Ο Κουρουπέας λέει όχι στη ντόπα

Υπάρχουν πράγματα που όλοι (ή σχεδόν όλοι) ελπίζουμε να συμβούν αλλά κανείς δεν πιστεύει ότι θα γίνουν. Για παράδειγμα όλοι (ή σχεδόν όλοι) οι Παναθηναϊκοί θέλουν να φύγει ο Τζίγγερ, αλλά κανείς δεν πιστεύει ότι θα γίνει. Κάπως έτσι, μπορεί να ελπίζαμε ότι ο απόστρατος αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας Περίανδρος Κουρουπέας δεν θα επανέλθει μετά από την πρώτη και την δεύτερη επιστολή του, ειδικά μετά από την αποτυχία της έκθεσης «τέχνης» που επιχείρησε να στήσει, αλλά να που τελικά είναι ακόμα εδώ. Χτυπήστε ένα σφηνάκι αλκοόλ, κρατηθείτε από κάπου, και ξεκινήστε την ανάγνωση.

Εν Αθήναις, 9 Απριλίου 2008 μΧ

Προς τον εκδότη του ιστολογίου «Μπαμπάκης»

Αγαπητέ εκδότα,

Μετά από χρόνους και καιρούς, αν η χρήσις μίας ωσαύτως λαϊκής εκφράσεως είναι επιτρεπτή, απεφάσισον να επανακάμψω εις τας επιστολάς προς το ιστολόγιον που διατηρείτε, παρότι η πλέον πρόσφατος επιστολή μου (προς την οποία θα εκτιμούσα να προσθέτατε το βαρβαριστί ονομαζόμενον λινκ – υπόχρεος) δεν απέφερε τα αναμενόμενα, ήτοι στοιχειώδεις προσφορές υποψήφιων χώρων γκαλερί για την έκθεση τέχνης της Φρόσως (της κυράς μου). Όταν, με την παρέλευση ολίγων εβδομάδων, έγινε φανερή η παντελής έλλειψις προσφορών, η απογοήτευσης της Φρόσως (της κυράς μου) ήταν ευμεγέθης, πελώρια ωσάν πριαπική στύση άβγαλτου βοηθού φωτογράφου εις τα καλλιστεία καλλονών, των βαρβαριστί ονομαζόμενων πλέϊ μέϊτς.

Κατόπιν τούτου η Φρόσω (η κυρά μου), προκειμένου να ξεχάσει την επονείδειστον απόφαση αποχής των αναγνωστών σας, απεφάσισε να φάει ολίγα γλυκά δια να συνέλθει. Δυστυχώς όμως, η Φρόσω (η κυρά μου), παρασυρμένη από την οδύνη της αδικίας προς το πρόσωπό της, και ενδεχομένως προς το σώμα της, το ταλέντο της και το χτένισμά της, απεφάσισε να καταβροχθίσει ούτε λίγο ούτε πολύ 8 (ολογράφως οκτώ) τούρτες κατά την επίσκεψη εις παρακείμενον ζαχαροπλαστείον. Εικάζω δε ότι αποπεράτωσε οκτώ και όχι εννέα διότι το κατάστημα ον επισκεφτήκαμεν με σκοπό να βάλουμε μια στάλα ζάχαρη στα δόντια μας είχε ακριβώς οκτώ τούρτες διαθέσιμες άμα τη αφίξει μας.

Τούτων δοθέντων και καίτοι είμεθα σώφρονες και οικονομολόγοι(οι παλαιοί μου συνάδελφοι τσιγκούνη με ανέβαζαν, τσιγκούνη με κατέβαζαν, προς μεγάλη τέρψιν και ροήν χαχανητών όλου του τμήματος πλην εμού του ιδίου βεβαίως) ευρεθήκαμε εις δυσμενή θέση να μην έχουμε να πληρώσομε το σύνολο της ηρωικής τουρτοφαγίας. Αποπειραθέντες να εξηγήσωμεν την κατάσταση εις τον αγροίκον, όπως αποδείχτηκε υστερότερα, ζαχαροπλάστη, και προκειμένου να αιτηθώμεν ολίγας ημέρας δικαίου βερεσέ, απετύχαμεν παταγωδώς. Αφού μας υπέδειξε ότι η Φρόσω (η κυρά μου) ήταν έτει στάζουσα σαντιγές, σοκολάτες και καραμελωμένα αμύγδαλα καθώς και λερώνουσα ανεπιδιορθώτως την κεντρικήν είσοδον του θλιβερού καταστήματός του, προχώρησε στην επισήμανση ότι η καταβρόχθιση 8 (ολογράφως οκτώ) τουρτών τρομοκράτησε τους πελάτες και τους οδήγησε εις άτακτον φυγήν. «Και διατί παρακαλώ ευθυνόμαστε εμείς για την περίθαλψη ριψασπίδων πελατών εις το κατάστημά σας;» ρώτησον αυτόν, για να λάβω την απάντηση «Ποιοι ριψασπίδες χριστιανέ μου, φοβήθηκαν ότι θα τους φάει και αυτούς η όρκα σου» απάντησε ο χυδαίος, δεικνύων και με ανάλογη χειρονομία ως εν λόγω όρκα την Φρόσω (την κυρά μου).

Βαθύτατα προσβεβλημένη η Φρόσω (η κυρά μου, ως προείπα) είπε «Περίανδρε, δεν πιστεύω να τον αφήσεις να μου μιλάει έτσι!», προτροπή εις την οποία αντέδρασον και είπα «Κύριε, δεν σας επιτρέπω να ομιλείτε έτσι» για να λάβω υποτιμητική απάντηση «Και πώς να σας μιλάω βρε μπαγλαμά, ήρθατε, φάγατε το μισό ζαχαροπλαστείο, διώξατε το άλλο μισό και τώρα δεν έχετε και να πληρώσετε, αλήτες, ε αλήτες», ε, έχει και η υπομονή τα όριά της, ενώ είναι γεγονός ότι εις κάθε τυχαίο ζαχαροπλαστείο αφθονούν τα πολεμοφόδια, οπότε άδραξον τυχαία παρακείμενον δίσκον με τουλούμπες και εκτόξευσον αυτόν προς τον εκνευριστικόν ζαχαροπλάστη. ο δίσκος επέτυχε τον στόχον αυτού, οι δε τουλούμπες αποδείχθηκαν πολυάριθμαι καθώς εσκορπίσθησαν εις τον χώρον του ζαχαροπλαστείου και κυλούσαν ως βαρελάκια λόγου του σωληνοειδούς τους σχήματος όπως καταλαβαίνεται. Δυστυχώς ο ιδιοκτήτης του χώρου, αντί να λάβει πίσω την προσβολή, έλαβε παρακείμενο ταψί με τσουρέκια και μου το εφόρεσε καπέλο, κατά τα κοινώς λεγόμενα. Η φασαρία προκάλεσε τον ερχομό πλήθους συγγενών του μανιασμένου μου αντιπάλου από το πίσω μέρος του μαγαζιού, οι οποίοι συμμετείχαν ενθουσιωδώς στον ξυλοδαρμό και την απομάκρυνσή μου από τον χώρο, παρά την ηρωική αντίσταση την οποία επέδειξον, γεγονότα τα οποία ενδέχεται να είχαν αποφευχθεί ολοσχερώς αν και εφόσον η Φρόσω (η κυρά μου) είχε επιλέξει να συμμετέχει στην αντιδικία και όχι να συλλέγει τις διασκορπισθείσες τουλούμπες με σκοπό την εκ των υστέρων κατανάλωση αυτών με την ησυχία της.

Επιστρέψαμε εις την οικίαν μας, διαπιστώνοντες με ανακούφιση ότι τουλάχιστον δεν πληρώσαμε τις 8 (ολογράφως οκτώ) τούρτες, ωσαύτως και όσες τουλούμπες πήραμε ως λάφυρα απομακρυνόμενοι. Εξάφνως η σύζυγός μου μου απέτεινε τον λόγο λέγουσα «Περίανδρε, σου αλλάξανε τα φώτα σήμερα, και ξέρεις γιατί;», απάντησα δε ελαφρώς ενοχληθείς «Διότι ήσαν αριθμητικά υπέρτεροι φυσικά», και έλαβον απάντηση «Μην λες βλακείες Περίανδρε, ήταν ένας 70χρονος ζαχαροπλάστης, που πάσχει κι από ζάχαρο, και τα δύο δίδυμα εγγονάκια του, επτά χρονών το καθένα, ο λόγος που σε κάνανε του αλατιού είναι ότι δεν γυμνάζεσαι από την συνταξιοδότησή σου και μετά». Εδιαμαρτυρήθην ευλόγως για το άδικο της κρίσης της, καθυστέρησα τις εξελίξεις για εύλογο χρονικό διάστημα, όμως η πίεσή της επί του θέματος δεν σταματούσε και τελικά μου δήλωσε ορθά – κοφτά «Τέρμα, σε έγραψα σε γυμναστήριο και πλήρωσα την συνδρομή, αν δεν θες να χαθούνε τα λεφτά θα αρχίσεις από την Δευτέρα».

Στο διάστημα από την σοκαριστική ανακοίνωσιν της πληρωμής του γυμναστηρίου μέχρι την άφιξη της αποφράδος Δευτέρας εφρόντισον να ψωνίσω ρουχισμόν κατάλληλο για μετάβαση εις χώρον αθλήσεως. Επροτίμησον να μην πιαστώ κορόϊδον, κατά το κοινώς λεγόμενον, και επροτίμησον να καταφύγω στην αγορά αθλητικής ενδυμασίας από την επονομαζόμενη λαϊκή αγορά και ουχί τα επώνυμα καταστήματα των αετονύχηδων. Φυσικά, η καταγωγή και το ήθος μου δεν επιτρέπουν να συναγελάζομαι με χώρους πλανοδίων πωλητών, όπου παραδοσιακές νοικοκυρές και τυχάρπαστοι δήθεν γκουρμέ συνωστίζονται γύρω από τους πάγκους με τα σέσκουλα. Επροτίμησον λοιπόν να εμφανισθώ μεταμφιεσθείς εις απόγονον κομουνιστοσυμμοριτών, φέρων μούσι και περούκα μαλλιαρή, καθώς και αμπέχωνο, προσφέρων κατά το δυνατό την εικόνα ενός οπαδού του Μάο και των συν αυτώ, σκατά στα μούτρα τους και να με συγχωρείτε για την έκφραση. Εψώνιζα αμερίμνως λοιπόν από τον σχετικό πάγκο, όταν ενετοπίσθη η μεταμφίεσής μου υπό ενός πωλητή όστις ανεφώνησε «Μπα, γιατί βάλαμε περούκα; Θα το σκάσουμε με τίποτα ψώνια απλήρωτα;». Ευρέθην εις δύκολον θέση, αφ’ ενός γιατί είχα στριμωχτεί από το καρότσι περαστικής γραίας, αφ’ ετέρου γιατί το μισό μούσι είχε ξεκολλήσει και ήτο αδύνατον να αρνηθώ την μεταμφίεση, απάντησα λοιπόν «Όχι, όχι, δεν είναι αυτό που νομίζετε» «Μπα, και τι είναι τότε;» «Είμαι ηθοποιός και κάνω εξάσκηση σε έναν ρόλο που θα παίξω συντόμως». Το δύσκολο μετά από αυτό ήταν να εξηγήσω πού και ποιον θα παίξω, ειδικά επειδή το πλήθος γύρω μου δεν κατανοούσε την ορθή μου χρήση της καθαρευούσης και επιπλέον πώς να διατηρήσεις την σοβαρότητά σου όταν είσαι περικυκλωμένος από ανθρώπους που κρατούν λάχανα και μπανάνες; Φώναξε όμως εις εκ των παρισταμένων «Α ναι, ηθοποιός είναι ο άνθρωπος, τον έχω δει μαζί με τον Πρέκα» και προχώρησε να απαιτήσει τα λεφτά του εισιτηρίου του πίσω, ισχυριζόμενος ότι η παράσταση που είχε δει ήτο τρισαθλία. Η κατάσταση δυσκόλεψε περαιτέρω διότι και άλλοι είδαν το γεγονός ως ευκαιρία για να απαιτήσουν λεφτά για ανύπαρκτα εισιτήρια από ανύπαρκτον ηθοποιόν, σώθηκα όμως από την έμπνευσή μου να παραπέμψω για το θέμα στον μάνατζέρ μου και ταυτοχρόνως υπέδειξα ως τοιούτον έναν γηραιό πωλητή φρέσκου σκόρδου, διαβόητου για την ελλειπή ακοή του, όστις ευρίσκετο γύρω στα 10 μέτρα από την σκηνή. Οι αιτούμενοι τα χρήματα κατευθύνθηκαν προς αυτόν και επροσπάθησαν να συννενοηθούν για την καταβολή τους. Ο διάλογος εξελίχθηκε περίπου ως εξής: «Τα λεφτά μας πίσω!» «Είναι πολύ φρέσκο σας λέω, εγώ ο ίδιος το μάζεψα τα ξημερώματα» «Ρε άσε το σκόρδο κάτω και πες μας για τα λεφτά» «Μα μυρίστε πρώτα κύριε!», κατόπιν προτίμησα την απόδρασιν και ως εκ τούτου δεν γνωρίζω την κατάληξη αυτής της σκορδο-θεατρο-διαφωνίας.

Απεσύρθην λοιπόν, έχοντας προμηθευτεί την απαραίτητη αθλητική περιβολή και έτοιμος για την έναρξη της ζωής μου εντός του γυμναστηρίου. Μεσολάβησε όμως η είδηση των δήθεν ντοπαρισμένων ενδόξων αθλητών της ενδοξοτέρας άρσης βαρών της ενδοξοτάτης εθνικής μας ομάδας, και μετά από ελαφρά παρακολούθηση κατά το σύνολο του Σαββατοκύριακου των τηλεοπτικών παραθύρων (48 ώρες συνεχόμενες) αντελήφθην τον τραγικό κίνδυνο εις τον οποίο ευρισκόμην. Ήμην βέβαιος ότι κατά την ενασχόλησή μου με τον αθλητισμό κάποιος κακόβουλος προπονητής ή γυμναστής, πράκτωρ είτε των Κινέζων είτε των Εβραίων (με το συμπάθιο), κρυφίως και υστεροβούλως σκεπτόμενος, θα επιχειρούσε να μου χορηγήσει αναβολικόν. Η πιθανότητα κατάκτησης χρυσού μεταλλίου εις τους Ολυμπιακούς Αγώνες ομολογώ ότι έκανε την προοπτική να φαντάζει λιγότερη ζοφερή, όμως αφ’ ενός δεν είχα αποφασίσει εις ποιον αγώνισμα έχω εγγενή κλίση, αφ’ ετέρου δεν μου αρέσει καθόλου το κινέζικο φαγητό και ειδικότερα η αηδής πάπια Πεκίνου. Έπρεπε λοιπόν να βρω τρόπο να αρνηθώ πιθανή χορήγηση αναβολικών παρασκευασμάτων.

Κατηφής και ανήσυχος προσήλθον την Δευτέρα εις τόπον μαρτυρίου, τον Γολγοθάν ή Γυμναστήριον καλούμενον. Εισήλθα κοιτάζοντας γύρω μου έμπλεος υποψίας και ανησυχίας. Εις τον χώρον ευρίσκοντο ήδη διάφοροι γυμναζόμενοι, ουδείς εξ αυτών με ύφος ή όψη αθλητού, όλοι τους όμως σκληρά προσπαθούντες να γεμίσουν τον τόπο με τον δυσώδη ιδρώτα των. Τρεις κυρίες, διαφορετικών ηλικιών, περπατούσαν ρυθμικώς πάνω σε ιμάντες. Τις κοίταξα καχύποπτος, και δικαίως γιατί ήταν φανερό ότι μόνο με φαρμακευτική αγωγή θα μπορούσαν να υπομένουν τόσον χρόνο εις αυτή την σατανική μηχανή βασανιστηρίων φέρουσα το όνομα διάδρομος.
Δύο νεαροί ασχολούντο με τα βάρη και με τον αυτοθαυμασμό των γραμμώσεών τους στον καθρέφτη του τοίχου – ούτοι μη εφάνησαν το μάλλον ύποπτοι. Όταν δε επροσεγγίσθην από τον γυμναστή, αι υποψίαι μου επιβεβαιώθησαν ευθύς αμέσως.

Θέλετε κάποια βοήθεια, με ερώτησε, όχι, μπορώ να γυμναστώ και χωρίς την βοήθεια στεροειδών, του απήντησα με θαυμαστή ετοιμότητα. Μα τι λέτε, συνέχισε εκείνος, εγώ ρώτησα μήπως θέλατε να σας δείξω κάτι, Και να μου δείξετε τον δρόμο τον ολισθηρό προς την φαρμακευτική διέγερσιν, εγώ θα αρνηθώ να τον ακολουθήσω, διευκρίνισα ηθικώς και με σταθερότητα. Τι λες εκεί άνθρωπέ μου, αν θες να σου δείξω τα όργανα και καμιά άσκηση ρωτάω, προσπάθησε εκείνος να αποσείσει τις ευθύνες του, Δεν εγεννήθην εχθές κύριε, του απαντώ γεμάτος περιφρόνησιν και τον απωθώ. Μου φάνηκε ομολογώ ωσάν να αποθούσα βράχον του λατρεμένου Ταινάρου. Στη συνέχεια προσπάθησω να γλυτώσω από την πλάνη τους λοιπούς πελάτες του ύποπτου γυμναστού, Σηκωθείτε να φύγουμε, διακινδυνεύετε την υγεία σας εδώ μέσα, εφώναζον, και ο μεν γυμναστής με χαρακτήριζε εντελώς λαλημένο οι δε πελάται χαχάνιζον και με αγνοούσαν. Δεν είχα άλλη επιλογή παρά να κάνω την ύστατη προσπάθεια να τους απομακρύνω από το κολαστήριό τους, έστω και χωρίς την θέλησή τους, και ως εκ τούτου εγράποσον τη νεαροτέρα, χαριεστέρα και πλέον βυζαρού εκ των κυριών, όλως τυχαία φυσικώς η επιλογή μου, και ετραβολόγουν αυτήν προς την έξοδον λέγων «Θα με ευγνωμονείτε συντόμως», η δε νεαρά έσκουζε «Πάρε τα χέρια σου από πάνω μου παλιομαλάκα γιατί θα στα κόψω», απειλή που δεν χρειάστηκε να πραγματοποιήσει διότι παρενέβησαν οι άλλοι πελάται, αλλά πρώτος από όλους ο ύποπτος γυμναστής. Δευτερόλεπτα αργότερα, και ενώ εντελώς αδικαιολόγητα με είχαν αποθέσει εντός του μπλε κάδου της ανακύκλωσης που υπήρχε εμπρός από το γυμναστήριο, έτριβα τα πονεμένα από τις καρπαζές μέλη μου και αναρωτιόμουνα τι είδους αναβολικά δίνουν τόση δύναμη σε έναν άνθρωπο.

Δεν θα σας διηγηθώ την θλιβερά ολοκλήρωση της περιπέτειάς μου, θα πω μόνο ότι είχαν εντελώς σατανικά επιλέξει την απόθεσή μου εις τον κάδον της ανακύκλωσης διότι είχαν είδε εντοπίσει το σχετικό όχημα του δήμου να έχει στρίψει στην οδό του γυμναστηρίου. Εγλύτωσα ευτυχώς, με μερικές επιπλέον επιφανειακές εκδορές, καθώς και με την εκ προσωπικής πείρας διαπίστωση ότι οι υπάλληλοι του Δήμου μάλλον λαμβάνουν τα ίδια ενισχυτικά στεροειδή και δεν χαίρονται όταν συμπεραίνουν ότι κάποιος τρελάρας παίζει κρυφτό στον κάδο τους. Το ουσιαστικό μου πρόβλημα είναι ότι πλέον δεν μπορώ να κάνω χρήση ούτε του γυμναστηρίου της γειτονιάς μου, μετά μάλιστα την δικαστική απαγόρευση που εκδόθηκε  σε σχέση με την προσέγγισή μου στο ζαχαροπλαστείο, αυτό το γεγονός μου φαίνεται δυσβάσταχτον. Και έρχομαι εδώ να ζητήσω την βοήθεια των αναγνωστών σας: με δεδομένο ότι δεν επιθυμώ την χρήση ντόπας (με εξαίρεση την εκδοχή βεβαίας μεταλλιοφόρου διακρίσεως στους προσεχείς Ολυμπιακούς Αγώνες, σε αγώνισμα της επιλογής μου, μέσω κατάλληλων προσβάσεων και στους παραγοντικούς μηχανισμούς των Αγώνων), με δεδομένο λοιπόν αυτό, θα μπορούσε τις να μου συστήσει αντίστοιχο γυμναστήριον, καθαρό και άσπιλο, αμέμπτου ηθικής και, κατά προτίμηση, με ξανθές γυμνάστριες, προκείμένου να γυμναστώ με τρόπο αρμόζοντα σε άνθρωπο του κύρους και της ιστορίας μου; Δηλώνω υπόχρεος εκ των προτέρων και τερματίζω την πληκτρολόγηση προκειμένου να περιποιηθώ τις προσφάτως αποκτηθείσες πληγαί μου.

Μετά τιμής,
Περίανδρος Αρχ. Κουρουπέας
Αστυνομικός Διευθυντής ε.α.

Advertisements

10 Σχόλια

  1. Ά π α ι χ τ ο ! 😉
    Απ΄το τόσο γέλιο που έριξα μ’ έπιασε βήχας!! 😀

  2. τι τα’θελες τα τουλουμπάκια και με κάνεις να ξερογλύφομαι μεσημεριάτικα, ρε παιδί μου?!

    ο Κουρουπέας δεν χρειάζεται ντόπα: έχει πέσει στη μαρμίτα εκ γεννετής! 🙂

  3. @Ρενάτα:
    Να μου προσέχεις, σέρνονται ιώσεις! LOL! 😀

    @Κροτ:
    Α-χα! Χτυπήσαμε ευαίσθητο σημείο!!!
    Ο Κουρουπέας είναι σαν τον Τσακ Νόρρις: αν σου κάνουν μετάγγιση το αίμα του, πιάνεσαι ντοπέ. 😉

  4. Δεν είχε ζαρντινιέρες έξω από το γυμναστήριο? Μόνο μπλε κάδους?
    ;-D

  5. Είναι απόστρατος της αστυνομίας ο Περίανδρος, οι ζαρντινιέρες επιδεικνύουν συναδελφική αλληλεγγύη! 😉

  6. Βαθύτατη υπόκλιση στο χιούμορ σου.
    Αντε να σε δω τώρα και στους στίχους. Καθότι σου φερα προσκλητήριο

  7. Χι,χι, καλό!!

    (Απίστευτος ο μικρός την Πρωταπριλιά.)

    Καλό βράδυ,
    :))

  8. @Οίστρος:
    Ωχ, στίχοι. Δύσκολο αυτό. Να κάνω κάποιον πίνακα, κάτι με γραμμές και στήλες τέλος πάντων; (μηχανικός είμαι ο έρμος…)

    @Stefy:
    Φιλιά, να είσαι καλά! 🙂

  9. Χαχα .. σιγά μην σε έχω εγώ για τα εύκολα. (Χτυπάει ρυθμικά το πόδι στο πάτωμα και περιμένει χαμογελώντας σαρδόνια) 🙂

  10. @Οίστρος:
    Ωραίος ρυθμός!
    (προσπαθεί να αλλάξει το θέμα, με θεαματική αποτυχία φυσικά…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: