Μήδεια 2: δύο μέρες αργότερα

Κάθε παράσταση σου αφήνει τις δικές της εντυπώσεις, συνήθως όμως τις συνειδητοποιείς, τις χωνεύεις, μετά από μερικές μέρες. Κάπως έτσι κι εγώ επιχειρώ (με θράσος!) να καταγράψω συναισθήματα και γνώμη για την Μήδεια 2 του Παπαϊωάννου.

Κατ’ αρχήν δεν έχω δει την παράσταση του ’93 γα να μπορώ να συγκρίνω. Σε αυτό που (περίπου) χίλιοι θεατές είδαμε προχθές στο Παλλάς κυριαρχεί η τεχνική αρτιότητα – ασύλληπτη για το δικό μου μυαλό. Είναι συναρπαστικό το πώς μπορεί να παρουσιάσει κάποιος εναλλαγές βαθύτατων συναισθημάτων και σκέψεων χρησιμοποιώντας μόνο ένα ανθρώπινο κορμί και δύο καρέκλες. Είναι αδιανόητο πόσο φυσικά λειτουργική στήθηκε η σκηνή της παράστασης: λιτά σκηνικά με τους συμβολισμούς ακόμα και στο χώρο που χρησιμοποιεί ο κάθε χορευτής τους και το υπέροχο φόρεμα της Μήδειας – μάγισσας. Οι κινήσεις των χορευτών παίζουν μάλλον με τον εξπρεσιονισμό, αφήνοντας μια άριστα οπτικοποιημένη αναμετάδοση κάθε συναισθήματός τους. Η σκηνή που συντρίβεται η Μήδεια καθώς και η ερωτική σκηνή Μήδειας –Ιάσονα είναι πραγματικά σκηνές ανθολογίας. Οι φωτισμοί δεν παίζονται, ο συγχρονισμός των φυσικών κινήσεων που κάνουν οι χορευτές λειτουργεί υπέροχα και οι ιδέες Παπαϊωάννου (όπως π.χ. ο τρόπος που παίζουν πάσες ο Ήλιος με τον Σκύλο με έναν λαμπτήρα, για να δείξουν ότι πέρασε καιρός) είναι εξαίσια υλοποιημένες. Και οπωσδήποτε πρέπει να κάνω και μια μικρή αναφορά στον Σερβετάλη ως Σκύλο – όπως έλεγε και ένας από την παρέα μετά, γύρω από ένα τραπέζι που μοιραζόμασταν ένα αυστραλέζικο Shiraz, «δεν υπήρχε Σερβετάλης στην σκηνή, ο ρόλος τον έχει κυριολεκτικά καταπιεί».

Όλα αυτά τα γράφω χωρίς να είναι ιδιαίτερα εξοικειωμένος με το χοροθέατρο. Όπως και τα αρνητικά, που ακολουθούν. Ενώ η παράσταση συγκινεί, δεν συγκλονίζει. Η απεικόνιση των πρωταγωνιστών, παρά την αρτιότητά της, δεν επιτρέπει την ταύτιση του θεατή, η οποία θα οδηγούσε στην απογείωση. Το γενικά αργό, υπνωτιστικό τέμπο αφήνει μια αίσθηση ανολοκλήρωτου, λες και σε προετοιμάζει για κάποια ανατροπή στον μύθο η οποία ποτέ δεν έρχεται. Μουδιασμένο σε αφήνει και η μικρή διάρκεια της παράστασης – αν και μια τραγωδία ειπωμένη χωρίς λόγια δεν θα μπορούσε να κρατήσει παραπάνω. Και μια αμφιβολία ξεπηδά στο πίσω μέρος του μυαλού: τώρα που ο Παπαϊωάννου έχει γίνει μόδα (γιατί έχει γίνει μόδα, δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό) τι μορφή θα έχει η επόμενη κίνησή του;

Η βραδιά ολοκληρώθηκε με ωραία παρέα σε παρακείμενο bistrot, όπου η γενική εντύπωση μετά την καταμέτρηση των ψήφων ήταν: τεχνικά τέλειο, συναισθηματικά συγκρατημένο. Συμπερασματικά, να πάτε, να πάτε οπωσδήποτε για να τα συζητήσουμε ξανά. Αλλά μην περιμένετε την βιωματική ταύτιση που ίσως νιώσατε σε άλλες δουλειές του Παπαϊωάννου.

ΥΓ: Και αν δεν μιλάω για σένα, που πηγαίνεις το παιδί σου στο ίδιο σχολείο με το δικό μου, που πέρυσι φορούσες πάντα μπερέδες που κάλυπταν όλο το κεφάλι και φέτος ήσουνα στην παράσταση στην φάση – κιόλας! – της αναπηρικής πολυθρόνας, ο λόγος είναι απλός: μουδιάζω. Μουδιάζω από το πολικό ψύχος. Ούτε φανταζόμαστε τι σταυροί κουβαλιούνται δίπλα μας, δίπλα μας ακριβώς. Κι η εικόνα σου μου έχει χαραχτεί στο μυαλό περισσότερο και από την Μήδεια στη σκηνή. Πολύ περισσότερο.

Advertisements

8 Σχόλια

  1. Ωραίο άρθρο, αν βρεθώ Αθήνα θα πάω οπωσδήποτε να δω την παράσταση. (το ΥΓ είναι πολύ συγκινητικό, χωρίς να θες να μιλήσεις, τα είπες όλα…)

  2. Λοιπόν, έτσι αισθάνθηκα εγώ με το «2» . Ήταν άρτιο και εντυπωσιακό, αλλά το βρήκα ψυχρό. Δεν συγκλονιστηκα επ’ουδενί. Μάλλον θα μου συμβεί το ίδιο και με τη Μήδεια, που είναι η αγαπημένη μου αρχαία τραγωδία. Αλλά σε τελική ανάλυση, από το να κάτσω σπίτι να δω τηλεόραση, προτιμώ να πάω θέατρο!

  3. Αν σου πω ότι περίμενα πρώτα να γράψεις εσύ εντυπώσεις για να ακολουθήσω στην συνέχεια και γω.
    Και ειλικρινά χαίρομαι που δεν θα έχω πολλά να προσθέσω…
    Ακόμη και για το Shiraz…
    Στο «2» δεν είχα νιώσει βιωματική ταύτιση, ούτε και τώρα. Αλλά ένιωσα όλα τα συναισθηματα τόσο έντονα, τόσο δραματικά που και τώρα που τα σκέφτομαι νιώθω ρίγος.
    Για τον δε Σερβετάλη ότι και να πει κανείς είναι λίγο.
    Η εκφραση στο πρόσωπο του στην πρώτη σκηνή του έργου θα μου μείνει για χρόνια χαραγμένη στη μνήμη μου.
    Απλα συγκλονιστικός.
    Η δε Ράντου έπαιξε τραγωδία καλύτερα από όσες μεγάλες ηθοποιούς έχω δει ποτέ να παίζουν τραγωδία .
    Βίωσα κάθε στιγμή της Μήδειας.

    Κατα τα άλλα ήταν μία υπέροχη βραδυά, με πολύ καλή παρέα και τέλειωσε με πολύ ομορφο τρόπο.

    Θα σταθώ στο τελευταίο σου σημείωμα. Την είδα και γω και ας μην την ήξερα, χαρακτηκε και μένα στην μνήμη μου. ίσως γιατί πριν λίγο η γυναίκα μου εκεί στην αίθουσα μου ανακοίνωνε παρόμοια μαντάτα για μια συναδελφό της που είχα γνωρίσει πέρσι…
    Σε μια τραγική παράσταση… που λαμβανει παραστάσεις καθημερινα… δίπλα μας…

  4. χμ άραγε θα βρούμε εισητήριο;

  5. όσο μπορώ να έχω άποψη, ως παντελώς άσχετη, συμφωνώ μαζί σου. ο Σερβετάλης ήταν φοβερός, και η Ράντου επίσης. και μου άρεσε πολύ ο συνδυασμός όπερας και μινιμαλισμού. α και η η σκηνή του έρωτα επίσης..
    γενικώς είχε κάτι, αλλά μου διέφευγε, αυτήν την αίσθηση έχω.
    (περιμένω πρόταση για κριτικός στο αθηνόραμα τώρα ;ρ)
    καλή κυριακή μπαμπάκη μας 🙂

  6. Μετά τη Μήδεια πήγατε για μύδια?
    ;-D

  7. Καλημέρες,

    @efou:
    Και πολύ καλά θα κάνεις να την δεις. Κι έχεις δίκιο για το ΥΓ, δεν ήθελα να μιλήσω παραπάνω…

    @FoodJunkie:
    «Αλλά σε τελική ανάλυση, από το να κάτσω σπίτι να δω τηλεόραση, προτιμώ να πάω θέατρο!» – καλά, δεν το συζητώ! Η παράσταση ήταν πολύ καλή, απλώς όχι τόσο προσωπική όσο περίμενα/έλπιζα. Από τα καλύτερα που μπορείς να κάνεις με τα βράδια σου αυτό τον καιρό στην Αθήνα.

    @Φίλος:
    Κι εγώ κρυφοκοιτούσα το μαγαζί σου να δω πότε θα ανέβαζες κάτι συγκεκριμένο. 🙂
    «Η δε Ράντου έπαιξε τραγωδία καλύτερα από όσες μεγάλες ηθοποιούς έχω δει ποτέ να παίζουν τραγωδία .» – πολύ σωστό!
    Η σφαγή των Shiraz θα επαναληφθεί πάντως, νομίζω ότι είμαστε σε πολύ καλό δρόμο.
    Οσο για το ΥΓ, έχω αρχίσει να ακούω τόσες βόμβες να σκάνε και τόσο κοντά που δυσκολεύομαι ώρες – ώρες να κρατήσω την διαβόητη αισιοδοξία μου.
    Τα δέοντα στην κυρία σας. 🙂

    @Γιωρίκας:
    Κυνήγα το σβέλτα αδελφέ!
    (Στη Μαντόνα πήγες όμως, μουσίτσα, χε χε χε χε)
    BTW, έχει και μια χαρά θέσεις, σύντομη είναι η παράσταση, ό,τι πρέπει για την κατάσταση της *Αθηνάς*.

    @deadend mind:
    Μα κι εγώ άσχετος είμαι, ειδικά με θέματα χορο-θεάτρου. Απλά συμμάζεψα λίγο τις εντυπώσεις μου, όσο πιο δομημένα μπορούσα. Πάντως, είναι σημαντική παράσταση, απόδειξη ότι μια βδομάδα μετά την σκέφτομαι καθημερινά και με μεγάλη συχνότητα μπορώ να πω.
    Οσο για τις προτάσεις συνεργασίας, ξέρεις, έχω βαρεθεί να τις απορρίπτω… LOL!!! 😀
    Φιλιά!

  8. @Σοφία:
    Αφού είπαμε ότι πλακώσαμε αυστραλέζικα Shiraz. Είναι δυνατόν να έτρωγα μύδια;;;; χε χε χε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: