Μικρές καθημερινές δηθενιές

Δηθενιά (η), ουσιαστικό, πράξη ή δήλωση προσώπου, εντελώς δήθεν και κουκουρούκου, ενέχουσα λειτουργία πόζας, με σκοπό να προσδώσει στο φέρον πρόσωπο εμπειρίες, χαρακτήρα ή άποψη που σε καμία περίπτωση δεν έχει. Το μεγάλο πρόβλημα με την δηθενιά είναι ότι το πρόσωπο δεν ξέρει πόσο φανερή είναι, ακριβώς επειδή δεν γνωρίζει αρκετά γύρω από το θέμα για το οποίο ποζάρει.

Η επιτυχία της δηθενιάς στηρίζεται σε μία πολύ σημαντική παράμετρο: κανένας από τους συμμετέχοντες στο σώου (ούτε όσοι ποζάρουν, ούτε όσοι κάνουν το κοινό) δεν ξέρει πώς είναι το real thing. Αν δεν έχεις φάει ποτέ στη ζωή σου φέτα, ο λευκός ασβέστης Βουλγαρίας σου φαίνεται φυσιολογικός ας πούμε. Αν δεν έχεις ακούσει τον Σιδηρόπουλο, ο Ρόκκος ερμηνεύει υπέροχα το Να μ’ αγαπάς. Αν δεν έχεις δει ποτέ ταινία στο επίπεδο του Νονού μπορεί να θεωρήσεις τον Παπακαλιάτη σκηνοθέτη (μέχρι εκεί δηλαδή!). Και αν δεν έχεις συγκλονιστεί από έρωτα, αν δεν έχεις βουλιάξει στα μάτια ενός άλλου ανθρώπου, πεπεισμένος ότι ολόκληρη η Δημιουργία στήθηκε μόνο και μόνο για αυτή την στιγμή, νομίζεις ότι ζεις την αγάπη σε μια σχέση που και οι δύο κάθονται γιατί βαριούνται να ανακοινώσουν ότι τελείωσε. Και πάει λέγοντας – η δηθενιά βρίσκεται παντού.

Το θέμα είναι ότι  η αλήθεια των εμπειριών δεν αγοράζεται ούτε έρχεται σαν επιφοίτηση, αλλά χτίζεται σιγά – σιγά και με κόπο. Η δηθενία φυσικά πάει χέρι – χέρι με την ημιμάθεια., οι λεπτομέρειες όμως της παράστασης καρφώνουν την άγνοια. Πας να προσποιηθείς κάποιον με βάθος και πολυπλοκότητα, και δεν σου βγαίνει, γιατί δεν ξέρεις πώς είναι στην πραγματικότητα.

Παράδειγμα τρελό (που με εκνευρίζει και αφάνταστα), ύψιστο δείγμα δηθενιάς είναι οι τηλεοπτικοί σεφ. Όταν σου λένε «Είναι σεφ», ρωτάς που μαγειρεύει και η απάντηση είναι όνομα εκπομπής και όχι εστιατορίου, ε, υπάρχει πρόβλημα. – κι όποιος θέλει ας με πει εστέτ, θα επιμείνω ότι τα γαλόνια του μάγειρα (πόσο μάλλον του σεφ) προκύπτουν στις κουζίνες, όχι στα τηλεοπτικά πλατώ.

Σήμερα ας πούμε γέλασα πολύ διαβάζοντας μια μίνι – συνέντευξη του Alexandros Papandreou στο Fooding+ του Αθηνοράματος (το ένθετο btw είναι σούπερ, και να τσακιστείτε να το πάρετε με το σημερινό Αθηνόραμα διότι είναι φουλ στην πληροφορία και στις γιαμ γιαμ γιαμ ιδέες). Αφού δεν πειθόμαστε που δεν πειθόμαστε για την μαγειρική του δεινότητα, έρχεται να μας πείσει για την σε βάθος καλλιέργειά του με την γνωστή μπλόφα «ακούω και-καλά τζαζ, άρα είμαι άνθρωπος πολυεπίπεδος».

Ερώτηση: Για ποιον θα ήθελες να μαγειρέψεις;
Απάντηση: Για τον Woody Allen, γιατί σίγουρα, αν απολάμβανε το φαγητό μου, μετά θα απολάμβανα το μοναδικό σαξόφωνό του.

χε χε χε χε χε

Για όσους δεν γελάνε ήδη: ο Woody Allen παίζει κλαρινέτο. 😀

Αφού δεν το είχες Alexandros αγόρι μου, τι το ζόρισες; Συνέχισε τις μιμήσεις του Jamie και όλα θα πάνε καλά…

Kαι μετά από όλα αυτά, σας απευθύνω τις πλέον σνομπ καλημέρες μου – μόνο μην τολμήσει κανείς να έρθει να μου πει ότι κι ο Miles έπαιζε σαξόφωνο, θα δαρθούμε σήμερα! 😉

Advertisements

38 Σχόλια

  1. Σωστόοοοος!!! Πολύ σωστός μάλιστα και καθόλου εστέτ. Αλλά, μιας και ανέφερες τον Jamie, έχω να παρατηρήσω ότι κι αυτός κάπου το έχει παραχέσει: μετά την κουζίνα του Τζέιμυ ήρθε ο μπαξές του Τζέιμυ, μετά το ριαλιτοπαίχνιδο με τους λούμπεν υποψήφιους μαγείρους, βιβλία με τον Τζέιμυ, ντιβιντιά με τον Τζέιμυ, τώρα (=ελληνικό τηλεοπτικό «τώρα» του ΣΚΑΪ) και ζωντανό σόου σε θέατρο με κοινό, βέσπα επί σκηνής και βιντεοοθόνες όπου μιλάει τάχα με την αγαπημένη του… Ε, όσο νά ‘ναι, έρχεσαι και μπουκώνεις…

  2. Ωραία τα λες αγαπητέ. Αλλά μην ξεχνάς, κλαρίνο δεν παίζει μόνο ο μεγάλος Woody Allen αλλά και ο ανεπανάληπτος Σαλέας 🙂

    Τώρα, συμφωνώ και με τον χασοδίκη. Καλός και ο Mr. Oliver αλλά, δεν είναι για την ελληνική γλώσσα. Αλλο η πρασινάδα του κυρίου Όλιβερ και άλλο η πρασόπιτα/σπανακόπιττα η φτιαγμένη με χορταράκια του βουνού και ελληνικό λαδάκι.

    Ι.

  3. χα χα χα χα χα σωστά έπρεπε να πει για τον σαλέα

  4. έλα μωρέ…! Είσαι υπερβολικός! Ο άνθρωπας περί τής μαγειρικής είναι, όχι γιά μαθήματα σολφέζ!

    (πάλι καλά πού δέν τήν είπε μελόντικα νά’ούμ’!)

  5. αντε για τον γιώργο μάγκα

  6. Χρειάζεται να σου πω πόσο συμφωνώ; (Νομίζω το έχεις εμπεδώσει ότι στον χώρο εργασίας μου περιβάλλομαι απ’ το είδος των δήθεν) 😉

  7. «Καλύτερα να μασάει παρά να μιλάει». Ταιριάζει γάντι! 😉

  8. ενώ ο τοπ οφ δε τόπ μάγειρος Μπαμπάκης μαγειρεύει στο καταπλήκτικ εστιατόριο: Μπαμπάκης Χόουμ (γαλλιστί chez Μπαμπακίς!) και είναι ανώτερος κι από τον Ρεμύ του Ρατατούιγ -κι άμα λάχει στο επιδόρπιο παίζει και σαξόφωνο και κλαρινέτο και άρπα ακόμα!
    τσσσσσσσσσσσσσσσσσστ!

    😛

    (συμφωνώ και το ξέρεις, αλλά με εκνευρίζει να το παραδετώ, χα χα χα!)

  9. α, και btw ποιος είναι αυτός ο Alexandros? η μάνα του τον ξέρει???

  10. 😉 Who is Alexandros? Any connection to the political family? 😛

  11. Ο αλέξανδρος είναι αυτός με το ξύλινο κολιέ και την κιθάρα?
    lol

  12. O Μiles έπαιζε μποξ. (σοβαρά!)

    🙂

  13. Άστα, το χειρότερο είναι να είσαι περικυκλωμένος από ανθρώπους με έντονα σημάδια δηθενιάς και δενθενιάς και άμα μαγειρεύουνε μάλιστα (σε οποιοδήποτε επίπεδο…) καταντάει δραματική η κατάσταση! (Τι μαθαίνει κανείς όταν διαβάζει bloggers που ανοίγουν την τηλεόραση πριν τις 9 το βράδυ στην καλυτέρα των περιπτώσεων -εξαιρείται ο ΣΚΑΪ τα Σαββατοκύριακα!!!)

  14. To Αλέξαντρο, ντεν ξέρει να μαγκειρεύει καρντιά μου άρα λογκικό να λέει μλκς

  15. o Μiles έπαιζε με το μέσα μας , αρκεί αυτό

    επίσης συνεχίστε να γράφετε ιστορίες για γιαλαντζή σεφ, έχει μπόλικο υλικό, να φαντασθείτε έχουμε έναν στην μικρή μας πόλη που δηλώνει- στη μπροσούρα του resto- οτι δούλεψε με τον Ducasse

    αν το πάρει μυρωδιά ο δήμαρχος , από αύριο θα βάλει διόδια εισόδου στην πόλη για τους γκουρμέδες

    χλίδα σας λέω , δόξες και μεγαλεία…

  16. Σωστά τα λέτε αγαπητέ. Και να βασίλευε η δηθενιά μόνο στο χώρο της μαγειρικής και των σεφ, καλά θα ‘ταν (που λέει ο λόγος), αλλά έλα που την βλέπουμε παντού. Με δυο-τρία τσιτάτα (κι αυτά όχι δικά τους φυσικά), μερικοί έχουν βγάλει χρόνια και χρόνια ανούσιων συνεντεύξεων (π.χ. ‘»εγώ είμαι ο άντρας της ζωής μου», «είμαι ερωτευμένος με τη δουλειά μου», «το πόσο καλά περνάμε στα καμαρίνια, φαίινεται στη σκηνή» κτλ κτλ). Μια καλημέρα σας αφήνω…

  17. Την ξέρω εγώ τη μάνα του. Ειχε κατάστημα με γυναικεία ρούχα στου Ζωγράφου πριν από χρόνια. (Άσχετο, πολύ ωραία γυναίκα). Τότε ο γιος της μαγείρευε στον πρωινό καφέ (επί Ελένης φυσικά) και η μαμά κοκορευόταν τα μάλα. Έχει παρελθόν ο Αλέξανδρος στην πρωινή ζώνη, τι νόμιζες; Τώρα δε μαγειρεύει σε εστιατόριο γιατί είναι πολύ busy με τα σεμινάρια που κάνει σε δικό του χώρο που δημιούργησε πρόσφατα. (Αυτό από άλλη πρωινόμεσημεριανή εκπομπή)

  18. Με το κολιέ και την κιθάρα είναι ο Ευτύχης Μπλέτσας. Άλλο νουμεράκι αυτός, αλλά με περισσότερη φαντασία, αφού μέσα σε τρία χρόνια παρουσίας στο Ελληνικό γυαλί πέρασε από την ΕΤ3 στον ALPHA με πολύ γρήγορες διαδκασίες. Έχει βγάλει και βιβλιοσιντί μαγειρικής «ΤΟ ΠΑΣΤΙΤΣΙΟ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ». Άντε, μορφωθήκαμε πάλι σήμερα !!!

  19. Kαλημέρα, καλημέρα…

    @Χασοδίκης:
    Έχει αυτό τον καιρό μια σειρά με DVD (VCD είναι στην πραγματικότητα, αν δεν κάνω λάθος) του Jamie η κυριακάτικη Καθημερινή. Το καθένα είναι αφιερωμένο σε κάτι – π.χ. σαλάτες. Ε, έχει ολόκληρο επεισόδιο για τα φασόλια ή κάτι τέτοιο.
    Γενικά, δεν θεωρώ τον Oliver μάγειρα της προκοπής. Το καλό που έχει κάνει είναι ότι όση δημοσιότητα έχει κερδίσει, την χρησιμοποιεί για να βελτιώσει τις διατροφικές συνήθειες των νεαρών (κυρίως) Βρετανών. Το γέλιο είναι που ο Παπανδρέου προσπαθεί να ποζάρει εμμέσως πλην σαφώς ως ο Oliver της Ελλάδας… 😀

    @ΙΚΔ:
    Αχ φίλε μου, αν συνειδητοποιούσε ο κόσμος τον γευστικό πλούτο των χόρτων θα είχαμε τελείως άλλη συμπεριφορά περι τα γαστρονομικά ως λαός. Τα χόρτα όμως είναι πασσέ, είναι κάτι που τρώγανε οι γιαγιάδες. Μόνο αν σερβίρει π.χ. ο Λαζάρου τραχανά θα τον βάλει στο στόμα ο νεοέλληνας. Άστα βράστα με άλλα λόγια.
    Πάντως, για να είμαι ακριβής, όταν κάποιος φέρει τον τίτλο του σεφ. περιμένω να μαγειρεύει κάτι πιο περίπλοκο από τον οποιονδήποτε καλοπροαίρετο οικιακό μάγειρα. Όχι απαραίτητα πιο λαχταριστό, αλλά σίγουρα πιο προχωρημένο σε υλικά και μεθόδους.

    @Γιωρίκας:
    ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ – πού τον θυμήθηκες τώρα τον Μάγκα; Θεός είναι ο άνθρωπος, θεός! 😆

    @Βαγγέλακας:
    Ε, εδώ που τα λέμε, κι ας το κρατήσουμε μεταξύ μας: ούτε περί της μαγειρικής είναι!
    Και btw, τι θα γίνει με τα σχόλια στο blog σου; Θα μας νομιμοποιήσεις επιτέλους; (ασκώ πίεση τώρα…)

    @Αλεπού:
    Οι εργασιάκές πόζες ξέρεις είναι το φυσικό περιβάλλον για ταχύρυθμη ανάπτυξη των δηθενιών. 😉

  20. Aν και εχω διαβασει το ποστ μεχρι το σημειο των συγκρισεων και εχω λιωσει στο γελιο-με καλυτερο αυτο του Πακαλιατη κι Κοπολα-δεν αντεξα να μην ποσταρω σχολιο,επειδη χθες το βραδυ τον ειδα – τον Πακαλιατη,οχι τον Φρανσις-και ειχε αυτο το ιδιο πονηροναζιαρικο υφος που εχει και οταν υποδυεται ολους τους ρολους του σε ολες του τις εμφανισεις…Αυτο παει να πει «Μεθοδος»…

  21. @Ρενάτα:
    Ω ναι! 🙂

    @Κροτίδι:
    Η μάνα του τον ξέρει σίγουρα, αν κρίνω από το σχόλιο της Βερενίκης. 😉
    Κι εγώ τουλάχιστον αν ακούσω ένα δίσκο ξέρω μετά τι όργανο έπαιζαν αυτοί που συμμετείχαν, ακόμα κι αν μαγειρεύω χειρότερα από τον Alexandros.
    Με κάνεις να γράφω και ψέμματα γμτ… 😛

    @An-Lu:
    Απ’ ό,τι ξέρω είναι συνωνυμία. Ε, δεν είναι και Παπαδόπουλος το επίθετο, αλλά ούτε και Τυροσαπουνακέογλου…

    @Μαργαρίτα.
    Τσου!
    Φωτό εδώ:

    Είναι ο (insert appropriate word here) στα αριστερά.

    @Μανταλένα:
    Και τώρα, μετά την αναφορά στο μποξ, ήρθε η ώρα να πιάσουμε την κλασσική αντιδικία: Ποιο album είναι καλύτερο, το Bitches brew ή το Tribute to Jack Johnson; 🙂

  22. @Σοφία:
    Κοίτα να δεις τώρα. Επειδή είμαι γνωστός σε φίλους και γνωστούς για την πετριά που έχω φάει με το κρασί, όλοι νιώθουν ότι πρέπει να με ενημερώνουν για τις αναζητήσεις τους. Όταν αυτές γίνονται για την χαρά της αναζήτησης, φαίνεται από μακρυά όμως.
    Ακολουθεί αληθινός διάλογος.
    Ζευγάρι παλαιών (πρώην πια) φίλων έχει πάει Παρίσι και πήγαν στον Ducasse. Επιστρέφουν και μου το λένε.
    – Τι φάγατε; (εγώ)
    – Δεν θυμάμαι τώρα, κάτι περίεργα ήτανε, με τρούφα πήρε ο Θ.
    – Τι ήπιατε;
    – Δεν θυμάμαι, ένα κόκκινο από την Γαλλία ήταν.
    Θυμόντουσαν όμως ακριβώς πόσα πληρώσανε. 😀
    Αυτό κατά την γνώμη μου ήταν ο ορισμός της συμπεριφοράς του νεόπλουτου. Δεν καταλαβαίνει τίποτα από την εμπειρία, δεν παραδέχεται ούτε ότι δεν καταλαβαίνει (που είναι απολύτως ανθρώπινο). Ξέρει όμως πόσο κοστίζει.

    @Αθήναιος:
    Oh yes. Έκει απόλυτο ντίκιο κυρία. 🙂

    @Κ.Κ.Μοίρης:
    «o Μiles έπαιζε με το μέσα μας , αρκεί αυτό»
    Respect φίλε, το έθεσες τέλεια.
    Περί Ducasse, σε παραπέμπω στην απάντησή μου στην Σοφία, είμαι σίγουρος ότι θα λατρέψεις το παράδειγμα. 😉

    @madame de la luna:
    Το αγαπημένο μου είναι δηλώσεις που προσωπικά τις κατατάσσω στην μεγάλη και ιλαρότατη κατηγορία «Ο Κοέλιο πάει στα Καλλιστεία».
    Τύπου «Το μεγάλο μου ελλάτωμα είναι ότι εμπιστεύομαι πολύ τους ανθρώπους.» «Το μόνο που μετρά για μένα είναι η ειλικρίνεια, δεν υποφέρω την υποκρισία» και «Έχω καταλάβει πιο ότι είμαι πιο ευαίσθητος/η από τους άλλους ανθρώπους.» Καταπληκτικές στιγμές. 😀
    Καλημέρα κι από μένα.

    @Βερενίκη:
    «Τώρα δε μαγειρεύει σε εστιατόριο γιατί είναι πολύ busy με τα σεμινάρια που κάνει σε δικό του χώρο που δημιούργησε πρόσφατα.»
    Εντάξει, αυτό είναι πραγματικά καταπληκτικό ανέκδοτο. Ο Καραμολέγκος ας πούμε πώς καταφέρνει δύο εστιατόρια, ένα στην Αθήνα, ένα στην Χαλκιδική; Ο Μπαξεβάνης πώς καταφέρνει και εστιατόρια και σχολή μαγειρικής (εσχάτως);
    Κι η Βέφα έγινε «εθνική μαγείρισσα» από τα πρωινάδικα, αλλά τουλάχιστον δεν ισχυρίστηκε ποτέ ότι πάει για σεφ. χε χε χε χε

  23. @JAD:
    Από την ζήλεια σου βρε, που δεν έχεις χωρίσει ποτέ από μοιραίο έρωτα και δεν έχεις πάει στη βίλλα σου στο Λαγονήσι «για να βρεις τον εαυτό σου», γιαυτό τα λες αυτό. LOL! 😆

  24. Part two… To οτι παιζει κλαρινετο ο Woody,ειμαι σιγουρος οτι το ξερει…Αυτος μιλησε » ..μετά θα απολάμβανα το μοναδικό σαξόφωνό του..»..Το πιασαμε το υπονοουμενο….

  25. XAXA, τώρα με καταρρακώνεις, ποτέ δεν θα μπορέσω να γίνω νεόπλουτη (ούτε βέβαια κάτι άλλο που να περιλαμβάνει το δεύτερο συνθετικό, χοχοχο) μιας και ποτέ μα ποτέ δεν ξέρω πόσο κάνει κάτι, εξαιρείται το βιολογικό γάλα!!! Και ναι, λατρεύω τα χόρτα (οβριές ομελέτα, και άλλα γκουρμεδιάρικα…)!!!! Και το καλύτερο, εμείς τα βγάζουμε από το χώμα (χιχι, πες τώρα, δεν ζήλεψες λίγο???)
    ;-D

  26. Μπαμπάκη, σέ έχω εκθέσει;

    😀

    Άσε τά σάπια μέ τά σχόλια! Όστις θέλει, δύναται!

    Παλιοβλάοβιτς!

  27. Από δω το πας από κεί το φέρνεις, όλο στο φαΐ καταλήγεις… 🙂

  28. Καλησπέρα.

    Ερώτηση αδαούς μαθητευόμενου μάγερα της φωτιάς: Η συνταγή «Σπαγγέτι καρμπονάρα με λουκάνικο» την οποία είδα στο site του συγκεκριμένου, θεωρείται φαγητό ή δηλητήριο;

  29. Ξέχασες το «αυτό τον καιρό έχω πολύ δουλειά και δεν προλαβαίνω να ερωτευτώ» ή «είμαι ερωτευμένος με τη δουλειά μου»…

    Και το κορυφαίο «εμείς οι καλλιτέχνες» που το λένε όλοι, από τη Βάνα Μπάρμπα μέχρι τη Μαρία Κορινθίου, και από το Μέμο Μπεγνή μέχρι το Γιάννη Αϊβάζη!!!!

    Όσο για τον Αλέξανδρο, ένα έχω να πω: ΖΗΛΕΥΕΙΣ.
    (Ο Μπλέτσας δεν είναι τόοοοσο δήθεν, ο Παπανδρέου είναι πιο πολύ βλάκας νομίζω – sorry για το κοσμητικό)

  30. Τελικά θα μου πει κανείς τι παίζει με τον Miles ?

  31. @JAD:
    Λες να λιγούρεψε τον εβδομηντάρη; Εντάξει, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, αλλά πολύ εξτρίμ βρε παιδάκι μου. 🙂

    @Σοφία:
    Άλλο ένα τέτοιο σχόλιο, και θα σε ρίξω στην μηχανή της WP για τα spam… 😛

    @Βαγγέλακας:
    Βλάοβιτς; Πω – πω, τι μου θύμησες τώρα….
    Πήρες κυριακάτικη Καθημερινή; Έχει το album της Panini για το φετεινό Euro. Σοβαρά.

    @Κωστής Γκορτζής:
    Η καλύτερή μου είναι όταν συνδυάζω φαγητό με διηγήσεις για τον πιτσιρικά μου. 😉

    @Πάνας:
    Δηλητήριο είναι, ναι, αλλά μόνο αν το φας. Διαφορετικά, μπορείς να το σερβίρεις ως ποπ αρτ.

  32. @Δενδρογαλή:
    Αποδεκτό το κοσμητικό κι ευχαριστούμε για την συμπλήρωση των φράσεων. Και συμφωνώ και για τον Μπλέτσα.
    Αλλά πήγες και κάρφωσες σε όλους τα κίνητρα μου, με ξεσκέπασες, και τώρα δεν έχω άλλη επιλογή παρά να σε κυνηγήσω μέχρι τα πέρατα του κόσμου! 😀

    @Επιρρεπής:
    Δηλωτή και κολ’τσίνα! 😉
    (τρομπέτα καλέ!)

  33. Χοχο, και τότε, πως θα μάθεις σε ποιά μέρη μπορείς να μαζέψεις άγρια σπαράγγια?? (Πάντως, αν φτερνιζόσουν χτες, είναι επειδή τσακίζαμε κάτι σέσκουλα γιαχνί με τυρί -μεταξύ άλλων- και σου αφιέρωσα μια πηρουνιά!!!)
    ;-D

  34. Λίγα τα λόγια σας για τον σωσία του Φύσσα. Μήπως τον πάρουμε στην ομάδα. Χειρότερος από αυτούς που έχουμε αποκλείεται να είναι.

    Θέλεις ένα hint σχετικά με το σχόλιο της Σοφίας; Ομελέτα με άγρια σπαράγγια και οβριές on the side είναι το αγαπημένο μου φαγητό όποτε κατεβαίνω στη Λακωνία (και όποτε είναι η κατάλληλη εποχή, εννοείται).

  35. @Σοφία:
    Δεν θέλω να τα μαζέψω. Να τα φάω θέλω.
    Μερσί για την πηρουνιά, με κολακεύεις. 🙂

    @exitmusician:
    Το αριστερό μπακ είναι πιθανόν η μόνη θέση στην οποία δεν έχουμε πρόβλημα (μαζί με το ένα και μόνο ένα αμυντικό χαφ, αλλά και τον περιφερειακό επιθετικό). Πήγες συλλαλητήριο;
    Και την ομελέτα θέλω να φάω. Για οργανωθείτε λίγο παρακαλώ.

    @Επιρρεπής:
    Εσύ άρχισες πρώτος! 😀

  36. Πήγα, πήγα. Ήμουν ένας από τους (κατά Γκόντζο) 8.000 ή (κατά Χελάκης-day) 20.000 ή (κατά Πράσινη) 30.000 ή (κατά GWF) 40.000.

  37. @exitmusician:
    ….σίγουρα πάντως, όποιος και να τους μετρήσει, περισσότερους από όποιους ήταν μέσα στο γήπεδο.
    Και βρίζαν, με τον ίδιο τρόπο και τον ίδιο στόχο, και οι μεν και οι δε.
    Πήρε το μήνυμα λέει και θα τα αλλάξει όλα. Αμ δεν θέλουμε να τα αλλάξει όλα. Ένα θέλουμε να αλλάξει: την ιδιοκτησία. Τα υπόλοιπα δεν βιάζουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: