• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Φεβρουαρίου 2009
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.   Μαρ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    232425262728  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Ρυτίδες

Η ανησυχία άρχισε να με σφίγγει μόλις έπεσε η ιδέα στο τέλος του τραπεζιού: «ναι, βέβαια, τον έχω κρατήσει σε βιντεοκασέτα τον Μπαμπάκη να παίζει στο τηλεπαιχνίδι του Αθερίδη, θέλετε να το δούμε;».  Άρχισαν να με ζώνουνε τα φίδια, με έναν ενθουσιασμό εντελώς ερπετοειδή. Η ιδέα ήταν (φυσικά) της καλής μου, η οποία, σαν φυσιολογική και αξιαγάπητη σύζυγος, απολαμβάνει ιδιαίτερα να με κάνει ρεζίλι στους φίλους μας. Οι φίλοι μας, εξίσου κακοί άνθρωποι με εμάς (διαφορετικά δεν τους κάνουμε παρέα, βαριόμαστε) συμφωνήσαν ενθουσιασμένοι, αλαλάζοντες «να το δούμε, να του δούμε!». Τα φίδια δεν με είχαν ζώσει απλώς: είχαν ανέβει πάνω μου, είχαν στήσει πάρτι και βρισκόντουσαν στον τρίτο γύρο σφηνάκια τεκίλα.

Προσπάθησα να εκτρέψω την συζήτηση: «Μα, αγάπη μου, δεν είχες γράψει κάτι από πάνω; Μια ανεκτίμητη, συλλεκτική εκπομπή της Βέφας ή κάτι παρόμοιο; Ε, α-γά-πη-μου;;;» Φρούδες ελπίδες: μέσα σε δευτερόλεπτα η κασέτα εντοπίστηκε, δύο γενιές από δύο οικογένειες κάθησαν αναπαυτικά απέναντι από την τηλεόρασή μας για να με δουν να βρίσκω τα λεφτά για την αποπληρωμή ακριβώς της εν λόγω τηλεόρασης. Σε αυτή τη φάση, τα φίδια στο πάρτι είχαν γίνει στουπί κι ένας, εκ πρώτης όψεως σοβαρός, πίθωνας προσπαθούσε να τραγουδήσει Νατάσα Θεοδωρίδου στο καραόκε.

Πρέπει να σας εξηγήσω ότι, σαν κάθε ψευδώνυμος blogger που σέβεται τον εαυτό του, έχω να διαχειριστώ ένα ζητηματάκι με τις δημόσιες εμφανίσεις, με το να είμαι στο κέντρο της προσοχής. Και βέβαια, έχω ένα σκοτεινό μυστικό, στο γεμάτο σκοτεινότερους γρίφους σκοτεινότατο παρελθόν μου: έχω εμφανιστεί στην τηλεόραση. Έχω παίξει και στον Αθερίδη και στον Παπαδόπουλο και μάλιστα κέρδισα και κάποια χρήματα. Το τηλέφωνό μου τις μέρες της προβολής χτύπησε από διάφορους φίλους και γνωστούς που με θυμήθηκαν από την τηλεόραση κι εγώ, ακόμα και σήμερα, νιώθω άβολα απλώς και μόνο για το πώς στεκόμουνα και πώς μιλούσα σε εκείνες τις ηρωικές εμφανίσεις μου.

Άλλο όμως είναι το θέμα μου.

Το επεισόδιο γυρίστηκε και παίχτηκε πριν από 5 χρόνια περίπου και η αίσθηση που είχα είναι ότι φαινόμουνα πολύ πιο νέος. Για μερικά δευτερόλεπτα έλπιζα ότι ήταν η εντύπωσή μου, αλλά όχι, όχι, όχι, έπεσαν τα σχετικά «Πω-πω, πόσο πιο νέος φαίνεσαι!». Δεν θέλετε να ξέρετε τι έκαναν τα φίδια στο πάρτυ τους τόσο προχωρημένη ώρα, αλλά συμπεριελάμβανε μια στριπτιζέζ κόμπρα και μερικά λαχανικά σε τουλάχιστον αναιδή σχήματα.

Τρεις αλήθειες: η πρώτη είναι ότι δεν με ενοχλεί να μεγαλώνω. Αν σκεφτείς την μοναδική εναλλακτική που υπάρχει, το να μεγαλώσεις και να γεράσεις είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί! Η δεύτερη, και άμεσα σχετική, είναι ότι δεν με πειράζουν αλλαγές στην εμφάνισή μου καθώς μεγαλώνω. Ποτέ δεν είχα ανησυχίες για πτώση μαλλιών, γκριζάρισμα, αν έχω παχύνει και τέτοια. Η τρίτη είναι ότι μου έχει έρθει βολικά να μην με πειράζουν αλλαγές στην εμφάνισή μου: τα μαλλιά μου ας πούμε είναι σκληρά, ακλόνητα και αδιάβροχα. Έχω δύο ή τρεις άσπρες τρίχες εδώ και χρόνια και δατ’ς ιτ. Όσο για τα κιλά, όσο κι αν τρώω χρειάζομαι ακόμα να πάρω βάρος για  να έρθω στα φυσιολογικά για το ύψος μου (αν και καλό θα ήταν να μην το πάρω όοοοοολο γύρω από το στομάχι!). Οπότε, μου φάνηκε σχεδόν παράδοξο όταν, μετά το φετεινό καλοκαίρι, συνειδητοποίησα ότι έχουν εμφανιστεί λεπτές, σχεδόν αδιόρατες ρυτίδες στο πρόσωπό μου.

Πρόκειται για αυτές τις γραμμές των 45 μοιρών που ξεκινάνε λοξά κάτω από τα μάτια και καταλήγουν κάθετα στο πλάϊ του σαγονιού. Κάπως σαν αυτές που έχει ο William Dafoe – τι λέω, ίδιες με αυτές! Αν εξαιρέσεις λεπτομέρειες όπως το ταλέντο, τα βραβεία, την επιτυχία, την αναγνώριση, την περιουσία, τα πάρτι που τον καλούνε και την προσωπική γοητεία, είμαι πια φτυστός ο William Dafoe!

6a00d83451c83e69e200e54f3d260b8834-800wi

My alter ego

Μ’ αρέσει να μην παίρνω τον εαυτό μου στα σοβαρά κι όλο αυτό είναι εξαιρετική αφορμή. Έχει μια πλάκα το όλο θέμα, όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί το να μικροφέρνω είναι μία από τις συνισταμένες μου με τις οποίες με ορίζω σαν άτομο.

Το ξέρετε αυτό, έτσι; Ότι ο καθένας μας έχει κάποιες συνισταμένες, κάποια «είμαι» με τα οποία ορίζει τον εαυτό του απέναντι σε αυτό τον τρομακτικό,  χαώδη γκρεμό που λέγεται σύμπαν. Είναι αυτές οι μικρές διαφοροποιήσεις από τους υπόλοιπους, όχι αυτά που διαλέγουμε να κάνουμε αλλά αυτά που απλώς μας συμβαίνουν. Κάτι σαν το χρώμα των ματιών μας: εγώ έχω καστανά μάτια. Αν ξαφνικά ξυπνούσα το πρωί με γαλάζια, εκτός που θα έψαχνα τι κάπνισα κατά λάθος πριν κοιμηθώ, δεν θα ήμουνα εγώ. Εγώ, τον εαυτό μου τον ξέρω με καστανά μάτια. Εγώ, τον εαυτό μου τον ξέρω δεξιόχειρα, λεπτό και φαγάνα, αν πάψουν αυτά (και άλλα σαν αυτά) δυσκολεύομαι να με αναγνωρίσω.

Εγώ, τον εαυτό μου τον ξέρω χωρίς ρυτίδες και να μικροφέρνει. Η σχετική διάψευση μου κάνει καλό, γιατί στρώνει χαρακτήρα (αν και όχι δέρμα). Επίσης, φαντάζομαι ότι είναι μία ακόμα σημαντική διάψευση σε μια μακρά αλυσίδα τέτοιων, την οποία ονομάζουμε «ζωή». Παλεύουμε να ορίσουμε αυτόν τον ελαφρώς εκνευριστικό, σχεδόν συμπαθητικό (έμφαση στο σχεδόν) άτομο με το οποίο είμαστε αναγκασμένοι να μοιραζόμαστε όλη μας την ζωή, αυτό τον άνθρωπο που είναι περίπου εμείς αλλά όχι ακριβώς εμείς – ή τουλάχιστον όχι ακριβώς εμείς όπως μας φανταζόμαστε – και πάνω που βάζουμε τα πράγματα σε μια σειρά – τσουπ! Έρχεται ένα απλό, χαλαρό πέρασμα του χρόνου και μας τα αλλάζει.

Δεν είναι εύκολο να δεχτούμε ότι δεν πρόκειται να είμαστε ο ίδιος άνθρωπος, όχι για μεγάλο διάστημα αλλά ούτε καν για το επόμενο λεπτό. Είναι μια δύσκολη, δύσκολη ζωή εκεί έξω και στην αγωνία μας να βρούμε σταθερές αρπαζόμαστε από χαρακτηριστικά μας που νομίζουμε (ελπίζουμε?) ότι θα μείνουν αρκετό καιρό αναλοίωτα για να μας ορίσουν στο χρόνο. Από το πώς δείχνουμε μέχρι την τρέχουσα ιδιότητα ή δουλειά μας. Ταλαιπωρημένοι από το τυχαίο και το απρόβλεπτο, προσπαθούμε (μάταια) να περιχαρακώσουμε τουλάχιστον τον εαυτό μας. Κι έρχεται ένα πρωί ο ίδιος μας ο καθρέφτης να μας τινάξει τις ψευδαισθήσεις στον αέρα. Καλό μας κάνει – ωριμάζουμε και δεν μας σοκάρει τόσο η επόμενη διάψευση που περιμένει ανυπόμονα την σειρά της να φανερωθεί.

Ναι, έχω γεμίσει το ποστ πλακίτσες, αλλά το θέμα μου είναι βαρύ στην πραγματικότητα. Όσο νωρίτερα πάρουμε απόφαση ότι δεν πρόκειται τίποτα και ποτέ να μείνει ίδιο και σταθερό, τόσο το καλύτερο. Θα υπογράψουμε ειρήνη με τις αγωνίες μας και θα καθίσουμε να απολαύσουμε τις εκπλήξεις της ζωής καθώς αυτή μας τις σερβίρει. Έτσι τις αξιοποιούμε και περισσότερο.

Όσο για τα φίδια και το πάρτυ τους, πάντα υπάρχει η επόμενη μέρα για την εμπειρία του hangover.

Advertisements

22 Σχόλια

  1. Πολύ ενδιαφέρον πόστ!
    Μ’αρέσουν τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγιες…
    Εγώ απο την μεριά μου έχω να πώ ότι αν δεν υπάρχει τίποτα πιο υγιές απο το να μεγαλώνουμε, να ασπρίζουν τα μαλλιά μας, να κάνουμε ρυτίδες…
    Τα άσπρα μαλλιά στους άντρες προσθέτουν γοητεία και οι ρυτίδες εμπειρία και χρόνια ζωής.. Αν είναι και ευχάριστα είναι ακόμα πιο ωραίες!!
    Την καλημέρα μου!

  2. ωραίο ποστ! ναι, τελικά το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί είναι να μεγαλώνεις και μετά την ταινία με τον Μπέντζαμιν Μπάτον, πείστηκα ακόμη περισσότερο γι’αυτό!

  3. ωστε σε τηλεπαιχνιδι λοιπόν ε?
    χμ.
    εχω κι εγω πολλά βιντεο απο παλιά. εννοειται οτι με ζωνουν τα φιδια καθε φορα που λεμε ολη η παρεα να τα δουμε. αλλά εχω συνειδητοποιήσει πόσο ομορφο ειναι να μεγαλώνουμε. εννοειται οτι μιλάω εκ του ασφαλους όμως, διότι εχω παρατηρήσει για μένα ότι όσο μεγαλώνω ομορφαίνω, οπότε εντελει χαίρομαι!

    🙂

    καλημερες πολλες!

  4. Στον Αθερίδη και στον Παπαδόπουλο, δεν πειράζει που πήγες.
    Έχουν μια π-χ-οιότητα θα έλεγε κανείς ( αδελφός, θείος, κουμπάρος, φίλος ΤΟΥΣ).
    Μη σε δω να πηγαίνεις όμως στην «στιγμή της αλήθειας» της κυρίας του κυρίου Μπουμπούκου, γιατί θα χάσω πάσα ιδέα.
    :p

  5. Ρυτίδες και γκρίζα μαλλιά και παπάγια μάντολες….

    Πάμε ρε στο «Μια Τρύπα στο Νερό», να μας μαζεύει η ναυαγοσώστρια απ’την πισίνα να γουστάρουμε…

  6. Εγώ πάντως, πολύ διασκεδάζω να γνωρίζω αυτόν τον γνωστό άγνωστο που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μου και είναι σχεδόν, αλλά όχι ακριβώς, εντελώς διαφορετικός από τον εαυτό μου την αμέσως προηγούμενη στιγμή!
    ;-D

  7. χίλιες – πολύ ωραίες, δε λέω- λέξεις για δυο τρεις ψωρορυτίδες 45 μοιρών

    θα θελα να ξερα τί θα γράψετε όταν γίνουν δέκα σε ορθή γωνία 🙂

  8. Το ότι είναι ρυτίδες γέλιου τις κάνει σημαντικές. Ορίζουν το χρόνο που πέρασε ως μη χαμένο. 😉

    Υ.Γ.Άσε που ο Γουίλεμ -τον είδα στην Νετ- είναι πολύ γοητευτικός και δεν του το ΄χα. 🙂

  9. Κι είχα σπάσει το κεφάλι μου από πού σε ξέρω: Μα ναι, απ’ τη «Σκόνη του χρόνου» τελικά!

    Για την TV Personna σου θα επανέλθω 😉

  10. «δεν με ενοχλεί να μεγαλώνω»

    Δλδ, αν σε ενοχλούσε, τι θα είχες γράψει? Τη Βίβλο?!

    Και να έρθω στην ουσία, ΕΜΕΝΑ γιατί δεν μου είχες πει ότι έχεις βγει στην τηλεόραση?
    Και κυρίως, ΓΙΑΤΙ δεν έχω δει το βίντεο??? εεε??

    Νομίζω πως πρέπει να συνεννοηθώ με Εκείνη! 😛

  11. «Αν σκεφτείς την μοναδική εναλλακτική που υπάρχει, το να μεγαλώσεις και να γεράσεις είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί! »
    Ναι αλλά όταν σκέφτομαι άλλη μία εναλλακτική, να συμβεί ένα θαύμα και να σταματήσω να μεγαλώνω, εύχομαι αυτό το καλύτερο να συμβεί σε όλους τους άλλους εκτός από μένα, έτσι γιατί είμαι και αλτρουϊστής και θέλω το καλό των άλλων.

    Πότε με το καλό θα ανεβούν τα επεισόδια με τα τηλεπαιχνίδια στο YouTube;;;

  12. Απ΄ότι κατάλαβα δεν έχεις πάρει ακόμα γυαλιά πρεσβυωπίας…
    (Πφ!Νεολαία…)

  13. αααααα!
    Κι εσύ έχεις παίξει στα ίδια τηλεπαιχνίδια!!!!!!!
    :p

    (εμένα πάντως, μου φαίνομαι καλύτερη σήμερα)
    (ευτυχώς)
    😆

    εξαιρετικό κείμενο, Μπαμπάκη!

  14. Μη στεναχωριέσαι για τις εμφανίσεις σου. Τι να πω κι εγώ που ανέχτηκα τον Πολυχρονίου και τη Μενεγάκη στη Mega Banka πριν 15 χρόνια; Καταλαβαίνεις τώρα, γυναίκα 15 χρόνια πριν; Σκέτο μπουμπούκι ήμουν. Ευτυχώς δεν ξέρω πού βρίσκονται πια οι βιντεοκασσέτες και ευτυχώς δεν τις έχει δει ούτε και ο άντρας μου.

  15. Κ.Κ.Μοίρη, που να του πέσουν και τα δόντια δηλαδη…

  16. Καλημέρα,

    @next_day:
    Συμφωνώ: απόλυτα υγιές είναι να μεγαλώνουμε. Και απόλυτα επιβεβλημένο να ακολουθούμε την φάση στην οποία βρίσκεται η ζωή μας και ως προς τις προτεραιότητες και τις συμπεριφορές μας, θα πρόσθετα. Μου κάνει εντύπωση πόσο δύσκολο είναι για πολλούς να συμφιλιωθούν με κάτι τόσο θεμελιώδες.

    @efou:
    Δεν το έχω δει – ακόμα. Να τρέξω;

    @lifewhispers:
    Δεν ανησυχώ γα απλά βίντεο, από διακοπές, γάμους, τραπέζια και τέτοια. Αλλά για το συγκεκριμένο που (όσο νά ‘ναι) είμαι αρκετά κομπλαρισμένος, αλλάζουν τα πράγματα. 🙂
    Ωραίο είναι να μεγαλώνεις όμορφα.

    @Allu Fun Marx:
    Ε, όχι δα! Έχουμε και τα όριά μας!!! 🙂

    @antonis_x:
    Καλή η ναυαγοσώστρια; Για να ξέρω τι κίνητρο μου δίνεται…

  17. @Σοφία:
    Κι εγώ το διασκεδάζω, αλλά όχι πάντα. Συνήθως με εκνευρίζει ο τύπος, γιατί κάνει λιγότερα πράγματα από αυτά που θέλω να κάνω…, εχμ, να κάνει εννοώ…Μπλέχτηκα, άστα να πάνε.

    @Κ.Κ.Μοίρης:
    Τότε θα στήσω καινούργιο blog. Το rytides.wordpress.com.

    @Ρενάτα:
    Ευτυχώς, *είναι* γέλιου. 🙂
    Είναι ο άτιμος, έτσι;

    @Αλεπού:
    Τουλάχιστον εγώ έχω τεκμήρια για τις τηλεοπτικές μου εμφανίσεις. Όχι σαν μερικές – μερικές… 😛

    @Кроткая:
    «Δλδ, αν σε ενοχλούσε, τι θα είχες γράψει? Τη Βίβλο?!»
    Δεν με ενοχλεί ως προς τα άλλα, καλέ: άσπρα μαλλιά, φαλάκρες και τέτοια. Μα δεν μπορούμε να συννενοηθούμε εδώ μέσα!

    «ΕΜΕΝΑ γιατί δεν μου είχες πει ότι έχεις βγει στην τηλεόραση?
    Και κυρίως, ΓΙΑΤΙ δεν έχω δει το βίντεο??? »
    Για δύο λόγους: ο πρώτος ειναι ότι έτσι διατηρώ το μυστήριο του άνδρα με εμπειρίες γύρω από το πρόσωπό μου (ναι καλά, χα χα χα!). Και ο δεύτερος ότι θα με είχες κάνει τόσο βούκινο που δεν θα με ξέπλενε ούτε ο Νιαγάρας! 😀

  18. @Αταίριαστος:
    «Πότε με το καλό θα ανεβούν τα επεισόδια με τα τηλεπαιχνίδια στο YouTube;;;»
    Αν μπορώ να το επηρεάσω, ποτέ! 🙂

    @Σελιτσανος:
    Τσκ! Και εγώ, όπως θα πάω σίγουρα για πολυ-εστιακά, το καθυστερώ όσο μπορώ.

    @Νατασσάκι:
    Α-ΧΑ! Μια συναγωνίστρια!!! 🙂
    Να μετρηθούμε! Πόσα είχες κερδίσει εσύ; 😉

    @elsa:
    Μια χαρά είναι!

    @vereniki:
    «Σκέτο μπουμπούκι ήμουν.»
    Το ίδιο κι η Μενεγάκη φαντάζομαι… 🙂

    @Tanila:
    Μπα, που να φας την γλώσσα σου!!! (φτου φτου φτου στον κόρφο….)

  19. και οι μερικές μερικές έχουν τεκμήρια. Αν το μενού δε, είναι δελεαστικό, μπορεί και να τα παρουσιάσουν 😉

  20. @mpampakis (για τον Μπέντζαμιν) καλή ταινιούλα, αλλά μην τρέξεις κιόλας! υπερεκτιμημένη κατά τη γνώμη μου…

  21. @Αλεπού:
    Κάτι αναδεύεται στη μνήμη μου. Κάτι για κοκκινιστό με home made σάλτσα ντομάτας…. 🙂
    Τέλος πάντων, αν υπάρχουν τεκμήρια (πράγμα για το οποίο αμφιβάλλω βαθύτατα βεβαίως, είμαι σίγουρος ότι θα μας δείχνεις ένα άσχετο κοριτσάκι και θα λες «εγώ είμαι, εγώ είμαι, σοβάρα δεν με γνωρίζετε;;;») κάτι θα κανονίσουμε.
    Αρκεί να το κάνουμε γρήγορα, μην έρθει η Βέλγα κι απαιτεί να δει τηλεπαιχνίδια!

    @efou:
    ΟΚ. Μάλλον θα το δω μέσα στο ΣΚ, οπότε θα τα ξαναπούμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: