• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Αύγουστος 2008
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιολ.   Σεπτ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Θέλω τόσα να γράψω

Μαζεύονται ιδέες, μαζεύονται κείμενα που έχουν αρχίσει κι έχουν μείνει στη μέση, μαζεύονται. Μέσα στο μυαλό μου είναι αυτό το κείμενο:Τα έχω λίγο χαμένα: τους τελευταίους μήνες έχω μαζέψει τόσο υλικό για το blog που όταν το βλέπω αποκαρδιώνομαι. Απλά δεν μπορώ να το κουμαντάρω – απ’ τη μία δε θέλω να ανεβάσω κάτι πρόχειρο, κι απ’ την άλλη θέλω να επεξεργαστώ όλα αυτά που έχω μαζέψει (αυτή άλλωστε είναι η χαρά κι η ανταμοιβή μου από όλο αυτό). Κι όσο βαριέμαι να στήσω τα ποστ τόσο γιγαντώνονται τα πιθανά θέματα και η κατάσταση αρχίζει να μου θυμίζει αυτό το τηλεφώνημα που σκοπεύεις να κάνεις σε κάποιον φίλο αλλά όσο το αργείς τόσο πιο δύσκολο γίνεται και ντρέπεσαι όλο και πιο πολύ και στο τέλος δεν παίρνεις ποτέ και λες κι από πάνω ‘εσύ κι ο γρύλος σου’.

Δεν μπορώ όμως να συγκεντρωθώ, απλά δεν μπορώ. Τις τελευταίες μέρες η διάθεσή μου είναι φτερό στον άνεμο.

Δεν είναι η ανυπομονησία για τις διακοπές, αντίθετα είμαι πολύ ξεκούραστος και γαλήνιος σε σχέση με το πώς ήμουνα τα τελευταία χρόνια. Έλα όμως που δεν είμαι ήρεμος: όλο κάτι μέσα μου αναδεύεται κι αναρωτιέται τι έχω ξεχάσει. Κάτι σημαντικό έχει μείνει να με περιμένει και πρέπει να παρατήσω όλα τα άλλα, ακόμα και στη μέση, και να γυρίσω ξανά σε αυτό. Έχω μια (εντελώς αδικαιολόγητη) νευρικότητα, σαν να προετοιμάζομαι για μια μικρή, τοπική καταστροφή. Σαν να έχω προαίσθημα. Και αν σκεφτείς ότι δεν πιστεύω στα προαισθήματα, σκατά, δεν μπορώ να το πιάσω από πουθενά.

Δυο εντελώς αντίθετες δυνάμεις με τραβολογάνε: από την μία είναι το καλοκαίρι, η ανεμελιά του, η ομορφιά του. από την άλλη είναι η άτιμη η ειδησεογραφία. Ζω με την οικογένειά μου σε μια χώρα που είσαι είκοσι χρονών, φτάνεις για διακοπές και λίγο μετά οι γονείς σου πρέπει να συμφωνήσουν να σβήσει το μηχάνημα που σε κρατά ζωντανό. Σε έναν τέτοιο τόπο οι πιο τρομακτικοί εφιάλτες φαίνονται πιθανοί. Ακόμα κι ένας μακελάρης, περιπλανώμενος με ένα γυναικείο κεφάλι στο χέρι, μπορεί να βρεθεί στο δρόμο σου και να σε στείλει – στο νοσοκομείο ή αλλού.

Τα νέα γύρω μας είναι όλο και χειρότερα. Νομίζω πως αν σταθώ και σκεφτώ για λίγο, απειροελάχιστα, με προσήλωση και λογική τα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, θα τρελαθώ. Αδήλωτοι ναυτεργάτες, αδήλωτοι γορίλες. Νεκροί παντού, βίαια και αναίτια.

Είχα σκεφτεί να γράψω κάποτε την ιστορία μιας γιαγιάς που έπεφτε για ύπνο κάθε βράδυ κλαίγοντας για κάθε έναν άνθρωπο που σκοτώθηκε στον πόλεμο. Κι αφού τελείωνε με τους νεκρούς του τελευταίου πολέμου, συνέχισε με τον προηγούμενο. Και τον πόλεμο πριν από αυτόν, και πάει λέγοντας, κάθε βράδυ έπεφτε με το μνημόσυνο για προσκεφάλι. Και να έλεγα πως ζει αιωνίως αυτή η γιαγιά, αφού μια ανθρώπινη ζωή δεν φτάνει για να θρηνήσεις όσες ανθρώπινες ζωές έφυγαν σε πόλεμους.

Αλλά να, ρε γαμώτο, είναι καλοκαίρι. Καλοκαίρι, γλυκό μεθυστικό μεσογειακό καλοκαιράκι. Εποχή ανεμελιάς κανονικά, εποχή ξεκούρασης, ανασύνταξης. Ύμνος των απλών απολαύσεων, τραγούδι της επαφής με την φύση, το σώμα μας, το σώμα της συντρόφου μας. Απελευθερωτικές βουτιές στη θάλασσα, μεζέδες γύρω από πρόχειρα στημένο τραπέζι – τηγανισμένοι όχι σε λάδι αλλά σε κέφι. Τραγούδια, βλέμματα, ποτήρια, αγκαλιές, μπουγέλα, μέτρημα στα κέρματα που απόμειναν στον πορτοφόλι («Μας βγάζει μέχρι την Πέμπτη») και καρπούζι κερασμένο από την παρέα που έτυχε να βρεθεί δίπλα σου στην παραλία. Ένας καταπέλτης πλοίου που πέφτει κι όσο πάει το μάτι ξεραΐλα, λίγη άμμος ανάμεσα στα δόντια σου, αφρός μπύρας στο πάνω χείλος. Επιστροφή στην παιδικότητα, επιστροφή στην ελευθερία του απρογραμμάτιστου, απομάκρυνση από την πόζα και τα άγχη. Αυτό σημαίνει καλοκαίρι, αυτό πρέπει να σημαίνει. Μια πελώρια ασπίδα απέναντι στην τρέχουσα επικαιρότητα.

Και δεν θέλω να γράψω την ιστορία της γιαγιάς που θρηνούσε. Θέλω να δω λιγότερους λόγους για θρήνους και περισσότερους για χαρές. Θέλω να βουτήξω το κεφάλι στη θάλασσα και να ξεπλύνει όλες τις ανησυχίες που κουβαλάω στους ώμους. Κι όχι μόνο εγώ, αλλά όλοι μας.

Άγιε Αύγουστε, κάνε το θαύμα σου φέτος, να έρθει το καλοκαίρι σου, το δικό σου καλοκαίρι, όπως πρέπει. Και να διώξει από πάνω μας όλες αυτές τις ειδήσεις, όλο αυτόν τον άρρωστο κόσμο που έχουμε βρεθεί να ζούμε. Να μπορούμε να χαμογελάμε χωρίς τον φόβο ότι υπάρχει μια μικρή ή μεγάλη λαχτάρα που μας περιμένει πίσω από την γωνία. Γιατί προσπαθούμε, προσπαθούμε, προσπαθούμε, και πάλι νιώθουμε ότι δεν φτάνουμε μόνοι μας, άγιε Αύγουστε. Βάλε κι εσύ το χεράκι σου. Άντε μπράβο.

Advertisements

11 Σχόλια

  1. δεν υπα΄ρχουν άγιοι, δεν υπάρχει θεός και όπως λεν κι οι αρχαίοι «συν αθηνά και χείρα κίνει», τεμπέλη!

    σήμερα γράφουμε περίπου τα ίδια, απλά αγώ γκρινιάζω ασύστολα, ενώ εσύ το κάνεις σερβίροντας μοχίτος παράλληλα.

    όπως και να’χει, για μένα 3 και σήμερα! 🙂

  2. Να ενώσω κι εγώ τη δική μου φωνή προς τον Άγιο Αύγουστο…

  3. Έτσι είναι το καλοκαιράκι φίλε μου. Σου δίνει και σου παίρνει. Πίσω από τις βουτιές, τα τραγούδια την ανεμελιά, το κέφι, παραμονεύουν κι οι στιγμές που δε θα ήθελες ποτέ να ζήσεις. Έχουν τη μορφή της φωτιάς, της παραφροσύνης, της παράνοιας κλπ, κλπ… Κάνε το σταυρό σου στον άγιο που επικαλείσαι και ρίξε το «μακροβούτι» σου με την αναπνοή στο pause!! Καλές διακοπές.!!

  4. Αμην,Μπαμπακη μου…Αμην….

  5. Καλημέρα,

    @Κροτίδι:
    Τι τεμπέλη ρε συ, που δεν ξέρω από πού να το πιάσω και πού να το αφήσω!
    Τα μοχίτος τα σερβίρω γιατί χρειάζεται ένα καλό ποτήρι αλκοόλ για να αντέξουμε την επικαιρότητα!
    Δύο και σήμερα λέμε! 🙂

    @Σταυρούλα:
    Αχ, κι αν συνδυκαλιστούμε, λες να δούμε προκοπή;

    @panther03:
    Καλές διακοπές και σε σένα, και καλώς ήλθες!

    @JAD:
    Αμήν, και δεν έχουμε πει τίποτα ακόμα…

  6. Άντε, ας σου ξαναθυμήσω τι λέει ο καλλιτέχνης…
    «Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
    τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο
    κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
    Μη γυρνάς την πλάτη, μη ζεις στο ψέμα
    πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία
    σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία»
    ;-D

  7. θα διαφωνήσω. αυτό με τον αποκεφαλιστή στη σαντορίνη το βρίσκω τρελή σπλατεριά. θα ήταν ακόμα καλύτερα αν δεν είχε φάει την καημένη την κοπέλα, αλλά αν λ.χ. είχε αποκεφαλίσει τον αβραμόπουλο και γυρνούσε στο σύνταγμα με το κεφάλι υπό μάλης 🙂
    αντε μη μιζεριάζεις, μέρες που ναι!

  8. Ακούει ο Άγιος Αύγουστος, όμως; 🙂
    Καλό καλοκαίρι φίλε!

  9. @Sophia:
    Μη γελάς με ηλίθια αστεία – από τις καλύτερες συμβουλές εδώ που τα λέμε…
    Στην προσωπική μου ζωή, σε οικογένεια, φιλίες, νιώθω αφάνταστα τυχερός που έχω τόσους λόγους να σκέφτομαι θετικά. Αλλά στο σύνολο του τι συμβαίνει, ώρες – ώρες τρελαίνομαι!

    @Γιωρίκας:
    Νανανανανανανα (ιταλικά ήταν αυτά) 😉
    Εντάξει, η σπλατεριά δεν συγκρίνεται με την ιστορία με τους γορίλες, ήταν κάτι συγκυριακό. Οι γορίλες όμως και η σχετικό στην… τήρηση του νόμου είναι σχεδόν ενδημικό φαινόμενο.
    Άντε, καλή συνέχεια καλοκαιριού εύχομαι!!! 🙂

    @N.Ago:
    Θα το δούμε στην πράξη φίλε μου, θα το δούμε στην πράξη.

  10. simfono me ton @N.Ago!!!!!! 😉

  11. @μωράκι:
    Όπως όλοι μας. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: