Πώς μεγαλώνεις φως μου

Το μπουφάν που σου πήρε ο νονός στα γενέθλιά σου δεν σου κάνει πια και το κορμάκι σου δείχνει κάθε μέρα να μεγαλώνει (1.15 πια!). Τα μάτια σου εξερευνούν με κέφι κι η γλωσσίτσα σου κάνει στράκες καθώς σχολιάζεις με πλήρη πλέον τόσο το συντακτικό όσο και την γραμματική.

Κι όπως ήρθες το πρωί, εκεί που σε καμάρωνα, μου είπες ότι σε κορόιδεψε χωρίς λόγο ο συμμαθητής και φίλος σου και με ρώτησες «Το περίμενες εσύ από τον Δημήτρη αυτό;» και χασκογέλασα γιατί μου φάνηκε κάπως να λέει τέτοια κουβέντα πέντε χρονών ανθρωπάκι. Συγνώμη. Συγνώμη για αυτό. Όχι μόνο που χασκογέλασα, αλλά που σε έχουμε μεγαλώσει έτσι που πιστεύεις ότι εννοούν όσες κουβέντες λένε οι άνθρωποι. Συγνώμη που σε έχουμε μάθει να μην κοροϊδεύεις την αδυναμία, αλλά να λες «δεν πειράζει» στα λάθη των άλλων.

Το βλέπω πάνω σου: Όταν κάθεσαι στην ουρά χωρίς να διαμαρτύρεσαι και γύρω σου τα άλλα παιδάκια σπρώχνονται για να φάνε το ένα την σειρά του άλλου. Όταν χαρίζεις πράγματά σου σε φίλους σου, σε μια έμπνευση της στιγμής. Βγάζεις σιγουριά κι εμπιστοσύνη κι αυτό το λατρεύω, χαρά μου. Και ταυτόχρονα το φοβάμαι. Σχίζομαι: από την μια η αθωότητα είναι πολύτιμη αρετή, είναι ο μόνος τρόπος για να γίνουμε Άνθρωποι μεγαλώνοντας. Πιστεύω ότι είναι η μόνη ελπίδα για να τσακώσεις, όσο γίνεται, από τα μαλλιά το φευγαλέο αερικό που λέμε Ευτυχία. Από την άλλη, σε έχουμε ετοιμάσει για πολλές, πολλές πίκρες αγόρι μου. Διαψεύσεις και απογοητεύσεις θα χορέψουν στα μάτια σου, μικρές ιστορίες προδοσίας και μεγάλες απομυθοποιήσεις ανθρώπων που θα αποδειχτούν λίγοι. Το συζητάμε με τη μαμά σου συχνά και σκεφτόμαστε μήπως δεν έχουμε κάνει καλά, να στέλνουμε έτσι το πρόβατο ανάμεσα στους λύκους.

Αγόρι μου γλυκό, δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο παρά να σου δείξω πως θα ήθελα να ήταν τα πράγματα. Να σου διδάξω το σωστό, όπως κουτσά στραβά το αντιλαμβάνομαι στο φτωχό μου το μυαλό. Ρόλος μου είναι να σε προετοιμάσω για τον κόσμο – πώς να σε ετοιμάσω για  κάτι διαφορετικό από αυτό που θα ήθελα να είναι η ζωή σου;

Εκεί έξω υπάρχει λάμψη και μυρωδιές και χαμόγελα και βλέμματα γυναικών και ταξίδια και μουσικές και χοροί και γλέντια. Υπάρχουν αγκαλιές που σε περιμένουν να σπάσετε μαζί την κατάρα του απόλυτου πούστη, του Χρόνου. Αλλά καθώς θα προχωράς για να τα ζήσεις όλα αυτά, οι άλλοι θα είναι δίπλα σου και θα σε σπρώχνουν να σου φάνε την σειρά. Θα είναι δίπλα σου και θα σε κοροϊδεύουν, νομίζοντας ότι θα δείχνουν οι ίδιοι καλύτερα έτσι. Δεν ξέρεις πού θα φτάσει ο άλλος για να αποδείξει πως δεν είναι τζούφιος. Λίγα γίνονται εκεί έξω; Και πρέπει να σε μάθουμε να τα αντέχεις όλα, να ανοίγεσαι και να φυλάγεσαι ταυτόχρονα. Και να συνεχίζεις χωρίς να επηρεάζεσαι από την δική τους κούφια, μάταια ρηχότητα.

Ρηχότητα, αυτή είναι η απειλή. Κι αναρωτιέμαι: μπορεί να είναι ευτυχισμένος κάποιος χωρίς συνείδηση; Μπορεί να είναι ευτυχισμένος κάποιος χωρίς συναίσθημα; Μπορεί κάποιος να ευτυχίσει χωρίς να ρισκάρει να πληγωθεί, ξανά και ξανά και ξανά; Προδοσίες περιμένουν να συμβούν, απογοητεύσεις να χτυπήσουν κι εγώ δεν θα είμαι εκεί να πέσω στον δρόμο της σφαίρας για σένα – και δεν πρέπει και να είμαι εκεί, γιατί μόνο αν δοκιμάσεις το πέσιμο θα μάθεις να στέκεσαι μόνος στα πόδια σου.

Μου πιάνεται η ανάσα από την ομορφιά των μικρών παιδιών. Μου πιάνεται η καρδιά από την τόση πεταμένη γλύκα και λάμψη, από τις ανέφελες ελπίδες που πάνω τους έρχεται και αποπατεί η ενήλικη «πραγματικότητα», ο περίφημος νόμος της ζούγκλας. Είμαστε άνθρωποι ρε σεις, άνθρωποι, δεν ισχύει για μας ο νόμος της ζούγκλας, το ξεχάσατε; Αν είσαι πολιτισμένος, έχεις ξεφύγει από την σπηλιά του αυστραλοπίθηκου. Έχεις βάλει όρια, έχεις εκτιμήσει την τέχνη και την προσωπικότητα, έχεις γούστο και χόμπι, έχεις αγάπη για το περιττό που ομορφαίνεις τις μέρες σου  Έχεις αρχές και συνείδηση, όχι ηθική, αυτά είναι σάχλες, αλλά απλή συνείδηση πως κι ο άλλος άνθρωπος, αυτός που σε σπρώχνει στην σκάλα του μετρό, έχει κι αυτός περάσει μια πολύ δύσκολη μέρα.

Γιατί τα ξεχνάνε όλα αυτά; Γιατί τόσο εγωισμός; Είναι θλιβερό πόσο υπέροχο, τεράστιο δυναμικό σπαταλά η ανθρωπότητα καλουπώνοντας τα νιάτα της σε μια άσχημη φωτοτυπία των γηρατειών της.

Πρόβατο ή λύκος; Η ισορροπία του τρόμου για τον γονιό…

Advertisements

45 Σχόλια

  1. Είναι δεδομένο ότι είμαι ξετρελαμένος με το παιδί μου – και είναι δεδομένο ότι κάθε γονιός θα έπρεπε να είναι ξετρελαμένος και να το γουστάρει που είναι ξετρελαμένος. Οπότε, με το παραπάνω, είτε με πει κάποιος ψωνάρα είτε όχι, δε με πειράζει. Η αγωνία της ισορροπίας παραμένει – κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει.

  2. Καλέ μου φίλε, το ποστ είναι απλά καταπληκτικό, και η εξήγηση/διευκρίνιση στο αποπάνω σχόλιο περιττή.

    Να είσαστε καλά.

  3. H αλήθεια είναι όντως θα πρέπει να είσαι μεγάλη ψωνάρα, αλλά να ξέρεις ότι υπάρχουν πολλοί εκεί έξω σαν κι εσένα 🙂
    Θεραπεία μάλλον δεν υπάρχει, γιατί θα ξέρεις ότι πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.
    Το κακό είναι ότι αυτά τα μικρά τερατάκια έχουν κάτι κεραίες ευαίσθητες, που τα πιάνουν όλα αυτά και μας κάνουν ότι θέλουν κι αυτό θα ξέρεις επίσης ότι δεν είναι πάντα καλό, βέβαια εκτός των άλλων ελλοχεύει ο κίνδυνος να εξελιχθούν καθ΄εικόνα (κι αυτό είναι το λιγότερο οδυνηρό) και καθ΄ομοίωση των δημιουργών τους (ο Θεός εν προκειμένω παίζει εκτός συναγωνισμού), για αυτό καλές μου ψωνάρες watch out!.

    Πάντως να ξέρεις ότι συμπάσχω όσο δεν φαντάζεσαι!
    Μια συν-ψωνάρα
    Τζων Μπόης

  4. Είστε απίστευτοι όλοι!
    Το ποστ σου θα ‘πρεπε να μοιράζεται σε πολλούς γονείς , να καταλάβουν πολλά!

    Τα σέβη μου, μπαμπακοοικογένεια! 🙂

  5. respect, μπαμπάκη!!!

    Ι.

  6. me siginises…ilikrina su leo, dakrisa! MAKARI oloi oi goneis na skeftontan san esena…tha yinotan o kosmos mas kaliteros ke tha kallierguntan anthropoi pio poiotikoi. dn exo akoma paidia ma kapoia stigmi thelo na apoktiso polla! mexri tote, akolutho to diko su monopati me tus mikrus mathites mu. apo ta vathi tis kardias mu, sigxaritiria se sena ke sti yineka su!

  7. Καταπληκτικό κείμενο !
    Πολύ τρυφερό και πολυ περισσότερο σωστό !
    Έτσι είναι : η ισορροπία του τρόμου, η πιο μεγάλη απόφαση !
    Είναι το μόνο πραγματικό δίλημμα που αντιμετωπίζουμε όσοι έχουμε παιδιά.
    Αλλά και όσοι έστω και φευγαλαία με τα λόγια ή με τη στάση μας αναγκαστικά θα επηρεάσουμε ένα μικρό.
    Και είναι η έγνοια και η ενοχή, ειδικά, κάθε φορά που το αρνί μας
    τα βρίσκει σκούρα !

  8. μπαμπακη αυτο το κειμενο ειναι απο τα καλυτερα σου….
    ο θαυμασμος για το καμαρι σου που μεγαλωνει κα θως και οι ανησυχιες σου για αν του δινεις τα καλυτερα εφοδια ειναι κατι φυσιολογικο.Ολοι οι γονεις τρεμουν σε αυτες τις ιδεες.Προβληματιζομαστε συχνα με το συζυγο μου αν πρεπει να εχουμε ενα καλο παιδι με ευαισθησιες ή ενα δυνατο, σκληρο παιδι ετοιμο να αντιμετωπισει εναν κοσμο χωρις λογικη……

    νομιζω οτι τελικα το ενστικτο θα μας βοηθησει…

    με συγκινησες!

  9. Ευτυχώς που υπάρχεις και συ και γράφεις για όλους εμας τους γονείς.

  10. Χθες βράδυ περάσαμε πολλές ώρες με μια φίλη μου συζητώντας, για το ποιοι άνθρωποι πρέπει να γίνονται γονείς – προφανώς όχι όλοι κατά τη γνώμη μου…

    Της έστειλα σήμερα το ποστ για να δει τι εννοούσα όταν έλεγα «σκεπτόμενοι γονείς» και «πρέπει να ξέρεις γιατί θέλεις να κάνεις παιδί»

    Καλημέρα 🙂

  11. για ακόμα μια φορά,

    μιλώντας για το παιδί σου, γίνεσαι και εσύ παιδί καθώς θα πρέπει να διδάξεις και να διδαχθείς την ίδια ακριβώς στιγμή. Μας συγκινείς όντως όταν κάνεις αναφορές για το παιδί σου, που ξυπνάν μέσα μας μια οικογενιακή θαλπωρή που μπορεί να την ζήσαμε ή απλά μπορεί να ονειρευτήκαμε ότι την ζήσαμε.

    Σας εύχομαι ότι καλύτερο και να συνεχίσετε να έχετε όλες σας τις αμφιβολίες σύμβουλο και οδηγό για όσες κακοτοπιές υπάρξουν.

  12. Όλη μέρα ασχολούμαι με παιδιά, παιδιά στα οποία λείπει αυτή η αθώα ανεμελιά που περιγράφεις. Νομίζω πως στο τέλος της ημέρας, όπως και να τα φέρει η ζωή, τυχεροί είναι αυτοί που δεν αναγκάστηκαν για τον ένα ή τον άλλο λόγο να χάσουν αυτή την αθωότητα ανεπιστρεπτί επειδή συναντήθηκαν με τον χειρότερο λύκο πρόωρα.

    Όσο αφορά το μεγάλο κεφάλαιο γονιός, νομίζω πως αυτό:

    «πώς να σε ετοιμάσω για κάτι διαφορετικό από αυτό που θα ήθελα να είναι η ζωή σου;»

    τα λέει όλα…!

    Τα απέραντα σέβη μου καλέ μου daddy cool.

  13. Μετά τα 18-20 του χρόνια να δεις που θα του λες περισσότερο συγγνώμη, όταν θα σου ζητάει τα ρέστα, γιατί τον έκανες άνθρωπο ανάμεσα σε ανθρωπάκια ή ανθρωποειδή… Ας ξέρει τους λύκους, ας ξέρει και τα πρόβατα. Κι εκείνος θα ξέρει κατά πού να πάει, ως δια μαγείας, όταν έρθει η ώρα να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει (για όλους έρχεται αυτή η ώρα, έτσι δεν είναι;). Έχετε εμπιστοσύνη στο καλό και την ομορφιά και την αγάπη που του αποθηκεύετε στη ματιά του. Θα αντανακλάται σε κάθε του επιλογή στο μέλλον. 😉

  14. Ό,τι και να πει ένας γονιός στο παιδί του , Μπαμπάκη , εκείνο που θα μετρήσει τελικά στη διαμόρφωση του «με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει» (πολύ μου άρεσε αυτό , που είπε ο/η scalidi) , εξαρτάται από το προσωπικό μας παράδειγμα σαν γονείς …
    Και πίστεψέ με … Το παιδί σου (τα παιδιά σου) Μπαμπάκη , πιστεύω πως θα γίνει (ουν) καλός (οί) άνθρωπος(οι) … Γιατί η «προίκα» και η «κατάρα» τους , είναι πως έχουν καλούς ανθρώπους για γονείς .

  15. Μπαμπάκη, μεγαλώνει με φως, και αυτό θα του φτάνει για όλη του τη ζωή, ό,τι κι αν του τύχει!
    ;-D

  16. ο θεος λενε αγαπα τον κλεφτη αλλα αγαπα και το νοικοκυρη.

    προβατο λοιπον.

  17. Ρε συ Μπαμπάκη,

    έλεος ρε άνθρωπε, 3 τα ξημερώματα, ψυχολογία κουρέλι, αϋπνία στο φουλ και μου τρίβεις τέτοιο κείμενο στην μούρη… Έτσι για να προσγειώνομαι, και να ισορροπώ εγώ, κι ας μην καταλαβαίνεις πώς το έκανες τώρα αυτό…

    Δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι να είσαι γονιός, πώς είναι να έχεις δεδομένο πως πάνω από σένα είναι ένας άλλος, αλλά μπορώ να σου πω ερωτήσεις (ή απαντήσεις αν προτιμάς) από την άλλη πλευρά, του παιδιού (in retrospective, δεν είμαι πια παιδί)…

    Ο μικρός θα πάρει τον δρόμο του όταν θα έρθει η ώρα. Κι είτε το καταλάβει τότε είτε αργότερα, ένα πράγμα θα εκτιμήσει σιγουρα. Νομίζω ούτε πως του μάθατε προς τα πού να στρίβει, ούτε πως του μάθατε να τα βγάζει πέρα με τους αγριανθρώπους. Πρώτα από όλα θα καταλάβει πως είναι ανεκτίμητη η τόση αγάπη που γέμιζε τον δρόμο του μέχρι εκείνη τη στιγμή.

    Κι ό,τι και να ‘ρθει… Θέλω να πιστεύω πως οι άνθρωποι που έχουν γύρω τους ανθρώπους ν’ αγαπούν και να τους αγαπάνε, κίνδυνο δεν έχουν…

    Για αυτό σου λέω… Μην φοβάσαι. Και να χαθεί η ισορροπία θα καταφέρει να την ξαναεφεύρει…

    Σε φιλώ, Μπαμπάκη μου λατρεμένε,
    άει στα κομμάτια βραδιάτικα, τώρα θέλω να πάρω τον μπαμπά μου τηλέφωνο…

    Υ.Γ. Παρ’ όλα αυτά, βρε πουλάκι μου, είναι δυνατόν το παιδί να πετύχει την ισορροπία όταν τον έχεις μετατρέψει σε βάζελο; Δηλαδή, μερικές φορές, είσαι αχαρακτήριστος…

  18. 3 και 20 είναι, όχι 4 και 20 που λέει το ρολόι πάνω από το σχόλιό μου,

    το ρολόι σου στα σχόλια είναι συντονισμένο σε άλλο μήκος και πλάτος. 😛

  19. Καλημέρες, καλημέρες,

    @Χασοδίκης:
    Ευχαριστώ πολύ αδελφέ. Κι όσο για το περιττό σχόλιο, ίσως να έχεις δίκιο. Από την άλλη, έχω κι εγώ στο μυαλό μου διάφορα ξυνά που κυκλοφορούν στην μπλογκόσφαιρα… 🙂

    @Τζων Μπόης:
    Μιλ μερσί – αν είμαστε πολλοί, αγαπητέ συν-ψωνάρα, αξίζει να συνδικαλιστούμε! 🙂
    Για την ξεπατικωσούρα που κάνουν τα μικρά ανθρωπάκια: έχω τρομάξει βλέποντάς τον να αντιγράφει στραβές συμπεριφορές μου. Κι έχω παλέψει να διορθωθώ, ακριβώς επειδή ξέρω ότι με αντιγράφει. Τελικά, κάθε διαδικασία μάθησης είναι εντελώς μα εντελώς αμφίδρομη.

    @Ρενάτα:
    Σμουτς βρε, σμουτς!
    (τι άλλο να πω?)

    @ΙΚΔ:
    Την καλημέρα μου συναγωνιστή γονιέ!

    @marcella:
    Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια. Χαίρομαι που λες ότι έχεις μαθητές, αφού ένας δάσκαλος (με την ευρύτερη έννοια του όρου) αξίζει να προσεγγίζει τα παιδιά του με κατανόηση του τι κάνει. Σου εύχομαι ειλικρινά όταν αποκτήσεις παιδιά να ευχαριστηθείς την εμπειρία απόλυτα: αξίζει όσο τίποτα! 🙂

  20. @enteka:
    Μα είναι δυνατόν ρε φίλε να έχεις γνωρίσει πρώτα γιο και γυναίκα και να μην έχουμε γνωριστεί εμείς ακόμη; 🙂
    Ευχαριστώ πολύ, την καλημέρα μου.

    @L’Enfant de la Haute Mer:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ.
    Εντωμεταξύ, όπως είναι λογικό, αντέχουν πολύ περισσότερα από αυτά που έχουμε εμείς στο μυαλό μας. Αλλά έλα που το πακέτο έρχεται πλήρες: είτε ανησυχείς, έστω και λίγο, διαρκώς, είτε δεν έχεις καμία επαφή με το πώς μεγαλώνουν.
    Ελπίζω όλα τα παιδιά του κόσμου να μην μεγαλώσουν με το ζόρι…

    @Αύρα:
    Να είσαι καλά κορίτσι μου, ευχαριστώ πολύ. Εύχομαι τα καλύτερα (και) για την δική σας οικογένεια σε αυτή την καθημερινή αγωνία ισορροπίας του γονιού…

    @Φίλος:
    Να είσαι καλά αδελφέ και να είναι – κυρίως – αυτά καλά, να τα καμαρώνουμε καθώς μεγαλώνουν.
    Είπαμε, αν συνδικαλιστούμε, πάω για πρόεδρος. 😉

    @Δενδρογαλή:
    Καλημέρα και σε σένα. Αυτό που έκανες είναι από τα καλύτερα κοπλιμέντα που μπορεί να μου κάνει κάποιος – σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ.

  21. @poupix:
    Πολύ ωραία ευχή αυτή – ευχαριστούμε!
    Είναι φανερό ότι απολαμβάνω να μιλάω για το παιδί μου, έτσι; 🙂

    @psychia:
    Να είσαι καλά κορίτσι μου, ευχαριστώ πολύ.
    Δεν μιλάω βέβαια μόνο για λύκους που αφήνουν ουλές. Μιλάω και για τα μικρά σαρκοβόρα που εκπαιδεύουν καθ’ εικόνα και ομοίωση τα παιδιά τους να είναι εξίσου αρπακτικά. Οι πραγματικά μεγάλοι κακοί λύκοι είναι ένα άλλο κεφάλαιο, πολύ σκοτεινό και τρομακτικό, και μακάρι να μην χρειαζόταν να το αντιμετωπίσει ποτέ και κανένα παιδί. Δεν αξίζει σε κανέναν κάτι τέτοιο.

    @scalidi:
    Αμ, δίκιο έχεις. Τότε είναι που θα φανούν τα δύσκολα…
    Εμπιστοσύνη, ευτυχώς, του έχω. Το παλεύουμε, γιατί όσο μεγαλώνει κι αρχίζει να κάνει πράγματα μόνος του, τόσο περισσότερο πρέπει να του δείξεις εμπιστοσύνη. Στεναχωριέμαι απλώς γιατί είναι βέβαιο ότι θα πληγωθεί στη ζωή του. Από την άλλη, πώς αλλιώς θα καταλάβει ότι ζει;
    Την καλημέρα μου!

    @silia:
    Ευχαριστώ πολύ, να είσαι καλά. Σίγουρα, πριν και πάνω από όλα, μαθαίνουν από το παράδειγμα. Οπότε, είναι και κολακευτικό σε ένα βαθμό να βλέπεις όμορφες συμπεριφορές. Αλλά έλα που θα ήθελα να μην περάσει τα (όποια) δύσκολα έχω περάσει κι εγώ στη ζωή μου – υπάρχει τρόπος; Απάντηση: δεν υπάρχει. Και πάλι καλά που δεν υπάρχει δηλαδή…

    @Σοφία:
    Γεια σου ρε Σοφία! Σύντομη και πλήρης. 🙂
    Φιλιά!!!

  22. @Ονοματοδοσία:
    Σωστό και συμφωνώ!
    (Νόμιζα ότι είχες σταματήσει το blog, πολύ χαίρομαι που σε «βλέπω» ξανά.)

    @industrial daisies:
    «Θέλω να πιστεύω πως οι άνθρωποι που έχουν γύρω τους ανθρώπους ν’ αγαπούν και να τους αγαπάνε, κίνδυνο δεν έχουν…»
    Δίκιο έχεις. Απλά η αγωνία που νιώθεις για το παιδί σου είναι πάντα πολύ έντονη για να την διαχειριστείς λογικά…
    Εκεί που χαμογέλασα ήταν αυτή η ατάκα:
    «άει στα κομμάτια βραδιάτικα, τώρα θέλω να πάρω τον μπαμπά μου τηλέφωνο…»
    χε χε χε – να μάθεις να μου πουλάς ποδοσφαιρικούς τσαμπουκάδες. Έστω και σε άσχετες ώρες (πρέπει να το φτιάξω αυτό το ρημάδι στα settings του μαγαζιού)
    Πολλά – πολλά φιλιά γλυκειά μου, είσαι υπέροχη φάτσα και σχολιάστρια – ποταμός. 🙂

  23. Συχνά σκέφτομαι πως, τόσα κείμενα εδω μέσα, τέτοια πληθώρα, επι χρόνια, περνούν μπροστά απο τα μάτια μας και χάνονται-τι να σώσεις, πόσα, και πού?.
    Θα ηθελα ένα βιβλίο-κιβωτό, να σώσει τα καλύτερα, να τάχω στο σπίτι μου, στη ζωή μου, να με ακολουθούν σαν αγαπημένο βιβλίο, σα γράμματα απο φίλους, σαν κουβέντες μαζί τους.
    Αυτό το κείμενο, είναι ένα απο αυτά, μπαμπάκη.
    Να είσαι καλά.
    (Και, διάβασε το φύλακα στη σίκαλη-αν δεν τον έχεις ήδη διαβάσει :))

  24. Εγω σας θαυμάζω,εσάς συγκεκριμένα και γενικά όλους τους ανθρώπους που σκέφτονται έτσι κι έτσι μεγαλώνουν τα παιδιά τους.Είναι μεγάλο πράγμα να μεγαλώνεις ενα παιδί αντιμετωπίζοντας το σαν ίσο κι όχι σαν όμοιο.
    Αν καταφέρω να ασκήσω το επάγγελμα που σπούδασα,θα είμαι ευτυχισμένη αν έχω παιδιά σαν το δικό σας με γονείς σαν κι εσάς.
    Κι ας φαίνεται υπερβολικό το σχόλιό μου,κι ας μην είμαι μαμά,χτυπήσατε φλέβα.
    Καλό απόγευμα.Και να μην ανησυχείτε.Στέλνετε το παιδί σας στη ζωή εξοπλισμένο με τα εφόδια που πραγματικά έχει ανάγκη ενας άνθρωπος.

  25. Στο καλό συγκινήθηκα βραδιάτικο!
    Να είστε καλά 😀

  26. Σπουδαίος.
    Να σ’ αγκαλιάσω και να σου δώσω μεγάλο φιλί.
    Και σε σένα και στον πιτσιρικά και στην καλή σου.
    Όλα, ορθά καμωμένα.
    Κι οι ανησυχίες, θεόρατες.
    Μα, φρονώ, κάνετε καλά οι δυό γεννήτορες.
    Οι αξίες οι πολύτιμες, καρποφορούν.
    Να΄σαι σίγουρος. Και, σε συνδυασμό με την κριτική σκέψη, βγάζουν μοναδικούς ανθούς.
    Όλα θα πάνε καλά, μα… δες! Εισαι ήδη περήφανος κι αυτό, λέει πολλά.
    Όσο για το… «σε έχουμε μεγαλώσει έτσι που πιστεύεις ότι εννοούν όσες κουβέντες λένε οι άνθρωποι»…χμ…
    Μεγάλη ιστορία Μπαμπάκη μου.
    Σκάλισέ το λίγο. Τράβα τη κουρτίνα τόσο δα.
    Να φαίνονται κι άλλες πλευρές, κι άλλες θεάσεις.
    Θα μπορέσει να ξεζωρίσει, να’σαι βέβαιος.

    Φιλιά!

  27. ε λοιπον , αν ποτε βαλω μυαλο στο κεφαλι μου και αποφασισω να γινω γονιος, πολυ θα ηθελα να σου μοιαζω. ο προβληματισμος ομως υφισταται. η φραση που χτυπησε καμπανακια ηταν το να καλουπωνεις τα νιατα σ εμια ασχημη φωτοτυπια γηρατειων…

  28. Καλημέρα.
    Η ανάρτησή σας με συγκίνησε βαθιά, καθώς, (μαμά κι εγώ) έχω νοιώσει ακριβώς τους ίδιους προβληματισμούς, έχω στεναχωρηθεί και έχω κλάψει προσπαθώντας να επιλέξω ανάμεσα στο (για μένα ηθικά) σωστό και στο κοινωνικά συμφέρον και -γιατί όχι;- ήδη ευρέως αποδεκτό.
    Θα ήθελα απλώς, με την εμπειρία, που μου προσδίνουν κάποια χρόνια περισσότερα στο μεγάλωμα των παιδιών (τα δικά μου είναι έφηβοι πια) να σας μεταφέρω την άποψή μου.
    Μεγαλώστε το γιο σας, όπως πρέπει. Με αρχές, με ευαισθησίες, διδάξτε του το σωστό, δείξτε του πώς θα θέλατε να ήταν τα πράγματα.
    Θα αναλάβει το σχολείο, οι φίλοι του, η τηλεόραση, η κοινωνία, να του διδάξει τη ρηχότητα, τον εγωισμό, το ζαμανφουτισμό, τον ετσιθελισμο, το νόμο της ζούγκλας, τη προδοσία, την απογοήτευση. Από πολύ νωρίς μάλιστα. Νωρίτερα απ’ ο,τι μπορείτε να φανταστείτε. Θα φτάσουν στιγμές, που θα αναρωτιέστε αν απ΄ όσα προσπαθήσατε να περάσετε στο παιδί σας απέμεινε κάτι στη ψυχούλα του ή τα σάρωσε όλα ο άνεμος της ‘ενήλικης πραγματικότητας’. Μην ανησυχήσετε. Οι διδαχές σας,θα είναι όλες εκεί. Καλυμμένες ίσως μερικές φορές, καθώς το παιδί θα προσπαθεί να αναπτύξει τις άμυνές του, διαμορφώνοντας όμως μια προσωπικότητα με ‘ερείσματα’. Γι΄αυτό και επιβάλλεται να προχωρήσετε έτσι. Σαν αντίβαρο. Μήπως και κάποια στιγμή η ζυγαριά της κοινωνίας μας σταματήσει να γέρνει προς τη πλευρά της αναισθησίας, της ρηχότητας, του φαίνεσθαι. Μήπως και κάποτε βαρύνει η ουσία, η ανθρωπιά.

  29. λύκος με προβιά
    ή πρόβατο με δόντια

    άλλη εκδοχή δεν βλέπω, εκτός κι αν τη δεί αυτός – που του το εύχομαι ολόψυχα-

    περιττό να προσθέσω τα «εύγε νέε μου» αλλά τα προσθέτω

  30. Μη σας ζαλίζω με βαθυστόχαστα.Νομίζω ότι η houlk έβαλε τα πράγματα στη θέση τους.

  31. Υ-Π-Ε-Ρ-Ο-Χ-Ο!
    Έχω νιώσει, νιώθω έτσι.
    Σ’ ευχαριστώ…

  32. Ξέρεις πως δεν έχω και την τρελή ανετιά να σχολιάζω τέτοια κείμενα (και να εκφράζομαι για τέτοια θέματα), επειδή δεν έχω τα κατάλληλα προσόντα, δλδ δεν είμαι γονιός.
    Είμαι όμως παιδί. Με την έννοια του «τέκνου». Και περνάω μια φάση συνειδητοποίησης τέτοιων πραγμάτων από την άλλη πλευρά.
    Μπορώ λοιπόν, με σχετική βεβαιότητα, να σου πω ότι σε καμιά-δυο δεκαετίες, ο γιος σου θα σε ευγνομωνεί που τον μεγάλωσες όπως τον μεγάλωσες.
    Αφού πρώτα βέβαια θα τα έχει φάει τα μούτρα του και θα έχει διδαχτεί από τους δασκάλους που αναφέρει η houlk. Αν όμως δεν έχει πάρει τις βάσεις αυτές, δεν θα διδαχτεί τίποτα.
    Το παν είναι να μην έχεις πλάνο -γενικά στη ζωή, εννοώ. Άλλωστε, ο θεός γελάει όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια. Αν είσαι εσύ μέσα από όλους σου τους ρόλους (του γονιού, του επαγγελματία, του επιβάτη μετρό, του πελάτη…), τότε πέτυχε η συνταγή.

    Α, και κάτι τελευταίο. Όσα και να λες, τα παιδιά αφομοιώνουν αυτά που βιώνουν μέσα από τις πράξεις. Μπορεί και να του εγγράφηκε λοιπόν το γέλιο που έριξες μετά την ατάκα του. Αλλά, σκέψου, ήταν ένα -ανώδυνο- μικρό μαθηματάκι. Κι άλλωστε, κι μπαμπάς του, άνθρωπος είναι.

    [Να γιατί δεν κάνω παιδιά: τα λέω καλά, αλλά έχω ένα θεματάκι με την υλοποίηση!] 🙂

    [όλα τα λεφτά το σχόλιο της Ψύχια και τη Μαργαρίτας!]

  33. Καλημέρα σε όλες και όλους,

    Χαίρομαι που σας άρεσε τόσο το κείμενο (δεν περίμενα ότι υπάρχουμε τόσοι «συνάδελφοι» στον τρόπο που βλέπουμε την ανατροφή των παιδιών εκεί έξω) και σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Με κολακεύετε αφάνταστα και πάνω σε ένα θέμα που (είναι προφανές πόσο) με απασχολεί.

    Αναλυτικές απαντήσεις ελπίζω να μπορέσω να δώσω το απόγευμα, είμαι κολλημένος σε μια ημερίδα σήμερα.

    Ciao!

  34. Α, Μπαμπάκη, οι ημερίδες δεν λένε, είναι βαρετές… Να οργανώνετε νυχτερίδες από εδώ και στο εξής!
    ;-Ρ

  35. Καλημέρα. Μεγαλώνουμε την κόρη μας με τον ίδιο τρόπο. Χωρίς ανταγωνισμούς και κακίες, με την ελπίδα κάποια στιγμή αυτά τα παιδιά, οι φρέσκιες γενιές, να επηρεάσουν θετικά, ίσως και να αλλάξουν (??) τις κοινωνικές συμπεριφορές σ΄αυτή την χώρα. Θα γίνει άραγε ποτέ δυνατό?

  36. Αχ ρε Μπαμπάκη…

    Είναι τόσο αθώα τα μικρά…

  37. Και εγω τους δικους μου (6 και 4) ΑΚΡΙΒΩΣ ετσι!
    Και δεν με νοιαζει καθολου αν θα προσπαθουν να τους παρουν την σειρα. Με νοιαζει που θα ΖΗΣΟΥΝ αληθινα.
    Και που ξερεις, μπορει να συναντηθουν με τον δικο σου, ‘και μερικους πολλους αλλους, που μαθαινουν τα ιδια και να γινουν μια ΖΩΝΤΑΝΗ παρεα, ε;

  38. @lemon:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ. Το έχω νιώσει κι εγώ αυτό (ε, όχι με κείμενα δικά μου – είπαμε ψωνάρα, αλλά όχι και τόσο!) και είναι μεγάλος έπαινος να το βλέπω για κάτι που, τελικά, κουβαλάει τόσα συναισθήματα προσωπικά και είναι τόσο, μα τόσο, δικό μου.
    (θα το διαβάσω)

    @kleine wolke:
    «Είναι μεγάλο πράγμα να μεγαλώνεις ενα παιδί αντιμετωπίζοντας το σαν ίσο κι όχι σαν όμοιο.» – αυτό είναι το σημαντικό κ’ μάλιστα χαίρομαι που το επισημαίνεις τόσο ξεκάθαρα.
    Σου εύχομαι ολόψυχα να κάνεις το επάγγελμα που θέλεις. Υπάρχουν αρκετά παιδιά και γονείς που προσπαθούν να βελτιώνονουν με τέτοιους τρόπους την καθημερινότητά τους και την καθημερινότητα των γύρω τους. Απλά δεν κάνουν τόση φασαρία όσο οι «άλλοι». 🙂

    @confused:
    Να προσέχεις πού μπαίνεις βραδυάτικα λοιπόν, χε χε χε. Φιλία! 🙂

    @Καπετάνισσα:
    Αχ, καλή μου, από βλέματα σαν το δικό σου οι έπαινοι με γεμίζουν ανάλαφρη χαρά. Έχεις δίκιο, δίκιο σε όλα. Ναι, βρίσκω ήδη ένα σωρό λόγους να είμαι περήφανος κι αυτό είναι τελικά που μετρά.
    Όσο για το «τράβηγμα της κουρτίνας»: κι εκεί δίκιο έχεις. Δεν υπάρχει κι εναλλακτική στην τελική, πρέπει να του πούμε πώς και πόσο να προσέχει, ακόμα κι αν χρειάζεται (όπως όλοι μας) να φάει τα μούτρα του δυο – τρεις φορές για να σταματήσει να πέφτει. Και να τα φάει και να σηκωθεί μόνος του από το χώμα μάλιστα!
    Την αγάπη μου σου στέλνω.

    @lifewhispers:
    Ίσως επειδή νιώθω πως αυτό είναι το μεγάλο μας πρόβλημα: αντί να παίρνουμε ενέργεια κι ιδέες από το φρέσκο βλέμμα των παιδιών, πάμε και τα μεταμορφώνουμε πριν την ώρα τους σε μικρο-μέγαλα που πιθηκίζουν τις (έτσι κι αλλιώς) λανθασμένες συμπεριφορές μας….
    Να κάνεις την κίνηση προς γονιός. Είναι το πιο συναρπαστικό ταξίδι που μπορείς να κάνεις.

  39. @houlk:
    Υπέροχο σχόλιο. Ευχαριστώ.
    Κάπως έτσι κάνουμε σε κάτι που εκ πρώτης όψεως είναι πιο ευτελές, την διατροφή. Ο μικρός έχει αναπτύξει τις γεύσεις του και απολαμβάνει γεύματα που πολλά παιδιά απορρίπτουν (ψάρι, λαδερά, σαλάτες, όσπρια). Και νιώθουμε την σιγουριά ότι, ακόμα κι αν μεγαλώνοντας, είτε από μιμητισμό είτε από «επανάσταση» απέναντι στο σπίτι, γυρίσει προς την κακή, πρόχειρη τροφή, οι γεύσεις θα είναι εκεί και θα περιμένουν να τις ξαναδοκιμάσει για να θυμηθεί πόσο του αρέσουν. Κάπως έτσι είναι κι αυτό που περιγράφετε: πέφτουν σκόνες πάνω στο μέταλλο, αλλά δεν το διαβρώνουν.
    Εύχομαι τα καλύτερα για σας και για την οικογένειά σας, «συνάδελφε» αυτής της περιπέτειας. 🙂

    @Κ.Κ.Μοίρης:
    Πρόβατο με δόντια, σε κάθε περίπτωση. Πρόβατο με δόντια.
    Κι εγώ ίσως περιττό να πω ευχαριστώ, αλλά το λέω. Την καλημέρα μου.

    @Σελιτσανος:
    Κι εγώ το ίδιο.
    (Ποτέ δεν με ζάλισες εδώ μέσα, αντίθετα)

    @Vana:
    Εγώ ευχαριστώ, για το ενθουσιώδες σχόλιο και την όμορφη ταύτιση.

    @Кроткая:
    «Το παν είναι να μην έχεις πλάνο -γενικά στη ζωή, εννοώ. Άλλωστε, ο θεός γελάει όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια. Αν είσαι εσύ μέσα από όλους σου τους ρόλους (του γονιού, του επαγγελματία, του επιβάτη μετρό, του πελάτη…), τότε πέτυχε η συνταγή.»
    Σωστό αυτό, πολύ σωστό.
    Για το γελάκι (όπως φαντάζεσαι) του ζήτησα συγνώμη κι εκείνη την ώρα. Και όχι, φυσικά και δεν σκοπεύω να παραστήσω τον τέλειο. Και αυτό θα έστελνε το λάθος μήνυμα στο παιδί, αφού ποτέ δεν θα μπορούσε να γίνει αληθινά τέλειος (εντάξει, είναι ήδη τέλειος, αλλά δεν το γράφω μπροστά σε άλλους, καρφώνομαι, χε χε χε). Αντίθετα, το «όλοι κάνουμε λάθη» πρέπει να το έχει στο μυαλό του και να μην μασάει από πόζες αλάνθαστων…
    Πάντως, εκ πείρας, σου λέω πως τους γονείς πραγματικά τους καταλαβαίνεις όταν γίνεις κι εσύ. Όχι ότι δεν υπάρχει κατανόηση καθώς ενηλικιώνεσαι (και άρα τους συγχωρείς που ήταν κι αυτοί άνθρωποι), αλλά πραγματική αντίληψη του τι και γιατί έκαναν όσα έκαναν έρχεται με την μοιρασιά του ρόλου. Νομίζω.
    (Όσο για τα ΥΓ: Ε, μαζεύουμε και τους πρώτους σχολιαστές, πώς να το κάνουμε!)

  40. @Σοφία:
    Πού να σου έλεγα και σε τι συνάντηση κατηγορίας ανεμωμαζώματα-διαβολοσκορπίσματα μπαίνω σε λίγο!

    @Δέσποινα Φανουράκη:
    Καλημέρα κι από μένα. Μακάρι. Αν δεν αρχίσουμε την επανάσταση από τον ίδιο μας τον εαυτό, από το ίδιο μας το σπίτι, δεν πρόκειται να την αρχίσουμε από πουθενά. Μακάρι, πραγματικά.

    @aggelos spyrou:
    Φρέσκα και ανέμελα. Κι εμείς τα τσεκουρώνουμε.
    Αχ και πάλι αχ.

    @Πεζός Λόγος:
    Ωραίο θα ήταν αυτό για το μέλλον τους: να βρεθούνε με άλλους αληθινούς ανθρώπους και να μην μασάνε από την επιφάνεια των «σαρκοφάγων» της νεόπλουτης κοινωνίας μας.
    Ευχαριστώ για το σχόλιο, την καλημέρα μου και φιλιά στους δύο δικούς σου.

  41. @Λεμόνι:
    Καταλαβαίνω την σύνδεση με το ποστ αλλά φυσικά, δεν τολμώ ούτε να πλησιάσω τους εδώ προβληματισμούς μου σε αυτά με τα οποία παλεύουν η Παράγραφος και η οικογένειά της. Ελπίζω να πάνε όλα καλύτερα για αυτός.
    Ευχαριστώ για το λινκ.

  42. Καλημέρα,είναι καταπληκτικά αυτά που γράφεις!Εγώ σας συγχαίρω σαν γονείς γιατί μεγαλώνετε σωστά το παιδί σας…Μεγαλώνοντας θα καταλάβει οτι ο κόσμος είναι διαφορετικός απο αυτόν που νομίζει και θα συμβιβαστεί….Κι εγώ έτσι μεγαλώνω τα τρία μου αγόρια,και ανησυχώ για αυτά που έχουν να αντιμετωπίσουν όταν μεγαλώσουν…..

  43. @EKABH:
    Καλημέρα και σ’ ευχαριστώ πολύ. Ελπίζουμε ότι κάνουμε ό,τι καλύτερο – για εκείνον.
    Τρία, ε; Να τα χαίρεσαι και να τα καμαρώνεις. Και να είσαι κι εσύ καλά, να σε χαίρονται και να σε καμαρώνουν κι αυτά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: