κρατά την σφαίρα μετέωρη. Δεν κοιμήθηκε ποτέ βαθειά, αλλά άντεχε να εκτελεί την ιδιότυπη φρουρά της.

Πέρασε καιρός πριν τολμήσει να βγει από το σπίτι, αλλά το έκανε και αυτό. . Χρειαζόταν άλλωστε να βρει κάτι φαγώσιμο. Έμαθε πάντως να κινείται γρήγορα και αποδοτικά, να ικανοποιεί τις ανάγκες της, χωρίς να χάνει την αυτοσυγκέντρωσή της. Δεν ξεχνούσε καθόλου την σφαίρα και επέστρεφε ξανά στο γραφείο. Προσπαθούσε να βρει μια πιο μόνιμη λύση για να αφήσει τον χρόνο ελεύθερο ξανά, αλλά μέχρι να βρεθεί περνούσε έτσι ο καιρός της: κοντά στον πατέρα της, κοντά στον επίδοξο φονιά του. Με την δύναμη της σκέψης της να κρατά τον χρόνο σταματημένο και τον άνθρωπό της ζωντανό. Όσο κι αν έμοιαζε σε μια φρικτή άσκηση υπομονής, η εναλλακτική, η πιθανότητα να αφήσει τον χρόνο να κινηθεί και την σφαίρα να φυτευτεί στο σώμα του, ήταν ακόμα πιο αποτρόπαια.

…σε σχέση με φαρμακευτικές αγωγές που χορηγήθηκαν στο παρελθόν. Εν κατακλείδι, και ως συμπέρασμα της παρούσας έκθεσης, η ασθενής δυστυχώς δεν παρουσιάζει σημαντικά σημάδια βελτίωσης. Το ψυχικό τραύμα της, η εμπειρία της δολοφονίας του πατέρα της μπροστά στα μάτια της, έχει φτάσει μέχρι τα βαθύτερα στρώματα του υποσυνείδητού της. Όλη της η αντίληψη για την πραγματικότητα διαστρεβλώνεται από την επιθυμία της να ακυρώσει αυτή η τραγωδία που έζησε και την σημάδεψε. Θεωρώ μάλιστα πως έχει ιδιαίτερη σημασία το αίσθημα προσωπικής ενοχής για το γεγονός. Με άλλα λόγια, μπορεί για σύντομα χρονικά διαστήματα να εμφανίζεται φυσιολογική και ήρεμη, αλλά συμβαίνει κάτι τυχαίο, δίνεται μια ασήμαντη αφορμή, και αυτόματα της υπενθυμίζονται όλα. Τα γεγονότα που έζησε πριν τόσο καιρό, η ενοχή που κουβαλάει για αυτά, και η ολοσχερής άρνησή της να τα καταχωρίσει στο παρελθόν.

Είναι λες και ο χρόνος προσπέρασε την ασθενή μετά από εκείνο το γεγονός, κι εκείνη πλέον ζει μια ζωή σταματημένη.

Ο θεράπων ιατρός

Advertisements

30 Σχόλια

  1. μπαμπάκη, γράφεις!

  2. Τρομερη ιστορια Μπαμπακη μου!

  3. Ουάου… Μπράβο μπαμπάκη… Λίγο διεστραμένο ως σύλληψη αλλά τόσο πολύ ενδιαφέρον και ανατρεπτικό…Μου άρεσε πολύ και ανακάλυψα και μια άλλη πλευρά σου, μάλλον κρυφή… Well done!!!

  4. @Στιχάκιας:
    Ευχαριστώ πολύ φίλε.

    @Ρενάτα:
    Με κάνεις και κοκκινίζω κι έχουμε και το κύπελλο το βράδυ. 😉

    @Ροδιά:
    Ευχαριστώ πολύ – πολύ.

    @fevis:
    Μερσί, μερσί. Στόχος μου οι εκπλήξεις! (ψωνάρα Μπαμπάκη…)

    @mamma:
    🙂

  5. Γαμάτο.
    Καθώς το διάβαζα, σκεφτόμουν «είναι τρέλα να επιδιώκεις να ελέξγεις τις πράξεις και τη μοίρα των άλλων ανθρώπων. είναι τρέλα να νομίζεις πως έχεις τον πλήρη έλεγχο εκείνων που δεν εξαρτώνται από σένα».

    συμπέρασμα: πλέον μπορώ να σε κάνω anticipate! επικοινωνία σε άλλο επίπεδο, τσσσστ!

  6. άντε να ξαναξεκινήσει ο χρόνος γιατί το δάκτυλό μου έμεινε μετέωρο στο πληκτολόγιο και δεν μπορώ να σχολιάσω!

    (Πολύ καλό!)

  7. Εγώ πάντως προτιμώ την εκδοχή της ιστορίας. Μου το χάλασε το ιατρικό ανακοινωθέν στο τέλος…

    Γιατί είναι μια φανταστική ιστορία Μπαμπάκη. Και η σύλληψή της και η εξέλιξή της. Θα μπορούσες κάποτε να την συνεχίσεις από εκεί που την άφησες χωρίς την επαναφορά στον χρόνο; (νατο και το challenge!)

  8. Κάποτε, ένας άφραγκος, άστεγος και απελπισμένος ήταν έτοιμος να αυτοκτονήσει.
    Σήκωσε μια βαριά πέτρα από τη λίμνη για να τη δέσει στο λαιμό του και από κάτω πετάχτηκε ένα βατραχάκι. «Τι πας να κάνεις του είπε;» Αποσβωλομένος αυτός, δεν πίστευε ότι το βατραχάκι μιλούσε ανθρώπινα. «Είμαι μαγικό/μαγεμμένο βατραχάκι» του είπε, «και μην απογοητεύεσαι. Κάτω από τη διπλανή πέτρα θα βρεις ένα ευρώ. Πήγαινε και παίξε στο joker to 7, το 77, το 6, το 66, το 5 και το 55» Σηκώνει αυτός τη διπλανή πέτρα, βρίσκει το ευρώ «τι διάολο, δεν χάνω και τίποτα να δοκιμάσω» σκέφτεται και τρέχει στο προποτζίδικο. Την άλλη μέρα, ω του θαύματος, κερδίζει στο joker 5.000.000 Ευρώ! ‘Α, έτσι θα τα κέρδισε κι ο Θέμος» σκέφτηκε και, πετώντας από τη χαρά του τρέχει στη λίμνη, βρίσκει το βατραχάκι και το αγκαλιάζει με τη χούφτα του λέγοντας «ω, μαγικό βατραχάκι! Σ’ ευχαριστώ! Όχι μόνο μου έσωσες τη ζωή αλλά μπορώ να γίνω και εκδότης εφημερίδας τώρα! Ζήτησέ μου ό,τι θες»
    «Ό,τι θέλω;» τον ρωτάει το βατραχάκι. «Ό,τι, ό,τι θες» του απαντάει αυτός.
    «Θέλω μα μου το κάνεις από …πίσω!» του λέει το μαγικό/μαγεμμένο βατραχάκι.
    Τρελλάθηκε αυτός, τι να κάνει, όμως, το τάξιμο είναι θέμα προσωπικής αξιοπρέπειας, πιάνει το βατραχάκι και ….
    την ώρα που μετά περισσής δυσκολίας εφάρμοζε το …τάμα, το βατραχάκι μεταμορφώθηκε ξαφνικά σ’ ένα πανέμορφο κοριτσάκι που …έσκουζε και έκλαιγε.

    «Ούτως έχουν τα πραγματικά περιστατικά κύριε Πρόεδρε και όχι ως ισχυρίζεται η κορασίς.»
    Ο συνήγορος υπεράσπισης

    (φέρ’ το Κύπελλο!)

  9. θαυμασιο αναγνωσμα…
    με καθηλωσατε…
    σταματησατε τον χρονο μου…
    ναι…

  10. Χμ… εκτός από το να δεις το Life on Mars, σου προτείνω να γράψεις και το σενάριο!!
    ;-D

  11. mpampaki … ένα θα σου πω…
    με χάζεψες!!!!!!! Εύγε

  12. κωστή, αχαχαχαχαχα!!!

    πάρε το Κύπελλο!

  13. έχεις ακουμπήσει κάτι πολύ μεγάλο

    το ένοιωσα πολύ καθαρά με μια παλιά σχεδόν ξεχασμένη διέγερση

    ανατρίχιασα

  14. Μετά από τη χθεσινή τεσσάρα, κάπως έτσι νιώθω κι εγώ σήμερα…

  15. Καλησπέρα και περαστικά! 😆 😆

  16. @Κροτ:
    Thanks. Να προσθέσω ότι είναι τρέλα να νομίζεις ότι έχεις έλεγχο (αληθινό, ακλόνητο έλεγχο) ακόμα και πάνω στην δική σου ζωή και μόνο.
    Τώρα, βγες από το κεφάλι μου αμέσως!!!

    @Κωστής:
    Φαντάζεσαι να παγώσει ο κέρσορας και να μην αναβοσβήνει πια;
    (Ευχαριστώ!)

    @industrial daisies:
    Αχ κορίτσι μου, όλο το παιχνίδι του κειμένου είναι να πιστέψει ο αναγνώστης ότι είναι πιθανή και αληθινή η μέχρι τότε ιστορία – και μετά να αναρωτηθεί αν έχει κι ο ίδιος κάποια στιγμή που παγώνει τον χρόνο του…

    @pascal:
    Ευχαριστώ μασχάλη!

    @Κωστής – the return:
    Ε, αφού αρχίσαμε τα ανέκδοτα…

    Πάει ένας τύπος στον ψυχίατρο για εξέταση. Ο ψυχίατρος του ζωγραφίζει έναν κύκλο.
    – Τι είναι αυτό; ρωτά ο γιατρός
    – Βυζί, απαντά ο ασθενής.
    Μετά, ο ψυχίατρος ζωγραφίζει ένα τετράγωνο.
    – Τι είναι αυτό;
    – Βυζί.
    Δοκιμάζει μετά να ζωγραφίσει ένα τρίγωνο.
    – Τι είναι αυτό;
    – Βυζί.
    Ο ψυχίατρος σταματά τότε την εξέταση και λέει:
    – Κύριέ μου, λυπάμαι που το λέω, αλλά έχετε σοβαρά σεξουαλικά απωθημένα.
    Κι ο ασθενής:
    – Εγώ έχω ή εσύ που ζωγραφίζεις συνέχεια βυζιά;

    Ε, κάπως έτσι. Εγώ έχω απωθημένο με το κύπελλο του σχολιαστή ή εσύ που όλο εκεί την πας την κουβέντα;

    χα χα χα χα χα χα χα 😆

  17. @Βασιλική:
    Ευχαριστώ πολύ. Δεν χρειάζεται ο πληθυντικός πάντως. 🙂

    @Σοφία:
    Για να το λες εσύ, κάτι θα ξέρεις. 😉

    @Τσαπερδόνα:
    τα-ρα-ριρι, τα-ρα-ριρι, τα-ρα-ριρι….

    @garbofanoula:
    Ευχαριστώ πολύ.

    @Κροτ, η κυπελλομοιράζουσα:
    Θες να σε αρχίσω κι εσένα στα ανέκδοτα τώρα;

  18. @periplanomenos:
    Να είσαι καλά, χαίρομαι που το κατάλαβες τόσο ξεκάθαρα, γιατι δεν θεωρώ ότι είναι «ανοιχτό» στην γρήγορη ανάγνωση. Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου.

    @kopoloso:
    Μα τι πας και θυμάσαι, περασμένα – ξεχασμένα λέμε! (ναι, καλά…)

    @Ρενάτα:
    Δεν πέρασες την Δευτέρα όμως να το συζητήσουμε το θέμα, μετά Χριστόν προφήτισσα…. 😛

  19. Ήρθε και η ώρα σου φίλε.
    Αυτό θα πει να επιρρεάζουν τα ακούσματα, τα διαβάσματα και τα θεάματα του γιου τον …πατέρα!
    Πόσα κινούμενα σχέδια να δει κι ο έρμος πατέρας πια;
    Επιρρεάζεται!
    τσ τσ τσ άκου σταμάτησε η σφαίρα…
    Τέρας!
    🙂

  20. Έχω πάρει δυο τόμους Χ-ΜΕΝ και κλέβω ιδέες λέμε! χε χε χε χε 😉

  21. ΕΓΩ φταίω που ήμουν ΤΟΣΟ καλή μαζί σου! Τόσο ευγενική, συμπονετική και προπάντων ΔΕΝ εξέθεσα τίποτα.

    άμα με αρχίσεις στα ανέκδοτα ΘΑ ΔΕΙΣ εσύ!

    (δεν γίνεται παιδί μου τίποτα με το κύπελο! να πάρει ο κωστής το κύπελο, να πάρεις εσύ το πρωτάθλημα γίνεται;)

  22. Το κείμενο υπέροχο!

    Κερνάμε σουρωτή για τη χθεσινοβραδυνή βαρυστομαχιά… 😛 😛

    (το ποστ ανέβηκε.. 😉 )

  23. @garbofanoula:
    Παρελήφθη!

    @Κροτ:
    Να λείπουν τα ποδοσφαιρικά υπονοούμενα παρακαλώ, είμαι σε πένθος.

    @Εύη:
    Εδώ ξεπεράσαμε την λεπτή γραμμή που χωρίζει το υπονοούμενο από την καζούρα. Πέρδομαι προς την γενικότερη κατεύθυνση της Καβάλας αυτή την στιγμή – έτσι, για να δεις ότι μπορώ να ρίξω κι εγώ το επίπεδο! 😉

  24. ωραια ιστορια και ομορφο τελος μπαμπακη

  25. @fight back:
    Ευχαριστώ φίλε μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: