• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Φεβρουαρίου 2008
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.   Μαρ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    2526272829  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Γλωσσόφιλα

Κάθε πρωί εργάσιμης το μετρό είναι γεμάτο στραβωμένες φάτσες. Ακόμα και τις Παρασκευές, βουβοί και νυσταγμένοι, ανεχόμαστε ως οσιομάρτυρες το στριμωξίδι. Με την freepress στο χέρι ή το mp3 στα αυτιά, περιμένουμε υπομονετικά να ακούσουμε την αναγγελία της στάσης μας (ευτυχώς που η καλή κυρία από τα μεγάφωνα μας λέει πού είμαστε γιατί όλοι θα κατεβαίναμε με κανα δυο στάσεις καθυστέρηση!).

Πριν λίγες μέρες όμως, η ανατροπή. Στη μέση του βαγονιού μια ιδιωτική φούσκα ενεργειακού πεδίου, από το υλικό που γίνονται τα όνειρα (και που θα θέλανε να γίνονται οι διαφημίσεις). Όρθιο μέσα της ένα ζευγάρι. Πιο φωτεινοί, πιο λαμπεροί από τους υπόλοιπους επιβάτες – κομπάρσοι της ταινίας του έρωτά τους όλοι μας. Να μην ξεκολλάνε τα μάτια τους ο ένας από τον άλλο, να μην σταματάνε τα χαμόγελα.

Και μετά αρχίσανε τα γλωσσόφιλα. Τα οποία δεν σταματάγανε.

Ήταν ένα τρομερά αστείο σκηνικό, οι δυο τους, ερωτευμένοι και αγέρωχα αδιάφοροι, σταματούσαν μισό βήμα πριν αρχίσουν οι κινήσεις τους να θυμίζουν υλικό τσόντας. Οι υπόλοιποι επιβάτες παραμέναν αγουροξυπνημένοι και προσπαθούσαν να αποφύγουν eye contact με το ζεύγος. Εκδηλωτικοί και θορυβώδεις, τα σιρόπια τους κυλούσαν παντού κι άφηναν απρόσμενους λεκέδες στο πρωινό μας. Θυμήθηκα χαμογελώντας μια (ήδη μακρινή) εποχή, που σ’ εμάς είχαν κάνει παρατηρήσεις- σε κρεπερί και σε τρόλλεϊ ήτανε.

Μια ακόμα μικρή διαολιά ενάντια στη ρουτίνα. Μα πώς το καταφέρνει αυτή η ιδιοφυία που λέγεται έρωτας; Αυτά τα δυο παιδιά που είναι πάνω στα μέλια τους, σήμερα όλο και κάτι θα έχουν να κάνουν, μέρα που είναι and all. Τους εύχομαι να περάσουν καλά και να περνάνε στο μέλλον ακόμα καλύτερα. Και να νοσταλγούν χωρίς να τους λείπει η αρχή της σχέσης τους.

Είναι στ’ αλήθεια μαγική αυτή η αρχική φάση της σχέσης, όταν ο ενθουσιασμός σε κάνει να μην θες να αφήσεις τον άλλον από τα χέρια σου (από την γλώσσα σου, από τα μπούτια σου, από ό,τιι ταιριάζει, συμπληρώστε ανάλογα). Τμήμα αναπόσπαστο του έρωτα άλλωστε η σωματική επαφή, γίνεται γλέντι αχαλίνωτο όταν συμπίπτει και με ψυχική επικοινωνία. Υπάρχουν πολλοί που όταν φύγει αυτό το πρώτο φούντωμα, αυτή η διαρκής έξαψη νομίζουν ότι τέλειωσε και το καλύτερο (αν όχι το μοναδικό) μέρος της ιστορίας μιας σχέσης.

Τα καρδιοχτύπια είναι συναρπαστικά, δεν τίθεται θέμα, αλλά η καθημερινότητα δίνει περισσότερες ευκαιρίες για να μπορέσεις να έρθεις σε βαθειά επαφή με τον άλλον. Αν ξεκινάμε σχέσεις σαν αντίδοτο στη μοναξιά της ζωής (χμ, μεγάλο «αν» αυτό, αλλά ας μην μπούμε σε αυτή την συζήτηση) τότε η κατάργηση του αισθήματος της μοναξιάς οδηγεί σε μοιρασμένες ζωές, κι όχι μόνο στις στιγμές που κυριαρχεί ο αγιο-βαλεντίνικος έρως, αλλά και σε κάθε άλλη, σε κάθε χαρά και λύπη.

Ίσως μάλιστα επειδή όλοι οι άνθρωποι είμαστε ατελείς, ίσως λέω, να γίνεται πιο δύσκολο να αγαπήσεις κάποιον καθώς περνά ο καιρός, αφού γνωρίζεις όλο και περισσότερες ατέλειές του. Κι ίσως για αυτό η φθορά κάθε σχέσης έχει και τρελό ξενέρωμα στα υλικά της συνταγής. Η γκάφα που συνήθως επαναλαμβάνεται είναι η έλλειψη προσπάθειας. Οι ανθρώπινες σχέσεις θέλουν διαρκή δουλειά, διαρκή ενέργεια.

Από την άλλη όμως, μόνο γνωρίζοντας και αγκαλιάζοντας έναν άνθρωπο πλήρη μπορείς να πεις «ναι, είμαι ερωτευμένος». Με τις ατέλειες και τις τελειότητές της. Με τις μοιρασμένες σιωπές και τα ξελιγωτικά γέλια. Με βραδιές μπροστά στο τζάκι και πρωινά δίπλα στη θάλασσα. Με βλέμματα στοργής αλλά και φωνές θυμού. Όλα είμαστε εμείς, θα ήταν άτιμο να αποκηρύξουμε κάποιο κομμάτι μας, ακόμα και αν δεν μας αρέσει. Άλλωστε, η αποδοχή του (από το έτερον ήμισυ) είναι και ένα κίνητρο να το βελτιώσουμε.

Κάπως έτσι λοιπόν, με την εικόνα ενός γιορταστικού γλωσσόφιλου, έρχομαι να ευχηθώ σε όλους – κι ας λέμε ότι δεν αποδεχόμαστε την σημερινή «γιορτή»! Γιατί ο έρωτας μάτια μου δεν είναι σοκολατάκια σε σχήμα καρδιάς και ροζ ευχητήριες κάρτες. Είναι κάτι που δεν ορίζεται, δεν περιορίζεται, δεν μπαίνει σε προδιαγραφές και χρονοδιάγραμμα. Είναι ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται, είναι θεός που συνεπαίρνει, είναι στιγμές ζωής που αθροίζονται και είναι περιπέτειες που περιμένουν πίσω ακριβώς από την γωνία. Δεν θα του γλυτώσει κανένας!

Χρόνια Πολλά! 🙂

Advertisements

21 Σχόλια

  1. :)))
    ( τα tags με κούφαναν Αναμνήσεις, Γυναίκες, Κοινωνία, Προσωπικά )
    lol

  2. χα χα χα – δεν ήξερα από πού να το πρωτο-πιάσω! 🙂

  3. Είναι δυνατόν να μην αφήσω σχόλιο σε ποστ με τέτοιο τίτλο;
    Σλουρπ 😉

  4. Και όπως είπε κι ο Απόστολος, ένα βράδυ στην Κόρινθο, μετά από τρελή κρασοκατάνυξη συνεπεία χυλόπιτας:

    Εάν τις γλώσσες των ανθρώπων φιλώ, αγάπη δε μη έχω…… είμαι ΓΤΠ-Κ.

    Χρόνια Πολλά- τί μου πήρες;

  5. άλλωστε, όπως μας έχεις ήδη ενημερώσει, ο Βαλεντίνος -δλδ ο έρωτας- μπορεί να γιορταστεί παντού! Ακόμα και σε καφενείο, όπου οι παππούδες παίζουν πρέφα!

  6. παρακαλω εν ασοκολατακι και προς τα δω!

    καλησπερα

  7. να μου επιτρέψεις να συμπληρώσω ότι δεν αρκούν μόνο τα γλωσσόφιλα, χρειάζεται να είναι και ρουφηχτά από πάνω και με πολλά σάλια, η γλώσσα να περιπλανείται μεταξύ εσωτερικών μαλακών παριών και ουρανίσκου, να λικνίζεται αισθησιακά μεταξύ δεξιού γομφίου και τραπεζίτη, να χαδεύει τρυφερά το σφράγισμα, να καταδύεται αποφασιστικά μέχρι τις αμυγδαλές, και για πιο μακριές γλώσσες και περισότερο κωλοπετσωμένες, η κατάδιση μέχρι τον οισοφάγο και ενδεχομένως και το θυρεοειδή είναι απόδειξη βαθύτατης αγάπης…
    δεν θέλω να πω άλλα πράγματα για τη γλώσσα, τα ταλέντα της άλλωστε είναι αμέτρητα…

    καλό σαλιωμένο Βαλεντίνο εύχομαι 🙂

  8. Αυτόν τον έρωτα μάλιστα… Να τον γιορτάσουμε μαζί με την αγάπη που τον συμπληρώνει με τον καιρό…. Χρόνια μας πολλά λοιπόν…

  9. έτσι είναι μπαμπάκη..Μακάρι να μην μετανιώσουν ποτέ για τις επιλογές τους 😉

  10. ‘Θυμήθηκα χαμογελώντας μια (ήδη μακρινή) εποχή…’: μη μας παίρνει από κάτω, Θρασύβουλεεε… άκου ‘ήδη μακρινή’!

  11. @Alepou:
    Και φασαρία κάνανε πάντως τα παιδιά. Και πολύ καλά κάνανε δλδ… 🙂

    @Αντώνης_Χ:
    Σου πήρα μια χυλόπιτα. Το ίδιο δώρο που μου πήρες κι εσύ φαντάζομαι. 😆

    @Κροτ:
    Δεν κάτσαμε μαζί με τους παπούδες πάντως. Επειδή δεν είχα μάθει ακόμα πρέφα, γιαυτό.

    @lifewhispers:
    Με φουντούκι ή με λικεράκι; Την καλημέρα μου!

    @Τζων Μπόης:
    Έλα και μας φούντωσες πρωί – πρωί με τις (άψογες) ΩΡΛ λεπτομέρειες! 😉

  12. @fevis:
    Amen!

    @Δηιάνειρα:
    Πολύ σωστά. Και μακάρι να βρίσκουν την δύναμη να διορθώνουν τα στραβά που τους πετά στα μούτρα η καθημερινότητα. Μόνο έτσι δεν θα μετανιώσουν τελικά για τις επιλογές τους.

    @Γεράσιμος:
    Έλα, έλα, κρύβε λόγια! 😉

  13. καποτε το καναμε συνεχεια.Οπου βρισκομασταν και στεκομασταν και πριν το γαμο και μετα……τωρα (μετα παιδι εποχη ) ντρεπομαι πολυ……η μητροτητα?, τα γεραματα ?…….δεν ξερω ;-))))

  14. @Αύρα:
    Αμ, τα ασανσέρ; Θυμάσαι τι γινόταν μόλις κλείνανε οι πόρτες; 🙂

  15. Τώρα κατάλαβα γιατί δεν μπαίνεις στο Facebook! Σου αρέσουν οι …κλειστοί χώροι! 🙂

  16. ΧΑΧΑΧΑ τα ανσασερ , τα παγκακια, το συμπαν ολον να μας εβλεπε δεν μας ενοιαζε…!!!

  17. Ειστε αραγε μια αρσενικη ντεμπιταντ της σωματικοτητας, που επιχειρειτε να διαδωσετε παρακμιακα αισθηματα και ερεβωδεις συμπεριφορες στον αστικο ιστο της πολης ή ενας τσαλακωμενος νοσταλγος του εκπεσμενου εκτοπλασματος της ρομαντικοτητας των twentysomething, αγαπητε μπαμπακη (μουμπλε-μουμπλε,δεν εχω καταληξει ακομα;-)

  18. Αυτό το υπέροχο ζευγαράκι θα λειτουργεί έτσι μέσα στο μετρό μέχρι μια ξυνισμένη non-fucked-since-World-War-II τύπισσα να τους ξενερώσει…όχι για πολύ βεβαια…
    Σε αντίστοιχο σκηνικό η γράφουσα απάντησε στο σιγοψυθιριστό «δεν ντρέπεστε» με το «τρέχει τίποτα, μανταμίτσα;;;»
    Και μετά σιωπή.

    καλή εβδομάδα!

  19. @Κωστής Γ:
    Κλειστοί και ιδιωτικοί κατά προτίμηση!

    @Αύρα:
    Αχόρταγοι! (κι εμείς το ίδιο)

    @greekgaylolita:
    Δεν μπορεί να είμαι και τα δύο; 😉

    @gremiii:
    Εναλλακτικά, δοκίμασε το εξής:
    – Δεν ντρέπεστε;
    – Όχι.
    Keep it simple, που λένε και οι σύμμαχοι…

  20. Να μη σου χαλασω χατηρι λοιπον!
    Σε χριζω😉

  21. @greekgaylolita:
    Από δω και μπρος λοιπόν περιμένω να αναφέρομαι στα λινκ ως «Σερ Μπαμπάκης». 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: