• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Φεβρουαρίου 2009
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.   Μαρ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    232425262728  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Ένα βαλς που δεν φεύγει από το μυαλό

waltz-with-bashir-02

Δε νιώθω πως είμαι σε θέση να κρίνω το Waltz with Basir. Από την ίδια την φύση της άλλωστε η ταινία σε αφήνει να αναρωτιέσαι τι είναι. Αυτοβιογραφική διήγηση ή ντοκιμαντέρ; Κινούμενα σχέδια ή αντιπολεμική διαμαρτυρία; Καμβάς για την υπέροχη μουσική του Richter ή πολιτικώς ορθή (χμ, μάλλον όχι και τόσο…) απολογία;

Άλλωστε, η υπόθεση της ταινίας είναι, εκ πρώτης όψεως, ξεκάθαρη: ένας μεσήλικας Ισραηλινός που ως νεαρός φαντάρος βρέθηκε στο μέτωπο του πολέμου στο Λίβανο, συνειδητοποιεί ότι δεν θυμάται τίποτα από εκείνη την περίοδο. Προσπαθώντας να ξαναβρεί τη μνήμη του, ξεκινά μια αναζήτηση των παλιών του συμπολεμιστών και μέσα από τις συναντήσεις μαζί τους αρχίζει να ανασυνθέτει το παζλ των προσωπικών του στιγμών στον πόλεμο. Το αποτέλεσμα αυτή την ιδέας είναι μια δουλειά γεμάτη ένταση, που ταρακουνά τον θεατή και δεν ξεχνιέται τις επόμενες μέρες.

Το σίγουρο είναι ότι η ταινία δίνει την αίσθηση που θα έδινε η παρουσία στο μέτωπο ενός πολέμου σε ένα φανταράκι που θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από τους θεατές. Οι σκηνές που συγκλονίζουν είναι πολλές: τα οράματα με τα σκυλιά, οι πράξεις που συνθέτουν την παράλογη φρίκη της γενοκτονίας, τα χτυπημένα άλογα του Ιπποδρόμου, ο αδιάφορος τρόπος με τον οποίο συνεχίζεται η ζωή λίγα χιλιόμετρα πίσω από το μέτωπο, η ενέδρα στον ηλιόλουστο οπωρώνα (σε μια υπέροχη σκηνή, στολισμένη με τις μελωδίες του Bach). Είναι ένα έντονο έργο, που στοχεύει απ’ ευθείας στα συναισθήματα και μεταδίδεται με εντελώς βιωματικό τρόπο – και πιστεύω ότι ο Folman (ο δημιουργός της) ήθελε να φτάσει σε ένα τέτοιο αποτέλεσμα για αυτό και διάλεξε αυτή την φόρμα για να δουλέψει.

Το τελικό αποτέλεσμα πάντως δεν το προσπερνάς σε καμία περίπτωση. Η ταινία είναι δύσκολη και απαιτητική, δεν σε αφήνει ευχαριστημένο. Είναι εντυπωσιακό πώς στην αίθουσα σταματάει κάθε ήχος, κάθε κουβεντούλα από κάποιο σημείο και μετά, καθώς οι θεατές παρακολουθούν αφοσιωμένοι, όσο και αναστατωμένοι, τη μεγάλη οθόνη. Το θέαμα δεν σου χαρίζει τίποτα, δεν δίνει ικανοποίηση, δεν προσφέρει εύκολες λύσεις και απλοϊκές διεξόδους. Το έργο είναι δραματικό και προκλητικό, σου πετά στα μούτρα ηθική και ευθύνη, σου καταπατά κάθε ιδέα για την δύναμη που έχει το άτομο μπροστά στις μυλόπετρες της ιστορίας. Το αποτέλεσμα σου παίρνει την ανάσα και βγαίνεις από το σινεμά σέρνοντας τα πόδια σου και μονολογώντας «Τόσος πόνος, τόσος πόνος…».

Ναι, μου άρεσε. Όχι, δεν μπορώ να ξεχάσω ούτε τις εικόνες που μου έδειξε ούτε τα συναισθήματα που μου γέννησε. Και ναι, την θεωρώ από τις ταινίες που φέτος πρέπει κάποιος οπωσδήποτε να δει.

(Παραδόξως, μόνο άλλη μία ταινία θα έβαζα σε αυτή την κατηγορία και είναι κι αυτή κινούμενα σχέδια, το αριστουργηματικό Wall-E.)

Advertisements

10 Σχόλια

  1. Συμφωνώ απόλυτα και για τις δύο ταινίες.

    Με συγκλόνισε το Βαλς, ακριβώς επειδή είναι βιωματικό, ευθύ, ειλικρινές μες τον υποκειμενισμό του (αφού είναι βιωματικό) και τρομακτικά απλό. Όσο απλός είναι ο πόλεμος, ο θάνατος και η ζωή.

    Νομίζω μάλιστα πως μια ταινία με πραγματικούς ηθοποιούς και σκηνικά με τίποτα δεν θα συγκλόνιζε το ίδιο, ούτε με τον ίδιο τρόπο.

    SPOILER

    Θεωρώ εξαιρετικό το εύρημα την τελευταίας εικόνας, της μόνης «αληθινής» (?) εικόνας, που τελικά, ίσως και να συγκλονίζει λιγότερο από τις προηγούμενες. Υπογραμμίζει ακριβώς το πόσο πολύ έχουμε εκοικιωθεί με τις εικόνες των νεκρών (παιδιών/ενηλίκων/ζώων, τις εικόνες της καταστροφής και της δυστυχίας), πόσο τελικά είμαστε ζώα που συνηθίζουν.
    /SPOILER

    Έτσι κι εγώ, δε μπορούσα να ξεχάσω την ταινία για μέρες. Επίσης, μου είχε κολλήσει σε εκνευριστικό βαθμό η μουσική -κυρίως το τραγουδάκι που χορεύει η κοπέλα του στη ντίσκο.

    Πόσο δραματικά επίκαιρη…

  2. επίσης, εξαιρετική η επαναλαμβανόμενη κίτρινη εικόνα του ονείρου.

    Α, 4 Μαρτίου το δβδ, αν χρειάζεστε επανάληψη!

  3. συμφωνώ απόλυτα. φοβερό δεν είναι ότι οι πιο δυνατές ταινίες φέτος ήταν κινουμένων σχεδίων;

  4. Χμ… και καθυστερούσα να το δω για να μαζευτούμε παρέα να το απολαύσουμε, αλλά τώρα με τέτοια που λέτε δεν βλέπω να κρατιέμαι μέχρι το ΣΚ!!!
    ;-Ρ

  5. Εξαιρετική ταινία τόσο από καλλιτεχνικής πλευράς όσο κι από την πλευρά της ιστορίας που αφηγείται.
    Μου έχουν μείνει στο μυαλο:η εικόνα με τα σκυλιά, το όραμα με την γυμνή γυναίκα στη θάλασσα και η τελευταία σκηνή, μια σκηνή τπου θυμίζει όλους τους πολέμους που έχει ζήσει απ’ το σαλόνι του ο δυτικός κόσμος.

  6. Πράγματι είναι ένα πρωτότυπο ντοκυμαντέρ που καταφέρνει με την τεχνική του animation να δώσει την συναισθηματική φόρτιση του ανθρώπου σε πόλεμο και τις συνέπειες στο θυμικό του μετά από αυτόν, ιδίως όταν έχει παρακολουθήσει ΄μια σφαγή χωρίς να προσπαθήσει να την αποτρέψει.
    Πάντως η Περσέπολις, παρά το απλουστευμένο σχέδιο που είχαν οι εικόνες της, ήταν πιο καλή αισθητικά.
    Το Wall-E δεν το έχω δεί ώστε να έχω αποψη.

  7. @Krot:
    Θυμάμαι το ποστ σου κ’ θυμάμαι που αναρωτιόμουνα αν θα βρει διανομή για την Ελλάδα (σε κάτι τέτοια είμαι φύσει απαισιόδοξος τελικά…). Χαίρομαι πολύ που βρήκε. Ήταν (εκτός των άλλων) και μια αφορμή να ψάξω λίγο παραπάνω το τι είχε συμβεί τότε στον Λίβανο, το οποίο το ξέρουμε όλοι λίγο πολύ εντελώς ημιμαθώς.
    Θα κάνω ένα μικρό editing στο πρώτο σχόλιο για να αποφύγει κάποιος το μίνι-spoiler, αν θέλει.

    @11:
    Είναι πολύ εντυπωσιακό. Είναι φανερό ότι το μέσο, εκτός από την τεχνική πρόοδο, προσελκύει και ανθρώπους με αληθινό όραμα.
    Την Pixar πια την ξέρουμε και την περιμένουμε βέβαια. 🙂

    @Σοφία:
    Βουρ στον πατσά!

    @Αλεπού:
    Συμφωνώ απόλυτα (φάνηκε άλλωστε).
    Είδα χθες ξανά τα trailer που κυκλοφορούν στο youtube. Σε πληροφορώ ότι στο αμερικάνικο η γυμνή γυναίκα του οράματος φοράει μπικίνι. Απίστευτο;;;;

    @Αθεόφοβος:
    Έπαιζε πάρα πολύ με τα χρώματα και τον φωτισμό, αλλά ακόμα και με μικρές «παραμορφώσεις» της εικόνας για να περάσει αυτήν ακριβώς την φόρτιση που περιγράφεις. Εκπληκτική δουλειά.
    Το Περσέπολις δεν το είδα. Διάβασα το κόμικ, το οποίο με συγκίνησε, μέσα στην απλότητά του. Δεν έχω άποψη για τη μεταφορά στην ταινία, ακόμα και στο κόμικ πάντως ο δεύτερος τόμος ήταν «λίγος» σε σχέση με τον πρώτο…
    Το Wall-E να το δεις άμεσα! Εντελώς διαφορετικού ύφους φυσικά, αλλά πραγματική κινηματογραφική απόλαυση.

  8. Πατσάς?? ΠΟΥ??? ΠΟΥ???? (Με μπούκοβο ελπίζω…)
    Χωρίς πλάκα, δείτε και το Persepolis αν δεν το έχετε ήδη δει, εμείς το παίξαμε πριν λίγες μέρες στην Κινηματογραφική Λέσχη. Απλά, φανταστικό… (Και τώρα πάμε βουρ για τα graphic novels μόλις ανέβω στην Αθήνα…)
    ;-D

  9. η καλύτερη ταινία που είδα εδώ κ πάρα πολύ καιρό. αριστουργηματική η τελευταία σκηνή «είναι αληθινό αυτό που βλέπετε, μην σαν ξεγελα το σκίτσο». καλώς σε βρίσκω μπαμπάκη!

  10. @Σοφία:
    Θα κοιτάξω να το δω. Έχω διαβάσει το κόμικ, ήταν απλά υπέροχο. Ενδεχομένως να είναι λιγότερο «απότομη» η εμπειρία, καθώς έχω ήδη δει τις εικόνες στο χαρτί, οπότε φαντάζομαι ότι η μετάβαση δεν θα είναι τόσο εντυπωσιακή όσο του Βαλς.
    Μόλις ανέβεις περιμένω mail, κανόνισε την πορεία σου!

    @Κούνελος:
    Συμφωνώ απόλυτα κι εμένα τόσες μέρες μετά ακόμα δεν φεύγει από το νου μου. Καλώς ήλθες!
    (Πολύ γέλιο τα bunny suicides, με εντυπωσίασε η επιλογή σου!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: