Το πρόσωπό του

full_movieimage_12526.jpg

Τα φώτα ανάβουν , το κοινό αναδεύεται εκνευρισμένο από το μετέωρο φινάλε κι εσύ γυρίζεις να την κοιτάζεις. Είναι η δεύτερη φορά στη ζωή σου που έχεις δει αυτή την έκφραση και η πρώτη ήταν πάλι σε σινεμά και πάλι σε ταινία των Κοέν – τότε είχε μόλις τελειώσει η προβολή του Μπάρτον Φινκ. Δεν της άρεσε καθόλου, είναι το μόνο βέβαιο. «Ευτυχώς που είμαι και λίγο χρήσιμος στο σπίτι, αλλιώς ποιος με έσωζε», σκέφτεσαι με χιούμορ. Γυρνάτε στο σπιτικό σας, εκείνη κουρασμένη από την ημέρα και αναστατωμένη από την βία της ταινίας και την ένταση των χωρίς διαλόγους πλάνων της, θα πάει για ύπνο. Εσύ θα πεις ότι θα δεις Αθλητική Κυριακή και θα αναρωτηθείς (για άλλη μια φορά)  τι είναι χειρότερο, να πάρει άλλο ένα πρωτάθλημα ο γαύρος ή να το πάρει ο Τζίγγερ και να νομίσει ότι κάνει καλή δουλειά. Σου έχει μείνει από το απόγευμα ένα ιδιαίτερο κέφι,  καθώς μέσα από αυτό το παιχνίδι που λέγεται blogging έφτασες να χαρείς, να ενθουσιαστείς στ’ αλήθεια, με τα νέα ενός ανθρώπου που δεν έχεις συναντήσει ποτέ ακόμη και χαζεύεις το ματς «θα στεναχωρήθηκε κι ο Old-boy ή είναι τόσο ψηλά που δεν τον πιάνει τίποτα» σκέφτεσαι και η νύχτα προχωρά και σκέφτεσαι τον Γ. να σου λέει ότι κουράστηκε να διαβάζει μόνο για επικαιρότητα στα blog και νιώθεις παραδόξως κι εσύ έτσι. Και μετά ενώ παίζει ακόμα η τηλεόραση έχεις σηκωθεί και κοιτάζεις τη νύχτα έξω και σκέφτεσαι χωρίς σκέψεις, ρουφώντας με τις αισθήσεις σου την στιγμή, με την γεύση σχεδόν, αυτό που είδες και το σκέφτεσαι ξανά και ξανά και λες μέσα σου σαν παιδί δέκα χρονών που πρέπει να καθησυχαστεί «Δεν είναι αληθινό, μόνο σινεμά είναι», κι αυτό το λες γιατί αν τελικά ο κόσμος μας είναι ένας μανιχαϊστικός κόσμος, με απόλυτη διάκριση καλού και κακού, τότε το καθένα από αυτά τα δυο ενδέχεται κάπου εκεί έξω να υπάρχει καθαρό, σαν χημικό στοιχείο που απομονώθηκε, ελεύθερο από προσμίξεις, και τελικά αυτό που μετρά είναι ότι εσύ χθες, έστω και σε ταινία, και με τρόπο σχεδόν ανεξάρτητο από την ταινία, τις απορίες, τα βραβεία, την σκληρότητα, τα νοήματα, τις ερμηνείες και τις κριτικές, αν λοιπόν ο κόσμος μας είναι ένας δίπολο μανιχαϊστικό, εσύ χθες είδες, είδες το πρόσωπό του, κι αυτό από μόνο του έκανε το βράδυ σου πολύ ξεχωριστό.

Είδες το πρόσωπο του Κακού.

no-country-for-old-men-0.jpg

Advertisements

30 Σχόλια

  1. Η τελευταία φωτό υποθέτω πως είναι από την ταινία, ναι; Δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να τη δω τότε. Δεν τα πάω καλά με τις τόσο αληθοφανείς προσωποποιήσεις του κακού…
    Καλή εβδομάδα 🙂

  2. Πήξαμε στην επικαιρότητα και χάσαμε στιγμές και αισθήσεις. Σάμπως δεν θα μπορέσω. Την επικαιρότητα την ζεις, την παλεύεις, την αλλάζεις, την αφήνεις να σε πάει, οτιδήποτε …αλλά δεν είναι για διάβασμα.

    Βαρέθηκα τα νέα, που είναι ίδια με τάσεις προς το χειρότερο από τότε που με θυμάμαι. Ανθρώπινες στιγμές θέλω να νιώθω και να «βλέπω» και δεν με νοιάζει αν είναι καλές ή κακές. Αρκεί να είναι «ζωντανές».

    Αλλιώς βγάλτε με από την πρίζα 😉

  3. Την ταινία δεν την έχω δει ακόμα, έχω ακούσει κι από άλλους όμως τέτοιες αντιδράσεις (μούδιασμα στο τέλος, μία απορία, ένα μεγάλο «και τώρα;»)…

    Εμένα οι Κοέν μου αρέσουν πολύ (το Φάργκο το έχω λατρέψει ως ταινία) και νομίζω ότι γενικώς καταπιάνονται με τέτοια θέματα βίαια, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Και σίγουρα προκαλούν σκέψεις σαν τις δικές σας (σου;)

    Τη συγκεκριμένη θα την έβλεπα και μόνο για χάρη του Χαβιέ Μπαρδέμ.

    Καλό απόγευμα 🙂

  4. Τς, τς, τς!!! Κι όλα φίλε μου γιατί κάποιος Ραντζίσκι πέταξε τρία γκολ στον Βάζελο… χα χα χα

    Ι.

  5. Το ΄λεγε κι ο Βαντιμ στο ανάλογο ποστ πως σ΄αφήνει μετέωρο χωρίς την αίσθηση της κάθαρσης στο τέλος. Το ΄χω στα υπόψη παρ’ όλα αυτά!

    Καλησπέρα! 🙂

  6. μπρρρρρ! τρομακτικό!

  7. Ακόμα λίγο αυτή η τελευταία πρόταση, και θα συναγωνιζόσουν τον James Joyce!
    ;-D

  8. ΟΚ, μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει ποιος ο λόγος της αφήγησης του ονείρου στο τέλος;

  9. πειράζει που δεν κατάλαβα?

  10. Καλημέρα σε όλες και όλους,

    @Μαρία:
    Το πλάνο είναι από τα πρώτα πέντε λεπτά. Μετά, όλο και χειροτερεύει. 😛

    @fog:
    Πέστα βρε Ειρήνη, πέστα! Έχουμε περικυκλωθεί από μια ατμόσφαιρα πανικού και δυσαρέσκειας, στην οποία ή πρέπει να ανήκεις ή πρέπει να βρεις τρόπο να την κλείσεις έξω από τα παράθυρά σου!

    @Δενδρογαλή:
    Κι εμένα οι Κοέν είναι από τους αγαπημένους μου, από την εποχή ακόμα που γυρίσανε «Το πέρασμα του Μίλλερ», οπότε είμαι σε θέση να γνωρίζω πόσο σκοτεινοί μπορούν να γίνουν αν θέλουν. Αλλά η βουτιά στα σκοτάδια δεν συνιστά και ακριβώς απολαυστική εμπειρία. 😉

    @ΙΚΔ:
    Έπρεπε λες εκεί που έβαλα το πρόσωπο του Μπαρδέμ ως πρόσωπο του Κακού, να είχα κοτσάρει τον Ραντζίσκι; LOL!

    @Ρενάτα:
    Είναι καλό, αλλά είναι δύσκολο. Καλημέρα κι από μένα.

  11. @Γιωρίκας:
    Άλλο πράμα σου λέω, τον κοιτάς και λες ξάνα και ξανά στον εαυτό σου ότι δεν υπάρχει. Μπρρρρρρ και ξανά μπρρρρρρρ….

    @Σοφία:
    Ακόμα λίγο ως προς τι; 😛

    @adamo:
    Αυτό μόνο ως συμβολικό μπορεί να ερμηνευθεί, ξέρεις ότι ο κόσμος γύρω μας πάει όλο και πιο κατά διαόλου, και μόνο οι παλιοί και οι αρχές τους αποτελούν φως μέσα στο σκοτάδι που βιώνουμε. Συντηρητικό, συμφωνώ, αλλά ταιριάζει με το κλίμα. Το πραγματικά ακατανόητο για μένα SPOILER είναι το ξεκρέμαστο αυτοκινητιστικό, ενώ λείπει μια πιο λεπτομερής απεικόνιση των Μεξικάνων που τελικά παίζουν σημαντικό ρόλο αφού «κλείνουν» την καταδίωξη /SPOILER Σου άρεσε συνολικά;

    @Επιρρεπής:
    Εμένα ή την ταινία; 😉
    Έτσι κι αλλιώς, δεν πειράζει φυσικά.

  12. πρέπει να παώ να την δω την ταινία.

    κατά τα άλλα, λέω να ακολουθήσω την γνώμη της Σοφίας και από δω και πέρα αντί για Βατόμουρο να σε φωνάζω James. ή καλύτερα, Τζίμη στο πιο ελληνικό του! 🙂

  13. Ti ωραία που ανταλλάσουμε επισκέψεις!! Σαν τον παλιό καλό καιρό 🙂
    Με έπεισες να τη δω για να περάσω κι εγώ ξάγρυπνο βράδυ;

  14. Και αυτή η κριτική με πείθει ΝΑ ΜΗΝ δω την ταινία!

  15. Αχ, μπαμπάκη, από την αντίστροφη κι εγώ το ίδιο έζησα. Ο φίλος μου το μίσησε… Εγώ λάτρεψα και αυτήν την ταινία των Κοέν.

    Κι όχι, νομίζω πως η ταινία δεν αποδείκνυε ότι υπάρχει το αμόλυντο καλό και το pure evil (που ευαγγελίζονται τόσες και τόσες άλλες). Το αντίθετο. Άσε που το αυτοκινητικό στο τέλος εγώ το θεώρησα την ύψιστη στιγμή της ταινίας.

    Μου έδωσες ιδέα Μπαμπάκη. Απέχω τώρα τελευταία (λόγω απίστευτου όγκου εργασίας και λόγω απέχθειας προς αυτήν την επικαιρότητα που μας κυκλώνει από παντού). Για δύο ταινίες θέλω να γράψω. Η μία θα είναι αυτή.

    Σε φιλώ

    Υ.Γ. Ο δικός μου πάντως, όταν πάμε σε καμία ταινία που δεν του αρέσει δεν παίρνει απλά ένα βλέμμα. Παίρνει ΤΟ βλέμμα του απόλυτου κακού! 😛

  16. γενικά το ποστ :red:

  17. «Ακόμη» και όχι «ποτέ». Σωστά 🙂
    Δεν ξέρω αν την επέλεξες τυχαία την φωτογραφία αλλά η σκηνή αυτή είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική.
    Ξαπλωμένος και σφιχταγκαλιασμένος με το θύμα του την ώρα που το πνίγει, κοπανάει τα πόδια σαν να κάνει σεξ.
    Και φυσικά το βλέμμα του.

  18. Γειά σου ρε μπαμπάκη…

  19. εγω, περα απο το προσωπο του κακου, περισσοτερο μου αρεσε η συγκλονιστικη για μενα εικονα ενος αποξενωμενου νεου κοσμου.
    ειρωνικο, περισσοτερο απο «θα πρεπε», χαμηλα πλανα χωρις περιττους ηχους και ερημια.
    τα 2 παιδια με το ποδηλατο ηταν η μονη «αισιοδοξη» εικονα, που και αυτη ειναι παροδικη.
    απιστευτη ταινια!
    και δεν εχει μεση λυση.
    ή τη λατρευεις ή σου ειναι αδιαφορη!

  20. Μμμμ…έχω βγάλει εισητήρια για απόψε! Μου εξάψατε την περιέργεια τώρα για το τι θα δω…όχι τίποτα άλλο, αν είναι βαριά κι ασήκωτη θα τ’ακούσω κι από πάνω για τις πρωτοβουλίες που παίρνω!!! Θα σας ενημερώσω για τις εντυπώσεις μου αύριο!!! Καλημέρα!

  21. Ως προς τον αριθμό λέξεων (στην περίπτωσή σου) ανάμεσα σε 2 τελείες…
    ;-D

  22. @Κροτ:
    Ω, ναι. Πρέπει.

    @Οίστρος:
    Let the good times roll! 🙂

    @Αν-Λου:
    Είσαι κοενική ή αντι-κοενική;

    @industrial daisies:
    Να δεις που θα βγούνε ξαδέλφια με την δική μου! LOL!
    Πάντως, με βλέπω να περνάνε δυο-τρία χρόνια για να διαλέξω εγώ την ταινία που θα πάμε να δούμε…

    @Επιρρεπής:
    ΟΚ, δες την ταινία τότε (εγώ ό,τι μπορούσα να κάνω το έκανα, χε χε χε) 🙂

  23. @old boy:
    ποτέ vs ακόμη: 🙂
    Μόνο τυχαία δεν ήταν η επιλογή. Σε όλη την σκηνή ο Μπαρδέμ φέρεται και φαίνεται σαν να έχει έναν οργασμό γαλαξιακών διαστάσεων. Προς μεγάλη απογοήτευση του συμμετέχοντος βοηθού σερίφη…
    Απίστευτος χαρακτήρας.

    @Βαγγέλακας:
    Αλό Εβαντζέλ! 🙂

    @Μούργος:
    Αυτή η ερημιά, μέσα κι έξω, αυτή η παρακμή και η μιζέρια της αμερικάνικης επαρχίας είναι τελικά όχι απλά το θέμα αλλά ο πρωταγωνιστής της ταινίας. Στην πραγματικότητα, όλοι οι ρόλοι είναι δεύτεροι μπροστά της.

    @goudaki:
    Αναμένω ανταπόκριση! 🙂

    @Σοφία:
    Πού να δεις ένα αφηγηματάκι που ετοιμάζω…

  24. Ρε παιδιά, την κοπέλα τη σκότωσε ή όχι στο τέλος?????? Μπορεί κάποιος να μου λύσει την απορία???
    Όσο για το αυτοκινητιστικό, νομίζω πως ο σερίφης ήταν αυτός που τον χτύπησε. Αφού στην προηγούμενη σκηνή τον έκραζε αυτός ο φίλος του πως έχει μείνει αδρανής, οπότε προσπάθησε έστω να τρομοκρατήσει το psycho για χάρη του νεκρόυ φίλου του…(εγώ πάλι ήμουν σίγουρη πως ο ήρωας θα ζούσε στο τέλος γιατί δεν είχε δείξει τη φάτσα του ως πτώμα ούτε και στο νεκροτομείο).

  25. Εμένα προσωπικά μου άρεσε η ταινία αν και είχε πολύ βία για τα γούστα μου. Το τέλος όντως σε αφήνει με μια απορία στο μάτι…

  26. @patsiouri:
    Την σκότωσε. Όταν βγήκε από το σπίτι της έλενξε τα πέλματά του εάν έχουν αίματα (θυμήσου σε προηγούμενη σκηνή πέταξε τις ματωμένες κάλτσες του).

  27. συμφωνω απολυτα μπαμπακη..
    ολοι, μα ολοι καρικατουρες ενος ξενου κοσμου.
    εκτος του ψυχαθενη με την απιστευτη λογικη του (μεσ’ την τρελλα του ηταν η πιο «ξεκαθαρη»)

  28. @patsiouri:
    Με κάλυψε ο Adamo. Αν και πιστεύω ότι επίτηδες αφήνουν μια αμφιβολία στον θεατή, λες και η συζήτηση που είχαν και η άρνησή της να διαλέξει πλευρά στο νόμισμα είναι πιο σημαντικά από το τελικό αποτέλεσμα (πώς αλλιώς να το περιγράψω παρά σαν αποτέλεσμα?)
    Με τον σερίφη δεν νομίζω ότι ισχύει, γιατί μας δείχνει και τον άλλο οδηγό να είναι τραυματίας στο κάθισμά του (πεσμένος μπροστά κ’ με την ζώνη να συγκρατεί το σώμα του). Δεν θα ταίριαζε κ’ στον χαρακτήρα του σερίφη νομίζω.
    BTW, μου άρεσε πολύ το ποστ σου για τους γάμους ομοφυλοφίλων κ’ η ανάλυση που κάνεις είναι ειλικρινής και πολύ πετυχημένη.

    @goudaki:
    Ναι, αν και νομίζω ότι και αυτό είναι μέσα στους στόχους της ταινίας.

    @adamo:
    Μερσί για την παρέμβαση!

    @Μούργος:
    Η κλινικότητα της λογικής του φαίνεται και πολύ καθαρά στην σκηνή (κοντά στο ξεκίνημα) που πιάνει κουβέντα με τον μαγαζάτορα κ’ καταλήγει να στρίβει το νόμισμα, επειδή «τόλμησε» να τον ρωτήσει αν βρέχει στα μέρη του. Ο τρόπος που κατευθύνει την κουβέντα είναι αδιανόητος.
    Σχεδόν εξωγήινος έμοιαζε.

  29. […] προσωποποίηση του Κακού (όπως πολύ ωραία περιέγραψε εδώ ο Μπαμπάκης), που απέδωσε ο Bardem με το εκπληκτικό, […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: