• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Ιουνίου 2008
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.   Ιολ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    30  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Το μυστικό της επιτυχημένης συμβίωσης

Πριν κάποιες μέρες είχαμε τραπέζι σε ζευγάρι φίλων και η καλή μου τους έκανε μια από τις σπεσιαλιτέ της (χουνκιάρ μπεγιεντί, ο εστί μεθερμηνευόμενον μοσχαράκι κοκκινιστό με πουρέ μελιτζάνας – κόλαση δικέ μου, κόλαση!!!). Εγώ πέρασα ένα ευχάριστο μεσημεράκι, χαϊδολογώντας την μικρή πλην τίμια κάβα μου και προσδιορίζοντας τα μπουκάλια που θα σφαχτούν. Θύματα στον δίκαιο αλλά και άνισο αγώνα θα έπεφταν τελικά δυο φιάλες Νεμέα Κτήμα Δρυόπη του 2005, οι οποίες γέμισαν την βεράντα με το άρωμά τους και τα ποτήρια μας με νότε βύσσινου και κανέλλας κι έδεσαν τέλεια με την καπνιστή γεύση της μελιτζάνας και του μοσχαριού. Άψογο.

Προς το απόγευμα όμως συνειδητοποιώ ότι δεν έχω τίποτα να κάνω στην κουζίνα, μπαίνω, βγαίνω, ξαναμπαίνω ξαναβγαίνω. Η κυρά κι αφέντρα του σπιτιού μου ξεκαθαρίζει ότι δεν με θέλει μέσα στα πόδια της, είμαστε και τόσα χρόνια παντρεμένοι, κάνω ότι δεν κατάλαβα τι μπορεί να εννοεί. Στριφογυρνάω, ανοίγω το ψυγείο, ρίχνω μια ματιά, κλείνω το ψυγείο.

– Δεν έχουμε τυριά, λέω.
– Ε, και;
– Δεν μπορώ να φέρω τον Π. σπίτι και να μην του έχω τυρί!, απαντώ εμβρόντητος, με ύφος σαν να μου ζήτησε να πηδήξω καμήλα που φοράει πράσινες ζαρτιέρες.

Καβαλάω τον Πωλ (το γνωστό οικογενειακό αυτοκίνητο, που ονομάστηκε έτσι σε μια άτυχη στιγμή που προσπαθούσα να περιγράψω το χρώμα του στον κουμπάρο μου «Είναι σαν τα μάτια του Πωλ Νιούμαν» και του κόλλησε) και πάω για τα περαιτέρω. Γυρνάω με τα στοιχειώδη: μια γραβιέρα Κρήτης κι ένα ολοστρόγγυλο και βρωμερότατο camembert, σε συσκευασία πανεράκι που το αφήνει να «ανασαίνει». Αυτό ίσως ανασαίνει, όλοι οι άλλοι όχι.

Δέκα λεπτά μετά κι ενώ στήνω τα μαχαιροπήρουνα στη βεράντα, με προσεγγίζει η κυρά κι αφέντρα του σπιτιού εμφανώς ανήσυχη.

– Μυρίζει το ψυγείο μας, Κάτι έχει χαλάσει.
– Δεν είναι τίποτα, η ιδέα σου είναι.
– Σου λέω, κάτι χαλασμένο έχουμε. Θα ανοίξουν οι άνθρωποι να βάλουν κανένα νερό για τα παιδιά τους και θα γίνουμε ρεζίλι.
– Πήρα τυρί.
– Μην αλλάζεις θέμα.
– Αυτό μυρίζει. Το camembert.
– Χάθηκε να πάρεις brie;
– Δεν έχει γούστο αν δεν μυρίζει.
– Ναι, αρκεί να μην μυρίζει τόσο δυνατά που να το εντοπίζουν γέροντες με χρόνια καταρροή και δυσανεξία στα γαλακτοκομικά.
– Γίνεσαι υπερβολική τώρα.
– Δεν ξέρω τι γίνομαι, εγώ πάντως το ψυγείο δεν το ξανανοίγω. Φοβάμαι.
– Τι φοβάσαι;
– Έτσι που μυρίζει, μπορεί να είναι ακόμα ζωντανό και να μου επιτεθεί.
– Δεν έχουν αναφερθεί ποτέ και πουθενά επιθέσεις camembert στον άνθρωπο.
– Απλώς επειδή το τυρί είναι σατανικά ύπουλο και δεν αφήνει μάρτυρες στα εγκλήματά του.
– Λες;
– Κάτι που μυρίζει έτσι είναι οπωσδήποτε σατανικά ύπουλο. Ή ύπουλα σατανικό. Κάτι από τα δύο.
– Κι εγώ πίστευα ότι είναι απλώς απαστερίωτο.
– Ναι, έτσι θα ήθελε το ίδιο το τυρί να πιστέψεις. Μην γίνεσαι τόσο αφελής!

Και μετά, έκανε μεταβολή και γύρισε στην κουζίνα, όπου she went about her business. Ο μικρός μας όλη αυτή την ώρα ήταν ξάπλα στο σαλόνι και σκηνοθετούσε μια επέλαση σαρκοφάγων δεινοσαύρων σε ένα τραίνο. Το σπίτι περίμενε τριζάτο τους καλεσμένους. Το φαγητό ήταν υπέροχο, η παρέα άψογη, το τυρί βγήκε στην ώρα του, καταναλώθηκε (εν μέρει) συνοδεία λίγου γλυκού μοσχάτου Λήμνου και γενικά η βραδιά πήγε περίφημα. Κατόπιν, το camembert ξαναμπήκε στο ψυγείο, σε διαφορετικό περιέκτη (sic) σε μια προσπάθεια περιορισμού της επιθετικής μυρωδιάς του.

Την επόμενη μέρα, βρήκα το τάπερ που κλείνει πιο καλά από όλα, έβαλα μέσα το υπόλοιπο τυρί, το έβαλα στο συρτάρι του ψυγείου και φρόντισα να μην είναι τόσο εκκεντρική η παρουσία του μέχρι να το τελειώσουμε. Ούτε εκείνη ούτε εγώ ξανασυζητήσαμε για το θέμα, είτε εκνευρισμένοι από την μυρωδιά, είτε απαιτητικοί ως προς την παρουσία του βρωμότυρου στο ρημαδο-τραπέζι μας.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον τίτλο περί επιτυχημένης συμβίωσης αναρωτιέστε.

Φαντάσου λοιπόν ότι το ψυγείο σου είναι η σχέση σου. Το μοιράζεσαι με τον άνθρωπό σου, τον άνθρωπο που συμβιώνεις. Και μέσα βάζεις όλα τα πράγματα που έχεις ανάγκη ή που απλώς θα ήθελες να δοκιμάσεις. Και βάζει και αυτός (ή αυτή) τα δικά του (της). Και ακόμα κι αν δεν ενθουσιάζεσαι με ό,τι βλέπεις όταν ανοίγεις το ψυγείο, ξέρεις ότι για να είναι εκεί το θέλει, το χρειάζεται, το επιλέγει. Και το ανέχεσαι μέχρι να καταναλωθεί ή μέχρι να αποφασίσει (η ίδια) να το πετάξει. Η μεγάλη επιτυχία της σχέσης είναι όταν ο καθένας αφήνει στον άλλο την ελευθερία να γεμίζει το ψυγείο με ό,τι επιθυμεί, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι δεν είναι μόνο δικό του το ρημαδο-ψυγείο κι ότι πρέπει να έχει χώρο και άνεση για τις ανάγκες και των δύο. Κι όπως μέσα από την διαδικασία της συμβίωσης καταλήγεις σε μια μάρκα γάλα που αρέσει και στους δυο, έτσι φροντίζεις και στην σχέση να είσαι στις επιλογές που ταιριάζουν και στους δύο κι όχι μόνο στον έναν ή στην άλλη. Κι όπως αποφεύγεις να βάζεις χαλασμένα πράγματα στο ψυγείο του σπιτιού σου, αποφεύγεις να βάζεις και δηλητήρια στη σχέση σου με τον άνθρωπό σου.

Και τελικά, όπως το ψυγείο γεμίζει από κοινού με όσα χρειάζεται και διαλέγει ο καθένας από τους δύο, έτσι κι η επιτυχημένη συμβίωση δίνει την ελευθερία χρειάζεται και διαλέγει ο καθένας από τους δύο, μέσα στην ίδια την συμβίωση. Κι ισχύει για τον καθένα από τους δύο.

ΥΓ: Για την ιστορία πάντως, το εν λόγω τυρί «κατέληξε» δυο βράδια μετά, σε άλλο τραπέζι σε άλλη ομάδα φίλων. Προς μεγάλη ανακούφιση της καλής μου. Ανάσανε επιτέλους η γυναίκα!

Advertisements

46 Σχόλια

  1. To διαβάζω, έχω «αηδιάσει». Σκέφτομαι: «Κούλαρε μέχρι να τελειώσεις το διάβασμα, μουλάρα οι φίλοι σου έχουν επέτειο μάλλον». Τελειώνει το κείμενο και δεν βλέπω να έχετε επέτειο ώστε να μπορώ να δικαιολογήσω τον οίστρο!!!! Παρ’όλα αυτά, συγκρατούμαι. ‘Επαιξει και το καμαμπέρ ένα ρόλο σ’αυτό, truth must be told.

    Τελικά σας πάω πολύ.

  2. Σύμπτωση:
    – Xώρισα κάποτε με αιτίες άλλες, αλλά με αφορμή το άνοιγμα ενός ψυγείου από ένα παιδάκι-επισκέπτη για να πιεί νερό. Eκείνος τα πήρε με την… «αγένεια» του παιδιού, το έκανε μέγα ζήτημα και έκανε και φασαρία. Tα πήρα κι εγώ με τη δική του την αγένεια, και γίναμε ξένοι.

    -Για την ιστορία πάντως, το εν λόγω ψυγείο του το άφησα φεύγοντας. Ήταν τεράστιο αλλά «χωρούσε» μόνο όσα ήθελε αυτός. Πόσο δίκιο έχεις…

  3. Είσαι πολύ μανούλα στις παραβολές Μπαμπάκη. Λέω μετά από αυτό να αφήσω λίγο χώρο στο ψυγείο στον άνδρα μου για τα δικά του βρώμικα τυριά (και να σκεφτώ αν τον έχω περιορίσει και αλλού). Τουλάχισον με αποζημιώνει με τις επιλογές του σε κρασί. Ευχαριστώ για την κοινωνική προσφορά. Καλό ΣΚ

  4. Μπαμπάκη, σε βρίσκω άψογο. Τη δε γυναίκα σου, ακόμα περισσότερο! 😀 Καλημέρα

  5. ναι αλλά στη φωτό έχεις βάλι μπρι.

  6. «κυρά κι αφέντρα»…. τσ τσ τσ… Εσύ είσαι καλός…!

    (εγώ τη δικιά μου τη λέω «μαντρόσκυλο» )

  7. Και αν το ψυγειο ειναι μονιμα κλειστο,επειδη το 1/2 δε θελει να μπαινει σκονη και βρωμιζεται….τι κανεις…??..Χωριζεις..???..λολ…Αψογο το ποστ του συμβιβασμου…

  8. Θα συμφωνήσω στο παραπάνω σχόλιο της Βερενίκης ότι είσαι μανούλα στις παραβολές, αλλά με μια διόρθωση: είσαι μπαμπάκης στις παραβολές!!! 😉

    (ΥΓ: Μήπως μπορώ να έχωκαι τη συνταγή του χουνκιάρ μπεγιεντί; )

  9. Διαπιστώνω πάντως ότι στα δικά σας «μυστικά» συμπεριλαμβάνεται ΚΑΙ η αίσθηση του χιούμορ σας!!!
    Σμουτς βρε!
    😉

  10. πες τώρα την αλήθεια πως η έμπνευση σου ήρθε απο το διαμέρισμα 27τ.μ

    ;PPPPPPPPPPPPPPPP

  11. ξέρεις το κέντρο του κόσμου είμαι εγώ και όλα περιστρέφονται γύρω απο εμένα , μπλα μπλα εγώ μπλα μπλα μπλα εγω εγώ εγώ

  12. – «δεν έχουμε λουκάνικα»
    – » ε, και ?»
    – » δεν μπορώ να φέρω τον Γ. σπίτι μου και να μην έχουμε λουκάνικα!»

    λολ

    εντάξει το κόβω, αλλά έχω κέφια σήμερα

  13. @Αθήναιος:
    Την φωτογραφία (γαστριμαργικό πορνό) την έβαλα για να σε εξευμενίσω. Αυτά παθαίνεις όταν δηλώνεις τις αδυναμίες σου, ιδίως στα τυροκομικά – χε χε χε.
    Κι όπως ξέρεις, «πόσο όμορφη γίνεσαι όταν θυμώνεις!» 😉
    (την επόμενη φορά παρέα, ιτ’ς α πρόμις!)
    Εντελώς σουρεάλ το σχόλιο πάντως, γαμάτο ήταν.

    @Λιαστή Ντομάτα:
    Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, απόλυτα μαζί σου.
    Ίσως τελικά η σημειολογία της χρήσης του ψυγείου είναι αρκετά βαθύτερη απ’ ό,τι λογάριαζα ξεκινώντας το ποστ.

    @Βερενίκη:
    Συνήθως οι εραστές του κρασιού είμαστε και εραστές του τυριού και μάλιστα όσο βρωμερότερο τόσο καλύτερο. Καλό ΣΚ κι από μένα, να περάσετε καλά!

    @Μαρία:
    Πίσω από κάθε σπουδαίο (!) blogger βρίσκεται μια γυναίκα λένε.
    (η οποία σίγουρα αναρωτιέται τι άλλο θα σκεφτεί να ανεβάσει για ποστ ο προσωπικός της βαρεμένος, αλλά τέλος πάντων…)

    @Tanila:
    Μην στηρίζεσαι στην όψη, στηρίξου στην οσμή! 😉
    Σοβαρά: καμαμπέρ είναι, αλλά μοιάζουν πολύ οπτικά (και μόνο οπτικά)

  14. @kopoloso:
    Η δικιά μου διαβάζει και το μπλογκ μου. Ευτυχώς δεν διαβάζει τα σχόλια.
    Ελπίζω. 😉

    @JAD:
    Γενικά αν κάτι το κρατάμε κλειστό για να μην χρησιμοποιείται, χωρίζουμε, όχι μόνο για το ψυγείο. Σπίτι είναι αυτό που στήνεις, όχι μαυσωλείο!
    χε χε χε – Ευχαριστώ, καλημέρα!

    @Αλεπού:
    Μερσί!
    Θα το κανονίσω για την συνταγή, αναμείνατε στο ακουστικό σας.

    @Γοργονίτσα:
    Δεν κάνουμε συνέχεια χιούμορ στο σπίτι μας. Υπάρχουν και ώρες που κοιμόμαστε. 🙂
    Σμουτς ομοίως!

    @Μαργαρίτα:
    Στα 27 τμ κι αν είναι δύσκολα τα πράγματα με τυριά και…κιθάρες.
    Γαμάτο το σχόλιο για το λουκάνικο. 😀
    Συμφωνώ επίσης και με το δεύτερο σχόλιό σου: το κέντρο του κόσμου είμαι εγώ. Μπλα μπλα μπλα εγώ εγώ εγώ. 😛
    Έπεισα;

  15. @αλέξανδρος ανδρουλάκης:
    Με κομμένο ρεύμα, θα το παίξεις Ρος και Ρέϊτσελ από τα «Φιλαράκια»:
    WE WERE ON A BREAK!!!

  16. Βασικά φτάνει που λαμβάνεις υπ’όψιν την γνώμη της γυναίκας σου γενικότερα…δυστυχώς πολλοί άντρες θα έλεγαν «ναι, ναι» και θα άφηναν το τυρί να βρωμίσει αιωνίως ή θα το έκαναν θέμα.

  17. Κι αν οι καλεσμένοι σας διαβάζουν να έχουν τη φιλελεύθερη κατάρα μου. Ξεύρουν αυτοί.

  18. Να ελπίζω ότι μπορώ να την έχω άμεσα ή έχω πολύ μεγάλο θράσος; Έχω τραπέζι αύριο κι έλεγα να τους εντυπωσιάσω…

  19. το camembert είναι μια πανδαισία γεύσης και οσμής και δεν θέλω αηδίες.

    έχω γνωριστεί καλά με βέλγικο τυρί 8 φορές βρομερότερο από την νορμανδική οπτασία, αλλά εξίσου εύγευστο.

    εμένα πάλι όλο κάτι ασιατικές αηδίες με φιλεύεις, ποτέ camembert ή μπεγιεντιά. Ευτυχω΄ς που μερικές φορές παραχωρείς την κουζίνα στην καλή σου και τρώμε και τίποτα της προκοπής που και πού.

    εξού και καλά θα έκανε να σου άφηνε λιγότερο χώρο στην κουζίνα και στο ψυγείο!

  20. πολυ μου άρεσε η παραβολή,αλλά και το χιουμοριστικο της ύφος.Θα περνάω συχνότερα…

  21. Πες μου ποιός από τους δύο σας βάζει στο ταπεράκι το τζατζίκι, να βγάλω συμπέρασμα περί σχέσεως η .. άσχετη. Αστείρευτο σε βρίσκω, παλιόφιλε 🙂

  22. διαβάσαμε την ιστορία παρέα με την *Αθηνά* μου και γελάσαμε πολύ!!! η γυναίκα σου έχει πολύ χιούμορ, πάλι καλά να έχει κάποιος στο σπίτι (χοχοχο)
    όσο για το τυρί εγώ ο τσοπάνης το διάβαζα κα-με-μπέρτ και με διόρθωσε η *α*. τι να πεις, όσο ζω μαθαίνω.
    ΥΓ. στο πλαίσιο του ταχταρίσματος λόγω εγκυμοσύνης της μαγείρεψα προχτές σνίτσελ και πατάτες τηγανιτές. Απουσία ταλέντου και εξάσκησης, τα σνίτσελ βγήκαν σαν σουβέρ, οι πατάτες μια χαρά. πάλι καλά.
    αυτά τα λίγα, όπως βλέπεις εμπνεύστηκα

  23. Εμένα μου άρεσε περισσότερο αυτό το χουνκιάρ μπεγιεντί.

    Στα τυριά με τις έντονες οσμές τα χαλάμε – εγώ είμαι από χωριό! 🙂

  24. ουπς… το ότι δηλαδή πήραμε μεγαλύτερο ψυγείο κι ότι πάλι δεν μας φτάνει τι σημαίνει τώρα;;;

    υπόκλιση πάντως στην ιστορία. τα σπάει.

  25. Πραγματικά υπέροχα πετυχημένη παραβολή/αλληγορία/τι είναι ακριβώς.
    Και συμφωνώ.Και είναι μεγάλη υπόθεση να το καταφέρεις αυτό σε μια σχέση!

    υγ. το brie είναι ενα που βρωμοκοπάει σαν μούχλα και χώμα μαζί,είναι στυφό και μαλακό σαν κρεμα;αν ναι εχω φαει. camembert σίγουρα δεν έχω φάει αλλά μου κίνησες την περιέργεια.Με τι να το συνδυάσω όμως;;
    Α! δεν ξέρω αν έχεις φάει μελίπαστο Λήμνου κι αν σου άρεσε αν ναι, αλλά, αν οχι προσπάθησε να το βρείς.Υπέροχο με μια μακαρονάδα με απλή σάλτσα από φρέσκιες ντομάτες,ελαιόλαδο και σκόρδο.Μιαμ!
    Ξαφνικά έχω αυξημένη έκκριση σάλιου στο στόμα μου και ξεροκαταπίνω.
    Παω να φάω κάτι.

    Καλό απόγευμα.

    υγ2. αυτό το χουνκιάρ μπεγιεντί κάτι μου λέει.Κάτι παρόμοιο μαγειρεύει η μαμά μου αλλά οι μελιτζάνες είναι μπλουμ μέσα στην κατσαρόλα με το μοσχαράκι,οχι πουρέ.Θα της προτείνω το δικό σας. 🙂 🙂

  26. Καλημέρα σε όλες και όλους,

    @SimonSays:
    Γενικά το πιο συνηθισμένο πρόβλημα στις σχέσεις είναι να μην λαμβάνει ο ένας υπ’ όψη την γνώμη/επιθυμίες/ανάγκες του άλλου. Και είναι κι εύκολη παγίδα.

    @Αθήναιος:
    Αναγκαστήκαμε να προβούμε σε διορθωτικά μέτρα έναντι της φιλελεύθερης κατάρας, όπως καταλαβαίνεις… 😉

    @Αλεπού:
    Δεν μπήκακαθόλου όλο το ΣΚ και άργησα να το δω το σχόλιο, συγνώμη… 😦
    Θα το έχεις σήμερα, μέσα στη μέρα. Προλαβαίνεις κάτι καλό;

    @Кроткая:
    Δεν έχεις καταλάβει ότι, όπως θα έλεγε κι ο Μπελούτσι στους Blues brothers, «Γουι αρ ον α μίσσιον φρομ Γκοντ». Η αποστολή μου είναι να εκπαιδεύσω τον κόσμο να τρώει πράγματα που νομίζει ότι δεν είναι νόστιμα. Εξ ου και οι ψαρο-συνωμοσίες για την αφεντιά σου.
    Επίσης, αντιφάσκεις: αν η καλή μου μου αφήνει λιγότερο χώρο στο ψυγειο, πού θα βάζω τα camembert μου μετά;;;

    @squarelogic:
    Πολύ χαίρομαι που σου άρεσε και θα χαρώ να σε βλέπω να περνάς συχνά. 🙂

  27. @Οίστρος:
    Πού είσαι βρε ψυχή; Όλα καλά; 🙂

    @Γιωρίκας:
    Φυσικά και έχει χιούμορ η γυναίκα μου. Πιστεύεις ότι θα μπορούσε να με ανεχτεί μια γυναίκα χωρίς χιούμορ; 😀
    (θεϊκό το ΥΓ!)

    @Πάνος:
    Είσαι σίγουρος; Με λίγο γλυκό κρασί, κρύο – κρύο, δεν θα σε βάλω σε πειρασμό; 🙂

    @30άρα:
    Να αποκαλύψω εδώ πως εμείς έχουμε *και* δεύτερο ψυγείο, ένα σχετικά μικρό. Το χρησιμοποιούμε κυρίως για προϊόντα της λαϊκής, μαρούλια, φρούτα,τέτοια. Είναι πολύ βολικό. Από την άλλη, δυο ψυγεία για τρεις ανθρώπους, δεν το λές και αυτοσυγκράτηση… 🙂
    Μερσί για την υπόκλιση. Σμουτς!

    @kleine wolke:
    Το camembert και το brie μοιάζουν εμφανισιακά, άλλωστε είναι παρόμοιας «τεχνοτροπίας» τυριά, στρογγυλά με αυτή την λευκή μούχα γύρω. Το camembert μυρίζει πολύ πιο έντονα, χωρίς υπερβολή φέρνει σε ποδαρίλα φαντάρου (αυτό δείχνει αποκρουστικό, αλλά δεν είναι). Για πρώτη δοκιμή, θα σου πρότεινα τα απλά και στοιχειώδη: βάλε ένα γλυκό λευκό κρασί στο ψυγείο (μια Σάμο ή μια Λήμνο για παράδειγμα), βγάλε και λίγα κρακεράκια δίπλα του και σκέτο. Από κει και πέρα, εδώ είμαστε να ρίχνουμε ιδέες.
    Μελίπαστο δεν έχω φάει κ’ δεν είμαι καν σίγουρος τι είναι, αλλά με τόσο ένθερμη υποστήριξη θα το ψάξω.
    Το μπλουμ είναι λογικό: μια μάνα θέλει να «σπρώξει» το τσουκάλι της ημέρας χωρίς πολλά – πολλά. Ο πουρές είναι μπελαλίδικη ιστορία για να γίνεται τακτικά, αλλά είναι άλλη γεύση κι αποτέλεσμα… 🙂

  28. Ωραίο, ωραίο, πολύ ωραίο… 🙂

  29. Πρέπει να απαγορευτεί αυτή η αυθαίρετη ανάρτηση φωτογραφιών τυριών και αναλόγων κειμένων, γιατί εμείς εδώ στα γκράβαρα, πρέπει να κάνουμε μια 50άρα χιλιόμετρα μπρος πίσω για να βρούμε brie, γιατί camembert…. Δεν θα μας ανοίγεις εσύ την όρεξη κάθε μισό pixel και μάλιστα, χωρίς να υπάρχει και μεζεδάκι μετά την ανάγνωση του post!! Διαμαρτύρομαι, κύριε Πρόεδρε (πιάσε ένα κιλό παϊδάκια, 2 κιλά γουρουνοπούλα…)!!!
    ;-D

  30. περασα να ευχηθω καλο μηνα…
    και παντα γεματο να ειναι το «ψυγειο» σας…
    με ο,τι σας γεμιζει!

    😉

  31. αυτό με την καμήλα δεν μου άφησε περιθώρια για δεύτερες σκέψεις και αναλύσεις σε άλλα επίπεδα

    υγ δηλαδή θετε να μου πείτε ότι αν η καμήλα δεν φορούσε πράσινες ζαρτιέρες θα την πηδούσατε?

  32. @scalidi:
    Ευχαριστώ! 🙂

    @Σοφία:
    Νομίζω ότι η λέξη που ψάχνεις είναι «γουρ’νοπούλα», αλλά δεν έχει σημασία.
    (ύφος Ηλία του 16ου): Εμ, δεν μπορούμε να είμαστε σε απόσταση 3,62 λεπτών της ώρας από όλες τις ταβέρνες της περιοχής *και* να έχουμε και ψαγμένα ντέλι που φέρνουν τυριά από τας Ευρώπας. Μην τα θέλουμε όλα δικά μας. Να είμαστε και λογικοί, μην είμαστε πλεονέκτες. 😛

    @Βασιλική:
    Καλό μήνα και σε σένα, όμορφη η ευχή σου, ευχαριστούμε!

    @Τσαπερδόνα:
    Τώρα μην μου πεις ότι περιμένεις απάντηση… 🙂

  33. Χοχο, δίκιο έχεις κι εσύ!! Αν και να κάνω μια μικρή διόρθωση, από (την μία) την ταβέρνα την καλή, είμαι σε απόσταση 4 μέτρων, όσο πιάνει δηλαδή δρόμος και πςζοδρόμια!!! (Ακόμα τα σουβλάκια???)
    ;-D

  34. Πφτ, μες το καυσαέριο πας και κάθεσαι… 😛

  35. Μια χαρά είναι η παραβολή σου!Εγκρίνω κι επαυξάνω! Επίσης διακρίνω πως έχεις γυναίκα μερακλίδισσα στην κουζίνα άρα είσαι διπλά τυχερός!! 🙂

    Το χουνκιάρ μπεγεντί είναι απόλαυση! (Το φτιάχνει η αδερφή μου! 😉 )

    Καλό μήνα! 😀

  36. Ωχ, καλά που υπάρχουν τέτοια ποστ κι επιβεβαιώνουμε ότι όλα τα ζευγάρια μοιάζουν πάνω-κάτω..!
    Πολύ χάρηκα την περιγραφή σου-σαν να σας έβλεπα ήταν!

  37. έχεις απόλυτο δίκαιο!!αλλά τι συμαίνει όταν το ψυγείο μας είναι πάντα άδειο?

  38. Μου άρεσε πάρα πολύ η ιστορία! Αν κι εγώ αηδίασα λίγο με το τυρί γιατί την ξέρω την μυρωδιά και δεν τη θέλω καθόλου, μου άρεσε όλο αυτό… αχ, να είστε πάντα καλά να μοιράζεστε τα πάντα… σνιφ… συγκινήθηκα ρε χαμένο! 🙂

  39. @Ρενάτα:
    Δεν ξέρεις τα κλασσικά για την καρδιά του άνδρα και από πού περνά ο δρόμος για εκεί. 😉

    @Λέμον:
    χε χε χε, σ’ ευχαριστώ, να είσαι καλά!

    @anni:
    Ε δεν μπορεί να είναι πάντα άδειο! Έστω και εκτός παραβολής, πάντα κάτι θέλεις να βάλεις μέσα!

    @Κωλόγρια:
    Σμουτς βρε φάτσα (πρόσεχε, μπορεί να έχω φάει τίποτα τυρίσιο και να μυρίζει το φιλί, μπου χα χα χα χα) 😉

  40. 🙂 🙂 🙂 ..κι αν δεν έχουνε ψυγείο;…

  41. @Ροδία:
    Σε τροχόσπιτο ζούνε; 🙂

  42. Να σου πώ ένα άλλο μυστικό επιτυχημένης συμβίωσης,- με την ..βοήθεια καί της τύχης : Παντρεύεσαι στά 23, ή γυναίκα σου να είναι 18, καί αρχίζεις να κάνεις ..παιδιά, αλλά με ..ρυθμό καί σε ..ημερομηνίες γέννησης αλλά καί σε ..φύλλο . Στα 54 σου, έχεις : γιό 30, τρείς κόρες 29, 22, καί 13 καί πάλι γιό στά ..8.. ! φυσικά με την ίδια ..γυναίκα ! Στήν αρχή δεν έχειτε καιρό να ..σκεφτείτε, τρέχετε συνέχεια από το να τα ..ξεσκατώσετε έως να τα …ζήσετε. Πάνω στό τρέξιμο ..προσαρμόζεται ο ένας στόν άλλο,- ..αυτόματο αλλά γοητευτικό ! Ενδιάμεσα χαλαρώνετε, ε΄, δεν κάνετε κι ένα άλλο, ¨της ηρεμίας¨ καί της ..αποδοχής. ΟΚ. Μιά κόρη ακόμα. Ελα όμως πού έχετε συνηθήσει την ..φασαρία καί το κλάμα ; Τώρα μάλιστα πού είσαστε στήν καλύτερη ηλικία καί οικονομικά άνετοι. ..Χτυπάς ένα, μιά κόρη ακόμα – έ, τι ένα το δύο , κάνεις καί τον πιτσιρικά τον μικρό, καί ξαναγίνεσαι χαζομπαμπάς !
    Μ΄αυτή την συνταγή,- προσωπική ..ανακάλυψη καί προσωπικά δοκιμασμένη, πετυχαίνεις την απόλυτη ψυχοσωματική ταύτιση, σε προσωπικό επίπεδο ζείς μόνιμα την ατμόσφαιρα των πρώτων σου ραντεβού λές κι έχεις σταματήσει τον χρόνο.
    Με 2 προυποθέσεις :
    1. Να μην αισθανθείς ποτέ ¨ταλαίπωρος¨,- ειδικά όταν γυρνάς ..φορτωμένος από το ..super market.. καί
    2. Να έχεις καί ..λίγη τύχη, – γιατί όταν παντρεύεσαι στά 23 καί τα 19, τι κρίση μπορείς να έχεις !!!…
    ΥΓ. Εχουμε ..δύο ψυγεία , καί ..μέσα σε αυτά, ο καθένας διστηρεί την ..γωνιά του, ποτέ δεν ταιριάξαμε στίς γευστικές προτιμήσεις !!

  43. @Νίκος Κ:
    Ωραίο σχόλιο, το διάβαζα και χαμογελούσα διαρκώς. Χε χε χε – κοίτα, δεν διαφωνώ με την συνταγή σου, αντίθετα. Απλά προσπάθησα να γράψω περίληψη αυτοβιογραφίας και όχι το πλήρες κείμενο! 😉
    Καλή συνέχεια συνάδελφε, σας βλέπω γερούς και δυνατούς κι ας μην ταιριάζετε στις γευστικές προτιμήσεις. 🙂

  44. Δεν ειχα φανταστει την καθημερινοτητα σου.Χωρις να το σνειδητοποιω
    αφαιρουσα απο σενα ολα τα τετριμμενα.Αρα ημουν και ειμαι εκτος
    τοπου και χρονου,καθως μαλιστα μου το τονιζουν και στο σπιτι πολυ
    εντονα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: