Μανιφέστο: η αίσθηση του επείγοντος

Προειδοποίηση: το κείμενο διαβάζεται καλύτερα μετά την δεύτερη – τρίτη βότκα και με την φωνή του Tom Waits να γρατζουνίζει τα ηχεία.

Διάβασα με καθυστέρηση, ξεκαθαρίζοντας την απειλητικών πλέον διαστάσεων στοίβα με τα κυριακάτικα ένθετα, μια ωραία συνέντευξη του Γιάννη Μόραλη στο GK της Καθημερινής του Σεπτεμβρίου. Κάπου λέει ο ζωγράφος για την παρέα του με ανθρώπους όπως ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις, ο Σικελιανός:

Πώς έζησα και τόσα χρόνια…Ήταν ωραία εποχή, θερμή εποχή. Ίσως μια εύκολη εξήγηση να είναι ότι τη δεκαετία του ’50, ύστερα από έναν πόλεμο φοβερό, οι άνθρωποι είχαν να πουν τόσα, είχαν να κάνουν πράγματα, δεν ήθελαν να χάσουν ούτε ένα λεπτό, επιζητούσαν να είναι συνέχεια με άλλους ανθρώπους…ήταν μια μέθη!

Και σκέφτομαι πόσο έντονη είναι τελικά η σύνδεση της εκρηκτικής δημιουργικότητας εκείνων των ετών, εκείνων των πολύτιμων χρόνων που τα κοιτάμε και τα ζηλεύουμε, με το αγωνιώδες βίωμα του πολέμου, της απουσίας βεβαιότητας, της κραυγής για άμεση δημιουργία κι άμεση επαφή. Δεν είναι σύμπτωση, είναι σχέση αιτίας – αιτιατού, αυτή η βαθειά επίγνωση των ανθρώπων ότι κάθε ευκαιρία έκφρασης ή επικοινωνίας που έχουν μπορεί να είναι και η τελευταία τους, πολύτιμη και φευγαλέα, τώρα ήρθε τώρα έφυγε, λίγο ακόμη προλαβαίνουμε πριν μας πάρει η μοίρα, ο θεριστής, η τύχη ή η ατυχία, ό,τι προλάβουμε τώρα, άμεσα, τώρα, τώρα, τώρα. Μια έκρηξη αγωνίας, να βάλω όλα όσα έχω στο νου μου και στην καρδιά μου κάτω, να τα δω πώς γίνονται πραγματικά, πώς γίνονται απτά, να ουρλιάξω όσα στριμώχνονται να βγούνε με την μία.

Εμείς δεν είμαστε έτσι. Την δική μας γενιά, σε σύγκριση με αυτούς που ζήσανε παγκόσμιους πολέμους κι εμφυλίους, τη νανουρίζει η ασφάλεια. Υπάρχει πάντα και το αύριο για να γράψω ένα κείμενο, για να μάθω να παίζω μουσική, για να αρχίσω γυμναστήριο, για να κάνω εκείνο το εξωτικό ταξίδι ή για να δω εκείνη την ταινία. Υπάρχει πάντα και το αύριο για να βρεθούμε με φίλους, για να γνωρίσουμε ανθρώπους για πρώτη φορά, για να κάνουμε παιδιά, για να δούμε ένα μουσείο. Υπάρχει πάντα χρόνος για το σημαντικό, καλύτερα να ασχοληθούμε είτε με το επείγον (το παραδοτέο, το τηλεφώνημα, την παρουσίαση), είτε με το αποχαυνωτικό (την τηλεόραση, την βιτρίνα, το videogame). Ακόμα και την μπλογκόσφαιρα – ναι, και αυτήν, κι ας ακούγεται ιεροσυλία – δεν βλέπετε άλλωστε πόση ώρα σερφάρετε αντί να δημιουργείτε, αντί να ανεβάζετε καινούργια ποστ, αντί να βγάζετε από μέσα σας πίδακες λάβας που περιμένουν και πιέζουν κι ασφυκτιούν;

Και ναι, φυσικά και δεν πρόκειται ποτέ να φτάσουμε αυτά που έκαναν γίγαντες πριν από μας, είναι αστείο και μόνο να σκεφτόμαστε την σύγκριση. Αλλά μόνο αν θέσουμε προτεραιότητά μας την δημιουργικότητα έχουμε ελπίδα να ανακουφιστούμε από όσα κουβαλάμε, και να ξέρετε πως ο καθένας μας κουβαλάει πράγματα, αλλιώς δεν θα ήταν άνθρωπος. Στην τελική, δεν έχει τόση σημασία η φόρμα, η τεχνική, οι εμμονές, οι ελπίδες ή οι φόβοι. Δεν με νοιάζει συγκεκριμένα τι πονά, τι σκλαβώνει, τι απελευθερώνει, τι χαρίζει ευτυχία στον καθένα – ξέρω όμως ότι όλα αυτά είναι παγιδευμένα μέσα, βαθειά, σε ανήλιαγα μπουντρούμια και το θέμα είναι να καταφέρουμε να τα βγάλουμε έξω, να λυτρωθούμε. Να κάνουμε τις αλήθειες μας δημιουργικότητα, όποιες κι αν είναι. Να μην αφήσουμε να τις φάει το σκοτάδι κι η λησμονιά επειδή πάντα θα υπάρχει χρόνος για αυτές. Είναι αυταπάτη, χρόνος δεν υπάρχει, ποτέ δεν υπήρξε, από το πρώτο κλάμα που αφήσαμε ο χρόνος δρα σαν εχθρός και μόνο σαν εχθρός.

Πρέπει να ξαναθυμηθούμε την αίσθηση του επείγοντος για να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε.

Κι εδώ κάπου υπογράφω (αυτό το σχεδόν-κάτι-σαν-μανιφέστο) ως εκπρόσωπος της χλιαρής, «της Μεταπολίτευσης χαμένης γενιάς», ελπίζοντας ότι θα τηρήσω τις προτροπές του, τουλάχιστον εγώ ο ίδιος…

Advertisements

21 Σχόλια

  1. Θα μου επιτρέψεις να συμφωνήσω μαζί σου σε ένα μεγάλο ποσοστό και να διαφωνήσω και σε ένα μικρότερο…
    Εξαρτάται πως βιώνει ο καθένας την αίσθηση του επείγοντος…
    Άρα εξαρτάται από την ποιότητα ζωής του, από τον τόπο που διαμένει, από την οικονομική του κατάσταση, από την κοινωνική του αύρα κ.ά. πολλά.
    Στοιχεία που θα τον οδηγήσουν κατ΄ αρχάς στο να αισθανθεί, κατά δεύτερον στο να εμπνευστεί, κατά τρίτον στο να παράγει-εξωτερικεύσει το πρωταρχικό του συναίσθημα…την αλήθεια του.
    Είμαστε τόσο διαφορετικοί πλέον, ισχύει αυτό, αλλά φωτεινά παραδείγματα έμπνευσης, άσημα ή διάσημα, υπάρχουν γύρω μας.
    Αρκεί να τα εντοπίσουμε ή και να τα ακολουθήσουμε.
    Ωραίος ο λόγος σου, πάντως.

  2. «Μέσα μου μια επιφάνεια γλιστερή
    και πάνω της παγοδρομεί η ψυχή μου.
    Τι εύθραυστα όλα αυτά, φως
    γυαλιστερές πατημασιές
    ένα τραγουδάκι ελαφρό π’ ακούγεται
    να βγαίνει αμυδρό απ’ το υπόγειο τέλος.
    Όπως σηκώνω το πόδι
    η γρατσουνιά στον πάγο
    το πιο φοβερό μου θυμίζει,
    πόσο λεπτούλα είναι η επιφάνεια.
    ….»
    Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

    Επειδή κατά την γνώμη μου, ούτε το επόμενο δευτερόλεπτο δεν είναι δεδομένο, όσοι δεν το συνειδητοποιούνε, χάνουνε το μεγαλύτερο μέρος από την απόλαυση της κάθε στιγμής. (Αντί για την τρίτη βότκα, μια γουλιά Γιανακοχώρι να χορεύει στον ουρανίσκο…)
    😉

  3. Γι αυτήν την παράγραφο πριν τον επίλογο, υποκλίνομαι.

    ( Να το τηρήσεις. 😉 )

  4. Σ΄ένα θα διαφωνήσω:νομίζω ότι ζούμε την εποχή της απόλυτης ανασφάλειας,του εφήμερου.Η περιρρέουσα λογική είναι «ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε κλπ.»Την εποχή που αναφέρεστε μπορεί όντως ο μέσος άνθρωπος να είχε την αίσθηση ότι δεν ήξερε τι θα του ξημερώσει,αλλά είχε κάποια σταθερά σημεία αναφοράς:την οικογένεια,την γειτονιά και-πολλές φορές-τη δουλειά.Αν ήθελε να πάρει μιαν απόφαση σ΄αυτούς απευθυνόταν.Και οι πληροφορίες ήταν λίγες και σαφείς.Και μπορούσε να τις διαχειριστεί και ν΄αποφασίσει.
    Σήμερα αν ζητήσεις βοήθεια για να πάρεις μιαν απόφαση θα εμφανιστούν άπειροι «ειδικοί» με άπειρες και ασαφείς πληροφορίες.Που δεν μπορείς να διαχειριστείς.Και αδρανείς.
    Είμαστε σε μια γωνία και μας βομβαρδίζουν με κάθε είδους πληροφορίες,χρήσιμες και άχρηστες και δεν έχουμε τον εξοπλισμό να τις ξεχωρίσουμε,να τις βάλουμε σε τάξη.Αδρανούμε περιμένοντας να κάτσει ο κουρνιαχτός,μήπως και καταλάβουμε τι γίνεται.
    Λάθος θα μου πείτε.Δεν θα διαφωνήσω.
    Γι αυτό,τροποποιώντας την τελευταία σας παράγραφο,θα έλεγα ότι πρέπει να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο,να πετάξουμε την κοπριά για να βρούμε τα διαμάντια.Η δημιουργικότητα,που επικαλείστε,να στραφεί στη δημιουργία ενός είδους «δικτύου» ανθρώπων που αλληλοβοηθούνται,ζητώντας πίσω τη ζωή τους.

  5. Αν και δεν διαφωνώ σε γενικές γραμμές, έχω να πω και το μακρύ μου και το κοντό μου.

    Το μακρύ:
    -με ενοχλεί ότι γενικώς πολλοί προσπαθούν να γεμίσουν τη γενιά μου με ενοχές επειδή «της ήρθαν εύκολα», δεν έζησε πόλεμο, δικτατοριά, μακρονήσια και πείνα.
    Αρνούμαι να κουβαλήσω αυτές τις ενοχές.
    Δεν λέω πως το λες αυτό. Λέω πως θα μπορούσε να υποννοηθεί.

    Το κοντό:
    -Συμφωνώ με το Σελιτσάνο. Η δική (και δική σου) γενιά ζει μες την ανασφάλεια, αλλά από άλλη μπάντα. Μπορεί να μην έχω πίσω μου έναν παγκόσμιο πόλεμο, αλλά ρίξε μια ματιά γύρω σου και θα δεις χιλιάδες άλλου τύπου φόβους, άγχη και φρίκες.

    Αυτά είχα να πω, χωρίς να διαφωνώ με την ουσία του μανιφέστου.

    (α, και κάνε μια επανάληψη στους Φατμέ σου: είναι «της μεταπολίτευσης καημένη γενιά», εκτός αν η παραποίηση έγινε επίτηδες, οπότε σκάω, δεν είπα τίποτα). 🙂

  6. Κροτ, «υπάρχει λόγος σοβαρός, που ήμουν νέος χλιαρός» όμως! 😉

  7. πωπωωωωωω Tom Waits τι μου θύμισες τώρα!

  8. (Βάζω L. Cohen, γιατί Waits δεν έχω πρόχειρο στο γραφείο και:)

    Σκεφτείτε ότι το 1942, μέσα στον πιο δύσκολο κατοχικό χειμώνα, που οι άνθρωποι πεθαίνανε σαν μύγες στους δρόμους από την πείνα, γράφτηκαν η «Αμοργός» του Γκάτσου και ο «Ήλιος ο Πρώτος» του Ελύτη. Ο Κουν ετοίμαζε το «Θέατρο Τέχνης», ο Χατζιδάκις ανακάλυπτε την μουσική, ο Εμπειρίκος δίδασκε υπερρεαλισμό και ψυχανάλυση, κτλ, κτλ.
    Μετά ήρθε ο Εμφύλιος. Το ’50, στο οποίο αναφέρεται ο Μόραλης, η Ελλάδα ήταν ερειπιώνας.

    Κι όμως αυτά όλα αυτά μεσοπρόθεσμα λειτούργησαν θετικά στις συνειδήσεις. Αντιθέτως, η ασφάλεια και η ευμάρεια λειτουργεί μακροπρόθεσμα αρνητικά. Ποιος θα το φανταζόταν…

  9. Καλησπέρα,

    Πρώτα μια μαζική απάντηση (έχει και champions league απόψε).

    Να ξεκαθαρίσω λοιπόν κάτι: δεν απεχθάνομαι (!) την ασφάλεια – αντιθέτως. Κι εγώ, όπως και οι γενιές πριν από την δική μου, αυτό είναι το αγαθό που πασχίζω να χαρίσω στο παιδί μου. μφισβητώ όμως τον ρόλο / την αξία της σε σχέση με την δημιουργική διαδικασία. Για να ανεβάσω το στοίχημα, είναι τυχαίο δηλαδή ότι η Αναγέννηση ξεκινά με την έλευση του Μαύρου Θανάτου στην Ευρώπη; Η ανασφάλεια φαίνεται να γεννά μια ασφυξία δημιουργικής έκφρασης η οποία τελικά οδηγεί σε άνθηση δημιουργικότητας – εξ ου και το γνωστό αλλά μάλλον λάθος στοχευμένο «πρέπει να υποφέρεις για να κάνεις μεγάλη τέχνη».

    Δυστυχώς όμως η ασφάλεια είναι ψευδαίσθηση: μπορεί να μην παραμονεύει ο θάνατος πίσω από κάθε γωνία, όπως συμβαίνει σε μια χώρα υπό κατοχή π.χ., αλλά και πάλι είναι αναπόφευκτος. Και ως αναπόφευκτος, είναι βέβαιο ότι θα έρθει πολύ νωρίς. Και άρα, δεν υπάρχει ασφάλεια, δεν υπάρχει αύριο, υπάρχει μόνο Αυτός – ο Μέγας Θεριστής. Οτιδήποτε κι αν θέλουμε να ζήσουμε, είναι επείγον να το προλάβουμε.

    Ψάχνω κατάλληλο post-it για να το κολλήσω στους τοίχους του μυαλού μου και να το έχω συνέχεια μπροστά μου.

  10. Ναι, σωστά, το λέγανε κι οι αρχαίοι: Πενία τέχνας κατεργάζεται.

    Και δεν έχεις κι άδικο, ως προς το συμπέρασμα.
    Από την άλλη, όσο λαϊκίστικο κι αν ακούγεται, προτιμώ να έχει ο κόσμος ψωμί, σπίτι και ειρήνη, χωρίς να δημιουργεί τέχνη, παρά να φτιάχνει αριστουργήματα και να πεινάει.
    Βρίσκω λίγο ελιτίστικη δε τη λογική, «εμ, αφού τα έχεις όλα, σιγά μην κοπιάσεις για να δημιουργήσεις κάτι ανώτερο».

    Και μιας και ανέφερες την Αναγέννηση, χοντρά τα πιάνανε οι ζωγράφοι της Αναγέννησης και κατά παραγγελία ζωγράφιζαν ως επί το πλείστον. Κι όμως έφτιαξαν αριστουργήματα.

    ________________________
    Τι δε σας έχουν αποκλείσει ακόμα από το champions’ league?

  11. εγώ είμαι κάπως ρετρό ιδιοσυγκρασίας και ως εκ τούτου θα προτιμούσα να ζω σε παλιότερες εποχές με ό, τι αυτό συνεπάγεται.
    Την είχα διαβάσει αυτήν τη συνέντευξη του Μόραλη και είχα νιώσει δέος για την προσωπικότητα του, την τέχνη του, τα χρόνια του, τους μύθους που συναναστράφηκε.

    Προσυπογράφω το μανιφέστο!

  12. «Τι δε σας έχουν αποκλείσει ακόμα από το champions’ league?»

    To «άμε και στο διάολο» θα το φας εδώ ή να σου το τυλίξω για το σπίτι; 😉

    (Έχω ένα μικρό θέμα με το ποδόσφαιρο. Στο μπάσκετ γίνεται μεγάλο θέμα…)

    Μερσί Ρενάρ, φιλιά σε όλους, σοβαρές απαντήσεις αργότερα…

  13. Μεγάλο θέμα …
    Τίποτε δεν είναι απόλυτο όμως. Μεγάλα εργα γίνονται πάντα απλά στις δύσκολες στιγμές ο άνθρωπος εστιάζει στα μεγάλα και σημαντικά και τι πιό μεγάλο και σημαντικό απ΄τη ζωή και την τέχνη; Τώρα είμαστε στα κάτω μας, η δημιουργικότητα ξοδεύεται σε μια προσπάθεια «αντίστασης» σ΄όλη αυτήν την επιδρομή της καθημερινής ευτέλειας σ΄όλους τους τομείς (τέχνη-πολιτική-παιδεία-υγεία, κλπ κλπ) αλλά πάντα υπάρχουν άτομα που ξεχωρίζουν. Κι αυτό γεννά ελπίδα για το καλύτερο.

  14. το να ζεις σαν να υπάρχει αύριο, σαν να πρόκειται να υπάρχει για πάντα , δεν είναι δημιουργικό, δεν ευνοεί τη δημιουργία. είναι παρήγορο, όμως. είναι παρήγορο να ξεχνάς -να μην σκεφτεσαι- ότι γεννηθήκαμε ήδη νεκροί, αφού μια μέρα θα πεθάνουμε, και είναι παρήγορο να έχεις την αισθηση (ή και ψευδαίσθηση) ότι αυτή η μια μέρα θα ειναι μακριά, για σένα και τους ανθρωπους που αγαπας. όποτε μπορείς, να μην το σκέφτεσαι.
    τα παραληρηματα ενος αδιεξοδου μυαλου ;ρ

  15. Μαζεμένες, καθυστερημένες και σύντομες απαντήσεις:

    @gremiii:
    Έχεις δίκιο, ο τρόπος (ή μάλλον, οι διάφοροι τρόποι) που ο καθένας μας βιώνει το επείγον είναι τόσο διαφορετικοί όσο και εμείς. Το θέμα είναι να το βιώσεις, να το κάνεις κινητήρια δύναμη, να σε βάλει σε εγρήγορση και «παραγωγή».

    @Σοφία:
    Εύγε για το Γιαννακοχώρι, σφάξαμε με καλή παρέα τρία μπουκαλάκια μόλις το προηγούμενο Σάββατο. Έπρεπε να σε είχα μαζί. 🙂

    @Ρενάτα 1:
    «Να το τηρήσεις.»
    Το καλό που μου θέλω!
    Γιαυτό άλλωστε το κότσαρα κι εδώ, να το βλέπω να το θυμάμαι.

    @Σελιτσανος:
    Χμ…Διαφωνώ και συμφωνώ. Νομίζω ότι το ορίζουμε διαφορετικά.
    Η λογική του ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε που θίγεις υπάρχει και παραυπάρχει στην σημερινή κοινωνία, αλλά αυτό δεν είναι ανασφάλεια, είναι απλώς κυνισμός. Συνοδεύεται δε από την κατάργηση / περιφρόνηση των συνταταγένων που λες («σταθερά σημεία αναφοράς:την οικογένεια,την γειτονιά και-πολλές φορές-τη δουλειά»).
    Στο συμπέρασμα ωστόσο συμφωνώ απόλυτα: ας σταθούμε δίπλα – δίπλα να καθαρίσουμε τα διαμάντια από τις βρώμες. Δεν αξίζει να τα ταϊζουμε σε γουρούνια άλλωστε.
    (ΥΓ: Το γύρισα στον ενικό, ελπίζω να μην πειράζει)
    (ΥΓ2: βλ. και επόμενη απάντηση)

    @Кроткая 1:
    (εν μέρει απαντώ *και* εδώ στον Σελιτσάνο)
    «Μπορεί να μην έχω πίσω μου έναν παγκόσμιο πόλεμο, αλλά ρίξε μια ματιά γύρω σου και θα δεις χιλιάδες άλλου τύπου φόβους, άγχη και φρίκες.»
    Η ανασφάλεια του αν έχω ή δεν έχω δουλειά δεν συγκρίνεται με την ανασφάλεια του αν θα με πετύχει ή δεν θα με πετύχει καμια οβίδα. Το να φεύγει ο άνθρωπός σου για το μέτωπο και να σε χαιρετάει και να ξέρες ότι υπάρχουν πολύ σοβαρές πιθανότητες να μην τον ξαναδείς, δεν συγκρίνεται με αυτά που έχουμε ζήσει οι γεννημένοι μετά το ’60 – ’65.
    Περί Φατμέ, βλ. παραπομπή Ρενάτας. 🙂
    ΥΓ: Εντάξει, αυτό με τις ενοχές είναι εντελώς εκτός scope κειμένου. Θα σου κόψω την έκθεση! 😛

  16. @Ρενάτα 2:
    Μερσί, αυτό έλεγα κι εγώ.

    @Σακαφιόρα:
    Είδες τι μουσικό μπακ-γράουντ έχουμε τέλος πάντων εμείς οι βλόγερς; 😉

    @fvasileiou:
    Ακριβώς αυτά που γράφεις σκεφτόμουνα. Ωστόσο, η ασφάλεια και η ευμάρεια παραμένουν στόχοι. Κανένας δεν θέλει να ζήσει δημιουργικός αλλά δυστυχισμένος (νομίζω). Απλά πρέπει να έχουμε τον νου μας να μην τις αφήνουμε να μας νανουρίζουν.
    (εντάξει, τον Waits στο γραφείο τον κάλυψες με Cohen – την βότκα?) 😉

    @Кроткая 2:
    Κοίτα, αν πρέπει να διαλέξω διαζευτικά ανάμεσα στα δύο (ψωμί ή δημιουργικότητα), ε δεν παίζει, φυσικά και διαλέγω το ψωμί. Κάθε μέρα της εβδομάδας και δύο φορές την Κυριακή.
    Υπάρχει όμως και η γνωστή ατάκα: «Δεν διαμαρτύρεται κανείς με γεμάτο στόμα». Με άλλα λόγια, αν δεν υπάρχει μια ανάγκη κινητοποίησης, μια υπαρξιακή σχεδόν πίεση για δημιουργία, τότε μπλοκάρουμε στο πρώτο επίπεδο της ευζωίας και δεν προχωράμε παραπέρα.
    Πρόσεξε btw, μιλάω επίτηδες για δημιουργία κι όχι μόνο για τέχνη. Δημιουργία υπάρχει και στην επιστήμη, δημιουργία υπάρχει και στην καθημερινή μας εργασία, δημιουργία υπάρχει και στον τρόπο που στήνουμε το σπίτι μας, την ζωή μας, την επικοινωνία με τους ανθρώπους μας.
    (Μου άρεσε αυτό το ποστ, καιρό είχα να παίξω σε τέτοιους διαλόγους)

    @Αλεπού:
    Ήταν πολύ καλή συνέντευξη πραγματικά. Με εντυπωσίασε η απλότητα και η μεστότητα των απαντήσεών του. Δεν είναι τυχαίοι κάποιοι άνθρωποι, έτσι;

  17. @Εβίτα:
    Η ανάσχεση της ευτέλειας και της φτήνιας είναι κρίσιμα θέματα. Δεν ξέρω αν το αντίδοτο είναι η δημιουργία ή το θεμέλιο κάθε κοινωνίας της προκοπής: η παιδεία. Αλλά για την πορεία της τελευταίας, όσο λιγότερα πούμε τόσο το καλύτερο….

    @deadend mind:
    Υπαρξισμός σε συνδυασμό με αγαπημένα πρόσωπα, τι καλύτερο!
    Τι μάρκα βότκας προτιμάς εσύ; 😉

  18. To Γιανακοχώρι ήταν δώρο, δεν το ήξερα σαν κρασί (φανταστικό….), γιατί όπως έχω ξαναπεί, σπίτι πίνω από το κρασί των κολλητών που το κουβαλάω από την Θεσσαλονίκη (ξινόμαυρο, merlot, cabernet, από τα αμπέλια του Μπουτάρη που ζυμώνεται σε βαρέλια του Γεροβασιλείου) οπότε δεν αγοράζω συχνά.
    ΧΑΧΑ, καλά θα ήταν, άσε που ήμουν και στην Αθήνα το προηγούμενο Σάββατο!!!
    ;-D

  19. Για αυτό υπάρχουν τα μέϊλ καλέ, για αυτούς που βρέθηκαν στην Αθήνα το προηγούμενο Σάββατο, τσκ τσ τσκ
    Καλόπιοτο – και σταμάτα να μου σπας τα νεύρα με τα αμπέλια και τα βαρέλια σου. Ακούς εκεί να έχουν ονομασία προελεύσεως!!! 🙂

  20. ΑΧΑΧΑΧΑ!!! Καλά θα ήταν να ήταν δικά μου τα αμπέλια και τα βαρέλια, εγώ μόνο διεκδικώ τους κολλητούς!! Με δική τους ονομασία το κρασί! Όταν θα παρατήσω το σχολείο Μπαμπάκη, θα βάλω ένα ξερικό αμπελάκι μικρό, μάλλον για καμπερνέ το κόβω ή αγιωργίτικο, δεν το έχω σκεφτεί ακόμα αρκετά, και θα βάζω καμιά 200 κιλάκια κρασί, σε πήλινες τζάρες πετρωμένο. Για μένα και τους φίλους μου, μαζί μερικά λίτρα τσιπουράκι για να το πίνουμε με τα συκαλάκια και τις ελίτσες μας!
    (Και που να ξέρω εγώ ότι θα Γιανακοχωρίζετε παιδί μου? Δεν είμαι μέντιουμ!!!)
    ;-D

  21. Αυτό είναι και το δικό μου όνειρο: μετά από χρόνια και καιρούς ένα αμπελάκι. Δεν έχω την γη, δεν έχω τα κλήματα, δεν έχω την τεχνογνωσία, δεν έχω τα χρήματα για να αποκτήσω οποιοδήποτε από τα προηγούμενα, αλλά επιμένω να ελπίζω ότι κάποτε θα βγάζω το δικό μου μπουκαλάκι. 🙂
    Δεν είσαι μέντιουμ, ε; Ποιος το περίμενε… 😛

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: