Ιωάννα και Φρόσω

Το ρολόι αμείλικτο κι η σκέψη μου κολλημένη. Μα πώς έχει καταντήσει αυτή η πόλη πια! Πόσο έχουν αλλάξει όλα! Έχει καταργηθεί και το 222 ποιος ξέρει από πότε. Αν έψαχναν τρόπο να καταλάβω ότι τελειώσανε τα φοιτητικά μου χρόνια τον βρήκαν. Έχω ώρα που έφυγα εκτάκτως από το γραφείο κι είμαι στη στάση των λεωφορείων στον Ευαγγελισμό, να σπρώχνω και να σπρώχνομαι. Σιχτιρίζω άλλη μια φορά μέσα από τα δόντια μου τον Αβραμόπουλο και τα καγκελάκια του και προσπαθώ να διασπάσω το ανθρώπινο τείχος μπροστά μου μπας και κατορθώσω τον ύψιστο άθλο: να γίνω διπλή κούρσα σε ταξί.

Φανταστείτε τις. Έχει τελειώσει ο Μεγάλος Πόλεμος και η Ελλάδα βγήκε με την πλευρά των νικητών. Ο κόσμος είναι ενθουσιασμένος – δεν ξέρει ότι ζει απλώς στον Μεσοπόλεμο, όπως κι εμείς δεν ξέρουμε τι θα συμβεί στις επόμενες δεκαετίες. Η Ιωάννα και η Φρόσω – φανταστείτε τις!  Είναι νέες, είναι αστραφτερές, έχουν καλούς τρόπους, καλό γούστο κι υπέροχες γάμπες. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό – έχουν και μια τρελή λάμψη στο μάτι, την λάμψη των ανθρώπων που θέλουν να ζούνε τη ζωή τους. Είναι φίλες, είναι κολλητές. Ζούνε μια Αθήνα αλλιώτικη, γεμάτη χωματόδρομους και μυρωδιές από απαστερίωτο γάλα, αλλά πιο κοσμοπολίτικη και χωρίς νεοπλουτισμούς. Δένονται, όπως μόνο η νιότη μπορεί να σε δέσει. Πάνε για μπάνιο στο Φάληρο, πάνε για βόλτες στου Φιλοπάππου, πάνε για αναψυκτικό (ή λικεράκι) στις Αγελάδες, πίσω από το Ζάππειο. Σε μια από αυτές τις βόλτες η Ιωάννα γνωρίζει κάποιον – είναι εύζωνας και οι επισκέψεις των φιλενάδων πέριξ του Βασιλικού Κήπου γίνονται πιο πυκνές.

Έπαιζα με την εκδοχή του να γυρίσω σπίτι, να βάλω απλώς τα κλάματα εκεί στην άκρη του δρόμου και να γυρίσω. Και τότε ακριβώς βρήκα ταξί. Ανεβαίνουμε ανηφόρες αγκομαχώντας, ακολουθώντας το λεωφορείο. Ο Sport FM στο ραδιόφωνο, και η κίνηση μεσημεριανή και δευτεριάτικη. Απλώς αφόρητη. Η μάνα μου στο κινητό: «είμαστε εκεί κι εκεί, θα μπεις, θα στρίψεις αριστερά, θα πας έτσι κι έτσι». Δεν θα προλάβω τίποτα.

Η Ιωάννα παντρεύτηκε, μόνο και μόνο για να τον δει να φεύγει αμέσως για το μέτωπο της Αλβανίας. Η Φρόσω είδε την αδελφή της να φεύγει νέα για πολύ πιο μακριά, αφήνοντας πίσω ένα μοναχογιό – η ίδια βρέθηκε να αναθρέφει τον ανιψιό της. Οι δυο φιλενάδες συνέχισαν να βρίσκονται, χωρίς την ξενοιασιά της πρώτης γνωριμίας τους. Καθόντουσαν και κοντά τότε, ένας Λυκαβηττός τις χώριζε. Η Φρόσω της κράταγε το χέρι τους χειμώνες που περίμενε τον καλό της να γυρίσει απ’ τους πολέμους, η Ιωάννα της κουβάλαγε τα ψώνια που δεν φτάνανε με άλλο τρόπο στις ανηφοριές της Νεάπολης. Και μαζί, όπως περνούσαν τα χρόνια, είδαν χαρούμενες την Ιωάννα να γεννά όχι ένα, αλλά τρία παιδιά. Παιδιά που την έκαναν περήφανη. Είδαν τις ζωές τους να αλλάζουν, είδαν τον τόπο τους να αλλάζει.

«Έφτασες; Ωραία. Βλέπεις μπροστά σου που κάνει κατηφόρα και μετά ανηφόρα; Θα ανέβεις όλη την ανηφόρα και θα στρίψεις δεξιά στον δρόμο που είναι στην κορυφή. Προχωράς και κάνει λοξά αριστερά. Όταν φτάσεις στον μαντρότοιχο θα πας αριστερά και θα μας βρεις.»

Πώς άλλαξε με τα χρόνια το σώμα τους. Η Κατοχή και οι δεκαετίες σκληρής ζωής που ακολούθησαν είχαν χαρίσει στην Ιωάννα προβλήματα με κιρσούς, για ανάμνηση. Τα κάποτε πανέμορφα πόδια της ήταν σαν χάρτες με ποτάμια της Αφρικής. Η μόνη ανακούφιση να κάθεται στην γόνδολα – είχαν άλλοι άραγε τέτοιον καναπέ; που να τον λένε έτσι; «γόνδολα»; – με τα πόδια ψηλά. Πέρναγε ώρες στο τηλέφωνο με την θεία Φρόσω. Εντάξει, δεν ήταν θεία συγγενής, το ξέραμε όλοι, ήταν παιδικές φίλες. Εβδομήντα χρόνια κολλητές. Ζήσαν η μία τις αγωνίες της άλλης. Για τον άνδρα, για τα παιδιά, για τα εγγόνια. Τον πόνο για τις περιπέτειες του καθενός τους. Είτε τον πόνο για την έλλειψη αυτών, αφού στην κρίσιμη στιγμή δεν έγινε η κρίσιμη κίνηση. Νοιαστήκαν η μια την πνοή της άλλης. Γεράσανε κοντά – κοντά. Μιλάγαν τρυφερά μεταξύ τους, μετά από τόσα χρόνια. Κι αφού οι κοινοί γνωστοί έφυγαν ένας – ένας για το ποτέ και το πουθενά και δεν είχαν να κουβεντιάσουν για αυτούς, μιλάγανε ακόμα και για την πολιτική. «Άκουσον, άκουσον Φροσύνη μου τι είπε ο άχρηστος στην τηλεόραση». Ζωές μοιρασμένες, πέρα από χρόνο και συμβάσεις. Πνοές, βλέμματα και αναμνήσεις.

Χάθηκα. Τριγυρνώ άσκοπα ανάμεσα στα μνήματα. Το μάτι πιάνει πλέον τις ηλικίες σις πλάκες σαν αντανακλαστικό – πόσο νέοι, πόσο οδυνηρά, ανυπόφορα νέοι! Με τα πολλά βρίσκω τον μαντρότοιχο και προχωρώ στα κουτουρού. Μεγάλο νεκροταφείο. Φτάνω όταν το ξόδι έχει τελειώσει – μόνο η μάνα μου κι η αδελφή μου στέκονται πάνω από το φρέσκο χώμα. Ευτυχώς φροντίσαν και μου έχουν λουλούδια.

Πριν λίγα χρόνια, στην κηδεία της μίας τους, ήρθε η άλλη και μου είπε «Δεν πρόλαβες να της κάνεις ένα δισσέγγονάκι». Και δεν το είπε επιτημιτικά, αλλά έτσι σαν μικρό καημό. Σαν ένα όνειρο θερινής νυχτός που είδε η μια τους καθώς χόρευε στον γάμο μου, και τόλμησε να το εμπιστευτεί μόνο στην άλλη. Της χαμογέλασα και την αγκάλιασα. Με κοίταξε σαν μωρό – αυτός ο άνθρωπος που είχε ζήσει παγκόσμιους κι εμφυλίους, δικτατορίες και μεταπολιτεύσεις, μια Αθήνα με χωματόδρομους και μία με άσφαλτο, με κοίταξε με την τρυφερότητα που κοιτάμε τα μικρά νεογέννητα, με την απαλή φωνή που δεν παρεξηγεί, που λέει ακόμα «παιδιά είναι» κι ας έχουν κλείσει τα τριάντα προ καιρού. Τόσο κοντά και τόσο μακριά από την καθημερινότητά μας. Τόσο μέσα και τόσο έξω από τις ζωές μας. Τόσο κομμάτι μας αυτές. Τόσο κομμάτι τους εμείς.

Επιτέλους έφτασα, τα είχα βάλει με αυτή την απάνθρωπη πόλη, που δεν σε αφήνει ούτε να πεις Αντίο, κι έφτασα. Πήρα βαθειά ανάσα. Ακούμπησα προσεκτικά το λουλούδι. Κι ευχήθηκα καλό ταξίδι στη θεία μου την Φρόσω. Οι φιλενάδες θέλουν πάντα την παρέα η μια της άλλης. Θα ήταν παρηγοριά αυτό. Έβηξα για να καθαρίσω έναν κόμπο στο λαιμό. Δεν έπιασε, ο κόμπος έμεινε εκεί.

Και όλα αυτά γίνανε προχθές το μεσημέρι.

26 Σχόλια

  1. Το blog το έχω κυρίως γιατί θέλω να θυμάμαι. Γεγονότα, σκέψεις, συναισθήματα. Υπάρχουν κάποια που προτιμώ να τα ντύσω με μικρές, συμβολικές διήγησεις – πετυχημένες ή μη, είναι αδιάφορο. Υπάρχουν άλλα που απλώς πρέπει να βγούνε για να μην σκάσω.

    Αυτά.

  2. Βίωσα κάτι ανάλογο πέρσι το καλοκαίρι.
    Η διηγηση σου ήταν το λιγότερο εκπληκτική!
    Και γω μένω να θυμάμαι την γιαγιά μου με τις δικές της μοναδικές φίλες.
    Και ο κόμπος εκεί…

  3. Σπουδαίο κείμενο… Και το υστερόγραφο, απολύτως σαφές.
    Να είστε καλά και να τις θυμάστε Μπαμπάκη μου…

  4. Υπέροχο κείμενο για τη μνήμη της. Και για τη δική μας. και για τη φιλία. Και για την ανθρωπιά. Να θυμάστε πάντα όπως τώρα

  5. Καλά έκανες και τα έγραψες. Κάποια πράγματα πρέπει απλά να τα λέμε για να φεύγει ο κόμπος από μέσα μας… Να είσαι πάντα καλά να την θυμάσαι!

  6. Είναι κομμάτι σου οι μνήμες αυτές. Αξίζει να τα θυμάσαι και να τα γράφεις.

  7. Σπουδαίο, μαπαμπάκη. Να θυμάσαι.

  8. Είναι ότι πιο όμορφο έχω διαβάσει τελευταία, συγχαρητήρια…

  9. αυτή η τηλεπάθεια έχει καταντήση αφόρητα συγκινητική.

    (καταργήθηκε το 222??? αυτό, αν ισχύει, είναι η προσωπική μου απώλεια και το λέω πολύ σοβαρά)

  10. θυμάμαι που έλεγες ότι δεν σου αρέσει να θυμούνται οι ανθρωποι αυτούς που φεύγουν μόνο απο τις τελευταίες τους αναμνήσεις..το κάνεις πράξη αυτό με πολύ όμορφο τρόπο.
    να είσαι καλά.

  11. Ύμνος στην ανθρωπιά! Yποκλίνομαι mpampaki

  12. νομίζω πως κάθε φορά που ξεσκεπάζουμε ένα τετοιο κομμάτι από μέσα μας, περνάμε ένα απ’ τα πιο δύσκολα levels σ’ αυτό το διαρκές game του παρόντος

  13. Σπόρ ΦΜ στό ραδιόφωνο; Α, εσύ είσαι πολύ μαζόχας!

  14. Για ενα χτες που δε μας ανηκει πια.

  15. Συμπτωματικά, τo υπέροχο κείμενό σου με πέτυχε στην περίπτωση που λένε.

  16. Μου άρεσε ομολογω πολυ. Αυτό το περασμα και το δέσιμο μαζί πανω σε μια στρωτή αν και αγχωμένη καθημερινότητα
    ευχαριστούμε
    ριτς

  17. Να σε χαιρόμαστε για πολλά πολλά χρόνια! Ασυναγώνιστος!

  18. Καλημέρα σε όλες και όλους,

    @Φίλος:
    Τέτοιες συναισθήματα έχουμε λίγο – πολύ νιώσει όλοι, το θέμα είναι πώς καταφέρνομυε να κάνουμε την παύση που χρειάζονται και να τα δούμε στην διάστασή τους. Να είσαι καλά.

    @Χασοδίκης:
    Να είσαι καλά φίλε μου.

    @scalidi:
    Ευχαριστώ πολύ, να είμαστε όλοι καλά.

    @Μαρία:
    Αν δεν τα έγραφα θα έσκαγα, είναι το μόνο βέβαιο. Φιλιά κορίτσι μου.

    @Ρενάτα:
    Ακριβώς έτσι είναι, κομμάτι μου. Και όλοι οι άνθρωποι είμαστε κομμάτια ο ένας του άλλου.

  19. @Νατασσάκι:
    Είναι. Αγώνας σκέτος είναι. Αλλά αυτό μας ορίζει τελικά, ναι;

    @patsiouri:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ. Μην με παρεξηγήσεις, αλλά θα προτιμούσα να μην είχα λόγους για να το γράψω.

    @Κροτ:
    Και όμως, καταργήθηκε. Τώρα πάει απάνω το 608. Και η περιοχή γύρω από την πύλη της Πανεπιστημιούπολης είναι αγνώριστη (εντάξει, εγώ είχα να βρεθώ και κάποια χρόνια…)

    @deadend mind:
    Δεν φτάνει που με διαβάζεις, συγκρατείς και τις σαχλαμαρίτσες μου κι όλας. Είναι έμπρακτος έπαινος αυτό, να ξέρεις. Σ’ ευχαριστώ πολύ!

    @Λιαστή Ντομάτα:
    Ευχαριστώ πολύ κοπέλα μου.

  20. @Λουίζα Κ.:
    Δεν έχεις κι άδικο σ’ αυτό.
    (Βρε λες να είμαστε στο Sims και να μην το έχουμε πάρει χαμπάρι;…)

    @Βαγγέλακας:
    Είσαι οφ-σάϊντ!😉

    @An-Lu:
    Πολυλογού!

    @greekGAYLOLITA:
    Και για ένα αύριο που δείχνει πιο άδειο.

    @Αταίριαστος:
    Ελπίζω να είστε όλοι καλά, τι άλλο να πω φίλε μου…
    BTW, είχες ανεβάσει διπλό σχόλιο, έσβησα το ένα)

  21. @ritsmas:
    Εγώ ευχαριστώ, για τα καλά σας λόγια. Την καλημέρα μου.

    @Κωστής:
    Ευχαριστώ πολύ αδελφέ, χαίρομαι που με θυμήθηκες – και που έσπασες και το ρόδι των ευχών φέτος!🙂

  22. «Το blog το έχω κυρίως γιατί θέλω να θυμάμαι. Γεγονότα, σκέψεις, συναισθήματα. Υπάρχουν κάποια που προτιμώ να τα ντύσω με μικρές, συμβολικές διήγησεις – πετυχημένες ή μη, είναι αδιάφορο. Υπάρχουν άλλα που απλώς πρέπει να βγούνε για να μην σκάσω.»
    ……………………………………….
    ….. Κι εγώ ….
    Ξέρεις , μία θεμελιώδης αρχή του … «Ευ ζην» κατά τους ψυχαναλυτές , είναι να μάθουμε να αναγνωρίζουμε και να διαχειριζόμαστε τα … συναισθήματά μας .
    Για πολλές πολλές μέρες , «αναγνώρισα» ότι διακατεχόμουν από μεγάλο ΘΥΜΟ (τί άλλο να νοιώσεις με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας ; ) και επιχειρούσα να τον …. «διαχειρισθώ» ….
    Όλα αυτά , μέχρι πριν λίγο (που διάβασα αυτό το ποστ σου) …….
    Τώρα , «αναγνωρίζω» μέσα μου ένα άλλο συναίσθημα , την ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ….. Όχι πως μου έφυγε ο ΘΥΜΟΣ , αλλά τον υπερκάλυψε η ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ …..
    Και …. συγγνώμη που θα σε αφήσω τώρα (άλλωστε «σεντόνι» το έκανα το σχόλιο) , αλλά πρέπει να κάτσω ήσυχη – ήσυχη στη γωνιά μου , να επεξεργαστώ και να «διαχειριστώ» , το νέο μου συναίσθημα .
    Σ’ ευχαριστώ .

  23. @silia:
    Ήταν πολύ όμορφο το σχόλιό σου. Είναι πολύ όμορφο να ανοίγεσαι και να γίνεσαι κατανοητός. Κι εγώ σ’ ευχαριστώ.
    Την καλημέρα μου, ελπίζω ο θυμός να είναι ήδη στο παρελθόν.

  24. Υπάρχουν και διαμάντια στα ιστολόγια…

  25. @antithetos1972:
    Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιό σου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: