• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Νοέμβριος 2008
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.   Δεκ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Μαγαρισιά

Την άλλη μέρα ψάχνεις να τα βάλεις όλα σε μια σειρά.

Δεν είναι τόσο η φωνή Εκείνης στο τηλέφωνο: «Είμαστε όλοι καλά, αλλά…» με αυτό το αλλά να επεξηγείται τόσο αργά που να πονάει. Δεν είναι ούτε το τι έλειπε, μετράς τα πράγματα από δω, μετράς από κει «Θυμάσαι πού είχα το…» κι είναι όλα τους κομμάτια περισσότερο φορτωμένα με συναίσθημα και προσωπική ιστορία παρά ακριβά. Στο κάτω – κάτω τι κρατάς άξιο λόγου στο σπίτι σου; Για έναν επαγγελματία της πιάτσας εννοώ.

Και λες και πάλι καλά. Πάλι καλά που δεν βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με άνθρωπό σου, πολύ βασικό αυτό. Πάλι καλά που δεν έγινε όλο το σπίτι άνω – κάτω, πάλι καλά που πήρε τόσο λίγα. Πάλι καλά που μπορούμε να ξανακλείσουμε την πόρτα το βράδυ.

Αλλά σου μένει η βαριά, απωθητική αποφορά. Η αποφορά του βιασμού του χώρου σου. Η άσχημη και εκτός τόπου παρουσία του ξένου, του εχθρικού χεριού, του απρόσκλητου βλέμματος, μέσα στο άδυτο αδύτων σου. Στο μόνο μέρος που θα έπρεπε να νιώθεις ασφαλής τελικά. Κι είναι σα να μπήκε ο διαρρήκτης όχι μόνο στο σπίτι σου, αλλά βαθύτερα, στο μυαλό σου το ίδιο, στο νου και τον ψυχισμό σου, και λέρωσε με τα βρώμικα, μουντζουρωμένα δάχτυλά του όλα τα απλά και πολύτιμα που φυλάς εκεί. Μαγαρισιά, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το χαρακτηρίσεις, μαγαρισιά.

Κι έτσι, περνάς την μέρα σου, να ψάχνεις να τα βάλεις όλα σε μια σειρά.

Νοέμβρης τρέχει – άλλο κακό να μη μας βρει!

Advertisements

23 Σχόλια

  1. ααααααμάν!!!

    ελπίζω να μη σου πήραν και τις κατσαρόλες σου!!
    ώς θα μου μαγειρέψεις εκείνο το ψάρι?!?!!

    [άμα είστε καλά, αυτό μετράει].

  2. Και πάμε πάλι από την αρχή:
    Έχεις απολύτως απόλυτο δίκιο αλλά… μετράει αυτό που λέει ο Ιντεφίξ από πάνω μου. Είστε όλοι καλά, μάλλον όλα μπορούν να αναπληρωθούν, και αυτό που μετράει περισσότερο είναι ότι είστε καλά και ότι έχεις φίλους που σε αγαπάνε που προσπαθούν να σε κάνουν να γελάσεις στα ζόρικα και όχι να διογκώσουν τον πανικό.
    Όπως ο Ιντεφίξ από πάνω μου!
    Θα περάσει κι αυτό… 😉

  3. Το χειρότερο επίσης, εκτός από τον βιασμό του προσωπικού σου και συναισθηματικού σου χώρου, είναι το αίσθημα ανασφάλειας που σου μένει μετά και που σε κάνει να φοβάσαι τους πάντες και τα πάντα… Ειδικά, όταν πρόκειται για μεγαλύτερους ανθρώπους.

  4. Η αλήθεια είναι ότι την πρώτη φορά είναι πραγματικά τρομακτικά, την δεύτερη επίσης, με την τρίτη αρχίζεις και το συνηθίζεις, στην έβδομη φορά που έχω φτάσει εγώ, έχει γίνει πλέον ρουτίνα, απλά περιμένεις την όγδοη, όπως ας πούμε περιμένεις το τρένο στην αποβάθρα. Καμιά φορά αργεί, αλλά έρχεται!

    Δεν σε έκανα καλύτερα υποθέτω με αυτά, αλλά σκέψου ότι θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα.

    Καλημέρα (που δεν είπα)

  5. Ωχ…

    Για να φύγει αυτή η απαίσια αίσθηση, αλλάξτε κάτι — θέση στα έπιπλα, σε μικροπράγματα, πάρτε κάτι, πετάξτε κάτι, για να υπάρχει η αίσθηση του νέου. Και τα καθάρματα που μπήκαν ας ξεχαστούν με το παλιό…

  6. Σήμερα το πρωί έβλεπα στις ειδήσεις που λέγανε για τις εκατοντάδες διαρρήξεις που γίνονται καθημερινά και σκεφτόμουν μήπως ήταν υπερβολή… μιας και δεν είχα ακούσει κανα γνωστό μου να τον έχουν διαρρήξει τα τελευταία χρόνια….
    ότι χειρότερο και πάλι καλά που δεν βρεθηκανε πρόσωπο με πρόσωπο.
    Την καλημέρα μου και όχι απλα να μη σας βρει αλλο κακό, αλλά να σας βρουν και πολλά καλά!

  7. Να περάσει γρήγορα αυτή η αίσθηση των πρώτων ημερών και να ξεχαστεί, να φύγει…
    Οσο γίνεται… Το έζησα πριν 12 χρόνια και ακόμα έχει μείνει η ιεροτελεστία των έξτρα προστασιών κι ας ξέρω ότι απλά με ηρεμούν και δε με προφυλάσουν πραγματικά. Ούτε εμένα και κυρίως, εκεί πονάει, ούτε αυτούς που αγαπώ και στηρίζονται σε μένα για την προστασία τους.

  8. Οπως είπαν τα παιδιά από πάνω,ναι,ευτυχώς που δεν -προφανως-ήταν κανείς από την οικογένειά σου εκείνη τη στιγμή στο σπίτι.
    Όλα καλά τώρα 🙂 θα πάρετε καινούρια πράγματα,αυτά ευτυχώς δεν είναι αναντικατάστατα και θα συνεχίσετε κανονικά,τη ζωή σας,όπως πάντα.Ίσως με μεγαλύτερες προφυλάξεις τώρα,μόνο.
    Είστε καλά,όλα καλά λοιπόν :)) Θα το ξεπεράσετε,φυσικά.
    Την καλημέρα μου 🙂

  9. όπως τα λες.. και εχετε και το πιτσιρικι σας, ελπιζω να μην (πολυ)κατάλαβε τι έγινε..
    φιλί ρε μπαμπακη μας.

  10. «Βιασμός του χώρου σου» κυριολεκτικά.
    Απλά καλημέρα και να μην πιάσεις ποτέ το ρεκόρ του άλλου Γιάννη 🙂

  11. Καλημέρα,

    Έχεις ακούσει αυτό το πράγμα που λένε για τα μπλογκ, ότι είναι ένας καλός τόπος για να αφήνεις την ένταση να βγαίνει και να ανακουφίζεσαι; Ε, αυτό γίνεται και με τούτο το ποστ.

    Λίγα πράγματα λείπουν, κι αυτά μας «κοστίζουν » σε συναισθηματική αξία κυρίως. Αφήνει η όλη εμπειρία πάντως μια εντελώς άσχημη αίσθηση, σαν χούφτα στάχτης στο στόμα.

    @Κροτ:
    Καλά είμαστε, ευτυχώς. Και ναι, αυτό μετράει.
    Το ψάρι, αν δεν έχω κατσαρόλες, θα στο σερβίρω σούσι. Ωμό.
    Αλλά μην ανυσηχείς, δεν κλέψανε κατσαρόλες. 😛

    @aa-duck:
    Το βασικό είναι οι άνθρωποι, όλα τα άλλα φτιάχνονται ή δεν έχουν τελικά και τόσο απόλυτη σημασία. Θα περάσει κι αυτό, έτσι ακριβώς. Ευχαριστώ καλή μου.

    @Σοφία:
    Ή μικρότερους. Γενικά, ανθρώπους που νιώθεις ότι μέρος της «δουλειάς» σου είναι να τους προστατεύεις.

    @Τζων Μπόης:
    Εχμ, έβδομη;;;; Έχετε σκεφτεί να βάλετε πόρτα, έτσι;;;;
    ΟΚ, πέρα από την μάλλον χαζή απόπειρα χιούμορ (σόρρυ, έξις δευτέρα φύσις) ναι, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα. Ελπίζω να μην χρειαστεί να το ξαναζήσουμε και το εύχομαι και σε σας.
    Καλημέρα κι από μένα.

    @cyrus:
    Η ιδέα των αλλαγών είναι σωστή – το πρόβλημα είναι ότι πήγε μόνο σε ένα δωμάτιο κι αυτό είναι το πιο δύσκολο στις αλλαγές.
    Από την άλλη, πραγματικά ευτυχώς που πήγε μόνο σε ένα δωμάτιο και δεν έχουμε (α) να τακτοποιούμε το χάος και (β) να προσπαθούμε να κάνουμε απογραφή στα τυφλά με το τι λείπει.
    Θα τα πούμε σύντομα κι από κοντά, ναι;

  12. @Φίλος:
    Κι αναρωτιέμαι και πόσοι δεν το δηλώνουν καν στην Αστυνομία. Εμείς ας πούμε το σκεφτόμασταν αν θα το κάνουμε ή όχι, κυρίως επειδή ξέρεις ότι δεν υπάρχει ελπίδα να πιαστεί κάποιος για κάτι τόσο μικρό. Όσο μεγάλο κι αν φαίνεται στο πλαίσιο της δικής μας ζωής. Τελικά πήγαμε και στο τμήμα, περισσότερο για να είμαστε σίγουροι ότι κάναμε όσα μπορούσαμε να κάνουμε.
    Να είσαι καλά, ευχαριστώ πολύ για τις ευχές!

    @fog:
    Αν ο άλλος είναι αποφασισμένος κι επαγγελματίας, δεν έχουμε τρόπο να τον σταματήσουμε. Απλώς, ένας αποφασισμένος επαγγελματίας δεν θα έρθει να χτυπήσει ένα νοικοκυριό στην τύχη – θα ξέρει από πριν και πού μπαίνει και τι θα πάρει φεύγοντας.
    Όπως ακριβώς το λες, εκεί που πονάει είναι στην ανημποριά να νιώσεις ασφάλεια για τους δικούς σου.

    @kleine wolke:
    Ναι, το πιο σημαντικό είναι ότι είμαστε καλά, και άρα η ζωή συνεχίζεται ούτως ή άλλως. Καλημέρα κι από μένα.

    @deadend mind:
    Αποφύγαμε εσκεμένα και με πολύ προσήλωση να το μάθει, γιατί σίγουρα θα αναστατωνόταν πολύ. Φιλί κι από μένα, ευχαριστώ.

    @Gianni:
    Ελπίζω να μην το πλησιάσω καν! – κι ελπίζω κι ο ίδιος να μην το…ανανεώσει.
    Καλημέρα κι από μένα.

  13. Κι εγώ νομίζω ότι το βασικό είναι να μην είναι κανείς μέσα στο σπίτι εκείνη την ώρα, γιατί τότε γίνονται απρόσμενα και ασχημότερα!
    Εύχομαι να ηρεμήσετε σύντομα και θα την ξαναβρείτε τη θαλπωρή του σπιτιού. Άλλωστε, όποιος και να το παραβιάσει, στην οικογένειά σας δεν μπορεί να μπει.

  14. Ξέρω πώς είναι. Δεν διαθέτω γαλόνια βετεράνου σαν τον Τζων Μπόη…, αλλά μια φορά στο σπίτι και μία στο δρόμο, ήταν αρκετές για μένα.
    Και μη χειρότερα. Να είστε καλά, αυτό μετράει. Άσε που το Σάββατο τα ξημερώματα, καλά που ήμουν ξύπνια κι έκανα θόρυβο τρελό, αλλιώς φοβάμαι ότι είχαν έρθει πάλι, αλλά τους απέτρεψε ο σαματάς μου 🙂

  15. Όχι, ρε γμτ. Λαχτάρα που θα πήρατε! 😦
    Αφού ΄στε καλά, αυτό είναι το παν.

    Και σήμερα μ ‘ άλλη αφορμή σκεφτόμουν το ρημαδομήνα.

  16. Γάμησέ τα (κλασική ελληνική αντ’ιδραση, δηλωτική αμηχανίας),

    Εμένα μια φορά μου σπάσανε το αυτοκίνητο να μου πάρουνε το cd player, τελικά πήραν τ’ αρχίδια μου γιατί το έχω πάντα μαζί μου (μαζί με έναν μεγεθυντικό φακό), κι επειδή δεν τους έφταναν έκλεψαν ένα βιβλίο ποινικού δικαίου στο πίσω κάθισμα.Ελπίζω, απλά, να το έριξαν στην ανακύκλωση κι όχι στα σκουπίδια.

    Μετά όμως από αυτό (όχι, δεν τελείωσα ακόμη) με έπιασε μία φρίκη με ληστείες, κλοπές κτλ. Και συνειδητοποίησα ότι το πιο πολύτιμο αντικείμενο να μου κλέψουν είναι ο υπολογιστής μου. Όχι γιατί είναι ακριβός αλλά γιατί έχει μέσα κείμενα, φωτογραφίες, videos κλπ. Αγόρασα, λοιπόν, έναν εξωτερικό σκληρό (βασικά, έπρεπε, αφού έχουν καεί ήδη στα χέρια μου δύο σκληροί υπολογιστή και έχω κλάψει μέρες). Τα πέρασα όλα σε αυτόν. Βασικά, όμως, σκέφτηκα ότι μπορεί να μου κλέψουν και τον εξωτερικό. Κι έτσι πήγα κι εμφάνισα όλες τις φωτογραφίες, αντέγραψα σε cd και dvd όλα τα κείμενα και τα βιντεάκια.

    Βασικά, όμως, (όχι, ακόμη δεν τελείωσα) έτσι ξεπενταριάστηκα. Δηλαδή, γαμώ την τεχνολογία μου, οικονομικά αν με λήστευαν θα παρέμενα πιο φραγκάτη από ότι έμεινα όταν έλαβα τα μέτρα μου μήπως με ληστέψουν.

    Δηλαδή (τώρα, τελειώνω), βασικά, άμα σε κλέψουν την γάμησες από λίγο έως πολύ. Μέχρι να συμβεί (αν συμβεί) καλό είναι να μην κινείς τη ζωή σου γύρω από αυτό γιατί και άφραγκος μένεις (φαντάσου τα εξοδα για σεκιουριτάδες, πόρτες, μαόνια, παγίδες πάνω από την πόρτα κλπ) και υστερικός γίνεσαι…

    Μετά από όλα αυτά δεν μπορώ να δω καν πώς σε βοήθησα. Μάλλον δείχνοντάς σου ότι το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί δεν είναι η ληστεία αλλά η ηλιθιότητα γύρω από αυτή. (Πςςς, το έσωσα).

    Σας φιλώ στα μαγουλάκια όλους.

    Υ.Γ.: (Τελείωσα, αλήθεια) Εγώ χέζομαι πάνω μου κάτι βράδια που ο καλός μου ροχαλίζει κι εγώ ξυπνάω από το γαμημένο το προπολεμικό μας ψυγείο νομίζοντας ότι κάποιος ανατίναξε με μπαζούκας την διαστημική μας πόρτα (μόνο ούφο έχουν ακόμη τέτοια πόρτα). Μετά, επειδή έχω ταραχτεί, ακούω τα φυλλαράκια στις γλάστρες κρίτσι-κρίτσι και νομίζω ότι κάποιος σκαρφαλώνει στα κάγκελα, μετά το ρολό μας αρχίζει να τρίζει από τον αέρα και νομίζω ότι κάποιος προσπαθεί να μπει. Και μετά με πιάνει ταχυπαλμία και νομίζω ότι κάνει σεισμό. Έτσι, ξυπνάω τον καλό μου, «έκανε σεισμό;», «όχι», «με παίρνεις μια αγκαλιά γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ;», με παίρνει αγκαλιά, εγώ κοιμάμαι και ροχαλίζω κι ο καλός μου έχει ξαγρυπνήσει. Αλλά τουλάχιστον κάποιος είναι ξύπνιος να παραμονεύει για κλέφτες. 😛

  17. @maestria:
    Να είσαι καλά, σ’ ευχαριστώ. Όλα είναι ακριβώς εκεί: στην θαλπωρή της οικογενειακής φωλιάς. Αυτό είναι που θέλουμε να διαφυλαχτεί τελικά, αυτό και (φυσικά) οι άνθρωποι που το κατοικούνε.

    @scalidi:
    Μια φορά είναι αρκετή, κι ειλικρινά ελπίζω να μην χρειαστεί να το θυμηθώ το συμβάν για να το…συγκρίνω με άλλα. Και του δρόμου εντωμεταξύ χάλια είναι, αλλά στο σπίτι είναι χειρότερα: το νιώθεις μολυσμένο σχεδόν.
    Ευχαριστώ για τις ευχές.

    @Ρενάτα:
    Έτσι ακριβώς, το βασικό είναι ότι είμαστε καλά. Όλα τα άλλα διορθώνονται – εκτός από τα στραβά τούτου δω του μήνα. Άσε, μην πιάσουμε το Νοέμβρη, δεν τελειώνουμε….
    Φιλιά πολλά – πολλά κορίτσι μου.

    @industrialdaisies:
    Δεν γράφεις κανένα ποστ λέω εγώ που πας και ξεσπάς στα σχόλια του κοσμάκη;;; 😉
    Απορία: γιατί είχε βιβλίο ποινικού δικαίου στο πίσω κάθισμα;;;
    Τον ρόλο του Π. στην παρηγοριά άγρυπνης καλής το βράδυ τον παίζω κι εγώ με επιτυχία. Μετά βέβαια ξερένωμαι και εγώ. Είναι γνωστό άλλωστε ότι όταν κοιμάμαι κάνω πλήρες shut down κι όχι ένα απλό reboot. Με έχει ξυπνήσει ας πούμε αγκαλιάζοντάς με πανικόβλητη επειδή έκανε πράγματι σεισμό κι εγώ παραλίγο να την κλωτσήσω γιατί δεν είχα πάρει χαμπάρι και έβλεπα στον ύπνο μου ότι κάποιος με έπνιγε.
    Ίσως πάλι η διαφορά είναι στην ένταση των ροχαλητών. 😉
    ΥΓ: Την Κυριακή την πέρασα αγκαλιά με την λεκάνη, παρέα με μια μικρο-γαστρεντερίτιδα που ο γιόκας μου είχε φέρει από το νηπιαγωγείο και το θεώρησε γαϊδουριά να μην την μοιραστεί μαζί μου. Καταλαβαίνεις…Θα λείψουμε αυτό το ΣΚ, οπότε μας βλέπω να κυνηγάμε κάποια καθημερινή. Φιλιά!!!

  18. Μμμμ… θυμάμαι τη μαμά μου όταν συνέβη αυτό στο πατρικό μου. Αντί να μου μιλάει για τα χρήματα που πήραν μου έδειχνε τα συρτάρια με τα εσώρουχα και τα καλσόν που τα είχαν ανακατώσει όλα και πετάξει κάτω… Κοίτα, κοίτα πώς τα έκαναν… όλο αυτό έλεγε. Μαγαρισιά, ναι, αυτή είναι η σωστή λέξη..
    Καλησπέρα 🙂

  19. η αίσθηση ανασφάλειας…είναι που σε τρελαίνει..να λες πάλι καλά..που εσείς δεν πάθατε κάτι….

  20. Το έχω νοιώσει. Πίστεψέ με. ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ. δυστυχώς…

    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogspot.com

  21. Βρε μπαμπάκη, τί είναι αυτά που διαβάζω πρωί πρωί; Λυπάμαι πολύ, κυρίως για τα πράγματα συναισθηματικής αιτίας. Αλλά για να σου φτιάξω το κέφι λίγο, είμαστε οκ για το Σάββατο, ο Θ. είναι μέσα γιαμέσα, θα φέρει τα ποτά…

  22. Καλημέρα
    Περαστικά

  23. @Δενδρογαλή:
    Άντε να νιώσεις μετά ότι τα ξένα χέρια δεν βρίσκονται πάνω σου. Μπρρρρρ…..
    Καλησπέρα κι από μένα. 🙂

    @glaykiyou:
    Αμ αυτό ακριβώς λέω (λέμε): και πάλι καλά!

    @vloutis:
    Μακάρι να ήταν ελάχιστοι αυτοί που αλληλο-καταλαβαινόμαστε… 😦

    @FoodJunkie:
    Αντιπερισπασμός επιτυχής – κέφι ανέβηκε ήδη. (όπως ξέρεις άλλωστε…)

    @Tanila:
    Καλησπέρα. Ευχαριστώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: