• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Αύγουστος 2008
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιολ.   Σεπτ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Καλοκαιρινές επαναλήψεις

Το παρόν μπλογκ ετοιμάζει κουβαδάκια, φτυαράκια και νεροπίστολα και σε λίγες ώρες θα βρίσκεται σε κατάσταση «ραντεβού τον Σεπτέμβρη». Ναι, πήγαμε διακοπές και τον Ιούλιο (μία εβδομάδα καλέ, όχι πολύ!) αλλά φέτος τις διακοπές μας τις προσεγγίζουμε όπως προσεγγίζω συνήθως το φαγητό: δεν πρέπει ποτέ να τρως με άδειο στομάχι. 😉

Φυσικά, οι τελευταίες μέρες έχουν περάσει με αρκετή έως πολύ πίεση στη δουλειά, ειδικά για τα στάνταρτ του μαγαζιού (και της εβδομάδας που διανύουμε!). Έλεγα ότι θα προλάβω να ανεβάσω ένα – δυο ποστ, τουλάχιστον για την συναυλία των Σαββόπουλου – Παπακωνσταντίνου που πήγα την Κυριακή (τους την είχα φυλαγμένη από τον χειμώνα) αλλά το άφησα το μπλογκ να χορταριάσει. Για να μην γκρινιάζετε όμως, θα προχωρήσω στο κόλπο που κάνουν οι τηλεοπτικοί σταθμοί και θα ανεβάσω σήμερα στην βιτρίνα ένα κείμενο σε επανάληψη από πέρυσι. Είναι από τα πολύ αγαπημένα μου κι ελπίζω να αρέσει σε όσους το διαβάσουν.

Καλές βουτιές!!! 🙂

*****

Irreversible: μέρα καλοκαιριού

Σηκώνεσαι νωρίς το πρωί, ακόμα και στην εξοχή. Συνήθειες μιας ζωής δεν κόβονται με το μαχαίρι, άλλωστε το μάτι άνοιγε εδώ και πολλά χρόνια ένα – δυο λεπτά πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Ήρθε κι η σύνταξη, πάλι δεν κόπηκε η συνήθεια. Τώρα στις διακοπές όμως είναι και απόλαυση να σηκώνεσαι νωρίς, πριν τα παιδιά, να φτιάχνεις το καφεδάκι σου και να κάθεσαι στην βεράντα. Απολαμβάνεις την εύθραυστη δροσιά του πρωινού και τους χαρωπούς ήχους των πουλιών – τα τζιτζίκια δεν έπιασαν τα όργανα ακόμη. Στο βάθος μακριά ακούγεται η θάλασσα. Παίρνεις το πρωινό χάπι και αποτελειώνεις το διάβασμα της χθεσινής εφημερίδας. Σταυρόλεξα, φρυγανιές με βούτυρο και μέλι και αναμονή μέχρι να ξυπνήσουν. Θα κάνει ζέστη και σήμερα.

Στις διακοπές ξυπνάς ανθρώπινη ώρα – επιτέλους, έτσι για αλλαγή. Πριν καν πιεις καφέ, για να προλάβεις τα παιδιά, θα μπεις στο αυτοκίνητο και θα πας μέχρι τον φούρνο για τυρόπιτες και μπουγάτσες. Ο μεγάλος θέλει κρουασάν ζαμπόν – τυρί, σου το είπε χθες. Ψωνίζεις και ψωμί για το μεσημέρι, για να έχουν οι παππούδες, και γυρνάς. Θα πιεις καφέ και θα συνεχίσεις το βιβλίο σου. Μόνο μπεστ – σέλλερ πια στις διακοπές, τέρμα οι εποχές που κουβαλούσες βιβλία με προβληματισμούς από νησί σε νησί. Τώρα το μόνο που ψάχνεις είναι ανεμελιά. Τα μαγιώ ακόμα κρεμασμένα στα σχοινιά από χθες, πρέπει να μαζευτούν. Σκέφτεσαι πού θα πάτε για μπάνιο σήμερα και ξεκινάς να σιγοτραγουδάς, εντελώς φάλτσα, ένα τραγούδι με την Γαλάνη, που το αγαπούσες πολύ στα νιάτα σου. Πού το θυμήθηκες τώρα; Χαμογελάς καθώς μπερδεύεις τους στίχους. Η αύρα φέρνει μυρωδιά θάλασσας και πευκοβελόνας. Μνήμες ιωδίου παίζουν στο μυαλό σου και οι στίχοι του ξεχασμένου τραγουδιού ξεπροβάλουν αβίαστα σωστοί.

Θα πάμε νωρίς στη θάλασσα, λέτε κάθε βράδυ, για να μην πιάσει το μωρό ο ήλιος. Δεν το τηρήσατε – πάλι. Το πασαλείβεις λοιπόν με αντηλιακό με υψηλό δείκτη προστασίας κι ελπίζεις. Αναρωτιέσαι πάλι για τις ελιές που έχεις βγάλει εσύ – ήταν πάντα εκεί και δεν τις έβλεπες ή με φύτρωσαν τα τελευταία χρόνια; Το παιδί παίζει με τα κουβαδάκια του. Η φατσούλα του σοβαρή – σοβαρή δείχνει την αφοσίωσή του σε αυτό που κάνει. Το καπέλο που φορά ήταν παλιό δικό σου, το είχε φυλάξει η μάνα σου –γιαγιά πλέον – και σου το έδωσε για το μικρό. Του πάει. Τον λατρεύεις όταν συγκεντρώνεται σε κάτι, όταν δίνει όλο του το είναι στην ασχολία του. Σου δίνει μια αίσθηση γαλήνης και σιγουριάς να τον βλέπεις καλά. Το μεγάλο καλό με τις διακοπές είναι ότι έχεις χρόνο να του δώσεις, χρόνο και κουράγια, αυτό που σου έλειπε όλη την χρονιά. Κοιτάς και την γυναίκα σου, που ξεφυλλίζει ένα περιοδικό κάτω από την ομπρέλα. Χαμογελάτε ο ένας στον άλλο. Η οικογένειά σας, φτάσατε κι εδώ. Οι σκέψεις για την ζωή και για το μέλλον διακόπτονται καθώς το πιτσιρίκι έχει αρχίσει να καταπίνει μπουκιές άμμου. «Βρε απαίσιε, την φρουτόκρεμα σε κάνουμε χρυσό για να την δοκιμάσεις, την άμμο βρήκες να τρως;». Τον σηκώνεις αγκαλιά μέχρι το νερό για να τον ξεπλύνεις. Η μαμά σας σταματάει για να τον βγάλει φωτογραφία όπως έχει γίνει χάλια με άμμους και λάσπες, και χασκογελάτε σκανταλιάρικα που καταφέρνετε να μην είστε υστερικοί γονείς.

Τα μαλλιά μες την αρμύρα και τα μπράτσα στεγνωμένα από τον ήλιο, ανεβήκατε από την παραλία μέχρι το ταβερνάκι. Το σώμα έχει λυθεί από το κολύμπι και το στόμα έχει στεγνώσει. Πρώτη σας φορά διακοπές σαν ζευγάρι, παρατήσατε τις εποχές της παρέας και του χαβαλέ και φύγατε οι δυο σας για τις Κυκλάδες. Την κοιτάς δίπλα σου και την καμαρώνεις. Είναι πανέμορφη και είναι εκεί μαζί σου. Η εικόνα της θα δεθεί για πάντα με μυρωδιές από χωριάτικη σαλάτα και τηγανιτά ψαράκια. Πίνετε κρύα μπύρα από το ίδιο ποτήρι και ψιλο-κουβεντιάζετε για κοινούς φίλους και για τις σχολές σας. Όσο την γνωρίζεις τόσο σου αρέσει. Έχετε γλεντήσει τις διακοπές σας και στις παραλίες, και στα μπαράκια, αλλά και μέσα στο δωμάτιό σας. Μετράτε τα λεφτά σας και φτάνουν με το ζόρι για άλλες δυο μέρες στο νησί – μετά; Θα δείξει. Για την ώρα μοιράζεστε μια μπύρα και πιάνεις τον εαυτό σου να λατρεύει τον τρόπο που σουφρώνει τα χείλη της για να μαζέψει τον αφρό που έμεινε πάνω τους. Πιάνεις τον εαυτό σου να λατρεύει τα πάντα πάνω της. Ξαφνικά σκέφτεσαι ότι με αυτή την κοπέλα θα πας διακοπές και του χρόνου και χαμογελάς. «Τι έγινε;» «Σκέφτηκα κάτι που μου άρεσε» «Τι;» «Εμάς» και τώρα χαμογελάει κι αυτή. Γλυκό το φιλί, με την πικρή γεύση του λυκίσκου να το στολίζει.

Οι μεγάλοι κοιμούνται. Εσύ είσαι στο ντιβάνι, με τον ήχο των τζιτζικιών να διαπερνά τον καυτό, ακίνητο θαρρείς, αέρα του αυγουστιάτικου απομεσήμερου. Τα σεντόνια καθαρά, λευκά, και δροσερά σαν σκιά αιωνόβιου πλάτανου. Δίπλα σου μια στοίβα από παλιά κόμικς που ανακάλυψες στο πρακτορείο τύπου της πόλης, από αυτά που έχουν αλλάξει την τιμή τους κολλώντας ένα απλό αυτοκολλητάκι με τη νέα τιμή στο εξώφυλλο. Τα έχεις βάλει σε χρονολογική σειρά και θα διαβάσεις μέχρι να βαρεθείς. Μετά, μπορεί να παίξεις λίγο με τα αυτοκινητάκια σου. Η γιαγιά θα ξυπνήσει πρώτη, γιατί θα θέλει να φάει καρπούζι – μέχρι εκείνη την ώρα δεν σε αφήνουν να βγεις έξω να κάνεις ποδήλατο. Περιμένετε και τα ξαδέλφια σου σήμερα το απόγευμα και επιτέλους θα έχεις κάποιον να παίξεις μονόπολι, το μικρό αδελφάκι σου δεν ξέρει ακόμα να μετράει και βαριέσαι μαζί του. Καλή φάση που θα έρθουν τα ξαδέλφια σου. Για την ώρα πρέπει να συγκεντρωθείς σε μια κρίσιμη επιλογή: Μίκυ Μάους ή Σπάϊντερμαν; Χασμουριέσαι. Ίσως κοιμηθείς κι εσύ τελικά.

Όλο το απόγευμα κάνετε ποδήλατο με τους φίλους σου, πίσω από τα εξοχικά των γονιών σας. Δεν ξέρεις τα ονόματά όλων των φίλων σου, ούτε και κάποιοι από αυτούς το δικό σου, αλλά είσαστε όλοι μαζί και αυτό μετράει. Τα γόνατά σας είναι ματωμένα, το δέρμα σας κατάμαυρο από τον ήλιο και τα μαλλιά σας αχτένιστα εδώ και εβδομάδες. Έχετε στήσει ένα κάστρο γύρω από ένα πεύκο, που είναι μόνο για την ομάδα σας. Έχετε μαζέψει πολλές χειροβομβίδες, κουκουνάρια στην πραγματικότητα, και θα κάνετε επιδρομή με τα ποδήλατα στο κάστρο των κοριτσιών, που είναι από την άλλη πλευρά του άλσους. Θα τις διαλύσετε! Φέτος έβγαλες και τις βοηθητικές, οπότε τρέχεις κι εσύ κοντά με τους μεγάλους και θα είσαι από αυτούς που θα έχουν πολλές χειροβομβίδες να πετάξουν. Έχετε και δυο – τρία μωρά στην ομάδα, που πασχίζουν να ακολουθήσουν, αλλά δεν τα διώχνετε γιατί είστε μεγαλόψυχοι. Στα μωρά όμως δεν δίνετε χειροβομβίδες. Μετά θα πάτε και θερινό σινεμά, έχει κωμωδία απόψε. Έχεις ρωτήσει και τους γονείς σου και είπαν εντάξει.

Κοιτάς χαρούμενος τα πρόσωπά τους, αυτών των δυο ανθρώπων που σε προσέχουν και σε ταΐζουν και παίζουν μαζί σου. Η ζωή σου φαίνεται ένα ατελείωτο γλέντι. Ελάχιστους ήχους έχεις να τους πεις, αλλά τους χαρίζεις χαμόγελα, κι αυτοί κάνουν σαν τρελοί. Πριν έρθετε σε αυτό το άγνωστο σπίτι δεν είχες περπατήσει, αλλά φαινόταν πως κοντεύεις. Κρατιέσαι από το πλαστικό τραπέζι της βεράντας. Απέναντι, σε μια καρέκλα, έχει μπει η τηλεόραση, για να μην πρέπει να κλειστούν στο διαμέρισμα για να δούνε (έχει βραδιάσει και ο μπαμπάς βλέπει κάποιο ματς). Σε συναρπάζει η οθόνη. Κάνεις μία κίνηση και αφήνεσαι. Δειλά, αδέξια, δοκιμάζεις τον εαυτό σου. Πρώτο βήμα. Πώς το κάνουν οι μεγάλοι να δεις; Σηκώνεις το άλλο πόδι και δεύτερο βήμα. Πηγαίνεις προς την τηλεόραση. Τρίτο βήμα – καταλαβαίνεις ότι έχεις τον έλεγχο και γελάς. Οι γονείς σου σε βλέπουν να περπατάς και αρχίζουν να ουρλιάζουν από ενθουσιασμό. Ξαφνιάζεσαι, χάνεις την ισορροπία σου και σκας με τον ποπό στο πάτωμα – ευτυχώς η πάνα δρα και σαν αερόσακος. Κάνεις παλαμάκια για να χειροκροτήσεις τον εαυτό σου, ενώ καταλήγεις στην μητρική αγκαλιά μέσα σε πανηγυρισμούς. «Μα τι μεγάλο παιδί είναι το μωρό μας!». Όλοι γελάνε, όλοι ξανανιώνουν, όλοι διαγράφουν τα προβλήματα μιας ολόκληρης χρονιάς. Φιλιά, αγκαλιές και κεφάτα χάδια. Χεράκια που κρατιούνται. Ενότητα. Ζέστη μέσα και έξω.

Για να το λέμε καλοκαίρι πρέπει να γραπώνει την ροή του χρόνου πάνω μας και να την αντιστρέφει. Αλλιώς δεν είναι καλοκαίρι. Σωστά;

Advertisements

13 Σχόλια

  1. Ντροπή καλέ….με επαναλήψεις θα μας βγάλεις;….:P

  2. Μή μας γίνεις «Ρετιρέ» κι εσύ!
    Καλή ξεκούραση!

  3. Τι? Δεν έχει «τσιιιιιιπς, σάμαααααλι, φυστικάκιααααααααααααα» ?? Βλέπουμε που βλέπουμε περσινό έργο (μεγαλειώδες βέβαια, και κλασσικό), έτσι, στο ξεροσφύρι? Χοχοχοχο!! Λοιπόν, να κάνουμε ένα συνδυαστικό διαλογικό ποστ αυτοί που είδαμε την συναυλία των Σαββόπουλου-Παπακωνσταντίνου, αν και εμείς εδώ είμαστε πιο τυχεροί από σας, γιατί τον έχουμε ακόμα να γυρίζει στα μέρη μας (ξέρεις, ανεβάζει το πολιτιστικό επίπεδο της περιοχής στα ύψη…)
    ;-D

  4. Καλές διακοπές! 😀

    Για τους Νιόνιο-Θανάση δε ζηλεύω, θα τους δω το Σεπτέμβρη στα Αισχύλεια.

  5. έτσι άρχισε και η Ντόλυ, με επαναλήψεις και διαφημίσεις, και μετά το έκλεισε…

    αν υποψιαστώώώώώ….

  6. Άντε ρε, καλά να περάσετε να γουστάρετε να μαυρίσετε να γεμίσετε μπαταρίες να περάσετε καλάαααα!!!! Φιλιά!! 🙂

  7. εγώ απο την άλλη που δεν είχα την τύχη να δω το συγκεκριμένο post όταν το είχες ανεβάσει αρχικά, χάρηκα με την επανάληψη. Να’σαι καλά που είσαι παιδί ακόμα και χαίρεσαι και ζεις με τέτοια ένταση και αλήθεια (συγγραφική αλήθεια, για την άλλη δεν έχω λόγο) τόσο τον γιό σου όσο και τις αναμνήσεις σου.

    Καλές διακοπές καλή ξεκούραση

  8. «Για να το λέμε καλοκαίρι πρέπει να γραπώνει την ροή του χρόνου πάνω μας και να την αντιστρέφει. Αλλιώς δεν είναι καλοκαίρι. Σωστά;»
    ———————————-
    Σωστά …
    Με συγκίνησες …

  9. Bonus παράγραφος:

    Ο πρωινός ήλιος χτυπάει τη σκηνή και την κάνει μπαιν μαρί. Πάλι δεν την έστησες καλά, το ζευγάρι από τη Θεσσαλονίκη μάλλον φεύγει σήμερα, οπότε θα πας να στήσεις στη θέση τους, κάτω από τις καλαμιές.
    Βγαίνεις από τη σκηνή λουσμένος στον ιδρώτα και με ένα κεφάλι κουδούνι. Τί τα ήθελες τα ούζα χθες στην παραλία; Αλλά και εκείνη η τύπισα που κατά το χάραμα τα πέταξε όλα και έκανε μπάνιο γυμνή, ήταν κόλαση.
    Καλά ρε, οι άλλοι πώς κοιμούνται με τόσο ήλιο, δεν βράζουν;
    Βγαίνεις στο δρόμο και πας για τον φούρνο για προμήθειες, μάλλον θα ρίξεις και κανα χέσιμο εκεί, ο μαγαζάτορας είναι ανεκτικός. Τυρόπιτα ζεστή, παγωμένο νερό και ετοιματζίδικοι φραπέδες. Να πάρεις και για τους άλλους; Δεν φτάνουν τα λεφτά ρε πούστη μου, πρέπει να κρατήσεις καβάτζα για την επιστροφή. Καλά, θα δανειστείς από τον Ηλία και τα βρίσκετε στην Αθήνα.
    Γυρνάς στη σκηνή. Πιο πέρα, οι ράσταμεν έχουν ξυπνήσει και έχουν αρχίσει την «παραγωγή». Ωραία τυπάκια, σας καβάτζωσαν προχθές. Λες να κάτσει καμιά καλή φάση απόψε; Να κανονίσετε καμιά φάση στην παραλία, αλλά έτσι και ο Αντώνης ξαναπιάσει τα έντεχνα με την κιθάρα, θα του τη φέρεις κολλάρο του μαλάκα!
    Μμμ, δύο ζευγάρια σαγιονάρες έξω από τη σκηνή του Μάνου- ένα μεγάλο μπλε, ένα μικρότερο πορτοκαλί. Μάλλον τού’ κατσε το πιπίνι.
    Ασ’την τυρόπιτα, την τρως μετά. Η πρώτη βουτιά είναι ιερή.

    (Ikaria Blues, 1998)

  10. Καλημέρα,
    απλά μπήκα για να σου πώ πως «μπαμπάκη», φώναζα τον πατέρα μου πριν 40 χρόνια και πως από τότε δεν το ξανάκουσα. Μου θύμισε πολλά ή προσφώνιση.
    Θα τα πούμε υποθέτω εκτενέστερα.

    Καλές διακοπές και καλή επάνοδο.

  11. @Νιόβη:
    Λουφάρω, ε; 🙂

    @anlu:
    Πήρε το μάτι σου πουθενά την Γιουλάκη; Από το πρωί την ψάχνω!

    @Σοφία:
    Δεν σου είπα: παραλίγο να τους ξαναδώ στην Ζάκυνθο. Απλώς, η κίνηση μπαίνοντας στην πόλη του Ζάντε ημέρες Αυγούστου είναι χειρότερη από την Ομόνοια με διαδήλωση. Οπότε προτίμησα να λουφάρω και να συνεχίσω το ξυποληταριό δίπλα στη θάλασσα. 🙂

    @Ρενάτα:
    «Για τους Νιόνιο-Θανάση δε ζηλεύω, θα τους δω το Σεπτέμβρη στα Αισχύλεια.»
    Και πολύ καλά θα κάνεις!

    @Κροτίδι:
    Λες να είναι κολλητικό; Αμάν!

  12. @Kwlogria:
    Έπιασαν τόπο οι ευχές σου, το ξέρεις; Σμουτς, σμουτς και σμουτς! 🙂

    @Γιάννης:
    Σ΄ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, να είσαι κι εσύ καλά. Χάρηκα πολύ με την γνώμη σου γιατί είναι ένα κείμενο που νιώθω ότι με εκφράζει πολύ.

    @silia:
    Με κολάκεψες…

    @antonis_x:
    Αυτή η παράγραφος είναι στο σημείο που βγαίνει η κλασσική κιθάρα και μπαίνουν οι δύο ηλεκτρικές, σωστά; 😉

    @kleine wolke:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ.

    @masterpcm:
    Όταν διάβασα το σχόλιό σου έμεινα με ένα χαμόγελο. Τι χαμόγελο όμως; Νοσταλγίας; Και για τι; Για ένα μέλλον που ελπίζω να ζήσω από κοντά; Δεν ξέρω.
    Το σίγουρο είναι ότι θα τα πούμε και εκτενέστερα. Να είσαι καλά και καλώς ήλθες. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: