Καθημερινότητα vs χρονιάρες μέρες

1591809.jpg  

Α. Καθημερινότητα

Με την καινούργια δουλειά περπατάω περίπου 700 μέτρα μέχρι το μετρό. Περνάω δίπλα από ένα parking. Πριν μερικές μέρες πέτυχα τον παρκαδόρο την ώρα που περνούσε από πάνω μας ένα ελικόπτερο (τηλεοπτικού σταθμού?): έκανε σαν σκανδαλιάρικο εντεκάχρονο  ότι το πυροβολούσε. Είδε ότι είχε αποκτήσει αυτόπτη μάρτυρα και με κοίταξε γελαστός. Μου είπε λοιπόν ότι από το πρωί έχει ρίξει δύο ελικόπτερα, τρία αεροπλάνα και δεκαεπτά μπεκάτσες. Με κάλεσε μάλιστα σε φαγητό («θα μαγειρέψω μόνο τις μπεκάτσες, τα άλλα τα ρίχνω για γούρι»). Συνέχισα γελώντας για την δουλειά μου κι έφτασα κεφάτος και ήρεμος. Από τότε κάθε πρωί τον ρωτάω τι έχει ρίξει κι έχουμε, είτε εκείνος είτε εγώ, το σχόλιο της ημέρας. «Συννεφιά σήμερα, δεν πετάει τίποτα της προκοπής» και τέτοια. Σήμερα τον ρώτησα αν έριξε χαρταετούς που είχαν ξεμείνει από χθες κι αυτός γελούσε σαν μικρό παιδί.

Και τελικά σκέφτομαι πως είναι παράξενο να έχω κάθε μέρα μια τέτοια συνάντηση δίπλα σε ένα ποταμό ατσαλιού με κοίτη από άσφαλτο. Μια τέτοια καθημερινότητα σε μια τέτοια πόλη. Σε κάνει να αισιοδοξείς για το μέλλον της ανθρωπότητας – σχεδόν.

Β. Χρονιάρες μέρες

Έκλεισα το τηλέφωνο με την φίλη που πήρε για ευχές. Της είχα εξομολογηθεί ότι έχουμε μόλις τελειώσει τον δεύτερο γύρο τσίπουρα (η κατρακύλα μας ξεκίνησε από την ζεστή λαγάνα, προχώρησε στην ταραμοσαλάτα και κατέληξε στα τσίπουρα). Μου είπε (απολύτως δικαιολογημένα) «Σιγά μην βγείτε εσείς για χαρταετό!» και πρόσθεσε (απολύτως διορατικά) «Έχετε βέβαια τους πιτσιρικάδες και θα σας τραβολογάνε πάνω στο βουνό, δεν την γλυτώνετε εύκολα».

Και, ω του λόγου το αληθές, μισή ώρα αργότερα, σκαρφαλωμένοι πάνω στα βράχια, μαζεμένοι πέντε – έξι πατεράδες να ξεμπλέκουμε ουρές και να ψάχνουμε για ζύγια. Εκτός από την δική μας παρέα, πετυχαίνουμε και δυο συμμαθητές του γιόκα μου, με τον ένα πατέρα να έχει ήδη παραδώσει πανεπιστημιακά μαθήματα στο σήκωμα του χαρταετού. Ο συγκεκριμένος αποδείχτηκε αργότερα ότι είχε βρει στο Internet site με σχετικές συμβουλές (εδώ είναι, κρατήστε το για του χρόνου). Οι υπόλοιποι λίγο ως πολύ κατάφεραν να πετάξουν και τους δικούς τους. Εγώ είχα μέγιστη αποτυχία, σβούρες έφερνε ο αετός μου και προσγειωνόταν σε ανυπεράσπιστα κεφάλια μαμάδων, αλλά κατέληξα ότι έφταιγε η έλλειψη ουράς και του χρόνου θα επανέλθω δριμύτερος. Συναντήσαμε κι άλλους φίλους με τα παιδιά τους, χωρίς να έχουμε δώσει ραντεβού και κάτι ο ευνοϊκός καιρός, κάτι τα τσίπουρα η ατμόσφαιρα θύμιζε ένα μεγάλο υπαίθριο πάρτυ. Και κάποια στιγμή μιλάγαμε οι πατεράδες, με τους σπάγκους στα χέρια, για το πόσο άσχετοι είμαστε κατά βάθος – αλλά δεν φταίμε εμείς! Όχι, οι δικοί μας πατεράδες φταίνε, που δεν μας αφήναν να πετάξουμε τους αετούς όταν ήμασταν μικροί. Επιβεβαιωμένο. Και καθώς το λέγαμε αυτό, ερχόντουσαν τα παιδιά μας να κρατήσουν τους αετούς και τα διώχναμε: «έλα πάλι σε λίγο, που θα είναι πιο ψηλά, θα μου τον ρίξεις κάτω τώρα» ή το ακόμα καλύτερο «δεν στο δίνω γιατί σηκώθηκε πολύ και θα σου φύγει από τα χέρια η καλούμπα» και ξανά μανά «οι πατεράδες μας δεν μας αφήναν να πιάσουμε τον σπάγκο στα χέρια μας». Η ζωή μας κύκλους κάνει και τελικά τους χαρταετούς τους πετάγαμε εμείς οι μαντράχαλοι, ενώ τα πιτσιρίκια είχαν αράξει όλα μαζί σε ένα βράχο και τρώγανε φιστίκια που είχε φέρει τρέχα γύρευε ποιος. Γυρίσαμε λοιπόν αναψοκοκκινισμένοι στο σπίτι, παίξαμε λίγη μπάλα στην αυλή και μετά ανεβήκαμε για να φάμε τα σαρακοστιανά. Οι τελευταίοι έφυγαν μετά τις 18:30 και περάσαμε υπέροχα.

Και τελικά σκέφτομαι πως είναι παράξενο να μην έχουμε πιο συχνά τέτοιες μέρες, με βόλτες στην ύπαιθρο και απολαυστικά χαζο-παιχνίδια, όπως είναι το πέταμα του αετού. Μια μέρα με τόση απόσταση από την καθημερινότητα αυτής της πόλης. Ένα γιορτινό τραπέζι με αγαπημένα, ξαναμμένα πρόσωπα γύρω. Σε κάνει να αισιοδοξείς για το μέλλον της ανθρωπότητας – σχεδόν.

Καλή Σαρακοστή! 🙂

Advertisements

29 Σχόλια

  1. Αν ήσουν κοριτσάκι, ο μπαμπάς σου δεν θα σκεφτόταν καν να σου χαλάσει το χατήρι και θα σου έδινε την καλούμπα και τώρα θα ήξερες να πετάξεις χαρταετό. Πάντως, δεν αποφεύγω τυχαία τους φίλους με τα παιδιά τα Κούλουμα. Τα παλιόπαιδα, μου παίρνουν τον αετό μου.

  2. Του χρόνου όμως θα αφήσεις ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ τον υιον να κρατήσει την καλούμπα!!!!!!
    😉

  3. Χα χα χα! Σα να βλέπω το γαμπρό μου κι εμένα να λέμε «σειρά μου τώρα» ενώ η μικρούλα απλά ξεκαρδιζότανε βλέποντας τον αετό να κάνει τούμπες. Κι είχαμε βάλει και μια ουρά συμπλήρωμα στην κανονική! 😀

  4. συμφωνώ με τον ΑΘήναιο, κι εμένα ο μπαμπάς μου άφηνε να κρατήσω τον αετό!!

    πήγες να πετάξεις αετό ΧΩΡΙΣ ουρά?!
    μα πόσο άσχετος είσαι πια!?

  5. Να πεις στον γιο σου να σε βγάλει και άλλη μέρα να πετάξεις χαρταετό και να παίξεις μπάλα!

  6. πέρνα να δεις μια ματιά στα…ΟΛΥΜΠΙΑΚΑ ΚΑΙ ΚΙΝΕΖΙΚΑ

  7. καλά… καλά… είστε ένας υπέροχος mpampakis εντελώς, χωρίς καθόλου σχεδόν… Και του χρόνου! 😉

  8. αυτα λεω και εγω …μερες για μπαμπαδες!!!!
    κατι απλο και τοσο ομορφο ωστε να ξεφευγουμε λιγο!

    καλη σαρακοστη μπαμπακη!!!!

  9. @Αθήναιος:
    Βρε συ, αν έχει σηκωθεί ο αετός μου έδινε κι εμένα. Έτσι όμως δεν μαθαίνεις ούτε πώς να τον σηκώνεις ούτε τι να αλλάζεις σε ουρές και ζύγια. Του χρόνου θα κατέβω μελετημένος, τέρμα η prima vista!
    «Πάντως, δεν αποφεύγω τυχαία τους φίλους με τα παιδιά τα Κούλουμα. Τα παλιόπαιδα, μου παίρνουν τον αετό μου.»
    Μιλάς για τα μικρά ή για τα μεγάλα παλιόπαιδα; 😉

    @An-Lu:
    Αν τον καταφέρω να αφήσει τα φυστίκια…

    @Ρενάτα:
    Είματε πολλοί τελικά! 🙂

    @Κροτ:
    Ξαναλέω, *αφού* τον έχει σηκώσει δεν έχει και μεγάλη διδακτική αξία. Δοκίμασε να πετάξεις μόνη σου και το ξανασυζητάμε.
    «μα πόσο άσχετος είσαι πια!?»
    Ουυυυυ, πολύ! 🙂

    @Σοφία:
    ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ – έτσι έγινε, κι έτσι θα ξαναγίνει! (είναι γραφτό προφανώς…)

  10. @απ’αλλού:
    Θα περάσω.

    @aaduck:
    Ευχαριστώ πολύ – χωρίς καθόλου σχεδόν. Και του χρόνου! 🙂

    @Αύρα:
    Επίσης, επίσης, να τα χαιρόμαστε.

  11. ωραία πράγματα!!
    αντε και του χρόνου φίλε μου

  12. Τελικα ήταν μια μέρα για τους μπαμπάδες και τις μαμάδες-τα μικρά ήταν μόνο η αφορμή να ξεχυθείτε στα βουνά χεεχεχε 😀
    ζήλεψα πάντως..έχω να πετάξω χαρταετό πάνω απο δεκαετία.
    Αντε και του χρόνου να περάσετε τόσο όμορφα και καλή σαρακοστή!

  13. είστε αισιόδοξος λοιπόν….
    έστω και «σχεδόν»

    any advice ?

  14. Αυτά σκεφτόμουν κι εγώ το τριήμερο. Πόσο εύκολα μπορείς να βγεις από τον κλοιό μίας άσχημης και καθηλωτικής πόλης και να νιώθεις ευτυχισμένος με μικρά -αλλά τόσο μεγάλα- πράγματα.

    Πάντως χαρταετό δεν πέταξα. Ποια ουρά και καλούμπα, εδώ δεν έχω ιδέα ούτε πώς να τον κάνω να πετάξει λέμε! Πάντα λάτρευα όμως, όταν ήμουν μικρή, που ο μπαμπάς μου τον κρατούσε κι έβαζα το αυτί μου στο σκοινί και άκουγα τον αέρα. Αυτό μου λείπει από την καθάρά Δευτέρα πιο πολύ…

  15. Φέτος οι καταστάσεις δεν μας επέτρεψαν να -προσπαθήσουμε να- πετάξουμε αετό.
    Του χρόνου θα δούμε κι εμείς τα ζόρια (αρχίζω από τώρα να μελετάω γιατί ποιος να με μάθει… ο μπαμπάς μου μόνο κριτική για τα ζύγια των άλλων έκανε, αετό δεν πέταγε…).

    Και του χρόνου πιο εύκολα μπαμπάκη!

  16. Πραγματικά υπέροχος μπαμπάς..Και του χρόνου σας εύχομαι.

  17. Ωραίες οι χρονιάρες μέρες, αλλά και η καθημερινότητα που περιγράφετε παραπάνω, πολύ ποιητικά περνάει… 🙂
    Καλό αητό του χρόνου!

  18. Α-χα! Εμάς (τρεις τσούπρες ζωή να χουμε) μας έβαζε να πετάξουμε τον αετό μόνες μας, με τη δικαιολογία ότι είχε ήδη πιει πολύ! Και τρέχα κάτω το λοφάκι να απογειωθεί ο αετός, και δένε ζύγια και ουρές, ξεκαρδιζόταν κάθε φορά με αυτά που μηχανευόμασταν για να σηκωθεί! Μετά έπεφτε καυγάς για το ποια θα τον κρατήσει αλλά πάντα κέρδιζα ως μεγαλύτερη – εκτός κι αν είχα πια βαρεθεί χεχε.

    Η εικόνα της καθημερινής μου έφερε τεράαααστιο χαμόγελο…

    Τα φιλιά μου, και πέρνα μια βόλτα που σε περιμένει πρόσκληση!

  19. μπαμπάκι με χτύπησες στο φιλότιμο!

  20. «Πάντα ανοιχτά , πάντ ‘άγρυπνα, τα μάτια της ψυχής μου» (Δ.Σολωμός)
    ————————
    Είσαι τυχερός ή μάλλον προνομιούχος , που στην εποχή της ευτέλειας και της ασχήμιας (ιδίως της μεγάλης πόλης) , κράτησες «ανοιχτά τα μάτια σου» και βρήκες κάτι όμορφο στην πρωινή πορεία για την δουλειά . Γεμίζεις μπαταρίες .

  21. Αν και η Κ. Δευτέρα μου ήταν χάλια… μια αισιόδοξη σκέψη πέρασε απ το μυαλό! Μήπως την ερχόμενη Δευτέρα να πάρω άδεια και να πάω για αετό?
    why not?

  22. @Γιωρίκας:
    Να είσαι καλά φίλε μου, και σε σένα ό,τι καλύτερο!

    @kleine wolke:
    Ευχαριστούμε! 🙂
    (Η αλήθεια είναι ότι από τα καλύτερα του να είσαι γονιός είναι η χρήση του βλασταριού σου ως δικαιολογία. Για οτιδήποτε…)

    @Κ.Κ.Μοίρης:
    «any advice ?»
    Μόνο σε θέματα κρασιού. Τώρα, αν το ένα (το κρασί) είναι άσχετο με το άλλο (την σχεδόν αισιοδοξία) το αφήνω σε σας να το συμπεράνετε…

    @industrial daisies:
    Να μια καλή ιδέα για να κάνω του χρόνου! 🙂
    Φιλιά!

    @elie:
    Ευχαριστώ, ευχαριστώ. Έχει να πέσει πολύ μελέτη του χρόνου λέμε!

  23. @ritsmas:
    Ευχαριστώ πολύ Ρίτσα μου, και σε σας ό,τι καλύτερο! Ειδικά φέτος. Ή μάλλον, από φέτος και για πολλά – πολλά χρόνια.

    @scalidi:
    Είναι θέμα οπτικής γωνίας τελικά. Αφορμές για μαγεία υπάρχουν παντού γύρω μας.

    @Idάκι:
    Έτσι πρέπει, με τα σκασμένα τα δευτερόγεννα και τριτόγεννα. Δεν φτάνει που τα αφήνουμε να διαβιούν στο σπίτι ΜΑΣ (που ως γνήσια πρωτότοκα μας ανήκει μαζί με τους τίτλους ευγενείας του δουκάτου φυσικά), θέλουν και καλούμπα; Ε, το θράσος τους δεν έχει όρια…
    (Τι παιχνίδι είναι αυτό καλέ? Κι άλλα θανάσιμα αμαρτήματα?)

    @Τσαπερδόνα:
    Εκεί σημάδευα!

    @silia:
    Σ΄ευχαριστώ πολύ, είναι από τα πιο κολακευτικά σχόλια που μου έχουν κάνει. Κι υπάρχει ανάγκη πάντα για γέμισμα στις μπαταρίες, έτσι;

  24. @Επιρρεπής:
    Αυτό ακούγεται από πολύ καλό έως αμαρτωλά σαγηνευτικό.
    Θα παίξει όμως και λαγάνα; 😉

  25. Σκεφτόμουν σοβαρά να φτιάξω ένα σύλλογο, αλλά θα είναι βαρετός αν δεν έχουμε κανέναν να καταδυναστεύουμε!!

    Το καλύτερο που θυμάμαι είναι οι βίζες που είχα βγάλει στις αδελφές μου για το δωμάτιό ΜΟΥ. Για κάποιο λόγο το ήταν το στέκι τους – μάλλον για να μου τη σπάνε – κ δεν έβρισκα ησυχία να διαβάσω. Έπρεπε να ανανεώνουν τη βίζα κάθε βδομάδα, και αν δεν ήταν τύπος και υπογραμμός κατά τη διάρκειά της, δεν σφράγιζα την καινούρια ημερομηνία. Το τέλειο δε, δεν τολμούσαν ούτε να μπουν χωρίς σφραγίδα ούτε να διαμαρτυρηθούν στις ανώτερες αρχές, διότι δεν κάρφωνα τις αταξίες στους γονείς, αλλά τους λαθρομετανάστες. Δύο υπέροχα χρόνια….

    (είναι η ορθόδοξη λίστα – κάτι λέει που όλα έχουν σχέση με το σεξ ε;;;)

  26. Πολύ όμορφη η καθημερινή σας συνάντηση με τον παρκαδόρο. Δεν είναι κι εύκολο να χαμογελάει κανείς κάθε μέρα, με κάτι ή εξ’ αιτίας κάποιου.

  27. Γλυκύτατο κείμενο. Ευχαριστώ για το όμορφο ξεκίνημα Κυριακής, που μου προσφέρατε.

  28. xaxaxa se fantazomai! eikona sas exw kanei idi!

  29. @Idάκι:
    Διόδια; Είσαι αδίστακτη. Είσαι το είδωλό μου. Με εμπνέεις, με συναρπάζεις, με μεθάς! LOL 😆

    @madame de la luna:
    Πράγματι η καθημερινότητα δεν μας βοηθά να είμαστε χαμογελαστοί. Το μόνο που χρειάζεται όμως είναι να συνειδητοποιήσουμε πόσο καλά είμαστε, έστω και μέσα σε μια ανιαρή καθημερινότητα, και μετά να βρούμε παραθυράκια που καταργούν την ανία της.

    @Ava:
    Εγώ ευχαριστώ, για τα κοπλιμέντα.

    @Φάβα:
    Άλλο να στο λέω, άλλο να είσαι από μια μεριά να το βλέπεις, χε χε χε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: