Amber Alert, σου λέει ο άλλος…

Ένα κλισέ που είναι απολύτως αληθινό είναι πως πριν γίνεις γονιός δεν ξέρεις πώς είναι να είσαι γονιός. Αυτό στην πράξη σημαίνει διάφορα πράγματα. Για παράδειγμα, όταν ακούω ειδήσεις για φριχτές εμπειρίες παιδιών (κυκλώματα παιδεραστών, ορφανά, βιαιότητες, εμπόριο οργάνων), αυτό που στους μη γονείς φαίνεται ανατριχιαστικό, σε μένα παρουσιάζει βίαιη σωματική αντίδραση: σφίγγεται το στομάχι μου, αναστατώνομαι, αδυνατώ να διαβάσω ή να δω την είδηση μέχρι τέλους. Πονάω, πονάω μέσα και έξω. Δεν λέω ότι όποιοι δεν έχουν παιδιά δεν νιώθουν αποτροπιασμό μπροστά σε τέτοιες ιστορίες (σιγά μην είχαμε αποκλειστικότητα στην ευαισθησία!) , απλά μιλάω για το πώς βιώνω τον πόνο της αντίδρασης, πώς έχει ζυμωθεί με τα αντανακλαστικά μου και έχει γίνει κομμάτι μου.

Έτσι ένιωθα την προηγούμενη εβδομάδα με το Amber Alert που είχε βγει για δύο αδελφάκια, 9 και 7 ετών, με την συνδρομή του Χαμόγελου του Παιδιού. Έπεφτε η διαφήμιση, ακόμα και στις φωτεινές επιγραφές της Κηφισίας, κι αναρωτιόμουνα Γιατί Γιατί Γιατί, πώς μπορείς να λέγεσαι άνθρωπος και να μην καταλαβαίνεις ότι μπροστά σου υπάρχουν παιδιά που υποφέρουν, πώς γίνεται να μην σε συγκλονίζει ο πόνος του άλλου, η λεκιασμένη αθωότητα, η σπατάλη τόσων δακρύων. Ευχόμουνα να τα βρούνε και γύρναγα από την άλλη μεριά να βρω την ηρεμία στο βλέμμα και στην αγκαλιά του γιου μου.

Και σήμερα, στα ψιλά, διαβάζω ότι τα παιδιά τα είχαν δώσει οι ίδιοι οι γονείς τους και έκαναν λέει θέατρο.

Σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε η Αστυνομική Διεύθυνση Ορεστιάδας, η μητέρα τους παραδέχτηκε κατά την ανάκριση πως τα αγόρια δόθηκαν σε συγγενή του πρώην άνδρα της και στη γυναίκα του (που συνελήφθησαν), προκειμένου να μεριμνήσουν να βρεθεί οικογένεια πρόθυμη να τα υιοθετήσει. Σημειώνεται πως τα δύο παιδιά που αγνοούνται, ήταν από τον πρώτο γάμο της μητέρας.

Ψάχνω να σχολιάσω την είδηση και μένω άφωνος. Ολόκληρος μηχανισμός, τόση προσπάθεια ανθρώπων που έχουν χάσει παιδιά, ξέρουν ποια είναι η ύστατη απώλεια και προσπαθούν να μη το βιώσει άλλος γονιός αυτό. Τζάμπα η προσπάθεια και η συμπαράσταση. Πήγαν όλα για το τίποτα, για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη.

Το διαβάζω το ξαναδιαβάζω. Μια φωνή μέσα μου, μου θυμίζει: γονείς που γίνονται μαστροποί, γονείς που γίνονται τύραννοι και βασανιστές, γονείς που αποκαλύπτονται οι χιλιάδες τρόποι με τους οποίους γίνονται δουλέμποροι των ίδιων τους των παιδιών. Θυμήσου τι αποκαλύφθηκε πρόσφατα στην Αυστρία. Ναι, αλλά δεν θυμάμαι γονιό που είχε το θράσος να ανακατέψει τόσους ανθρώπους και να ζητήσει τέτοια προσπάθεια για χατήρι παιδιών που πουληθήκανε. Δεν θυμάμαι άλλη φορά η είδηση να φτάνει αναποδογυρισμένη σε μας, μεταμφιεσμένη σαν λύκος με προβιά. Δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο.

Σκατά. Δεν έχω τίποτα άλλο να πω, σκατά. Σκέφτομαι πως θα ήθελα ίσως να μην το είχα διαβάσει και να ζω ακόμα με την ψευδαίσθηση ότι κάποιοι, κάπου, συνεχίζουν να ελπίζουν ότι τα δύο αυτά παιδιά θα επιστρέψουν στο σπίτι τους.

Σκατά.

Advertisements

32 Σχόλια

  1. Σκατά, όπως το λες, σκατά και απόσκατα.

    Εγώ θέλω να δώσω και μια άλλη διάσταση που με εκνευρίζει. Με εκνευρίζει πολύ η λέξη «παιδόφιλος» (paedophile) που φοριέται πολύ τώρα αντί της σοβαρότερης ίσως «παιδεραστής». Θεωρείται ηπιότερη η παιδοφιλία από την παιδεραστία? Εϊναι κάτι διαφορετικό? Υπάρχει ή όχι σεξουαλική κακοποίηση και στις 2 περιπτώσεις? Γενικά, η όλη αντιμετώπιση τέτοιων θεμάτων τόσο από τα μέσα ενημέρωσης είναι … άστα.

    Ι.

  2. Υπήρχαν, υπάρχουν, και θά υπάρχουν πάντα, οι «άτυχοι», οι κατατρεγμένοι αυτής της ζωής. Οπως αυτά τα παιδιά. Οπως , πολλά άλλα παιδιά. Είναι μιά αλήθεια που δεν αλλάζει, όσο υπάρχουν άνθρωποι-απάνθρωποι-υπάνθρωποι. Να σε παρηγορεί τουλάχιστον, που ο γυιός σου, έχει την ευτυχία να μπορεί να σε αποκαλεί «μπαμπάκη» κι όχι «μπαμπούλα»!

  3. Γαμώτοοοοοοοο! 😡 😡 😡

    (Πολύ φτωχή η έκφραση, αλλά τα υπόλοιπα που σκέφτηκα και φώναξα όταν το έμαθα δε λέγονται, γιατί θα στο κλείσουν το μπλογκ. ) Γκρρρρρρ…

  4. Είμαι από αυτά τα «βλαμμένα» άτομα που μπορεί να κλαίνε ακόμα και στις διαφημίσεις, αν έχουν κάτι τρυφερό. Από τα άτομα που έπαψαν να βλέπουν ειδήσεις γιατί δεν αντέχουν τις κτηνωδίες των «ανθρώπων» σε όποιον δεν μπορεί να αντιδράσει.

    ΟΜΩΣ, μπορώ να σκίσω με τα ίδια μου τα χέρια και να κόψω κομματάκια, χωρίς να παίξει καν το βλέφαρο, οποιοδήποτε «κτήνος» πέσει στα χέρια μου από αυτά που «πειράζουν» παιδιά. Και δεν μιλάω για τα δικά μου παιδιά, ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ παιδί. Κομματάκια και να το ταίσω στα σκυλιά. Χωρίς δισταγμό.-

  5. Μπορεί να ακούγεται σαν κλισέ, αλλά δυστυχώς πολλοί άνθρωποι ακατάλληλοι από κάθε πλευρά γίνονται γονείς και άλλοι που θα μπορούσαν πράγματι να είναι καλοί γονείς δεν μπορούν να αποκτήσουν παιδιά. Πραγματικά κρίμα!

  6. @ αλεπου…Θα συμφωνησω.. δεν «κανουν» ολοι για γονεις….
    Μπαμπακη,δυστυχως εμαθα απο εσενα μολις τωρα ολοκληρη την ιστορια…και…τι παραπανω μπορω να πω.Εσυ και οι αλλοι,τα ειπατε ολα…. Απλα μονο,προσπαθω να φανταστω ΠΩΣ ενιωσαν οι κρατικοι φορεις-γονεις οταν διαπιστωσαν την αληθεια…

  7. εγω απ οτι ακουσα η ολη ιστορια ξεκινησε απο γειτονες που διαπιστωσαν πως λειπουν τα παιδια..

    οι γονεις σαν τσιγγανοι μου φανηκαν, χωρις να εννοω κατι κακο γιαυτο.

    απλα βαζω τον παραγοντα οτι μερικοι ανοητοι ανθρωποι που τυγχανει να ειναι και γονεις, οταν βρουν δυσκολιες μπορει να πουλησουν τα παιδια τους ακομα και για οργανα

    ειναι ενας σκληρος κοσμος και καποιοι γινονται σκληροι για να αντεξουν ή ακομα χειροτερα για να βολευτουν

  8. και εγώ σε τέτοιες ειδήσεις κάνω την ίδια σκέψη με την «αλεπού» και δεν είναι κλισέ.

  9. Η Αξία Χρήμα ή ο Θεός Χρήμα. Υπέρ ευρών και αξιών λοιπόν…
    ΣΚΑΤΑ. ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ. ΦΡΙΚΗ.
    ..τι μας την έχει στημένη στην επόμενη γωνία;

  10. Η λέξη «‘Ανθρωπος» είναι τιμητική προσφώνηση σε τέτοιες περιπτώσεις και δεν τους αξίζει…
    Παιδιά στην πιό αγνή και τρυφερή ηλικία και όχι απλώς παιδιά αλλά τα παιδιά τους, βιώνουν τέτοιες καταστάσεις, βλέπουν την χειρότερη πλευρά του κόσμου, το χειρότερο πρόσωπο των ανθρώπων.
    Δεν έχω λόγια.

  11. Και τα παιδιάκια; πως θα νιώθουν τώρα; σαν μπαλάκια που τα πετάει ο ένας στον άλλον; πάρτα εσύ, όχι πάρτα εσύ…
    Να περάσουν γρήγορα τα χρόνια χριστέ μου, να μεγαλώσουν, να σταθούν στα πόδια τους, να επιλέγουν, να μην ακολουθούν.
    Μέχρι τότε, μακάρι να είναι καλά.
    Ντρέπομαι που μόνο σχολιάζω και τίποτε δεν κάνω σε πράξη.
    Και που το λέω κιόλας αντί να διαβάζω απλά και να το βουλώνω.

  12. κωλότουρκοι ….

  13. Την παρακολούθησα την υπόθεση από τα κανάλια από την πρώτη μέρα της εξαφάνισης των δύο μικρών παιδιών. Έβλεπα, τον πατέρα, που περπατούσε και ρωτούσε αν είδαν τα παιδιά, που έψαχνε. Στεναχωρήθηκα πολύ και απόρησα, πως χάθηκαν τα παιδιά, γιατί είναι μία μικρή πόλη σχετικά η Ορεστιάδα. Όταν άκουσα στις ειδήσεις, πως ο πατέρας, πούλησε τα παιδιά είπα μέσα μου κάτι που έχω ακούσει «για κανέναν να μην είσαι σίγουρος, παρά μόνον για τον εαυτό σου». Φυσικά ένα τέτοιο σκεπτικό δε μου αρέσει, καθώς σε κάνει ιδιαίτερα καχύποπτο. Τέλος πάντων, μετά από αυτήν τη σκέψη, η επόμενη ήταν «πως μπόρεσε να είναι τόσο καλός υποκριτής, πως μπόρεσε ολόκληρη την Ελλάδα να την κοροϊδέψει ή να σκεφτεί ότι μπορεί να το κάνει αυτός ο άνθρωπος!» Τι να πω… Τόσο θράσος….προκαλεί και μία οργή. Όμως, αυτά είναι δευτερεύοντα προς το παρόν, καθώς αυτό που προέχει, είναι να βρεθούν αυτά τα δύο αγγελούδια, που δε φταίνε σε τίποτα, για τις αμαρτίες των γονέων τους. Μόνον αυτά τα παιδιά ξέρουν, τι τρόμο και τι καταστάσεις θα έχουν μέσα στην ψυχή τους, για πάρα πολύ καιρό. Εύχομαι να βρεθούν τα παιδάκια.
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  14. Είμαι προφήτης ρε! ΤΟ ΕΙΧΑ ΠΕΙ! Δικαιώθηκα ρεεε!

  15. Είναι απλά αίσχος…

  16. @Periplanomenos, ειλικρινά πιστεύεις πως τέτοιες συμπεριφορές έχουν να κάνουν με την καταγωγή, το χρώμα ή τη θρησκεία κάποιου; Αν ναι, είσαι μακράν «περιπλανημένος». Καλό θα είναι να κοιτάμε στον «εθνικό καθρέφτη» πριν εξαπολύσουμε τέτοιους χαρακτηρισμούς. Στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 η πώληση βρεφών ήταν κοινή πρακτική ανάμεσα στις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις της χώρας μας. Και όλοι γνωρίζουμε πως αρκετές υιοθεσίες γίνονται και σήμερα με αυτόν τον τρόπο.

  17. Στα όσα γράφεις για τα συναισθήματα, δεν έχω να προσθέσω τίποτε. Έχεις δίκιο.
    Ο συναγερμός και η κινητοποίηση όμως για την εύρεση των παιδιών, δεν είναι πουκάμισο αδειανό… Ξαναδιάβασε την είδηση. Τα παιδιά αγνοούνται ακόμη. Ακόμη και αν βρεθεί ένα παιδί στα εκατό, αξίζει να υπάρχει το σύστημα, αξίζει να προσπαθούμε.
    Και επιπλέον αν κάθε φορά που χάνονατι παιδιά, έχουμε την ίδια κινητοποίηση, θα γίνεται ακόμη πιο δύσκολη η παρεκτροπή των όσων θέλουν να επωφεληθούν. Γιατί δε θα ξέρουν από ποιον να πρωτοφυλακτούν, άρα θα φοβούνται να εκμεταλλευτούν τις όποιες ευκαιρίες…

  18. Eγραψα σαν Thalia. Δεν ξέρω αν βγήκε η μπλογκοδιεύθυνσή μου.

  19. Το πρόβλημα με το «Amber Alert» είναι η χρονική διάρκεια των τηλεοπτικών μηνυμάτων. Είναι σχεδόν αδύνατο να προλάβεις να δεις όλα τα στοιχεία ( μη χάσουν χρόνο από διαφημίσεις!).

    Ευτυχώς, υπάρχει η λειτουργία «still picture» σε αρκετές σύγχρονες τηλεοράσεις.

  20. @IKD:
    Απόλυτα μαζί σου. Αν η πολιτική ορθότητα είναι μία φορά εμετική, όταν προσπαθεί να «προστατέψει» τα «δικαιώματα» του κάθε παιδεραστή, εκεί πραγματικά σου αδειάζει τα άντερα έξω. Ας μην κρυβόμαστε, ανεξάρτητα από το πώς καταλήγουν κάποιοι άνθρωποι (με την ευρεία έννοια του όρου…) να συμπεριφέρονται έτσι, το γεγονός παραμένει ένα: χαντακώνουν ζωές γύρω τους, και μάλιστα ζωές στην πιο αθώα φάση τους… 😦

    @Θάλεια:
    Ω, με παρηγορεί αυτό, να είσαι σίγουρη!

    @Ρενάτα:
    Δεν θα κλείσει. Απλά, όσες βρισιές κι αν βρούμε, πάλι δεν φτάνει για την αγανάκτηση που στοιβάζεται μέσα μας…

    @fog:
    Σε καταλαβαίνω. Λέω πως είμαι ενάντια στην θανατική ποινή. Από την άλλη, για περιπτώσεις κακοποίησης παιδιών, νιώθω να κάμπτω τα όριά μου και μάλιστα χωρίς δυσκολία. Δεν ξέρω πραγματικά. Άνθρωποι που φέρονται έτσι, αξίζει να τους δοθεί η ευκαιρία να ξαναπράξουν τα ίδια – ή και χειρότερα; Είναι πολύ άγριος ο κόσμος εκεί έξω…

    @Αλεπού:
    Αυτό, όσο αλήθεια κι αν είναι, ποιος μπορεί να το κρίνει; Έχουμε κοινωνικούς λειτουργούς που εγκρίνουν ή απορρίπτουν ζευγάρια (*ετεροφυλόφιλα* ζευγάρια) για υιοθεσία. Είναι εφικτό να υπάρξει κάτι αντίστοιχο για την «φυσική» τεκνοποίηση; Και με βάση ποια κριτήρια; Και με την λογική ποιας Αρχής;
    Φοβάμαι ότι, όπως όλα τα αληθινά μεγάλα μας προβλήματα, και ετούτο εδώ είναι θέμα παιδείας…

  21. @JAD:
    Ψιλά γράμματα στις ειδήσεις…
    Η παράνοια ξεκινά από το είδος των ανθρώπων που θα είχαν εμπλακεί στην αναζήτηση. Δεν μπαίνεις σε τέτοιες δουλειές αν δεν σε νοιάζει, αν δεν σε νοιάζει βαθειά. Δεν ξ’ερω ρε γμτ, μένουν όλο και λιγότερα να πούμε ή να κάνουμε…

    @fight back:
    Και πάνω σε αυτό που λες ρωτάω: πόσες ιστορίες αντίστοιχες δεν έχουν ακουστεί, επειδή οι γείτονες προτίμησαν να μην αναταράξουν την βάρκα; Ειδικά σε μια κοινωνία σαν την ελληνική…
    Δυσκολεύομαι πολύ να χωνέψω γονείς που αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους σαν περιουσιακό στοιχείο. Πάρα πολύ όμως…

    @Γιάννη:
    Και δεν είσαι ο μόνος…

    @Ροδιά:
    Μα πραγματικά, δεν σου έρχεται να βάλεις τις φωνές; Και τίποτα, μα τίποτα, άλλο;;;

    @day-dreamer:
    Έστι ακριβώς νιώθω κι εγώ. Και το χειρότερο είναι ότι ο πρώτιστος ρόλος του γονιού, κάθε γονιού, είναι να στηρίξει το παιδί μέχρι να είναι σε θέση να βγει μόνο του έξω, στον απάνθρωπο κόσμο που έχουμε δημιουργήσει. Σε αυτή την περίπτωση, ο απάνθρωπος κόσμος ντύθηκε γονιός και μπήκε μέσα στο σπιτικό…

  22. @Lemon:
    Οι ψυχολόγοι μας λένε (και έχουν δίκιο) πως όχι μόνο η αυτοεκτίμησή μας, αλλά και η συνολική άποψη που έχουμε για την ζωή καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από το πώς μας αντιμετωπίσαν οι γονείς μας. Ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο απροστάτευτος και εκτεθειμένος – αυτοί που φύσει αναλαμβάνουν την προστασία του είναι και αυτοί που θα του καθορίσουν το πώς βλέπει το σύμπαν. Ό,τι κι αν νιώσουν αυτά τα παιδιά τώρα είναι κλάσμα του πόσο έχει επηρρεαστεί η ζωή τους όλη από την απόρριψη. Και μάλιστα από την απόρριψη από τους πιο αναντικατάστατους ανθρώπους που έχουν: των γονιών τους.
    Κοινώς; Σκατά.

    @Περιπλανώμενος:
    Κάνεις πλάκα, έτσι; Πες μου ότι κάνεις πλάκα.

    @agorafoviagr:
    Κι εγώ εύχομαι να βρεθούν τα παιδάκια, αλλά δεν παύω να αναρωτιέμαι: και μετά, τι; Όταν (με το καλό) βρεθούν, και διαπιστωθεί ότι είναι ολόκληρα (δεν λείπει κάποιο νεφρό πχ….), πού θα μεγαλώσουν και με ποιους ανθρώπους;
    Και τα υπόλοιπα παιδιά που έχουν αυτοί οι άνθρωποι; Η μητέρα, γράφει η είδηση, δεν προφυλακίστηκε επειδή έχει (άλλα) πέντε ανήλικα παιδιά. Αρχίζεις να ουρλιάζεις από απελπισία ή όχι;

    @mad:
    Σε πειράζει που θα προτιμούσαν να μην είχες δικαιωθεί; Χωρίς παρεξήγηση δλδ…

    @anlu:
    Και λίγα λέμε κορίτσι μου…

  23. @Νίνα:
    Από κάτι τέτοια φαίνονται οι παλιοί στο bloggin’: διαβάζουν *και* τα σχόλια. 😉
    Επί της ουσίας, νομίζω πως είναι προφανές ότι το φαινόμενο είναι οικονομικό (δλδ ταξικό) και όχι εθνικό. Αυτό που δεν είναι προφανές είναι γιατί συνεχίζουμε ως κοινωνία να ακολουθούμε πρακτικές του ’50.
    Και ναι, ο πρώτος πληθυντικός είναι εσκεμμένος.

    @Φιλελεύθερος:
    Έχεις δίκιο. Όπως λες, τα παιδιά εξακολουθούν να αγνοούνται, και για αυτά είναι που γίνεται η κινητοποίηση, όχι για τους σωματέμπορους- γονείς. Έχεις δίκιο. Δεν παύει πάντως να είναι σοκαριστικό.

    @Βιολιστής στη στέγη:
    Κι εγώ στην Θάλεια απάντησα. Συγγενής σου; 🙂

    @Ίωνας:
    Επί του πρακτικού, έχεις δίκιο, κι εγώ προσπαθούσα να διαβάσω λεπτομέρειες και δεν προλάβαινα. Σιγά μην αλλάξουν τιμολόγιο τα κανάλια για τέτοιες περιπτώσεις βέβαια!!!

  24. Φίλε μου mpampakis είναι μια μεγάλη υπόθεση που πρέπει κάποτε να απασχολήσει την πολιτεία ακόμη περισσότερο σχετικά με το που θα πάνε μετά αυτά τα παιδιά και σε τι περιβάλλον θα μεγαλώσουν. Διαβάζω για πολλά παιδάκια που συνήθως κακοποιούνται από του γονείς του. Πρόσφατα είχα βάλει ένα άρθρο για ένα 6χρονο κοριτσάκι την Οζλέμ, που όταν είδα στο ρεπορτάζ τη μυτούλα της σπασμένη από τους γονείς (που όταν της την σπάσανε δεν την πήγανε στο νοσοκομείο!), τα ποδαράκια της με ράμματα και το μέρος που την είχα μέσα στο σπίτι, δε μπόρεσα να βάλω τις φωνές γιατί ένας κόμπος με ενοχλούσε στο λαιμό. Το κοριτσάκι αυτό είπε στο δημοσιογράφο «το σκυλί το δίνουν φαγητό, εμένα δε μου δίνουν. γιατί;» Αυτά τα παιδιά, δε μπορώ να τα κοιτάξω στα μάτια. Γιατί αισθάνομαι ένοχος, που δε μπορώ να κάνω πολλά πράγματα για να τα βοηθήσω….. Στο εξωτερικό υπάρχουν καλύτερες υποδομές σε τέτοιες περιπτώσεις και ποινές αυστηρές που, εφαρμόζονται. Εδώ….Αν σκεφτώ τι κάνει η πολιτεία τότε θα βάλω τις φωνές!
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  25. άργησα και μπορεί να καθαρίσατε αλλά ένα έχω να πω μόνο :
    σκατά !

  26. @agorafoviagr:
    Τέτοιες ιστορίες σε αφήνουν πραγματικά άφωνο. Ανήμπορο να σκεφτείς μια άρτια αντίδραση – από την στιγμή που οι ουλές στις ψυχούλες αυτών των παιδιών έχουν μπει για να μείνουν. Θλιβερό, απλά θλιβερό.
    Και ίσως, ίσως λέω, μόνη μακροπρόθεσμη ελπίδα η παιδεία.

    @Κ.Κ.Μοίρης:
    Το καλό το σχόλιο αργεί.

  27. http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=909773&lngDtrID=244

    Μα τι άνθρωποι υπάρχουν; τι άνθρωποι; άνθρωποι είναι; αυστηρή είμαι; άει στο διάολο…

  28. Ηρέμησε Μπαμπάκη … ηρέμησε …
    Αυτό το γραπτό σου κι εμένα με … εξουθένωσε πριν λίγες ημέρες που το διάβασα … ‘Ομως μετά (παράξενη η αλληλουχία σκέψεων του ανθρώπου) μου ήρθε στο μυαλό ο τίτλος μιας παλιάς ταινίας «Υπάρχουν κι ευτυχισμένοι τσιγγάνοι ακόμα» και ήθελα να σου πω , ότι υπάρχουν και περήφανοι γονείς ακόμα … Και σου έκανα μια αφιέρωση ….
    Ηρέμησε Μπαμπάκη … Άσε το βλέμμα σου πάνω στο πρόσωπο του παιδιού σου και προσπάθησε να «ξεχαστείς» … Εσύ τουλάχιστον μπορείς …. Κάποιοι άλλοι , δεν μπορούνε .

  29. Φίλη lemon το είδα στις ειδήσεις το απόγευμα. Η εξέλιξη, σε αυτήν την ιστορία, που μας έκανε όλους να αγωνιούμε για την τύχη των μικρών αυτών, αθώων, παιδιών, είναι δυσάρεστη….Αυτό που όλοι μας δε θέλαμε να σκεφτούμε ότι θα μπορούσε να συμβεί, τελικά………Δεν είναι πλέον κοντά μας τα παιδάκια αυτά…..
    Οι υπεύθυνοι, ελπίζω να φερθούν, υπεύθυνα…..Ήτανε παιδιά!!
    Με αγάπη πάντα
    Agroafoviagr

  30. Δεν έχω παιδιά (ακόμα) και πεθαίνω από στενοχώρια όταν διαβάζω οτιδήποτε έχει να κάνει σχετικά με κακοποίηση κλπ. Σε καταλαβαίνω. Όσο για τα δυο παιδάκια, διάβασα ότι μάλλον πέθαναν από αφυδάτωση. Περίεργη μου φαίνεται όλη η ιστορία αν και όπως και να’χει, οι γονείς τους θέλουν στείρωση, πολύ ξύλο, ίσως και θάνατο.

  31. Δε θα κάνω παιδιά. Το έχω αποφασίσει καιρό τώρα αλλά όταν συνειδητοποιώ πόσα παιδάκια μας χρειάζονται, που ηδη υπάρχουν, αποφασίζω ξανά πως και να ήθελα καποτε παιδί δε θα το γεννούσα, θα έκλαιγα να πάρω ένα απ’αυτά…

  32. @lemon:
    Το έμαθα κι εγώ εκείνη την ημέρα. Τι να πω.
    Μετά από την ιστορία του Άλεξ (που μακάρι να βρουν την άκρη οι άνθρωποί του, δλδ, αλλά δεν αισιοδοξώ), θα έλπιζες να μην ακούσεις ξανά τέτοια νέα… 😦

    @silia:
    Προσπαθώ να μένω ήρεμος και νιώθω αδιανόητα τυχερός συχνά – πυκνά. Από την άλλη, είμαι κομμάτι μιας κοινωνίας που επιφυλάσσει τέτοια μοίρα στα πιο ανυπεράσπιστα μέλη της. Αυτό με κάνει και εξοργίζομαι.
    Ευχαριστώ για την αφιέρωση.

    @agorafoviagr:
    Όπως έγραψα και παραπάνω, πόσοι θυμούνται τον Άλεξ και την Βέροια; Πόσοι καταλαβαίνουν ότι οι τοπικές κοινωνίες δεν είναι άμοιρες ευθυνών; Και πόσοι τέλος, εκτός από τους γονείς που πουλάνε παιδιά, συνειδητοποιούν την ενοχή των αγοραστών σε κάθε τέτοια αγοραπωλησία;;;

    @Κωλόγρια:
    Μια που ξεκίνησες, σκέψου και αρμόζουσα τιμωρία για τους επίδοξους αγοραστές.

    @patsiouri:
    Μεγάλη υπόθεση η υιοθεσία και μακάρι οι όροι της να ήταν πιο ρεαλιστικοί – αλλά δυστυχώς η πείρα έχει δείξει πως πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν τα παιδιά σαν αξεσουάρ μιας δημόσιας εικόνας τους ή σαν στοίχημα για δωρεάν νοσοκόμους στα γεράματά τους. Θλιβερό, απλά θλιβερό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: