Short cut 1: Μια πόλη σε ομηρία

Μερικά σύντομα στιγμιότυπα των τελευταίων ημερών, ένα ιδιόρρυθμο στίγμα όσων ήρθαν και ήδη φεύγουν.

Το Σάββατο το απόγευμα, βγαίνοντας από την παράσταση Καραγκιόζη του Εθνικού (στην παιδική σκηνή του Ρεξ), μαζί με άλλους γονείς και παιδιά, μας πλησίασε ένα παλικάρι. Από την προφορά μου φάνηκε Κύπριος: «Πάρτε τα παιδάκια από δω γρήγορα, γιατί κατεβαίνει η πορεία κι από πίσω της τα ΜΑΤ.» Να είναι καλά ο άνθρωπος που μας προειδοποίησε, αυτά που ακολούθησαν θα μπορούσαν να είχαν πάει πολύ στραβά για λίγα δευτερόλεπτα καθυστέρησης.

Ήξερα για την πρόθεση των Χρυσαυγιτών να κάνουν διαδήλωση και το πρωί άκουσα για επεισόδια στο ραδιόφωνο. Το θεώρησα θλιβερά αναμενόμενο, αλλά δεν είχα φανταστεί ότι τόσες ώρες μετά το χάος θα συνεχιζόταν. Ήμασταν με αυτοκίνητο, επειδή είχαμε φάει μεσημεριανό σε κάτι φίλους και συνεχίσαμε απ’ ευθείας. Αυτό με έκανε να νιώθω παγιδευμένος, αφού έπρεπε να «σώσουμε» και το αμάξι. Παρκαρισμένος στην Θεμιστοκλέους, πήγαμε όσο γίνεται πιο γρήγορα για να φύγουμε από την πλευρά της Ακαδημίας. Όταν ξεπαρκάραμε, οι πεζοί γύρω μας ήταν άνθρωποι που κουβαλούσαν καδρόνια και φορούσαν κράνη και κουκούλες, με γενικότερη κατεύθυνση την πλατεία.

Βγαίνω Ακαδημίας και, μαζί με περίπου 10 ακόμη αυτοκίνητα, ακινητοποιούμαστε στο ύψος της Ζωοδόχου Πηγής. Πίσω μας, στα 100 μέτρα, οι άνθρωποι με τα καρδόνια. Και 100 μέτρα μπροστά μας, να περνούν τον δρόμο δυο διμοιρίες ΜΑΤ.

Νιώθουμε όμηροι, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Προσπαθούμε να φαινόμαστε ψύχραιμοι, για να μην τρομάξει ο μικρούλης (που, ευτυχώς, δεν έχει πάρει χαμπάρι τίποτα). Θυμάμαι που «φόρεσα» το μπουφάν μου γύρω από το κάθισμα του παιδιού, μην τυχόν λειτουργήσει ως πρώτη ασπίδα στην περίπτωση που κάτι αδέσποτο σκάσει πάνω στα τζάμια μας.

Το μυαλό ψάχνει πυρετωδώς για εναλλακτικές – να φύγω από την Φειδίου; Όχι, τα στενά έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο από τους κεντρικούς δρόμους. Να πάω ανάποδα την Ακαδημίας και να στρίψω στην Εμμανουήλ Μπενάκη; Μα, θα πέσω απάνω στα Εξάρχεια, σίγουρα τον τελικό προορισμό όλων τους. Θα προλάβουμε πριν σκάσουν δακρυγόνα κοντά μας; Χέστηκα για μένα, αλλά για ένα παιδί τεσσάρων χρονών δεν είναι ό,τι καλύτερο.

Τελικά, δύο λεπτά μετά (από αυτά τα λεπτά τα μαρκόσυρτα, τα απελπιστικά, τα αδιανόητα) ανοίγει η Ακαδημίας. Στρίβω Ασκληπιού και ανεβαίνω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Τρέμω – λίγο. Και μόλις μπούμε σπίτι, βάζω ποτό – δεν θυμάμαι να το έχω ξανακάνει αυτό.

Μένεις με την φυσική απορία: πώς γίνεται ολόκληρη μέρα η πόλη να είναι όμηρος μιας κατάστασης, να είναι υπό το έλεος ανθρώπων που βγαίνουν από το σπίτι τους με σκοπό να κάνουν κακό σε άλλους ανθρώπους; Όπως κάθε απορία που βγαίνει φυσικά, που σου έρχεται πριν σε τσακώσουν διάφορα κανάλια διαμόρφωσης άποψης, έχει την εξήγησή της: τα ΜΑΤ ήταν παίκτες στο παιχνίδι και όχι διαιτητές.

Δεν είναι η πρώτη φορά, δεν είναι (φοβάμαι) η τελευταία. Αλλά έχει καταντήσει εντελώς αηδία. Το έχω σιχαθεί αυτό, ειλικρινά. Έχω ανατριχιάσει πια από τη μισαλλοδοξία που κυβερνά άρρωστα μυαλά. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς σκέφτεται ένας άνθρωπος που ξεκινά να βγει στον δρόμο οπλισμένος, απλά δεν μπορώ. Τι είδους άνθρωπος βγαίνει από το σπίτι παίρνοντας μαχαίρια και αλυσίδες αντί για τα κλειδιά και το κινητό τους Αγανακτώ με τα μούτρα που εκμεταλλεύονται την ανοχή της δημοκρατίας απέναντι στην άποψη, για να διατυπώνουν απόψεις ενάντια σε αυτήν ακριβώς την ανοχή. Θυμώνω με αυτούς που κορπίζουν πάνω στην ιστορία και την παράδοση της Ελλάδας, διαλέγοντας διδάγματα όπως και όποτε τους βολεύει: τι απέγινε ο ορισμός του ποιος είναι Έλληνας, το «της ημετέρας παράδοσης μετέχοντες;». Περισσότερο όμως φουντώνω με την επιλεκτική εφαρμογή των νόμων από αυτούς ακριβώς που η δουλειά τους είναι να τους εφαρμόζουν. Θα μου πεις «για νέο μας το λες»; Όχι, αλλά το Σάββατο το έζησα μαζί με το παιδί μου. Και είναι τρελό να πρέπει μια οικογένεια να φυγαδεύεται από το κέντρο της Αθήνας για επεισόδια που διαρκούν μια ολόκληρη ημέρα. Είναι απλά εξωφρενικό.

Θα ήταν βολικό να ταυτίζεται ο φασίστας με την δεξιά, ακροδεξιά και δεν ξέρω γω τι, αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ο φασίστας χαρακτηρίζεται από συμπεριφορά, όχι από την ταμπέλα που ο ίδιος έπιασε και φόρεσε, και το κύριο χαρακτηριστικό του είναι η μηδενική ανοχή προς οποιανδήποτε διαφωνία, αλλά θα παραπέμψω στην σχετική λίστα του Ουμπέρτο Έκο, που είχε ανεβάσει πριν καιρό ο φίλος μου ο Cyrusgeo εδώ. Υπάρχουν ένα σωρό συντηρητικοί άνθρωποι στην χώρα (συντηρητικοί ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης) – διαφωνώ σε χιλιάδες θέματα μαζί τους, αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θα προσπαθήσουν να με μαχαιρώσουν για αυτό! Το αυγό του φιδιού είναι ο φασισμός, έχει ήδη πάρει περισσότερη δημοσιότητα απ’ όση θα έπρεπε και πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν σοβαρή κοινωνική πάθηση. Να αποκλειστεί από κάθε κανάλι πιθανής δημοσιότητας και να αστυνομεύεται σε κάθε του κίνηση, όπως ακριβώς ορίζουν (ήδη!) οι νόμοι, που παραμένουν ανεφάρμοστοι.

Advertisements

11 Σχόλια

  1. «Τα ΜΑΤ ήταν παίκτες στο παιχνίδι και όχι διαιτητές.»

    Με μία φράση τα είπες όλα -για τα συγκεκριμένα επεισόδια του Σαββάτου. Σε ευρύτερο πλαίσιο, είτε μιλάμε για κραυγαλέα ανικανότητα της αστυνομίας, είτε για σκόπιμη συμμετοχή σε αυτό το παιχνίδι: το πρώτο είναι κακό, αλλό το δεύτερο χειρότερο.

  2. Φοβάμαι ότι τα αυγά του φιδιού έχουν βρει ζεστές φωλίτσες στα διαμερίσματα του από πάνω, του από κάτω και του από δίπλα μας. Στα σαλόνια όλων αυτών των ανθρώπων που αποκοιμιούνται εμπρός στις τηλεοράσεις τους κι έβαλαν τον ΛΑΟΣ στη Βουλή με δέκα βουλευτές. Ας μην ψάχνουμε τα φίδια και τ’ αυγά τους σε εξωτικές τοποθεσίες αλλά δίπλα μας, μέσα μας. Δεν μπορούν δυστυχώς να αποκλειστούν από τα ΜΜΕ οι εκλεγμένοι ή μη αντιπρόσωποι όλων αυτών των ανθρώπων. Μπορούμε απλώς να αντιπροτείνουμε τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ λόγο, όσο μπορεί να ακουστεί.

  3. Τα ΜΑΤ και οι Αναρχικοί όλα αυτά τα χρόνια είναι τα πιόνια.
    Οι παίκτες είναι άλλοι και αυτούς πρέπει να ονοματίσουμε.
    Το έχω ξαναπεί. Μηνύσεις και οικονομικές αξιώσεις στο κράτος και σε κάθε συλληφθέντα για επεισόδια. Είτε στο γήπεδο είτε στο κέντρο της Αθήνας, είτε οπουδήποτε. Από τον καθένα από εμάς που του καίγεται η περιουσία του και κινδυνεύει η σωματική του ακεραιότητα.

  4. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, και ο φανατισμός κερδίζει έδαφος σε όλους τους χώρους.

    Αυτό μόνο έχω να πω. Κατά τα άλλα — θλίψη…

  5. @Χασοδίκης:
    Συμφωνώ απόλυτα – και φοβάμαι ότι ζούμε από τα δύο κακά το χειρότερο!

    @Γεράσιμος:
    Οι εκλεγμένοι (και μόνο) δεν μπορούν να αποκλειστούν, συμφωνώ. Αλλά παίζουν και τα κανάλια πολύ ύπουλα παιχνίδια ακροαματικότητας: δεν καλούν ας πούμε σε αντιπαράθεση έναν εκπρόσωπο της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ απέναντι από το ΛΑΟΣ, προτιμούν του ΣΥΡΙΖΑ για να είναι σίγουρα ότι θα έχει τζερτζελέ. Και φταίνε φυσικά και όσοι δέχονται να μπουν σε τέτοιου είδους διάλογο, νομιμοποιώντας έτσι πρόσωπα και καταστάσεις.
    Να πω όμως κάτι; Πιστεύω δλδ ότι υπάρχουν δεξιοί που δεν τους αρέσει να έχουμε πολλούς μετανάστες στην χώρα. Διαφωνώ κάθετα με την προσέγγιση, αλλά δεν περιμένω πως αυτοί οι άνθρωποι θα πήγαιναν ή επικροτούν τα μαχαιρώματα που γίνονται σε βάρος Πακιστανών κλπ. Πιστεύω δλδ ότι δεν είναι όλοι οι ψηφοφόροι του ΛΑΟΣ Χρυσαυγίτες, ότι δεν είναι όλοι υπέρ σκηνικών σαν αυτά που βιώσαμε το Σάββατο.
    Όπως αντίστοιχα ότι δεν είναι όλοι οι αριστεροί πρόθυμοι να ξεκινήσουν από το σπίτι τους με σκοπό να πάνε να χτυπηθούνε με τα ΜΑΤ. Είναι συμπεριφορές κοινωνικής παθογένειας αυτές, και ο απροκάλυπτος ενστερνισμός της βίας δυστυχώς συμβαίνει ανεξάρτητα από τυχόν «ιδεολογίες» νομιμοποίησης της βίας αυτής. Η βία είναι βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται και με όποια αφορμή κι αν φτιασιδώνεται. Υπάρχουν βέβαια κάποιοι που υποτίθεται πως έχουν αποστολή να αποτρέπουν τέτοια σκηνικά – ε, εκεί τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά….

    @Φίλος:
    Αν δούμε προσαγωγές πολιτικών στην υπόθεση της Siemens ή έστω του Ζαχόπουλου, τότε θα συμφωνήσω πως οι μηνύσεις σε αυτή την χώρα (δυνητικά) λειτουργούν. 🙂

    @cyrusgeo:
    Είναι πράγματι περισσότεροι όμως ή απλά πιο θορυβώδεις; Εμένα με τρώει αυτή η απορία.

  6. καλά, εσύ που πας και στο γήπεδο απορώ γιατί απορείς!

  7. Εκείνο το Σάββατο είχαμε αποφασίσει με τη Μ. να πάρουμε την κόρη και να πάμε για ψώνια στο κέντρο (γνωστό πολυκατάστημα πλησίον της Ομόνοιας).
    Ξέρεις, ρούχα για τη μικρή, ένα δώρο για ένα ξάδερφο, τέτοια. Να κάνουμε και καμιά βόλτα.
    Ανεβαίνοντας τη Συγγρού με το αυτοκίνητο βλέπω τη φωτεινή πινακίδα «ΠΟΡΕΙΑ-ΚΕΝΤΡΟ ΚΛΕΙΣΤΟ».
    -Ποιοί κάνουν πορεία Σαββατιάτικα;
    -Δεν ξέρω, δεν άκουσα κάτι.

    Αφήνουμε το αμάξι στο parking του Φιξ και συνεχίζουμε με μετρό.
    Φτάνοντας Ομόνοια, βλέπουμε τη Σταδίου κλειστή από το ύψος της Αιόλου.
    Στο κατάστημα μέσα, ο κόσμος να ψωνίζει κανονικά. Κάτι πωλήτριες να λένε για κάτι «νεοναζί που κάνουν πορεία». Ρωτάω μήπως ξέρουν κάτι περισσότερο, δεν έχουν ιδέα.
    Σε 2 ώρες γυρνάμε στο parking και παίρνουμε το αμάξι.
    Και εκεί, στο ραδιόφωνο, μαθαίνουμε για τις συμπλοκές.
    Σου μιλάω, σοκαρίστηκα. Όχι για το γεγονός ότι πλακώθηκαν αντιεξουσιαστές και αριστεριστές με χρυσαυγίτες, με τα ΜΑΤ να κάνουν σεγκόντο στους δεύτερους. Αυτά είναι «χθεσινά νέα».
    Σοκαρίστηκα για το γεγονός ότι ο κόσμος εκείνη τη στιγμή δούλευε, ψώνιζε, χαζομάρευε, βόλταρε, και 2 στενά πιο πάνω γινόταν του χαμού. Λες και ήταν σε άλλη χώρα τα οδοφράγματα.
    Παλιά (όχι πολύ παλιά), γινόταν μία διαδήλωση, ακόμα και ειρηνική, και έβλεπες τον κόσμο να ρωτάει, να ανησυχεί, να συμφωνεί, να διαφωνεί, να «συμμετέχει» με τον τρόπο του.
    Τώρα έχουμε πάθει ανοσία στις διαμαρτυρίες.

  8. @Κροτ:
    Γιατί ούτε στο γήπεδο πάω να σφαχτώ, ούτε η διαδήλωση (μια καθαρά πολιτική πράξη) περιμένω να γίνεται με όρους γηπεδικούς.
    Ε, και δεν πάω γήπεδο και τόσο συχνά. 🙂

    @Αντώνης_Χ:
    Πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις…
    Οι διαδηλώσεις έχουν γίνει σαν την βροχή, περιμένουμε να περάσουν.
    Οι Χρυσαυγίτες υπερασπίζονται το δικαίωμά τους στην ελεύθερη έκφραση, κουβαλώντας μαχαίρια μαζί, για να υπενθυμίσουν πόσο ελεύθερος να εκφραστεί είναι όποιος τους αντιμετωπίσει.
    Οι αντιεξουσιαστές (άλλος όρος κι αυτός) αποφασίζουν να αντισταθούν σε μια διαδήλωση εξαιτίας των παράνομων πράξεων που προτείνουν αυτοί που κάνουν την διαδήλωση. Η αντίσταση που επιλέγεται είναι με ξεκάθαρα επίσης παράνομες πράξεις.
    Οι Μονάδες Αποκατάστασης της Τάξης, γνωστές και ως ΜΑΤ, ενώνουν τις δυνάμεις τους με μαχαιροβγάλτες και παρακρατικούς, λες και είμαστε στα χρόνια του Εμφυλίου.
    Και, τέλος, τα τηλεοπτικά κανάλια δίνουν σε όλη αυτή την αηδία χρόνο για να διατυπωθούν απόψεις του κώλου και δικαιολογίες νηπιαγωγείου: «Αυτοί άρχισαν πρώτοι».
    Είναι να απορείς για την ανοσία στις διαμαρτυρίες; Εδώ και πολύ καιρό, από τότε που έχει ξεσπάσει όλη αυτή η ομορφιά με τις κάμερες, προσπαθούν να μας πείσουν ότι το να διαδηλώνεις είναι από μόνο του μισό βήμα πριν την παράνομη πράξη.
    Γάμησέ τα αδελφέ, γάμησέ τα.

  9. Μαζί σου!
    Γιατί και οι πολιτικοί χρειάζεται να μηνυθουν από την στιγμή που διαχειρίζονται κακώς τα χρηματά μας.
    Αλλά εδω βλέπεις και εμάς που παρόλο που φτάνουν στα αυτιά μας και στα μάτια μας τα σκανδαλα και οι αποτυχίες τους εμείς συνεχίζουμε να τους στηρίζουμε με την ψήφο μας!

  10. @Φίλος:
    Ζούμε περικυκλωμένοι από ένα σύστημα που έχει γίνει πια τόσο θλιβερό και αλληλοσπαρασόμενο ώστε μια πτώση στο κενό ενός Γενικού Γραμματέα οδηγεί σε κλυδωνισμό όλων των εξουσιών της χώρας…
    Σοβαρά τώρα: Έστω ότι η τύχη τα έφερε έτσι που έχουμε την άδεια λειτουργίας για ένα περίπτερο. Θα εμπιστευόμασταν ποτέ την λειτοτργία του σε έναν από αυτούς τους ανθρώπους; Είτε αυτούς που μας κυβερνούν είτε αυτούς που μας ενημερώνουν. Η απάντηση είναι προφανής φοβάμαι…

  11. Προφανέστατη…. Ούτε για φωτοτυπίες!!!
    😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: