Mirror, mirror on the wall…

– Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου – τι λέει;
– Καλά. Τα ίδια. Εγώ;
– Κι εγώ τα ίδια.
– Δεν μου λέω: θα ανεβάσω επετειακό φέτος;
– Κατ’ αρχή, να μην μου μιλάω στο πρώτο πρόσωπο, θα γίνω κουραστικός από την έκτη φράση.
Είμαι στην έκτη φράση.
– Φτου γμτ…
– Ούτε να μετράω δεν ξέρω;
– Αν δεν σταματήσεις το δούλεμα, θα σε καθαρίσω με το πιγκάλ!
– ΟΚ, ΟΚ, σταματάω.
– Χμ. Να το δω για να το πιστέψω.
– Δεν μου λες, λοιπόν: θα ανεβάσεις επετειακό φέτος;
– Τι να ανεβάσω;
– Τρία χρόνια κλείνεις ρε συ. Δεν είναι και λίγο. Ανέβασε κάτι.
– Δεν μου έρχεται τίποτα…
– Τίποτα;
– Τίποτα. Τα καλά τα ανέβασα άλλωστε. Τον πρώτο χρόνο ανέβασα το πώς και γιατί το ξεκίνησα το ρημάδι. Τον δεύτερο ανέβασα όσα διδάγματα έχω μαζέψει από το blogging.
– Και φέτος;
– Φέτος…φέτος θα ήταν ωραία να ανεβάσω καινούργια διδάγματα, αλλά όλα τα καλά τα έχω κάψα.
– Καλά. Μίλα τότε για τους άλλους bloggers.
– Ιιιιιιιιιιιιι, τρελάθηκες;
– Τι;
– Αν πω για τον έναν και δεν πω για τον άλλον, θα με φάνε. Δεν ξέρεις τι κυκλοφορεί εκεί έξω. Οι bloggers παρεξηγούμαστε από το τίποτα.
– Και γιατί το κάνετε αυτό;
– Χμ, δεν ξέρω. Φαντάζομαι επειδή γράφουμε, ποστάρουμε και απαντάμε τόσο γρήγορα που δεν σκεφτόμαστε αρκετά καλά αυτά που έχουμε ανεβάσει και πώς μπορεί να διαβαστεί. Λέξεις σε οθόνες είναι άλλωστε, δεν έχουν τον χρωματισμό που περιμένουμε.
– Κάτι πρέπει να ανεβάσεις όμως, έστω και αυτό-αναφορικό. Και πρόσεχε με αυτό το ξυράφι.
– Γιατί; Αν χάσω μια επέτειο θα το καταλάβει κανένας εκτός από μένα; Και προσέχω.
– Όχι, αλλά από την άλλη, αν δεν ανεβάσεις τίποτα θα καταντήσεις να μιλάς όλο και πιο συχνά σε μένα, τον καθρέφτη σου.
– Βρε άει στο διάολο από κει! Σου θυμίζω το πιγκάλ, το ξέχασες;
– ΟΚ, φρονιμεύω.
– Άντε μπράβο.
– Λοιπόν, έγραψες τι γινόταν πριν ξεκινήσεις το blog.
– Ναι, στον πρώτο χρόνο.
– Έγραψες και τι κατάλαβες όσο καιρό έχεις το blog.
– Ναι, στον δεύτερο.
– Γράψε για το μέλλον. Κάτι σαν τα φαντάσματα του Ντίκενς απ’ την Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, ξέρεις.
– Το μέλλον; Και τι είμαι εγώ για να προβλέψω το μέλλον των blog;
– Ε, όχι τόσο το τι θα γίνει. Τι θα ήθελες να γίνει. Τι σου λείπει.
– Χμ.
– Και πρόσεχε με αυτό το ξυράφι λέμε, θα κοπείς!
– Άουτς!
– Νάτο! Στο είπα, στο είπα!
– Σκασμός! Αυτό ήταν, πάω να πιάσω το πιγκάλ.
– Όχι, κάτσε! Σου ξέφυγε ένα σημείο κάτω από το σαγόνι!

Πάμε λοιπόν: the Ghost of Blogging Yet to Come

Θυμάμαι πώς ένιωθα στο blog μου στην αρχή. Ήταν σπίτι, ήταν καταφύγιο. Κι όπως μπαίνεις μέσα σε ένα καινούργιο, άδειο σπίτι για πρώτη φορά και δεν ξέρεις με τι να το γεμίσεις, έτσι πειραματίζεσαι και με το blog. Όχι σε εμφάνιση, σε περιεχόμενο. Θα μιλήσω για πολιτική; Θα πω για τους ξεχασμένους μου έρωτες ή για τις άϋπνες νύχτες δίπλα σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου; Θα γκρινιάξω για το ποδόσφαιρο ή θα ξεκατινιαστώ για τη συνάδελφο που μου σπάει τα νεύρα στη δουλειά – σε κάθε περίπτωση θα δοκιμάσω τι και πώς μου ταιριάζει. Ίσως να μου ταιριάζουν πολλά σε δόσεις, ίσως και κάτι πιο συγκεκριμένο.

Και βέβαια θα περιμένω πώς και πώς τα σχόλια. Γιατί τα σχόλια ήταν το σαλόνι, εκεί που τρατάρεις τους καλεσμένους σου και απολαμβάνεις το πώς ανακατεύονται μεταξύ τους οι παρέες, το πώς σμίγουν και ανασυντάσσονται. Και το πώς ξεσπάνε καυγάδες κατά καιρούς (μα πόσο ευερέθιστοι είμαστε όταν ακουμπάμε ένα πληκτρολόγιο!). Παρόλα αυτά, το σαλονάκι σου ήταν γεμάτο ανθρώπους που πραγματικά έδειχναν να θέλουν να σε γνωρίσουν, να σε εκτιμούν, να σε στηρίζουν.

Το ομολογώ, μου λείπει η ανεμελιά που είχε αυτό το παιχνίδι τον πρώτο καιρό. Δεν υπάρχει πια η ίδια ζεστασιά, καθώς έχουν μεσολαβήσει πολλά κι έχουν γίνει πολλές διαψεύσεις, άλλες αληθινές κι άλλες υποθετικές και μόνο, παρόλα αυτά εξίσου αμετάκλητες. Υπήρχε η πίστη, γελοία και υπερφίαλη αλλά γεμάτη την ομορφιά της αφελούς αισιοδοξίας, υπήρχε λοιπόν η πίστη ότι είμαστε μια γενιά που τα ταλέντα της θα αναδειχτούν μέσα από αυτό το νέο εργαλείο. Είμαστε ταλαντούχοι κι ευαίσθητοι, γεμάτοι πράγματα να πούμε, αλλά μια ζωή σπαταλιόμασταν σε άσχετες ασχολίες. Τώρα, είχαμε την ευκαιρία να ακονίσουμε το ταλέντο μας, να το στείλουμε προς τα έξω, να το δοκιμάσουμε και να το πετύχουμε όπως το θέλουμε. Κι οι άλλοι του σιναφιού ήταν εκεί για να μας στηρίζουν κάθε προσπάθεια, να την κάνουν περίπου κοινή υπόθεση.

Αυτό έχει χαθεί. Κύλησε πολύς καιρός κι είδαμε καθαρότερα ο ένας τον άλλο, με τα ελαττώματα που το όποιο ταλέντο καμουφλάρει. Δεν μας αρέσουμε περισσότερο ή λιγότερο απ’ όσο μας αρέσουν οι άλλοι, οι «κανονικοί» μας φίλοι – όμως γνωρίζουμε αρκετά από τα μαλλιαρά τέρατα που κρύβονται στις καταπακτές του μυαλού του καθενός μας. Κι ίσως αυτό το τελευταίο κάνει τόσους να ξεκόβουν στα καλά καθούμενα, το ότι έχουμε απομυθοποιηθεί ο ένας στα μάτια του άλλου. Ίσως κόβουμε το παιχνίδι όταν φανούμε στα μάτια του άλλου στο πραγματικό μας, ανθρώπινο μέγεθος. Θέλουμε να ζήσουμε τον μύθο μας κι εμείς τελικά.

Τώρα μετράμε τι θα πούμε και ποιος θα το διαβάσει, λες και είναι χειρότερο να σε γνωρίσει κι άλλο κάποιος που σε ξέρει ήδη παρά να μιλάς για τον πιο κρυφό σου πόνο σε ένα πλήθος από αγνώστους. Πολλές φορές έχω σκεφτεί να γράψω ένα κείμενο για το πώς αυτο-λογοκρινόμαστε επειδή πια οι αναγνώστες μας είναι άνθρωποι που είδαμε ότι υπάρχουν γύρω μας κι όχι ΙΡ που αφήνουν σχόλια. Κι έχει ενδιαφέρον ότι δεν «κόβουμε» μόνο post, αλλά αντίθετα ανεβαίνουν και μαχαιριές (μεταμφιεσμένες ή όχι και τόσο), ακριβώς επειδή ξέρουμε ποιοι θα τα διαβάσουν. Ίσως κι εγώ να κάνω ακριβώς αυτό το πράγμα πληκτρολογώντας ακριβώς αυτή τη φράση.

Πολλοί από τους «παλιούς» έφυγαν. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι που έψαχναν καθημερινού επιπέδου γνωριμίες, casual φιλίες ή σχέσεις – κι όχι μόνο casual – έχουν μετακομίσει τον χρόνο τους σε άλλου είδους δίκτυα, κυρίως στο facebook. Αυτοί που έμειναν και αυτοί που ξεκινήσανε / ξεκινάνε, έχουν μια πιο αποστασιοποιημένη και πιο ρεαλιστική σχέση με το μέσο. Είναι ένα εργαλείο, είναι ένα χόμπι, αλλά ως εκεί. Δεν είναι κάτι μεγαλύτερο από τα άλλα χόμπι μας ούτε το σπουδαιότερο που κάνουμε στην καθημερινότητά μας. Νομίζω ότι τελικά μου αρέσει αυτό, όσο και αν μου λείπει η παλιά ατμόσφαιρα.

Προσωπικά, «πέτυχα» αρκετά με το blog. Άφησα συμπιεσμένο ατμό να φύγει χωρίς να πειράξω με αυτόν τους ανθρώπους μου. Έπαιξα με τις λέξεις και τις δυνατότητές μου να εκφράζομαι. Έστησα ένα μικρό μηχανισμό που με βοηθάει να θυμάμαι πράγματα. Διάβασα, ενημερώθηκα, γέλασα, συγκινήθηκα, απόλαυσα, ταράχτηκα, έτρεξα, έζησα. Γνώρισα. Γιατί έχω γνωρίσει πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους μέσω του blog και είμαι ιδιαίτερα περήφανος για όσους από αυτούς λέω φίλους μου. Είναι όλοι τους γαμώ τα παιδιά – κι έχουν και προτερήματα και ελαττώματα. Σαν κανονικοί άνθρωποι δηλαδή, ίσως και σαν εμένα. Είπαμε, δεν σηκώνω κουβέντα: οι φίλοι μου είναι όλοι γαμώ τα παιδιά. Κι ας τρωγόμαστε μεταξύ μας – δεν είπαμε ότι είναι τέλειοι, είπαμε ότι είναι γαμώ τα παιδιά, κι ότι είναι περίπλοκοι όσο κι όλοι οι άλλοι άνθρωποι.

Κάπως έτσι σκοπεύω και στο μέλλον να συνεχίσω να το δουλεύω το μαγαζί, όπως το δούλεψα μέχρι σήμερα. Να είναι εκεί για να ξεσπάω όταν δεν θέλω να ξεσπάσω κάπου. Να είναι εκεί για να εκφράζομαι, για να μαρκάρω τις μέρες μου και να τις θυμάμαι. Και να είναι κι ένα παράθυρο προς τα έξω, προς όλους εσάς, τους αδέλφους μου στην τήρηση ή στην ανάγνωση των blog, τους ανθρώπους που υπάρχουν πίσω από τα ΙΡ.

Τρία χρόνια μετά, και παρά τις γκρίνιες μου (έξις δευτέρα φύσις άλλωστε), είναι δεδομένο: έχω έρθει για να μείνω. Σας προτείνω να το πάρετε απόφαση – κι αν πιάνετε τον εαυτό σας να μιλάει όλο και λιγότερο στον καθρέφτη, να ξέρετε ότι το blogging σας έχει βοηθήσει περισσότερο απ’ όσο ίσως περιμένατε.

Καλή συνέχεια σε όλους μας λοιπόν – και Καλή Ανάσταση, όπως κι αν την εννοεί ο καθένας!

Advertisements

36 Σχόλια

  1. Πρέπει να ομολογήσω πως φέρεις ένα ήθος στη γραφή σου που δεν το συναντάς σε άλλους bloggers.

    (αυτό πρέπει να είναι το 2ο κομπλιμέντο που σου γράφω τρία χρόνια τώρα…)

    Σάς εύχομαι κατανυκτική και μεθυστική Ανάσταση.

  2. Ξέρεις, χτες είχαμε μια ανάλογη συζήτηση, κλείσαμε 3 χρόνια και το θυμηθήκαμε εκ των υστέρων. Απο κει και μόνο φαίνεται ότι εξέπνευσε ο πολύς ενθουσιασμός κι ο αυθορμητισμός της αρχής.
    Συμφωνώ με όσα γράφεις, προσυπογράφω. Και δεν έχω μετανιώσει καθόλου. Και θα παραμείνω κι εγώ.
    Άντε, να τα εκατοστήσουμε! (που λέει ο λόγος) 😉

  3. Τρία χρόνια ε? Άντε, να τα εκατοστίσεις εύχομαι… Καλή Ανάσταση με υγεία, αγάπη και χαμόγελα και πολλά φιλιά στην καλή σου και τον γιόκα σου… Και μετά το Πάσχα εύχομαι να κανονίσουμε να τα πούμε από κοντά.. Βλέπεις, τουλάχιστον για μας, είστε από τα assets που προήλθαν από το blogging και ας μην μας αφήνουν οι δουλειές του αγαπημένου μου να βρισκόμαστε όσο συχνά θα θέλαμε..:-)))

  4. Δεν ξέρω πόσα χρόνια ακόμα blogging να ευχηθώ, ίσως κάποτε να είναι πολύ παλιομοδίτικο χόμπι,

    να ζεις όμως εύχομαι, να σκέφτεσαι και να μοιράζεσαι με τους δικούς σου ανθρώπους, τους φίλους, τον κόσμο όλον,

    κι όποτε επετειακά αναδρομές θα κάνεις στη ζωή σου να λες:

    «Άξιζε τον κόπο».

    Φιλιά πολλά, καλή Ανάσταση, για Θεούς και Ανθρώπους.

  5. αχ όταν θα σε δω θα σε δώ θα σου δώσω ένα φιλι ΝΑ!

    ( καλά και στο κορίτσι σου μην παρεξηγουμαστε)

    Ναι ειμαι ιγκογνιτο
    ;PP

  6. Ειλικρινείς απόψεις για τα πράγματα με τη δική σου οπτική (δεν διαφέρει από τη δική μου), οι λίγες αληθινές γνωριμίες επιλεκτικά και αυστηρά από το blogg με έφεραν σε επαφή με γαμώ τα παιδιά. Είναι τιμή μου να συναναστρέφομαι σε προσωπικό ή δημόσιο επίπεδο με κάποιους/ες από αυτούς. Όταν η «μαυρίλα» μου με πάταγε στο δάπεδο ή και κάτω από αυτό, υπήρξε χείρα βοηθείας… έτσι όπως το λές, συγκινήθηκα, τρόμαξα, αγχώθηκα, χαμογέλασα, πλάνταξα στα γέλια. Έζησα. Πράγματα, πέρα από την «αληθινή» ζωή και την βάζω σε εισαγωγικά, γιατί κι αυτή από αληθινούς ανθρώπους δημιουργήθηκε και πορεύεται.
    Δεν αλλάζω με τίποτα αυτά που προσφέρει καλά ή στραβά. Κι αυτά μέρος του συνόλου είναι…

    Παλιότερα στο blog μου που μας άφησε χρόνους… είχα ποστάρει την κουβέντα μου με τον καθρέπτη κι εγώ…

    Τώρα πιά δεν μιλιόμαστε. Από τότε που τσακωθήκαμε μου κρατάει μούτρα…

    Περνώντας και διαβάζοντας βράδια κυρίως, σε θεωρώ «φίλο», κατά μια έννοια γνωστό μου… από την άποψη ότι αυτή τη ρουφιάνα ιδιότητα του ψυχογραφήματος, την προσφέρει το blogging…

    Θα μου επιτρέψεις χαριστικά να σε αποκαλέσω φίλο μου, όπως και να δεχθείς τις καλύτερες των ευχών μου για καλή Ανάσταση σε εσένα και την οικογένειά σου..

    Συγχώρησε επίσης και τον ενικό για σήμερα. Ο πληθυντικός δεν μου καθόταν για να τον χρησιμοποιήσω. Κάπου πετάχτηκε, θα γυρίσει αργότερα και σιγά μην τον περίμενα…

    Καλές γιορτές Φίλε.

  7. βρε βρε άντε και σε άλλες επετείους δημιουργικές!!!

  8. «κι αν πιάνετε τον εαυτό σας να μιλάει όλο και λιγότερο στον καθρέφτη, να ξέρετε ότι το blogging σας έχει βοηθήσει περισσότερο απ’ όσο ίσως περιμένατε.»

    το κρατάω αυτό. να τα εκατοστήσεις μπαμπάκη, εύχομαι να σε γεμίζει πάντα κ να το ευχαριστιέσαι!

    (απίστευτο, σπάνια διαβάζω «σεντόνια», με κατάφερες κ διάβασα κ τις 3 σεντονάρες σου)

  9. «…έχω έρθει για να μείνω. Σας προτείνω να το πάρετε απόφαση…»

    Αυτό να το εκλάβω ως απειλή;

    (Καλή Ανάσταση και ό,τι επιθυμείτε!Ο θεός να κόβει σχόλια από τους εχθρούς σας και να σας δίνει ποστς!).

  10. Τρία χρόνια , ε ;…
    Δεν ξέρω … δεν μπορώ να αποφασίσω , αν είναι πολλά ή λίγα (για το blogging μιλάω πάντα) .
    Μέσα σε τρία χρόνια ίσως δεν έγιναν κάποια απ’ αυτά που περίμενες να γίνουν . Από την άλλη μεριά , ίσως κάποια να έγιναν, χωρίς να τα περιμένεις …
    Πες μου αλήθεια …. ο πιτσιρικάς σου σε φωνάζει ακόμα …. «μπαμπάκη» ;…. ή μήπως έγινες πια (ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ) … «μπαμπάς» ;…
    —————————————-
    Αυτό το «έχω έρθει για να μείνω» , μου έδωσε μεγάλη αισιοδοξία (τελευταία , … σέρνομαι) .
    Ειρηνική και χαρούμενη Ανάσταση .

  11. Και την ίδια μέρα έχουμε συμπέσει πια!!! Τα μεγάλα πνεύματα… 😆

    Πες τα εσύ και φέτος , γιατί μια χαρά τα ΄πες και πέρσι. 😉
    Φάτε και για μένα λίγη πέτσα απ΄τ΄αρνί κι εγώ θα πιω για σας μια αυθεντική πίλσεν παραπάνω (απ΄τις καλές) ! 😀

  12. Χρόνια πολλά, να σου ζήσει το blog! και στα δικά μας 😛

  13. […] Επετειακό 2009 Απριλίου 15 by renata Μετά τη βροχή ο κήπος μας νοτισμένος και πιο όμορφος μου φάνηκε καθαρός κι υπέροχος! Έτσι με λουλούδι ξεκίνησα . Πέρασαν κιόλας 3 χρόνια! Σήμερα αναφερόμουν σε μια συζήτηση  στις συνθήκες που μ’  ώθησαν να ξεκινήσω. Τώρα που είναι όλα αυτά πίσω μου ευτυχώς ( ούτε ως εφιάλτη δεν τ΄αντέχω) χαίρομαι για όσα μου έδωσε αυτή  η ασχολία.Το καλύτερο, που δεν πρόσμενα κιόλας,  είναι φίλους εκλεκτούς .   Καλό κουράγιο σε όλους μας!  Υ.Γ. Με τιμά που έχω βλογογενέθλια με το Μπαμπάκη!! Διαβάστε εδώ! […]

  14. Μπαμπάκη οπως και πέρσι ετσι και φετος, διαβαζω και κουναω το κεφαλι καταφατικα… τι να πω, τα πες όλα με τον καλυτερο τρόπο..ουφ, τι χρωστάω? 😉 (κλασσικα πια)
    Καλη συνεχεια, πιστη αναγνωστρια σου.
    (και εδω θα εξομολογηθω πως εχω κρυφη επιθυμια να φαμε καποτε με τα αμορε μας στα Σπονδας, χεχεχε 😀 )

    Φιλακια πολλα πολλα, και οτι καλυτερο και καλο καλοκαιρι, αχ! 🙂

  15. Όλα τα καλύτερα mpampaki 😀
    Σε διαβάζω και απορώ και θαυμάζω και πολλές φορές στα share with note του reader μου γράφω: αυτό θέλω.

    Την ευαισθησία σε πακετάκι με τη δύναμη, την αγάπη που διαρκεί και όλα τα συνοδευτικά. Εκτός από τον βάζελο βεβαίως. Εκεί I rest my case 😛

    Καλή Ανάσταση 🙂 🙂 🙂

  16. Ρε συ, εγώ είμαι ανίατη.

    Ακόμη κερδίζω το Χρυσό Φοίνικα μπροστά στον καθρέφτη μου και μετά ρίχνω απαξιωτικό βλέμμα στον Αγγελόπουλο στη γωνία…

    Λες να έπρεπε να το ρίξω στο Facebook?????

  17. Παιδιά, την καλημέρα μου κατ’ αρχήν. Ευχαριστώ πάρα πολύ και για τις ευχές και για τα καλά σας λόγια, που σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα είναι κολακευτικότατα. Θα απαντήσω αναλυτικά φυσικά, απλώς σε περίπου μισή ώρα την κάνουμε για γυναικοχώρι (Πάσχα, των Ελλήνων Πάσχα) και δεν προλαβαίνω τώρα.

    Φιλιά σε όλους, να είμαστε καλά ν’ ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε. Καλή μας Ανάσταση!

  18. Χρόοονια πολλάααα στο μπλογκάκι σου.
    Να είσαι πάντα καλά και με έμπνευση 😀

  19. Πέρασα να πω καλό Πάσχα και έπεσα σε επέτειο! Χρόνια πολλά, λοιπόν!
    Και συνεχίζω…
    Καλό Πάσχα και καλά να περάσετε, εύχομαι!

  20. Δε ξέρω γιατί σε διαβάζω.
    ‘Οπως δε ξέρω γιατί διάφοροι κάθονται και διβάζουν τις ομφαλοσκοπικές μαλακίες μου.
    Ξέρω ότι στη λίστα μου έχω μόνο μπλογκ που διαβάζω.
    Τα διαβάζω γιατί δεν είναι στρυφνά στην ανάγνωση (με υψηλά ποιήματα και ελικοδρομούσα διανόηση) και γιατί δε τα βαριέμαι.
    Προτιμώ όσα έχουν και ενδιαφέρουσες ιστορίες, ψοφάω για ιστορίες.
    Σε κάλυψα;

  21. Εγώ τι να πω;; Με κάλυψαν οι προλαλήσαντες (και οι προλαλήσασες – για να είμαστε και πολιτικώς ορθοί!) και με υπερκάλυψε η ανάλυσή σου. Από όλα τα σοφά που γράφεις, κρατώ ένα: «Είναι ένα εργαλείο, είναι ένα χόμπι, αλλά ως εκεί.» Μην τρελαίνεστε…

    Εσύ, συνέχισε να γράφεις, όπως υποσχέθηκες, με τις προϋποθέσεις που εσύ βάζεις – το έχεις το θέμα σωστά!

    Καλή ξεκούραση στο γυναικοχώρι (χρησιμοποιείται ακόμα αυτή η έκφραση;;;;)

  22. Αυτο το ποστ είχε κάτι απο τον παλιο καιρο.
    όλα σου τα ποστ μαλλον το έχουν αυτό.
    εχουν μια αυθεντικοτητα και μια αμεσότητα μαζι με την κοφτερη σου γλώσσα και χιουμορ!
    Και με έκανες να θέλω να βγάλω απο τα draft μου πολλα κειμενα που έχω γραψει τελευταια αλλά δεν έχω κανει publish… γιατί δεν μου ερχόταν αυτό το τελευταιο κλικ για να τα κλείσω…

    Περιττό να πω ότι σε θεωρω και γαμω τα παιδιά, μονο που δεν σε εχω γνωρισει αρκετά για να βρω τα ελαττωματα σου!
    😉
    Καλη ανασταση να έχετε!

  23. Να είσαι γερός, δημιουργικός και με ψυχή πάντα.
    Δηλαδή, να μείνεις όπως είσαι.

    Φιλιά κόκκινα σε σένα, τον πιτσιρικά και την καλή σου.
    Ευχές για ανθισμένη Ανάσταση.

  24. Διάβασα τα παλιά σου ποστ, γιατί τότε δεν τα είχα διαβάσει. Και συγκινήθηκα. Να είστε όλοι σας καλά, ολόκληροι, υγιείς και ευτυχισμένοι. Έτσι απλά. 🙂

  25. τη γνώμη μου για σας την ξέρετε, και κάθε φορά που γράφετε απλά την επιβεβαιώνετε…!!!

  26. Γυρίσατεεε? 😀

  27. «Είναι όλοι τους γαμώ τα παιδιά – κι έχουν και προτερήματα και ελαττώματα. »

    α, δεν ξέρω για τους άλλους.
    εγώ ελαττώματα δεν έχω.

    [μην το φιλοσοφείς πολύ, just ντου it και enjoy]

    Να δω τι σκατα θα γράψεις του χρόνου!

  28. @Αντώνης_Χ:
    Φίλε, πρέπει να ομολογήσω ότι το κοπλιμέντο σου ήταν ιδιαίτερα κολακευτικό και μέτρησε πολύ για μένα.
    Κι η ευχή σου επίσης έπιασε τόπο. Ελπίζω να περάσατε κι εσείς υπέροχα.

    @Αλεπού:
    Τι έγινε ρε….σειρά; 😉
    Ναι, ο ενθουσιασμός δεν είναι ο ίδιος. Δεν είμαι όμως σίγουρος στην τελική αν αυτό είναι απόλυτα κακό, αντίθετα νιώθω ότι βγάζει και πολλά θετικά.
    Να σου πω αλήθεια, τώρα που σε βρήκα: είμαστε απαράδεκτοι που περιμένουμε επιδρομές από το εξωτερικό για να βρεθούμε. Φτου μας…

    @fevis:
    Αμοιβαίο καλή μου, αμοιβαίο. Κι εμείς σας μετράμε στους πολύ θετικούς ανθρώπους που έχουμε γνωρίσει.
    Έχεις mail. 🙂

    @aggelos spyrou:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ φίλε μου, και σε σένα και στους ανθρώπους σου τα καλύτερα!
    Και ναι, αυτό μετρά. Να λες αργότερα ότι άξιζε τον κόπο.

    @γουργουρίνι:
    Κάτω τα χέρια από το κορίτσι μου λέμε!!!
    Και σιγά το ιγκόγνιτο, LOL! 😀

  29. @masterpcm:
    Πρέπει να τα βρείτε με τον καθρέφτη σου. Στην τελική, είστε δεμένοι ο «ένας» με τον «άλλο»…
    Ο ενικός δεν αποτελεί πρόβλημα, αντίθετα. Άλλωστε, μεταξύ φίλων επιτρέπονται καν και καν.
    Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και για τις ευχές. Πολλές ευχές κι από μένα, έστω και καθυστερημένες.

    @Γιωρίκας:
    Ευχαριστώ πολύ. Και στα δικά σου αγόρι μου, και στα δικά σου!
    (τι και στα δικά σου, παλιότερος είσαι, αλλά λέμε τώρα)

    @Κούνελος:
    Αυτό με τα σεντόνια είναι πραγματικό επίτευγμα και το χάρηκα! – ευχαριστώ για τις ευχές, να είσαι καλά!!!

    @Σελιτσανος:
    Δεν είναι υπόσχεση, είναι δέσμευση.
    Και ναι, είναι κι απειλή. 🙂
    Ευχαριστώ για τις υπέροχες ευχές – κι ανταποδίδω! Τα καλύτερα για σας και τους δικούς σας. Άντε, και του χρόνου με ιστολόγιο!

    @silia:
    Έγινα μπαμπάς, για αρκετό καιρό, κι εσχάτως έχει αρχίσει να με φωνάζει και μπαμπάκη ξανά. Μάλλον μυρίστηκε πόσο μου αρέσει. 🙂
    Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές, εύχομαι κι εγώ να περάσατε υπέροχα (χρονοκαθυστέρηση γαρ).

  30. @renata (15/04):
    Να μας χαίρονται βρε!!! 🙂

    @microsurfer:
    Ευχαριστώ πολύ – και στα δικά σας indeed!

    @Φάβα:
    Χα χα χα – καλό καλοκαίρι; Ναι, γιατί όχι; Ευχαριστώ, επίσης!
    Όσο για το τι χρωστάς, να το συζητήσουμε την ώρα του λογαριασμού στη Σπονδή; 😉
    Πέρα από την πλάκα, θα το ήθελα αυτό. Ίσως όχι κατ’ ευθείαν σε Σπονδή, αλλά υπάρχουν ένα σωρό αξιόλογα εστιατόρια. Και τώρα που ανοίγει ο καιρός είναι ακόμα πιο μεγάλη η επιθυμία για έξω. Θα πρέπει να το κανονίσουμε ψιλο-άμεσα νομίζω!

    @aa-duck:
    Μ’ έκανες και κοκκίνισα, λέμε. Από τα καλά σου λόγια. Οχι αρκετά για να πάψω να είμαι βάζελος, αλλά σίγουρα κοκκίνισα. 🙂
    Σ’ ευχαριστώ πολύ πολύ, να είσαι καλά.

    @industrial daisies:
    Γιατί; Έχει ο Αγγελόπουλος λογαριασμό στο facebook; 😛

  31. @confused:
    Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώωωωωωω!!!!

    @elie:
    Επίσης! – έστω και καθυστρημένα.

    @Τανίλα:
    Με κάλυψες: θέλεις να ανεβάζω ιστορίες. 😉
    Να πω πάντως ότι η προσέγγισή σου (να απολαμβάνεις την σχέση σου με τα blog χωρίς να κάθεσαι να το αιτιο λογείς δλδ) με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

    @wintersea:
    Ευχαριστώ!!! – ω, ναι, βεβαίως και χρησιμοποιείται. Ποιοι είμαστε εμείς για να «σπάσουμε» τέτοιες παραδόσεις;

    @Φίλος:
    Βγάλτα τα κείμενα από το χρονοντούλαπο και ξεσκόνισέ τα – και γρήγορα!
    Είσαι ξεδιάντροπα κολακευτικός το ξέρεις; Και σ’ ευχαριστώ πολύ για αυτό!
    Πότε θα τα πούμε πάλι από κοντά; Το έχουμε καθυστερήσει!

  32. @Καπετάνισσα:
    Κάτι τέτοια φιλιά είναι που εγγυώνται την ανθισμένη Ανάσταση – να είσαι πάντα καλά, καλή μου, να δίνεις όλη αυτή την όμορφη ενέργεια που έχεις προς τον κόσμο γύρω σου.

    @scalidi:
    Τα πιο απλά είναι και τα πιο όμορφα. Σ’ ευχαριστώ πολύ – εύχομαι και για σένα τα καλύτερα!

    @prozak:
    Αυτό προσπαθώ τελικά φαίνεται! 🙂

    @Ρενάτα (22/04):
    Δεσποινίς Βασιλείου; Εσείς είστε; 😀

    @Κροτ:
    Όχι, έχεις ένα και μόνο ένα ελάττωμα: την έντονη μετριοφροσύνη σου. LOL!
    «Να δω τι σκατα θα γράψεις του χρόνου!»
    Αυτή την απορία την έχω κι εγώ. Όπως όμως μου είπε μια φίλη, δεν θα το φιλοσοφήσω πολύ. I’ll just ντου it και θα το enjoy.

  33. 3ων χρονών?? Πάει! Γέρασες!

    (Εγώ να δεις. Όλες οι γριές ανακαλύπτουν τα νέα πόστς αφού παλιώσουν)

    Μόνο οι γέροι φιλοσοφούν όσο εσύ. Κομμένα αυτά, πάενε πίσω στην μαλακία! Φυσικά αυτή μπορεί να ερμηνευθεί και ως πολύ προχωρημένα γερατειά με μπόνους αλζχάιμερ.

    Όσο για το «έχω έρθει για να μείνω»… μη μας απειλιείς (Πελοποννησιακό) εμάς!

  34. Δεν απειλιώ εσάς. Απειλιώ εσένα. Προσωπικά!
    Πώς την είπες αυτή τη νόσο; Αυτή που ανακαλύπτεις παλιά ποστ; Έμενταλ; Πρέπει να το έχω κι εγώ πάντως….

  35. […] οδηγός στο τι είναι ένα blog. Είναι εδώ, εδώ και εδώ. Αν δεν τα έχετε διαβάσει, δεν ξέρετε τι […]

  36. […] on Αιτία κι αφορμή για όλα α…The Lumberjack song … on Mirror, mirror on the wal…The Lumberjack song … on 730 + 1 ημέρες πέρασανThe Lumberjack song … […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: