• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Φεβρουαρίου 2009
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.   Μαρ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    232425262728  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Οι γιορτές της μάζας (σε επανάληψη)

Είναι κάποιες μέρες τον χρόνο που «πρέπει» να βγεις. Δεν νοείται να γυρίσεις αποκαμωμένος σπίτι, να βγάλεις τα ρημαδοπαπούτσια, να σουρθείς μέχρι το μπάνιο, να φορέσεις πιτζάμες και να περάσεις το υπόλοιπο βράδυ αναλογιζόμενος πόσα χρόνια σου μένουν ακόμα μέχρι την σύνταξη (αν πάρεις ποτέ σύνταξη). Να βγεις, να βγεις, να βγεις: είναι κοινωνική επιταγή, είναι παλλαϊκό αίσθημα, είναι θεσμός!

Μια τέτοια μέρα είναι η Τσικνοπέμπτη.

Ξεκινά λοιπόν η συζήτηση με την παρέα από την προηγούμενη εβδομάδα. Η παρέα είναι στη φάση είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς, με άλλα λόγια διευρυμένη ως εκεί που δεν παίρνει. Λέει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του για το πού να πάμε, με έμφαση στην ελπίδα κτηνώδους κρεατοφαγίας καθώς και στην επιλογή μαγαζιού που είναι κοντά στο σπίτι τους. Μετά από εξαντλητικές διαπραγματεύσεις και απορρίπτονται μία – μία οι mainstream αστέρες των περιοχών: Βάρη, Βαρυμπόμπη, Βλάχικα – τι έγινε, ό,τι αρχίζει από Β σερβίρει κρέας; Καταλήγουμε σε ένα μαγαζί στο οποίο κανένας δεν έχει ξαναπατήσει το πόδι του αλλά η αδερφή του Αλέκου έχει έναν φίλο που ήξερε κάποιον που είχε πάει μια φορά πριν τρία χρόνια και είχε πει ότι ήταν καλά. Αποφασίζουμε να το δοκιμάσουμε, γιατί εκτός των άλλων είναι και σε περιοχή που δεν βολεύει κανέναν οπότε μένουμε όλοι εξίσου δυσαρεστημένοι.

Κλείνουμε τραπέζι για 13 (γκρουμφ!). Το μαγαζί ζητά για εγγύηση την σταθερή προσφορά θυσίας μίας παρθένου κάθε πανσέληνο για τα επόμενα επτά χρόνια και δεχόμαστε. Μας ζητάνε να είμαστε εκεί δύο ώρες πριν την ώρα που έχουμε κλείσει το τραπέζι – και πάλι δεχόμαστε. Και τέλος μας προειδοποιούν όλο θράσος να φέρουμε μετρητά και όχι πιστωτικές κάρτες γιατί δεν παίρνουν κάρτες τις Τσικνοπέμπτες: εδώ δεχτήκαμε τις ανθρωποθυσίες, το cash is king δεν θα καταπιούμε; Μέσα! Η Τσικνοτετάρτη (?) αναλώνεται σε αναλυτικές συνεννοήσεις για το πώς θα πάμε εκεί οι οποίες γίνονται ευχάριστες αναμνήσεις όταν έρχεται η κρίσιμη ώρα και τελικά όλοι αυτοσχεδιάζουμε μέσα στον πανικό.

Στις 8:15 μμ μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και ξεκινάμε, όπως και ολόκληρο το υπόλοιπο λεκανοπέδιο. Η κίνηση στους δρόμους θυμίζει ανθολογία σκηνών από τις ταινίες του Αγγελόπουλου: πλήρης ακινησία για ώρες και μετά ένα θολό βλέμμα από τον Χάρβεϊ Καϊτέλ. Οι πρώτοι θα χαθούν δύο φορές και θα παρκάρουν τρία ναυτικά μίλια μακριά από το μαγαζί, αλλά τελικά καταφέρνουν να φτάσουν ελαφρά καθυστερημένοι σε σχέση με τις απαιτήσεις του μαγαζάτορα. Εκεί μπαίνουν στην χαρωπή στιχομυθία: «πού να σας βολέψω τέτοια ώρα μαντάμ;» «γιατί, το τραπέζι μας τι απέγινε;» «τώωωωωωωωρα το τραπέζι σας». Αν έχετε τάσεις προς εγκεφαλικό, now’s the time (Charlie Parker είναι αυτό). Τελικά στριμώχνονται και οι 10 σε ένα τραπέζι για 4 (οι 3 δεν θα εμφανιστούν ποτέ και θα πάρουν τηλέφωνο την επόμενη μέρα να το πουν), ήδη εκνευρισμένοι όσο δεν παίρνει. Σύντομα διαπιστώνεται στην πράξη η ανάγκη να σηκώνεται όλο το μαγαζί κάθε φορά που οποιοσδήποτε θέλει να πάει προς νερού του (κακή σύμπτωση ο παππούς με την συχνουρία στο τραπέζι στο βάθος).

Παραγγέλνουμε κατά τις 10:00, οι σαλάτες και τα κρασιά έρχονται στις 10:40, τα κρέατα κρύα και παραψημένα στις 11:08 και ο λογαριασμός μετά από συνεχή παρακάλια στις 11:59 – για να προλάβουμε το γοβάκι και την κολοκύθα. Κι ενώ τυχόν βιολόγοι στην παρέα απορούν για το πόσα παϊδάκια πια έχουν τα ζώα της εγχωρίου πανίδας και πώς συνεχίζουν να θυμίζουν αρνιά και όχι τέρατα της Αποκαλύψεως με τόσα παΐδια, κάποιος κοιτά το νούμερο του λογαριασμού και λέει ότι του θυμίζει αμυδρά ετήσιο προϋπολογισμό μικρής αφρικανικής χώρας («τι σκατά μας χρέωσαν για μια σαλάτα και τρεις κοκακόλες;» αναρωτιέται). Στην έξοδο χάνουμε ένα κασκόλ και μία ομπρέλα, ενώ η κίνηση στους δρόμους φαίνεται να έχει χειροτερέψει. Όταν πέφτουμε αποκαμωμένοι στο κρεβάτι ορκιζόμαστε (όπως και μετά από κάθε γερό hangover): «Ποτέ ξανά!», χωρίς καμία ελπίδα να το τηρήσουμε.

Η αλήθεια είναι ότι θα ξαναφάμε κρέας μέχρι το Πάσχα (όχι μία και δύο φορές) και ότι δεν βγαίνουμε για να ταλαιπωρούμαστε αλλά για να περνάμε καλά. Έτσι, σας κατεβάζω εναλλακτική πρόταση την οποία έχω δοκιμάσει τα τελευταία δύο χρόνια μετά μεγίστης επιτυχίας.

Ψάρι.

Τα τελευταία δύο χρόνια η Τσικνοπέμπτη αντιμετωπίζεται από την παρέα μου ως αφορμή για τσιπουρο-κατάνυξη. Ίσως η ιδέα να σας φαίνεται ξεκάρφωτη, αλλά σκεφτείτε τα πλεονεκτήματα: παρκάρεις ακριβώς μπροστά στην ταβέρνα (ενδεχομένως και μέσα), έχεις όλα τα γκαρσόνια για πάρτη σου, έχεις όλο το μαγαζί για πάρτη σου, έχεις όλη την κουζίνα για πάρτη σου. Κάθεσαι πιάνοντας τρεις καρέκλες ανά άτομο, απλώνεσαι νωχελικά και ηδονικά ενώ θαλασσινά παρελαύνουν μπροστά σου. Δεν χρειάζεται να κλείσεις τραπέζι όσο μεγάλη κι αν είναι η παρέα, δεν χρειάζεται να βιαστείς να φύγεις γιατί κανείς δεν περιμένει από πάνω σου, δεν αναρωτιέσαι πότε θα αξιωθούν να σου φέρουν αυτό που ζήτησες γιατί κανείς άλλος δεν το ζήτησε. Όλα τα πιάτα έρχονται στο τραπέζι σου κατ’ ευθείαν από το τηγάνι ή την σχάρα. Πιάνεις κουβέντα με την όμορφη γκαρσόνα ή τον ψαγμένο γερο-ψήστη (it depends), κερνάς δυο τσίπουρα τα παλικάρια που σερβίρουν και καταλήγεις να σε κερνάνε αυτοί κάποιο παράξενο πιάτο που δεν έχεις ξαναδοκιμάσει («φούσκες; τι είναι αυτό;»), δίνεις παραγγελιές για την μουσική. Αρχοντιά!

Για αυτό σας λέω: φέτος την Τσικνοπέμπτη τολμήστε το. Βγείτε για ψάρι. Θα περάσετε εξαίρετα και θα με θυμηθείτε!

Και εδώ θα συγκρατηθώ και δεν θα προχωρήσω να σας πω τις διάφορες ανατροπές που σκέφτομαι για την πλέον προσβεβλημένη «υποχρεωτική» γιορτή που υπάρχει: αυτή του Αγίου Βαλεντίνου. Βοήθειά μας. Και καλημέρα μας!

Advertisements

25 Σχόλια

  1. Τούτο δω είναι παλιό ποστ, σε επανάληψη, από εδώ. «Λόγω της ημέρας Αντωνάκη». Είπα να το ξανα-ανεβάσω για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι (sic).

    Πάντως μου έκαναν εντύπωση τα σχόλια – τότε. Γινόταν άλλου επιπέδου παιχνίδι. Είναι λίγο σα να έχουμε χάσει το κέφι μας, όλοι. Χμμμμ…..

  2. Εμένα πάντως το μυαλό μου είναι ακομη στο χθεσινό σου ποστ στα Οινομαγειρέματα…
    ;D

  3. Έχεις δίκιο σχετικά με τα σχόλια όπως έρεαν δηλ. παλαιότερα.
    Το καταχάρηκα το να διαβάζω τα προ διετίας σχόλια στο ποστ!
    Έχει χαθεί το χύμα κέφι και η διάθεση για τσίγκλισμα, ναι.

    Κι ίσως -λέω τώρα εγώ-, τούτη η εποχή με τις μασκαράτες και την έξω καρδιά διάθεση (την αυθεντική, όχι την κατασκευασμένη), ίσως λοιπόν να’ναι μια καλή αφορμή.
    Για επάνοδο της φόρμας.

    Κατά τα λοιπά, έχει κάτι ψαροταβέρνες εδώ γύρω, μούρλια!
    Θα τις τιμήσουμε δεόντως λέμε…

  4. Εγώ πάλι πριν 21 χρόνια, αφού μας βγήκε η ψυχή σε μια ταβέρνα στην Κολιάτσου, έδωσα υπόσχεση στον εαυτό μου ότι ποτέ πια έξω Τσικνοπέμπτη.
    Συνήθως οργανώνω κάτι μικρό -ή όχι τόσο μικρό- στο σπίτι ή πάμε στο σπίτι στενών φίλων μαζί με τα ταψάκια μας, για το καλό.
    Σήμερα γκιούλμπασι, γιατί ανακαλύψαμε με καθυστέρηση ότι χάλασε η ψηστιέρα. Μια χαρά θα είναι, η παρέα μετράει.
    Και του Χρόνου σε όλους μας!
    Ισως ακολουθήσουμε την ιδέα σου για τσίπουρα, αν καταφέρουμε να νικήσουμε το δισταγμό της οδήγησης στο πήξιμο.

  5. Α, δεν έχετε τζάκι, ε?
    ;-Ρ

  6. Το πως θα περάσει κανείς σήμερα… είναι γνωστό, όπως σωστά και γλαφυρά περιγράψατε.

    Βρίσκω εξαιρετική την ιδέα της ψαροκατάνυξης!!
    Πολύ πρακτικό και έξπνο!!

    Σήμερα πάντως ακολουθώ το σχέδιο Β, παρέα στο σπίτι με τα σχετικά κοψίδια, μπριζόλες και τα λοιπά, ψήσιμο στο τζάκι και κρασομπυροκατάνυξη μέχρις αδυναμίας κίνησης του πηρουνιού…

    :-))

    Καιρό είχα να περάσω, πολύ… δεν θα το ξανακάνω.

    Καλά να περάσετε.

  7. (εννοείται θα περνάω συχνότερα!)

    🙂

  8. Εμείς πάλι το καθιερώσαμε από πέρσι τέτοια μέρα να βγαίνουμε απευθείας μετά το σχολείο , όπου οι ταβέρνες έχουν μέσα μόνο κάνα συνάδελφο. Στις 5 παρά το διαλύσαμε και φέτος. Ήταν όλα … σλουρπ! 😉

  9. Ψάρι, ε…;
    Ψαρονέφρι όχι…;
    Φτουράει η κουτσομούρα ομπρός στη πανσέτα με την πατάτα και την ΤΖΑΤΖΙΚΙΑ;;;
    Θα σου στείλω από τα σύνορα του Αιγαίου κάτι πανσετούλες και συκωτάκια, που θα βγάλεις λέπια!
    Φιλιά!

  10. Αυτά παθαίνετε εσείς οι αθηναίοι.Εδώ στην πόλη μας οι μαγαζάτορες(κάθε είδους όχι οι»υγειονομικού ενδιαφέροντος»μόνο)βγάζουν από το πρωί ψησταριές και ψήνουν.Έτσι το μεσημέρι,μετά τη δουλειά,κάνεις μια βόλτα στην πόλη,σαβουρώνεις καμπόσα κοψίδια,ρίχνεις τις γυροβολιές σου και τις άριες σου εν μέση οδώ και επιστρέφεις σπίτι σου έμπλεος χοληστερίνης και οίνου.Το βράδυ,το σπανακόρριζο είναι λυτρωτικό…

  11. εγω εφαγα πιτσα 🙂

  12. @Φίλος:
    Αλλού διαβάζεις, αλλού σχολιάζεις. Τι να πω μετά από αυτό… 😉

    @Καπετάνισσα:
    Είδες πόσο εντυπωσιακό είναι; Δεν υπάρχει πια (ή, τουλάχιστον, έχει μειωθεί δραματικά) η παρεϊστικη ατμόσφαιρα που υπήρχε παλιότερα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά είναι μια εξήγηση και για το πώς μας βγαίνει όλων μια κάποια κούραση με αυτό το χόμπι (?) που λέγεται blogging.

    @Juanita La Quejica:
    Αν διαλέξεις λίγο προσεκτικά την περιοχή-στόχο της ψαροφαγίας, δεν θα μπλέξεις τόσο πολύ. Και σίγουρα θαανταμειφθείς από το αποτέλεσμα.
    Το καλύτερο πάντως είναι στο σπίτι, πιθανότατα. Αρκεί να έχει κάποιος κουράγιο και χρόνο να το οργανώσει καθημερινή.
    Βγήκε καλό το γιούλμπασι; Μου κράτησες μεζέ; 🙂

    @Σοφία:
    Έχουμε, αλλά είναι φτιαγμένο έτσι που δεν βολεύει για ψήσιμο.
    (εξυπνάκια!) 😉

    @masterpcm:
    Το σχέδιο Β επίσης είναι πολύ καλή κίνηση. Ελπίζω να περάσατε υπέροχα.
    Από Δευτέρα, θα μου φέρεις τα δικαιολογητικά για τις απουσίες, έτσι; 🙂

  13. @Renata:
    Κι αυτό είναι πολύ καλή ιδέα, αρκεί να μπορούν να «ρυθμιστούν» τα προγράμματα όλων των εμπλεκομένων. Αλλιώς, το ποδαρικό στις ταβέρνες είναι σούπερ κίνηση έτσι κι αλλιώς. 🙂

    @gremiii:
    Περί ορέξεως κλπ κλπ κλπ. Μεταξύ μας, έτσι κι αλλιώς είμαι ψαροφάγος, οπότε δεν με χαλάει η σύγκριση. Ναι, προτιμώ ένα πιάτο σωστά τηγανισμένες κουτσομουρίτσες από οποιοδήποτε κομμάτι κρέατος. 🙂
    Φιλιά κι από μένα!

    @Σλιτσάνος:
    Κάτι τέτοια μου πετάνε και οι κουμπάροι μου από το Αίγιο και με ζοχαδιάζουν. 😉 Άμα θέλουν να είναι στις 9 για ούζα, φεύγουν 9 παρά 4. Όχι παρά 5, παρά 4. Ακούς εκεί πράγματα! Γκρρρρρ……
    Σοβαρά τώρα, κάτι τέτοια συνιστούν (για μένα) μια βασική διαφορά ποιότητας ζωής μεταξύ της μεγαλούπολης και του ανθρώπινου μεγέθους οικισμού. Πέρα από τις προσωπικές γνωριμίες με τους μαγαζότορες που κερνάνε τους μεζέδες. Εμείς εδώ είχαμε μόνο κάτι εκδηλώσεις βιτρίνας και ταρατατζούμ-ταρατατζούμ του «οικολόγου» δημάρχου μας….

    @Φάβα:
    Καλά ξηγήθηκες. Καλή χώνευση!

  14. Χθες από νωρίς το πρωι, χασάπικο στο Φάληρο πίσω από την Εθνάρχου Μακαρίου είχε βγάλει στο πεζοδρόμιο σχάρα και έψηνε σουβλάκια για τους περαστικούς, συνοδεία κόκκινου κρασιού και ρουμελιώτικου κλαρίνου (από CD Player).

    Εμείς, μία μπριζόλα το βράδυ και πολύ μάς ήτανε (έλλειψη χρόνου γαρ, θα αναπληρώσουμε σύντομα)

  15. οι τσιπουροκατανήξεις είναι πολύ συνηθισμένες στη παρέα μου, οπότε δε θα το διαλέγαμε για τσικνοπέμπτη… εμεις εχουμε καθιερωσει τις παρασκευες για σπονδή στο τσίπουρο…

    οπότε τσικνοπέμπτη μαζευτήκαμε σπίτι, κτλ κτλ κτλ…

    the rest is history….

  16. εμάς από μια ταβέρνα, μας ζητούσαν προκαταβολή για να κλείσουμε τραπέζι, έλεος. τελικά καταλήξαμε για πίτσα!

  17. Α, δεν έχετε ψησταριά, ε?
    ;-Ρ

  18. Πολύ σωστή η ιδέα σου. Έχω φίλο που την ακολουθεί πιστά και 1-2 χρονιές ήμουν μαζί του.
    Μια χρονιά στην Πάτρα πριν πολλά χρόνια που δεν βρίσκαμε ταβέρνα πήγαμε Κινέζικο! Εξαιρετικά περάσαμε φυσικά.
    Φέτος έτρωγα το ανωτέρω αναφερθέν γιούλμπασι!
    Ήταν εξαιρετικό 🙂

  19. Μπα, εμείς βρήκαμε «τρύπα» στο Meat Me στο ξενοδοχείο Baby Grand όπου και τσικνίσαμε και δεν είχε τόσο κόσμο. Τα φιλετάκια του είναι σούπερ τα άτιμα. Οι γονείς μου την έβγαλαν σε ψαροταβέρνα και ήταν κατενθουσιασμένοι. Μπορεί το χρόνου να το δοκιμάσω, κυρίως γιατί μου αρέσει το τσίπουρο. Κασκολ και ομπρέλες είναι για να χάνονται, οπότε χαλάλι…

  20. Εμείς φέτος λόγω μπέμπας τσικνίσαμε σπιτικά. Και μια χαρά ήταν απ’όλα είχαμε. Και μπριζολάκια μικρά, και λουκανικάκι και λίγα μπιφτέκια. Ολα μάζί σε ένα ιδιότυπο mix grill στο φούρνο με πατατούλες. Και λίγο σπετζοφάι γιατί περίσσεψε λουκάνικο. Και το τέκνο δίπλα να μας κοιτάει με βλέμμα «εγώ ως πότε θα είμαι με το Frisolac;;»‘ Του χρόνου να’αμαστε καλά έξω με τη μικρή ντυμένη Μάτα Ντομάτα γιατί φέτος δεν βρήκα στολή και μου’μεινε!
    καλή εβδομάδα!

  21. Εμεις παντως καναμε tsikna at home! Μεσα στο κεντρο της πολης , μαζευτηκαμε σπιτι μου ολοι, πεταξαμε λουκανικες και πατατες στο τζακι, και μπριζολακια στο γκριλ -μαζι με ενα κλεφτικο! Α, και το κοκκινο κρασι γαλλικο ως αντισταση! λολ.
    Τελειωσαμε το πρωι, συμφωνοντας οτι η επομένη της Τσικνοπεμπτης πρεπει να γινει επισημη αργια!

  22. @Αντώνης_Χ:
    Μπριζόλα σκέτη; Χωρίς κλαρίνα;;;
    Δεν λέει!!!!
    (Ψιτ, έμαθα ότι είχαμε γεννητούρια – ΧΝΙΚ – είσαι ενήμερος?)

    @prozak:
    Μην μου πεις ότι βγήκατε *και* την Παρασκευή!

    @Κούνελος:
    Είναι τρελό αυτό με τις προκαταβολές. Ούτε η Σπονδή δεν ζητάει προκαταβολή, έναν αριθμό τηλεφώνου μόνο κι αυτός δεν χρησιμοποιείται σε τίποτα. Έλεος δηλαδή!
    Καλή η πίτσα;

    @Σοφία:
    Ο επίμονος σχολιαστής. Γκρουμφ! 😛

    @Gianni:
    Είναι ωραίο το γιούλμπασι, απολαυστικά ρουστίκ και γενναιόδωρο από πάσης απόψεως!
    Το κινέζικο είναι η ακριβώς επόμενη επιλογή πάντως, μετά την ψαροταβέρνα. 😉

  23. @FoodJunkie:
    Κάτι αυτό, κάτι το Διαγωνίως, σας βλέπω με την χοληστερίνη στα ύψη καλή μου. Και σας ετοιμάζω σαρκοφαγική κατάσταση, να το ξέρεις! (το ξέρεις ήδη δλδ…)

    @thalassinimatia:
    Έχει πολύ γέλιο αυτή η περίοδος που δοκιμάζουν γεύσεις κυριολεκτικά για πρώτη φορά στη ζωή τους. Θυμάμαι τον δικό μου όταν του έδωσα σπετζοφάϊ. Μου τριβόταν να δοκιμάσει και εγώ δεν του έδινα γιατί ήταν σχετικά καυτερό. Ε, του έδωσα τελικά και μετά δεν έτρωγε τίποτα από το χέρι μου για μια ολόκληρη μέρα! 😆
    (άκαρδε πατέρα!)
    Χαίρομαι που περάσατε ωραία!

    @PezosLogos:
    Επικροτώ την πρόταση της αργίας και προτείνω να φτιάξουμε μια τριμελή επιτροπή από πέντε – έξι άτομα για να το προωθήσει το θέμα! 😉

  24. Οκ, πειτε μου μολις συμπληρωθει η 10αδα!

  25. @PezosLogos:
    Βεβαίως. Θα βγει και σχετικό newsletter.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: