• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Το ποστ των μιουζικαλ
  • a

  • Δεκέμβριος 2008
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Νοέ.   Ιαν. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Όταν κάτι λείπει

Από την χώρα, τον λαό, την ειδησιογραφία, από παντού, λείπει η κοινή λογική. «Μεγάλη είδηση Μπαμπάκη, έγραψες!» – ναι, είπα το προφανές, αλλά τα πράγματα δείχνουν να έχουν χειροτερέψει. Κι άλλωστε, όσο παράδοξο κι αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως, περισσότερα δηλώνονται για τον τρόπο σκέψης μας από αυτά που λείπουν παρά από αυτά που εμφανίζονται.

Είναι δυνατόν ας πούμε να υπάρχει σκάνδαλο αλλά να μην υπάρχει πολιτική ευθύνη; Να απουσιάζει δηλαδή η ευθύνη από τους πολιτικούς  που υπογράφουν τις σχετικές αποφάσεις; Με άλλα λόγια, προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν είναι απατεώνες, απλώς είναι ανίκανοι και δεν ήξεραν τι υπογράφαν….Έτσι βλέπεις τραγέλαφους επικοινωνιακής και μόνο χροιάς: για παράδειγμα, η γνωστής τοποθέτησης Απογευματινή κυκλοφορεί πριν λίγες μέρες με πρωτοσέλιδο «Κύριος ένοχος το ΠΑΣΟΚ για το σκάνδαλο». Ωραίο το συμπέρασμα, και σύμφωνο με το γούστο των παραδοσιακών νοικοκυραίων. Έλα όμως που όπου εντοπίζεται κύριος ένοχος, αυτό σημαίνει ότι δεν είναι  ο μόνος – άρα; Άρα υπάρχουν κι άλλοι, κι άλλα κόμματα, εκτός του ΠΑΣΟΚ, ένοχα. Κι ας απουσιάζουν από το πρωτοσέλιδο.

Καλά, ας αφήσουμε το ρημάδι το Βατοπέδι και τους ακτήμονές του. Μας έχει οδηγήσει έτσι κι αλλιώς σε έναν αξιοσημείωτο κύκλο ομφαλοσκοπισμού την ώρα που γίνονται σεισμοί στον πλανήτη. Ας δούμε τις διεθνείς ειδήσεις για ένα άλλο παράδειγμα απουσίας. Η επικαιρότητα περιλαμβάνει και την ιστορία με την Ταϊλάνδη και τα αποκλεισμένα της αεροδρόμια. Τα ρεπορτάζ μιλούσαν για το πόσες ώρες ή μέρες είναι οι τουρίστες εγκλωβισμένοι εκεί και τι προσπάθειες κάνουν οι χώρες τους να τους φέρουν πίσω. Από το ρεπορτάζ λείπει το γιατί συνέβη ο αποκλεισμός. Με άλλα λόγια, κανένα (σχεδόν) ρεπορτάζ δεν μας λέει γιατί έχουν φτάσει να είναι κλειστά τα αεροδρόμια της χώρας, τι θέλουν αυτοί οι άνθρωποι που έχουν φτάσει να τα κρατάνε κλειστά τόσες μέρες, κόντρα σε στρατούς, αστυνομίες, νόμους, κλπ. Το μόνο που μας νοιάζει είναι το πώς δεν θα χαλαστεί η ζαχαρένια μας όσο κάνουμε διακοπές.

Το πιο ενδιαφέρον όμως συμβαίνει με την οικονομία. Τα δελτία ειδήσεων είναι γεμάτα ρεπορτάζ δύο κατηγοριών: η πρώτη έχει εμπόρους που διαμαρτύρονται για την κατάσταση στην αγορά. Προσωπικά, θυμάμαι κάθε χρόνο τέτοια ρεπορτάζ πριν τις γιορτές. Δεν θυμάμαι ποτέ ρεπορτάζ με ευχαριστημένους από τις πωλήσεις εμπόρους, τα ρεπορτάζ θα μπορούσαν να είναι περσινά. Θα τα πιστέψω μετά τις γιορτές, όταν θα έχει ξεφουσκώσει η ευεξία του 14ου μισθού και θα φανεί πραγματικά τι ζημιά έχει πάθει η Ελλάδα. Η δεύτερη κατηγορία ρεπορτάζ είναι αυτή που μας λέει ότι τώρα συμφέρει να αγοράσουμε – σπίτι, αυτοκίνητο ή ρούχα, όλα συμφέρει και ο έξυπνος καταναλωτής πρέπει να βγει από το σπίτι τώρα, τώρα, τώρα. Η αλήθεια είναι ότι οι τιμές θα πέσουν κι άλλο, έστω κι αν δεν το λένε τα ρεπορτάζ. Εξίσου αλήθεια είναι ότι ο σίγουρος τρόπος για να οδηγηθούμε σε αληθινή κρίση είναι ακριβώς να μην ξοδεύουμε τίποτα, περιμένοντας να πέσουν οι τιμές – θα συμβεί αυτό που οι Αγγλοσάξωνες ονομάζουν self-fulfilling prophecy. Κι όμως, ψυχολογικά δεν είμαστε πρόθυμοι να συνεχίσουμε να ξοδεύουμε – πώς το ξέρω αυτό; Από την διαφήμιση, τον πιο αλάνθαστο καθρέφτη των τάσεων: φέτος δεν έχει εμφανιστεί ούτε μία διαφήμιση διακοποδάνειων. Το έχετε προσέξει αυτό; Τα προηγούμενα χρόνια οι οθόνες και οι καταχωρήσεις στις εφημερίδες ήταν γεμάτες βλακωδώς χαμογελαστούς τύπους σε εξωτικά τοπία – οι οποίοι τώρα χρωστάνε ένα κάρο λεφτά για τα λίγα που κατάφεραν και έκαναν στις προηγούμενες διακοπές τους. Όταν απαγορευτεί δια νόμου να τραβάς ρευστό από την πιστωτική σου κάρτα (ναι, καλά!), τα διακοποδάνεια θα είναι η πιο ανόητη ιδέα από την ημέρα που ο Αβραάμ Λίνκολν είπε στην σύζυγο «Βαριέμαι να κάτσουμε μέσα σήμερα. Δεν πάμε μέχρι το θέατρο;». Φέτος όμως τέτοιες προτάσεις θα ακουγόντουσαν γελοίες και απλώς απουσιάζουν από την επικαιρότητα. Αντίθετα, οι τράπεζες διαφημίζουν αποταμιευτικά προϊόντα – και καλά κάνουν! Έχουν λείψει πια οι διαφημίσεις καταναλωτικού χαρακτήρα, γιατί τελικά δεν μας ενδιαφέρουν, ό.τι κι αν λένε τα ρεπορτάζ, ό,τι εκπτώσεις κι αν ισχυρίζονται ότι έχουν κάνει οι έμποροι. Ο καθένας μπορεί να λέει τα δικά του, αυτά όμως που δεν λένε οι διαφημιστές και οι τραπεζικοί δείχνουν ότι καταλαβαίνουν πώς σκεφτόμαστε αυτή την στιγμή.

Συμπέρασμα; Μας λείπει η σοβαρότητα δυστυχώς, και προσπαθούμε να την αναπληρώσουμε με έξτρα πόζα σοβαροφάνειας. Πάσχουμε από υπερβολική δόση υποκριτικής σοβαροφάνειας, δεν τίθεται θέμα για αυτό. Ίσως για αυτό η ελληνική κοινωνία έχει τόσο υποτιμημένη την εντελώς αντίθετη αρετή, αυτήν της ελαφρότητας. Ίσως.

Για αντίδραση λοιπόν σε όλα αυτά, εμείς παραγγείλαμε τελικά τα νέα έπιπλα για το παιδικό δωμάτιο με όλες τις λεπτομέρειες σε ένα φωτεινό λεμονί. Την θέλουμε την ελαφρότητα, είναι κι αυτή ένα τείχος για να κρατάμε έξω από το σπιτικό μας την εκνευριστική ρηχότητα της εποχής. Και να χαλαρώνει και το μάτι, ώστε να μην γκρινιάζουμε. Όχι μέσα στο σπίτι μας τουλάχιστον, όχι. Για αυτή την δουλεία υπάρχουν τα blog.

ΥΓ: Όχι, θα χαράμιζα ολόκληρο ποστ χωρίς να κάνω έστω μια μικρή παραπομπή στα νέα του γιου μου. Σιγά μην κάτσω να σκάσω για όλα όσα λείπουν! 🙂

Advertisements

9 Σχόλια

  1. Με γεια τα νέα (λεμονί) επιπλάκια!

    Όσο για τα υπόλοιπα, καλά κάνεις και δε χολοσκάς, δε θα εκλείψουν ποτέ, ούτε τα ορφανά «πολιτικών ευθυνών» σκάνδαλα, ούτε οι δυσαρεστημένοι με τις πωλήσεις εμπόροι…

    Για την Ταϋλάνδη, κοίταξε λίγο εδώ μία άλλου είδους ανταπόκριση.
    http://lakisf.blogspot.com/

    Χαιρετισμούς.

  2. xerw giati ta grafeis ola afta. Gia na dikaiologitheis pou akoma den exeis kanei ekeini tin afxisi pou eixes taxei stin pelatissa mou edw kai meres.
    Anti na dwseis ekei pou xrwstas pas kai agorazeis lemoni (jesus! akou lemoni!) paidika epipla!

    I’ll have my lawyers getting in touch with you lawyers!
    :evil;

  3. Δίκιο έχεις και το ξέρεις. Η ελαφρότητα σαφώ ςκι εέινι απαράιτητη.
    Γι αυτό όταν ζορίζουν τα πράγματα , ξεκινώ το σόου (στο διάλειμμα του σχολείου). Μπαίνουν όλοι στο πνεύμα και έτσι ξαλεγράρουμε! 😉

    Όλα φωτεινά από δω και πέρα κι όχι μόνο το δωμάτιο του μικρού! 🙂

  4. οι Britons -λένε- θα αντιμετωπίσουν την κρίση με δυό τρόπους :

    κλείσιμο μέσα που θα οδηγήσει σε πλήρη απομόνωση τους μη έχοντες και μια υπό συζήτηση home-κοινωνικότητα τους περίπου έχοντες, θεωρητικώς λένε να κάνουν ο,τι κάνατε κι εσείς με τα Nouveau και τα στρεμμένα αλλαντικά

    περισσότερο home-σεξ, που θα οδηγήσει σε πλήρες αδιέξοδο τη χώρα

    εδώ ούτε που με νοιάζει τι θα κάνουμε, εγώ πάντως έχω να βγω απ το σπίτι ενάμιση μήνα

  5. Ώχρα βαθιά το σαλόνι
    το αμπαζούρ λεμονί
    καναρινί το μπαλκόνι
    κι οι κουρτίνες κροκί.
    Να`ν`το καρπούζι πεπόνι
    κι όλα τ`αμάξια ταξί
    κίτρινη σκόνη
    κίτρινο χιόνι
    στο κάθε τι.

    Οι παπαρούνες ζηλεύουν
    και το λουλάκι λυσσά
    στο κομμωτήριο σπεύδουν
    να βαφτούνε ξανθά
    κίτρινο ρούζ στα χειλάκια
    κίτρινο λευκαντικό
    κίτρινη σκόνη
    κίτρινο χιόνι
    αχ ! κίτρινο.

    («Κίτρινο», μουσική Ν. Κυπουργός, Στίχοι: Δ. Μαυρίκιος, ερμηνεύει ο Άρης Χροστοφέλλης, από το CD «Τα Μυστικά του Κήπου»)

    Κάτι για να τραγουδάτε όλοι μαζί.

  6. Κολλήσατε όλοι στο λεμονί, ε; Πού να το δείτε κι από κοντά, και την τέ-λει-α αντίθεση που κάνει με τον φρεσκοβαμένο τοίχο! 🙂

    @Λεμέσια:
    Ευχαριστώ! Τα υπόλοιπα, μακάρι να άρχιζαν να λείπουν (δεν θα μου λείπανε καθόλου!), αλλά πού τέτοια τύχη!
    Ευχαριστώ και για το λινκ, πολύ ενδιαφέρον. Ελληνόφωνο blog από την Ταϋλάνδη; Μωρέ μπράβο!

    @krot’s manager:
    Οι άνθρωποί μου περάσανε. Η Κροτ έλειπε. Ταξίδι επαγγελματικό (λέμε τώρα). Της έχουμε κάνει μια προσφορά που δεν μπορεί να αρνηθεί: της έχουμε αφήσει ένα κομμένο κεφάλι αλόγου κάτω από τα στρωσίδια, για όταν γυρίσει.
    Αλλαγή ύφους γιατί αμάν πια! 😛

    @Ρενάτα:
    Και μιλάμε για πραγματικό φως, έτσι; Όχι σαν το τυπικό, πολιτικό «θα χυθεί άπλετο φως» 😉

    @Κ.Κ.Μοίρης:
    Το πλατώ των τυριών και το κρασάκι δεν αποκλείει το μεθεόρτιο σεξ. Αντίθετα, υπάρχουν μπουκάλια κρασιού που σχεδόν το επιβάλουν!

    @Αντώνης_Χ:
    Τι; mp3 δεν έχει;;;
    Είδες κίτρινο εσύ κι ενθουσιάστηκες εντωμεταξύ… 🙂

  7. σωστά , αρκεί να καθυστερήσουν λίγο τα παιδιά να επιστρέψουν στο σπίτι..

  8. Και το συνδυάζετε με μπλε το λεμονί?? Με περτικαλί??? Με κυπαρισσί? Πάντως, επειδή συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, συνεχίζω να χώνομαι μέσα στις ταινίες του Φεστιβάλ, γιατί έτσι δημιουργούνται συνειδήσεις και καλλιεργούνται. Και με τα βιβλία. Και με τις συζητήσεις με φίλους. Και με γέλια. Και με συναίσθηση της ευθύνης που όλοι έχουμε.
    ;-D

  9. @K.K.Μοίρης:
    Ο δικός μας ακόμα κοιμάται νωρίς.
    Ευτυχώς.
    Για τον ίδιο.

    @Σοφία:
    Κάτι σαν κυπαρισσί. Ο μικρός περιγράφει το καινούργιο χρώμα του τοίχου ως «καταπ’άσινο». Και οι υπόλοιποι τοίχοι ανοιχτόχρωμοι, στο χρώμα του πάγου (sic).
    Έτσι, έτσι. Οι σωσίβιες λέμβοι μας σε αυτόν τον παραλογισμό που ζούμε είναι οι φιλοι, τα βιβλία, οι ταινίες, τα βράδυα με γέλια και κρασιά. Ασκήσεις ισορροπίας όλα τους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: