• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Οκτώβριος 2008
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Πρωινή διαδρομή: it feels good

Το ξυπνητήρι χτυπά. Το πατάω αναστενάζοντας, νυσταλέος ως εκεί που δεν παίρνει. Με κουράζουν πια τα ξενύχτια σε καθημερινές. Διψάω πολύ όμως– αυτά τα σουτζουκάκια στη Νέα Διαγώνιο (ή, πιο σωστά, στο «Διαγωνίως στη Λυκαβηττού») ήταν υπέροχα και τραβούσαν και μπόλικο κρασί αλλά αλμυρά ρε παιδί μου. Κι όχι μόνο αυτά, το σύνολο των μεζέδων ήταν έτσι. Ωραίο στέκι κι ευτυχώς που βρέθηκα έξω γιατί με το χθεσινό ματς θα είχα στεναχωρηθεί. Η δίψα με κάνει να σηκωθώ και αντί για την στραβωμάρα του κακού αποτελέσματος σέρνομαι μέχρι το μπάνιο με ατμούς αναμνήσεων από μια μικρή γιορτή στο κεφάλι μου.

Μετά, βασικά βήματα: κουζίνα – καφές. Ο πιτσιρικάς ξεκινά την μέρα του με μια νέα πρόταση γάμου στη μαμά. Φυσιολογικό. Να ελπίζω τουλάχιστον να μου πλασάρει κάποια συμμαθήτριά του, όταν φτάσουν σε ηλικία γάμου, να μην με αφήσει παραπονεμένο; Γύρω μου η πρωινή ρουτίνα με αγκαλιάζει καθησυχαστικά με την μυρωδιά αρμονίας που έχει: Μην ξεχάσεις την τράπεζα – Κι εσύ την λαϊκή – Άντε αγάπη μου, καλή μέρα να έχεις – Κι εσύ μωρό μου – Φιλιά – Φιλιά. Αγκαλιά, φιλί. Το πρωί η ρουτίνα είναι βοηθητική. Το καλό είναι ότι δεν υπάρχει ρουτίνα μετά την δουλειά. Έχω ένα σπίτι που δεν το βαριέμαι με τίποτα και μια κούκλα συγκάτοικο που φροντίζει να είναι έτσι. Νιώθω μια ήρεμη ευγνωμοσύνη για αυτό.

Ετοιμαζόμαστε για σχολείο: σήμερα βάζω και κλειδιά στην τσάντα του μικρού. Θα γυρίσει το απόγευμα με την baby sitter και κάπως πρέπει να μπούνε. «Είναι δικά μου;». «Ναι, περίπου. Του σπιτιού μας είναι. Να τα προσέχεις.» Τα τσεκάρει λίγο αργότερα ότι είναι στην θέση τους. Είναι σοβαρός. Νομίζω πως είναι και λίγο περήφανος, όπως κάθε φορά που του δείχνουμε εμπιστοσύνη. Με περιμένει να ξυριστώ για να φύγουμε αναπάντεχα φρόνιμος – το αποδίδω στα κλειδιά. Η εμπιστοσύνη είναι ζεν: αν εμπιστευτείς κάποιον ότι θα κάνει κάτι, θα το κάνει. Ή μήπως όχι; Στο μικρό μας δουλεύει πάντως.

Χέρι – χέρι στο δρόμο για το σχολείο. Μου πιάνει κουβέντα για χθες, που πήγε πρώτη φορά ποδόσφαιρο. «Εμένα μου άρεσε πολύ. Και ξέρεις, παίξαμε κιόλας. Και ξέρεις ποιοι κέρδισαν; Εμείς!». Νιώθω μέσα μου την χαρά του γονιού που βρίσκει αυτό που αρέσει στο παιδί του. Είναι σαν την χαρά του οικοδεσπότη που ενθουσίασε τους καλεσμένους του, μόνο που το κάλεσμα αφορά όχι το σπίτι και το τραπέζι αλλά την ίδια την ζωή ολόκληρη.

Περπατάω για το μετρό και σκέφτομαι το χθεσινό mail μιας φίλης. Της έγραψα «Ήμουνα σε συνέδριο (γουάου!) (…)» και μου απαντά: «Γιατί το κάνεις αυτό ,,, και σε άλλες φάσεις γράφεις ότι ήσουν σε συνάντηση με ειρωνικό τρόπο» και συνειδητοποιώ ότι πράγματι το κάνω αυτό. Πριν μου το πετάξει σαν ερώτηση δεν το έβλεπα, δεν έβλεπα την συχνότητα Το πώς αδικώ και υποβιβάζω την δουλειά μου επειδή απλά δεν δουλεύω μέχρι τις 9 το βράδυ. Εντάξει, δεν πρόκειται να θεωρήσω την δουλειά μου το πιο σημαντικό πράγμα στον πλανήτη, δεν είναι ότι ψάχνω να βρω και την θεραπεία για τον καρκίνο! Από την άλλη, απασχολούμαι τόσο που δεν βρίσκω χρόνο να γράφω στο blog (!)– αυτό από μόνο του κάτι λέει. Ήθελα να ανεβάσω ας πούμε κάτι για τον Paul Newman και κοντεύει βδομάδα από τον θάνατό του και δεν έχω προλάβει. Αδικώ την δουλειά μου και αδικώ και τον εαυτό μου – τέρμα όμως. Χρωστάω ευχαριστίες στην ψυχή που με πρόγκηξε: χρειάζεται να έχεις φίλους με ανοιχτά μάτια για τις περιπτώσεις που η δική σου όραση είναι θολή.

Στο βαγόνι βυθίζομαι στο Αθηνόραμα. Την άλλη εβδομάδα θα πάω στη Μήδεια και το περιμένω πώς και πώς. Πολλές ταινίες βγαίνουν στα σινεμά, ποιος προλαβαίνει να δει επτά ταινίες την εβδομάδα; Φτάνω στο Σύνταγμα χωρίς να το καταλάβω. Μου αρέσει να βυθίζομαι, να συγκεντρώνομαι σε κάτι. Δεν το κάνω συχνά πια, οι αφορμές για διάσπαση εφορμούν όλο και πιο πυκνές.

Στα μεγάφωνα του σταθμού ακούγεται η Enya από το soundtrack του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Ευχάριστη παρέμβαση. Για άλλη μια φορά ξανασκέφτομαι πώς η σωστή μουσική στη σωστή στιγμή μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα.

Βγαίνοντας μαζεύω διάφορα φυλλάδια από αυτά που μοιράζουν στην έξοδο. Οι άνθρωποι που τα μοιράζουν στέκονται εκεί μέχρι να τελειώσουν και θέλω να τους βοηθήσω να τελειώσουν. Χθες, γυρνώντας από την δουλειά, είδα στην Εθνική Άμυνα μια γυναίκα που θα μπορούσε να είναι η μάνα μου. Μοίραζε φυλλάδια για κάποιο φροντιστήριο ξένων γλωσσών. Όταν βγήκα για βράδυ ήταν ακόμα εκεί. Θέλω αυτούς τους ανθρώπους να τους βοηθάω να γυρνάνε σπίτι τους και παίρνω τα πάντα. Έχω πάρει ακόμα και φυλλάδιο για κάποιον πνευματιστή – οραματιστή με κληρονομικό χάρισμα. Ευτυχώς υπάρχουν αρκετοί κάδοι ανακύκλωσης στο κέντρο.

Στα παγκάκια στις πλατείες ο κάθε άστεγος έχει το παγκάκι του. Θέλουν κι αυτοί ηρεμία στην ζωή τους. Κάθε φορά που τους βλέπω σκέφτομαι το ίδιο πράγμα: κάποτε ήταν το μωρό κάποιου. Υπάρχουν πολλά προβλήματα που με κάνουν να νιώθω αδύναμος.

Στα περίπτερα ανηρτημένα αποτελέσματα ποδοσφαίρου. Το ότι η Ανόρθωση κληρώθηκε στον ίδιο όμιλο με μας δείχνει ότι ο Θεός έχει χιούμορ και μάλιστα ιδιαίτερα κυνικό. Επίσης, αν δεν υπήρχε η μέθεξη της πολυμετοχικότητας, ο Τεν Κάτε θα είχε ήδη διωχτεί. Και όχι μόνος του.

Στο εξώφυλλο του ένθετου του Αθηνοράματος για τις φετινές ταινίες η Σκάρλετ Γιόχανσον. Γιαμ γιαμ γιαμ, οι ορμόνες μου χτυπάνε ταβάνι. Αγοράκι είμαι, τι να κάνω; Ναι, ενίοτε και γουρούνι. Δεν μπορώ να κρατηθώ στο υπαρξιακό για πάνω από μιάμιση σελίδα – είναι πολύ γιαμ γιαμ η κοπέλα αφού!

Γράφω αυτόματα, μετά από καιρό. It feels good. Θα το ανεβάσω αργότερα – τώρα έχω να τσεκάρω ένα κείμενο 15 σελίδων που θα φύγει σήμερα. Και για αυτό ισχύει το ίδιο: it feels good. Παρουσιάζονται συνέχεια ευκαιρίες να νιώσω καλά και σκοπεύω να τις εκμεταλλευτώ. Σας προτείνω να κάνετε το ίδιο.

Advertisements

35 Σχόλια

  1. Είναι πραγματι υπέροχο (feels good) να γράφεις τέτοια κείμενα.

    Λες να σε πετύχω σε κάμια Μήδεια σε μια εβδομάδα ακριβώς?
    😉

    Καλή σου ημέρα!

  2. ωραια αίσθηση αυτη του αβίαστου..

  3. Η εμπιστοσύνη είναι ζεν: αν εμπιστευτείς κάποιον ότι θα κάνει κάτι, θα το κάνει.
    ========

    Στους μικρούς δουλεύει συχνά, στους μεγάλους όχι και τόσο…

    Πολύ όμορφο ποστ πάντως.

  4. «Ο πιτσιρικάς ξεκινά την μέρα του με μια νέα πρόταση γάμου στη μαμά. Φυσιολογικό.»

    Η μαμά θα περάσει μεγάλο λούκι όταν μεγαλώνοντας ο μικρός θα ντρέπεται ακόμα και ένα φιλάκι να της δίνει, γιατί θα’ναι «άντρας».

    Make the best of every day 🙂

  5. ‘Ήθελα να ανεβάσω ας πούμε κάτι για τον Paul Newman και κοντεύει βδομάδα από τον θάνατό του και δεν έχω προλάβει’: αφιερωμένο εξαιρετικά, ως ‘αντάλλαγμα’ μιας όπως είπε και ο χασοδίκης πολύ όμορφης ανάρτησης. 😉

  6. Με τους μικρούς πάντα πιάνει .Εδώ το κλειδί της τάξης (να την ανοίγουν μετά το διάλειμμα) έχουν και το φέρουν περήφανα το «βάρος». 😉

    Πολύ μ’ άρεσε το σημερινό σου ποστ , για το χαμόγελο που παραφυλάει ανάμεσα στις γραμμές. 😀

  7. απο τα πιο ομορφα κειμενα σου. τελικα μερικες φορες αρκει να εκτιμησεις την ακαθημερινοτητα σου πολυ περισσοτερο απο ενα μεμονωμενο διαφορετικο γεγονος.
    καλησπερες μπαμπακη!

  8. Πω πω σπατάλη bytes, μόνο και μόνο για να «περάσουμε» ανώδυνα τις 3 «λούντζες» σε 3 γραμμές και κάτι…

    Πλάκα κάνω, καλά τα λες (άλλο κομπλιμέντο δεν θα ακούσεις από μένα)

  9. κρίση αυτοπεποίθησης και αίσθησης accomplishment?

    feels good -for a change! 🙂

  10. Στα μεγάφωνα του σταθμού ακούγεται η Enya από το soundtrack του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Ευχάριστη παρέμβαση. Για άλλη μια φορά ξανασκέφτομαι πώς η σωστή μουσική στη σωστή στιγμή μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα.

    ζωη χωρίς μουσικη δεν υφίσταται!
    πόσο μάλλον όταν το κατάλληλο κομματι ακουστεί την κατάλληλη στιγμή!

  11. Ένα μεγάλο χαμόγελο σου στέλνω… Το ίδιο ακριβώς που σχηματίστηκε στο πρόσωπο μου διαβάζοντας το ποστ σου… Είναι μεγάλο πράγμα η ευτυχία των μικρών στιγμών…:-)

  12. Καλημέρα,

    @Φίλος:
    Έχετε mail.

    @deadend mind:
    Βγαίνει, έτσι; Αυτό ήθελα να βγαίνει.

    @Χασοδίκης:
    Κι εδώ έρχεται το κρίσιμο ερώτημα: πότε και τι ακριβώς μας χαλάει και σταματάμε να είμαστε μικροί; Και δεν εννοώ ηλικιακά. Στα μυαλά εννοώ.

    @psychia:
    Εγώ να δεις τι λούκι θα περάσω, που σε ακόμα πιο λίγα χρόνια δεν θα «ταιριάζει» να τον χαϊδολογάω δημόσια όσο θέλω…. 🙂

    @Γεράσιμος:
    Μιλ μερσί για την αφιέρωση! Ωραίο το ποστ σου.

  13. @Ρενάτα:
    Οι μικροί θέλουν να μεγαλώσουν και οι μεγάλοι θέλουν να μείνουν μικροί. Είμαστε όλοι άρπα τον ένα και βάρα τον άλλο! 🙂
    Τα καλύτερα χαμόγελα είναι αυτά που στήνουν καραούλι, συμφωνείς; χε χε χε

    @lifewhispers:
    Καλημέρα κι από μένα. Σ’ ευχαριστώ πολύ.

    @Αντώνης_Χ:
    Σιγά μην περίμενα και κάτι παραπάνω! Τώρα θα σε μάθω; 🙂
    BTW, what is a λούντζα; Εγώ το ξέρω για αλλαντικό, γιαυτό ρωτάω.

    @Κροτίδι:
    Χρειαζόταν, δεν χρειαζόταν;

    @DonnaBella:
    Παρακαλώ. 🙂

  14. @lak1:
    Πώς το έλεγε ο Μέγας Φρανκ Ζάππα; «Η πληροφορία δεν είναι γνώση, η γνώση δεν είναι σοφία, η σοφία δεν είναι αλήθεια, η αλήθεια δεν είναι ομορφιά και η ομορφιά δεν είναι μουσική. Η μουσική είναι όλα.» Κάπως έτσι.

    @masterpcm:
    Αυτό ακριβώς νιώθω φίλε μου.

    @fevis:
    Και σου πάει το χαμόγελο ξέρεις. 🙂

  15. ‘Κι εδώ έρχεται το κρίσιμο ερώτημα: πότε και τι ακριβώς μας χαλάει και σταματάμε να είμαστε μικροί; Και δεν εννοώ ηλικιακά. Στα μυαλά εννοώ.’

    Ποτέ δε σταματάμε νομίζω, παραμένουμε μικροί στα μυαλά εσαεί… απλώς, παραμεγαλώνει… η κοινωνία.;-)

  16. BTW, what is a λούντζα; Εγώ το ξέρω για αλλαντικό, γιαυτό ρωτάω.

    Ναι, ναι, αλλαντικό είναι. Μακρύ. Κόβεται παρουσία του πελάτη. Ιδιαίτερα αγαπητό στην Αμμόχωστο.

  17. Ισως σας το έχω ξαναγράψει..
    Βλέπετε την οικογενειακή σας ζωή σαν κάτι που ήρθε όπως ακριβώς έπρεπε να έρθει και που κυλάει όπως ακριβώς έπρεπε να κυλήσει. Σαν να δέχεστε και τα σκοτεινά και τα ρόδινα που σας δένουν. Ελπίζω να είστε πάντα έτσι.

  18. αν σας ανακουφίζει αυτό, κι εγώ ήθελα να ανεβάσω ποστάκι για τον Newman αλλά δεν πρόκανα..

  19. ούτε που το διάβασα αυτό το post και ζητώ συγνώμη που θα ρωτήσω κάτι άσχετο!

    όπως και να έχω προσπαθήσει να σχολιάσω σε blogspot το όνομά μου εκεί δεν linkάρει στο blog μου που είναι wordpress!

    πώς βρε παιδιά γίνεται αυτό;
    ελπίζω να έγινα αντιληπτή με την ερώτησή μου….

  20. Είσαι η… Μαίρη Παναγιωταρά; :ΡΡΡ

    :)))

  21. «Η εμπιστοσύνη είναι ζεν: αν εμπιστευτείς κάποιον ότι θα κάνει κάτι, θα το κάνει.»
    ————————————————–
    Δουλεύει σίγουρα στους μικρούς , αλλά πιστεύω πως «δουλεύει» και στους μεγάλους . Αν μοιάζει να ΜΗΝ δουλεύει στους μεγάλους , ίσως να σημαίνει , πως βαθειά μέσα μας (ίσως χωρίς να το συνειδητοποιούμε κι εμείς οι ίδιοι) , δεν τους εμπιστευθήκαμε …
    Είναι μαγεία .

  22. Υπέροχος τύπος, υπέροχος μπαμπάς! Και υπέροχη μέρα! Όσο για τη δουλειά σου, να δεις πόσο θα την υποβίβαζες αν δούλευες μέχρι τις 9 το βράδυ και πως δε θα είχες καμία όρεξη γι’ αστεία. Ω τι δυστυχία! Είσαι μια χαρά! 🙂

  23. «Της έγραψα «Ήμουνα σε συνέδριο (γουάου!) (…)» και μου απαντά: «Γιατί το κάνεις αυτό ,,, και σε άλλες φάσεις γράφεις ότι ήσουν σε συνάντηση με ειρωνικό τρόπο» και συνειδητοποιώ ότι πράγματι το κάνω αυτό.»

    Δεν αδικείς, ούτε υποβιβάζεις τη δουλειά σου. Απλά δίνεις στις συναντήσεις και τα συνέδρια το βάρος που τους πρέπει, το οποίο είναι μικρότερο από όσο τους δίνουν πολλοί από τους γύρω μας.

  24. Αυτό με τα φυλλάδια το κάνω κι’εγώ.
    Καμιά φορά, αν πάρει το μάτι μου τον «supervisor» να παραμονεύει πουθενά γύρω, κανω και ηλίθιες ερωτήσεις σ’αυτόν που μου δίνει το φυλλάδιο.
    Σκέφτομαι πως μπορεί να του δώσουν bonus…η τουλάχιστον να μην απολυθεί μια ώρα αρχύτερα.

    ΥΓ: Η δουλειά δεν είναι ντροπή, είναι μαλακία…

  25. ρέ μάστορα νά σέ ρωτήσω κάτι άσχετο; Έχεις ψάξει γιά τήν καινούρια κασετίνα τού νονού; Ρωτώ επειδή όποιον έχω ρωτήσει μού απαντά ότι δέν τήν έχει καί δέν θά τήν φέρει.

  26. Αυτό που γράφεις για τους άστεγους, ότι σκέφτεσαι δηλαδή πως κάποτε ήταν το μωρό κάποιου, το σκέφτομαι κι εγώ πάντα. Αναρωτιέμαι τι μεσολάβησε…

  27. Καλησπέρες,

    @Gerasimos:
    «Ποτέ δε σταματάμε νομίζω, παραμένουμε μικροί στα μυαλά εσαεί… απλώς, παραμεγαλώνει… η κοινωνία.;-)»
    Εμένα αυτό μου φαίνεται αρκετά αισιόδοξο φίλε μου. Ίσως και πολύ αισιόδοξο.

    @Αντώνης_Χ:
    Σωστά λαλείς κουμπάρε!

    @passer by:
    Ίσως έχουμε δει (έστω και για λίγο) πόσες διαβαθμίσεις μπορεί να έχει και το σκοτεινό και το ρόδινο. Και προσπαθούμε να εκτιμούμε όσα έχουμε – που δεν είναι και λίγα. Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.

    @Κ.Κ.Μοίρης:
    Δεν έχει σημασία αν παρηγορεί εμένα, αλλά αν παρηγορεί τον Πωλ…

    @simela:
    Χμμμμμ….Tricky. Να ρωτήσω κάτι, έχεις κάνει sign in στο wp πριν σχολιάσεις;

  28. @Άγγελος Σ:
    Έπρεπε να με δεις χθες: αφού έβαλα το οικογενειακό τσουκάλι στην φωτιά, κατέβηκα να αλλάξω λάστιχο στο αμάξι. Γεγονός! 😀

    @silia:
    Ίσως ναι, ίσως όχι. Σίγουρα, όσο πιο ειλικρινά δίνεται, άλλο τόσο ειλικρινά έχει κερδηθεί.

    @Κωλόγρια:
    Αχ γλυκειά μου, το έχω ζήσει και το έργο των συνεχόμενων δωδεκάωρων. Το έχω ζήσει αρκετά για να ξέρω πότε κάποιος που παραπονιέται πως πνίγεται στην δουλειά καταλαβαίνει τι λέει. Και (ειλικρινά) δεν μου έχει λείψει καθόλου! 🙂

    @adamo:
    Συμφωνώ ότι δεν μας καθορίζει το τι δουλειά κάνουμε, ούτε σε καμία περίπτωση θεωρώ ότι είναι ό,τι σημαντικότερο έχουμε στη ζωή μας. Αλλά είχα μπει στην παγίδα να την υποβιβάζω επειδή την θεωρώ σχεδόν…ξεκούραση σε σχέση με αυτά που έκανα πριν. Οπότε, και εδώ, αναζητείται το μέτρο και η…μέση οδός.
    Δεν έχω ξεχάσει την πρόσκλησή σου btw, απλά πρέπει να κάτσω να γράψω.

    @patsiouri:
    Όπως λέει κι ο Πασκάλ «Καμιά ντροπή δεν είναι δουλειά». 🙂

  29. @Βαγγέλακας:
    Ούτε εγώ έχω δοκιμάσει να την βρω. Τσέκαρες Άμαζον;

    @Αλεπού:
    Είναι λίγο τρομακτική σκέψη εδώ που τα λέμε, ε;

  30. βρε ο βιντεοκλαμπτζής μού τήν φέρνει άμα λάχει, τό θέμα όμως είναι νά τήν φέρουν γιά νά τήν νοικιάσουμε καί ώς έκ τούτου αντιγράψουμε! Όχι νά αναγκαστούμε νά τήν αγοράσουμε! Αυτό εννοώ!

  31. @Βαγγέλακας:
    Αααααααααααα, τώρα κατάλαβα – αν μιλάς για την συλλογή με τα 5 DVD, το έχω. Με τον τρόπο που περιγράφεις.
    Γιο-χο-χο κι ένα μπουκάλι ρούμι για τους ναυτάρες μου! 😉
    ΥΓ: Στείλε mail να συννενοηθούμε για τα περαιτέρω.

  32. εντάξει, εστάλη νά’ούμ’.

  33. Έσβησα ένα σχόλιο, από 14/10 στις 17:19. Ήταν διαφημιστικό αισθησιακού site ή κάτι τέτοιο. Δεν έχουμε…»δημοκρατία» εδώ μέσα, σε περιπτωση που οποιοσδήποτε το ξέχασε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: