Για την Αλέκα Παΐζη

Ενώ αγαπώ το θέατρο και το ξεχωρίζω από όλες τις τέχνες ως την πιο πολύπλοκη και απαιτητική, δεν πηγαίνω όσο συχνά θα ήθελα και (βασικό) δεν παρακολουθώ στήλες, κριτικές κλπ. Όποια ονόματα έχω ξεχωρίσει τα έχω ξεχωρίσει στην πράξη, επειδή τους είδα και μου άρεσαν. Κάπως έτσι, στην παλιά μου δουλειά είχα έναν συνάδελφο, τον Κώστα, που ασχολιόταν με το θέατρο πολύ περισσότερο από μένα. Από αυτόν πρωτοάκουσα ενθουσιώδη σχόλια για τον σκηνοθέτη Δημήτρη Μαυρίκο. Συνειδητοποίησα ότι μιλούσε για τον άνθρωπο που είχε στήσει την συναρπαστική εκδοχή του «Γυάλινου Κόσμου» που είχα παρακολουθήσει λίγο καιρό πριν κι έτσι, πήγα τρέχοντας (σχεδόν) σε κάθε παράσταση του Μαυρίκιου έκτοτε, με πρώτη «Το έβδομο ρούχο». Εκεί, εκτός από άλλη μια εξαίρετη δουλειά του Μαυρίκιου, είδα για πρώτη φορά την Αλέκα Παΐζη στην σκηνή.

Η Αλέκα Παΐζη ήταν μια απόλαυση. Το μόνο που μπορείς να πεις για αυτή την γυναίκα είναι ότι καθόσουν πίσω και την έβλεπες να παίζει. Καταλάβαινες, μέσω αυτής, τι σημαίνει ηθοποιός.

Η παράσταση είχε κάνει μεγάλη επιτυχία τότε (, και δικαίως κατά την γνώμη μου. Το σκληρό, αδίστακτο αρχικό υλικό του βιβλίου της Φακίνου είχε μεταφερθεί και δοθεί με ένταση, τα οικογενειακά μυστικά και άβατα κατέρρεαν το ένα μετά το άλλο μπροστά στα μάτια του θεατή και η κάθαρση ήταν άγρια, τραγική και αμετάκλητη. Σε όλο αυτό κυριαρχούσε μια μικροκαμωμένη, σεβάσμια μορφή, που έκρυβε μια τίγρη.

Η Παΐζη σου επιβαλλόταν. Η ερμηνεία της ήταν μεστή, πυκνή, πολυεπίπεδη στην φυσικότητά της. Ο χώρος της σκηνής της ανήκε (she owned the place). Ένιωθες ότι, αντίστοιχα, και το κοινό ήταν δικό της, να το κάνει ό,τι θέλει. Και παράλληλα, χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις το γιατί, έβγαινε ένα βάθος στην ερμηνεία της, μια ποιότητα που μόνο άνθρωποι που έχουν βιώσει πίκρες και χαρές ανακατεμένες μπορούν να βγάλουν. Αργότερα έμαθα για αντιστασιακή δράση, συλλήψεις από τους Γερμανούς και δεν συμμαζεύεται. Πολύ αργότερα.

Πρόλαβα και την ξαναείδα στον «Ερρίκο τον Δ’» (πάλι Μαυρίκιος). Η κούραση της ηλικίας δεν έκαμπτε την τέχνη του υποκριτή, αν και απαιτούσε περιορισμένο χρόνο στη σκηνή, για να μην υπερβαίνονται οι αντοχές της. Κι εκεί ήταν απόλαυση να την παρακολουθείς, αν και ο ρόλος έδειχνε να γράφτηκε από τον Μαυρίκιο για να προστεθεί στο κείμενο του Πιραντέλο (χμμμ…) και δεν δικαιωνόταν ιδιαίτερα από το αποτέλεσμα.

Η Αλέκα Παΐζη έφυγε χθες, πλήρης ημερών, εμπειριών και προσφοράς. Δεν μπορώ να εκφράσω τον σεβασμό μου για αυτή την γυναίκα, για αυτή την σπουδαία ηθοποιό και την εξαίσια κυρία. Φτωχύναμε από χθες.

Advertisements

9 Σχόλια

  1. τι λες, δεν το είχα ακούσει, στεναχωρήθηκα πάρα πολύ!

  2. Σκέφτομαι πως όσοι δεν αξιώθηκαν να την δούνε στη σκηνή, αυτοί πραγματικά φτωχύνανε. Οι υπόλοιποι ήταν τυχεροί .

    Δεν θα ξεχάσω ποτέ την παρουσία της στις «Ήσυχες μέρες του Αυγούστου» .

  3. Μπαμπάκη για το θέατρο δεν έχω πολλά να σου πω. Μακάρι να έβλεπα κάθε χρόνο όσες παραστάσεις είχα προγραμματισμένες. Για την Παϊζη πάντως στενοχωρέθηκα λες και την ήξερα προσωπικά. Και ευτυχώς που το ανεφερες…

  4. Δεν αξιώθηκα να την δω ποτέ στη σκηνή …
    Είμαι πράγματι , ένας «φτωχός» άνθρωπος πια ….
    Την άκουγα όμως παλιά , στο ραδιόφωνο …. Κάτι είναι κι αυτό .
    Καλή της ώρα .

  5. Με μερικούς ηθοποιούς έχεις μια προκατάληψη χωρίς πραγματικό λόγο και αιτία, ίσως γιατί το αναίτιο, ίσως και υπερβολικό θεατρικό στυλιζάρισμα, καθώς και οι κώδικες του σανιδιού καταντούν ώρες ώρες κουραστικά.
    Την Αλέκα Παϊζη την είχα δει σε θατρική παράσταση και τότε είχα καταλάβει τι θα πει να είσαι ηθοποιός, το ίδιο μου συνέβει και με την Αντιγόνη Βαλάκου, την οποία βλέποντάς την σε παλιές ταινίες δεν είχα συμπαθήσει.
    Μια μικρή όμως διόρθωση εάν μου επιτρέπεις, η Αλέκα Παϊζη δεν μπορεί πλέον να ονομάζεται κυρία.

  6. όντως φτωχύναμε! Τελικά με την απώλεια τέτοιων ανθρώπων δεν φτωχαίνει ας πούμε μόνο η σκηνή του θεάτρου αφού εδώ μιλάμε για ηθοποιό. Η φτώχεια έχει να κάνει με την ποιότητα του ανθρώπου κι αν το εξετάσει κανείς έτσι, ναι φτωχαίνουμε επικίνδυνα πια.

  7. Καλημέρα,

    @Κροτίδι:
    😦
    To έγραψε κι η Αλεξία βέβαια, το είδα αργότερα.

    @Ρενάτα:
    Ήταν πραγματικά μια εξαιρετική παρουσία.

    @k1:
    Στο ίδιο μήκος κύματος είμαστε, κι εγώ εύχομαι ξανά και ξανά να προλάβαινα όλες τις παραστάσεις που θα ήθελα να δω…

    @silia:
    Κάτι είναι κι αυτό, συμφωνώ.

    @Τζων Μπόης:
    Δεν έχω δει την Αντιγόνη Βαλάκου, μετά από το σχόλιό σου είμαι «αναγκασμένος» να περιμένω παράστασή της (αν υπάρξει πάλι).
    «Μια μικρή όμως διόρθωση εάν μου επιτρέπεις, η Αλέκα Παϊζη δεν μπορεί πλέον να ονομάζεται κυρία.»
    Έχεις απόλυτο δίκιο. Τώρα συνειδητοποιώ πόσο αυθόρμητα μου βγήκε – θα το διορθώσω.

    @Αλεπού:
    Μα η σκηνή του θεάτρου δεν είναι τόπος που φαίνεται συνολικά η ποιότητά μας σαν κοινωνία; Όπως και κάθε πεδίο έκφρασης τέχνης. Και ναι, η απώλεια της ποιότητας ενός τέτοιου ανθρώπου δεν είναι κάτι που μπορεί να περνά απαρατήρητο.

  8. Πέρα από το γραμματικώς ορθόν, η ουσία της λέξης «κυρία» θα τη συνοδεύει πάντα.
    Καλημέρα!

  9. @elie:
    Ναι, βγαίνει εντελώς αυθόρμητα. Σα να θες να σηκωθείς από το κάθισμά σου επειδή μπήκε στο δωμάτιο.
    Καλημέρα κι από μένα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: