Νεκρολογίες

Δυο διεθνείς θάνατοι μαζεμένοι είναι, στατιστικά, κάτι σπάνιο. Ειδικά αν οι άνθρωποι που έφυγαν είναι και οι δύο από τον (ενιαίο) χώρο της ποπ ψυχαγωγίας – είτε μιλάμε για μουσική είτε για σινεμά.

Και σκέφτομαι από το πρωί ότι την Φώσετ ποτέ δεν την είχα σε κάποια εκτίμηση ως ηθοποιό, σε αντίθεση με το τι σκεφτόμουνα για την εμφάνισή της. Όμως δεν μπορώ να μην υποκλιθώ στην αξιοπρέπεια με την οποία έσβησε. Δεν μπορώ να μη νιώσω σεβασμό για την αγάπη που κέρδισε από τους κοντινούς της ανθρώπους, για την παλληκαρίσια μάχη που έδωσε και (κυρίως) για τον τρόπο με τον οποίο αξιοποίησε την δική της φρίκη για να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο στην πραγματικότητα του καρκίνου.

Και νιώθω έντονη αντίθεση καθώς και ο Τζάκσον φεύγει, παρά τις φανατικές εισπνοές καθαρού οξυγόνου. Μετά από χρόνια μανίας εγχειρήσεων, παραμορφωμένος και σχεδόν ανθρώπινος, μετά από κατηγορίες από τις οποίες αθωώθηκε αλά δεν ξεπλύθηκε, άφαντος εδώ και καιρό. Χάθηκε ένας άνθρωπος και περισσότερο θλίβομαι για τα πρώτα εφηβικά μου χρόνια, αυτά που έτσι κι αλλιώς χρωματίστηκαν από το Thriller και το Beat it, και λιγότερο για αυτόν που έφυγε. Αυτό με τρομάζει λίγο, το ότι βάζω τις δικές μου αναμνήσεις σε πρώτο πλάνο κι όχι τον χαμό κάποιου ανθρώπου. Από την άλλη, οι μεταμορφώσεις του τον έκαναν να θυμίζει άνθρωπο όλο και λιγότερο…

Και για τους δύο θα έλεγα ότι η δουλειά τους με άφηνε περίπου αδιάφορο. Στο βαθμό που μετρά η γνώμη ενός τυχαίου «καταναλωτή» μουσική και ταινιών, δεν μου έλεγαν τίποτα. Όσο κι αν επηρεάσαν τον κόσμο, ειδικά στα 80ς (μα σε τι υπερεκτιμημένη δεκατία διάλεξα να περάσω εφηβεία ρε γμτ!). Αλλά τώρα που φεύγουν, η δημόσια παρουσία τους αφήνει εντελώς διαφορετική γεύση και αίσθηση.

Εν ειρήνη εύχομαι.

Advertisements

14 Σχόλια

  1. Aσπάζομαι την άποψή σου και συνταυτίζομαι 🙂

  2. 😉 Και άμα μετρήσεις πόσος τηλεοπτικός και mediaκός χρόνος θα αφιερωθεί σε αυτούς σε αντίθεση με ένα σωρό άλλα πιο σημαντικά πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας, εκεί να δεις…
    ;-Ρ

  3. Για τη Φώσετ, δεν θα προσθαφερέσω τίποτα. Με καλύψα πλήρως.
    Ο Τζάκσον αν δεν κάνω λάθος, με το «Τhriller» πούλησε 108.000.000 δίσκους κατακτώντας το παγκόσμιο Νο1 με δεύτερους τους ac\dc me 42.000.000 αντίτυπα…
    Άσχετα με τη δουλειά του καθενός που και εμένα αδιάφορο με άφηνε, λυπάμαι που έφυγαν. Και για τους δυό…

  4. «χριστέ μου τι καταστροφή αυτά τα 80’s! Φλωριές..»

    η ατάκα είναι της Παρτιζάνας, αλλά ταυτίζομαι απόλυτα.

    για το θέμα, ούτε κρύο ούτε ζέστη.

  5. Λοιπόν, δεν ξέρετε τι λέτε. Ο Michael ήταν θεός.

  6. :PPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPP

  7. @Νιόβη:
    Παραδόξως, κι εγώ ασπάζομαι την άποψή μου! 😀

    @Σοφία:
    Γιατί, μας ενδιαφέρει ο τηλεοπτικός χρόνος οποιουδήποτε; 😉

    @masterpcm:
    «Άσχετα με τη δουλειά του καθενός που και εμένα αδιάφορο με άφηνε, λυπάμαι που έφυγαν. Και για τους δυό…»
    Φυσικά ρε συ, φυσικά. Άλλωστε, φαίνεται πως έφυγαν και με αρκετά βασανισμένο φινάλε (με εντελώς διαφορετικούς όρους βέβαια).

    @Κροτ:
    Κάποια στιγμή θα κάνω ένα ποστ για τα σιχαμένα τα πάρτυ που κάναμε στο Λύκειο και δεν θα μείνει τίποτα όρθιο λέμε!

    @industrial daisies:
    Βρε πουλάκι μου, μην κάνεις κάθε γραμμή και σχόλιο!
    (άσχετο, αλλά πάντα έβρισκα δύσκολο να αντιτάξω επιχειρήματα σε…θρησκόληπτους. Μπου χα χα χα χα χα!!!!)

  8. Για την Fawcett δεν νομίζω ότι συμφωνώ. Κάποιες προσπάθειες που έκανε τη δεκαετία του 80 να ξεφύγει από την ξανθή μπούκλα που την είχε εγκλωβίσει σε sex symbol μπορεί να μην ήταν πάντα επιτυχημένες, δεν ήταν όμως ποτέ αδιάφορες. Η δε μάχη της με την αρρώστια της ήταν παλληκαρίσια όπως λες και εσύ. Και νομίζω ότι αξίζει το σεβασμό μου, παρά τις ανοησίες που μπορεί να έκανε από καιρό σε καιρό.

    Ο θάνατος του Jackson με άφησε και εμένα-τι ντροπή- λίγο αδιάφορο. Η καλλιτεχνική του εμβέλεια μπορεί να ήταν παγκόσμια, αλλά η ξαφνική λατρεία με τα χιλιάδες καραγκιοζάκια να χορεύουν αλά moonwalk σε πεζοδρόμια και σεβασμό δεν μου γεννά και λίγο εμετική μου κάνει. Τι κρίμα που ένας τόσο ιδιοφυής άνθρωπος επέλεξε έναν τόσο αργό θάνατο-εξάλλου όλοι ξέραμε ότι είχε αρχίσει να πεθαίνει από το 1995-και τι κρίμα επίσης που επέλεξε να ταυτιστεί τόσο απόλυτα με τον αποκρουστικό ‘wacko jacko’….

  9. Ούτε εμένα με άγγιξε ο θάνατος του Τζάκσον (εγώ απέκτησα μουσική συνείδηση στα 00’s – και χαίρομαι γι αυτό :Ρ) αλλά ήταν μια αφορμή για να διαπιστώσουμε, για άλλη μια φορά, πως τα μεγάλα πράγματα γεννάν και ακραία συναισθήματα. Με την κακή έννοια. Το τι «επιτέλους ψόφησε ο άρρωστος» διάβασα αυτές τις μέρες, δεν λέγεται…

  10. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί τριαντάρηδες (με παρόμοια ακούσματα με τα δικά μας έστω) που δεν στενοχωρήθηκαν έστω και λίγο για το θάνατο του Τζάκσον!
    Για τη Φώσετ τώρα το είδα 😛

    Να ‘μαστε γεροί να τους θυμόμαστε 😉

  11. @Θράσος:
    Τι να σου πω, δεν έχω δει και την συνολική φιλμογραφία της (αντίθετα, απέχω πολύυυυυυυ από τη συνολική…). Πάντως, σαν γενικό ρεζουμέ καρριέρας, δεν φάνηκε να έκανε το κάτι παραπάνω – πολύ πιθανόν γιατί δεν της δόθηκαν οι σχετικές ευκαιρίες. Τον σεβασμό τον δικό μου τον κέρδισε και με το παραπάνω.
    Μου έκανε εντύπωση με τον Τζακσον πώς όλοι δεν είδαν τον άνθρωπο που έφυγε αλλά τις προσωπικές τους αναμνήσεις από παιδικά / εφηβικά χρόνια. Λες και από μόνος του είχε ήδη φύγει, περίπου από το ’95, όταν πια και οι συνεχείς πλαστικές του ξεφύγαν από κάθε έλεγχο αισθητικής. Τι να πεις…

    @Litanie des Saints:
    Τη μουσική συνείδηση, ευτυχώς, την έχτισα μόνος μου, με διαδικασία δοκιμής και σφάλματος. 🙂
    ’00ς, ε; Γκρούπι των Nirvana ή το γλύτωσες αυτό; χε χε χε
    Καλά, κι αυτές οι τοποθετήσεις είναι απαράδεκτες. Εντάξει, σαν γονιός καταλαβαίνω μια αρνητική προδιάθεση με τις κατηγορίες που κουβαλούσε (από τις οποίες ωστόσο αθωώθηκε) αλλά άνθρωπος έφυγε. Άνθρωπος. Είναι πολύ μικρόψυχο να ακούγονται τέτοια, και μάλιστα για κάποιον που δεν τους έχει βλάψει προσωπικά…

    @maestria77:
    Αν ήμουν στη θέση του φαντάσματος της Φώσετ, θα κυνηγούσα το φάντασμα του Τζάκσον να το ξεμαλλιάσω. Μα να της φάει έτσι άνανδρα το πρωτοσέλιδο; 😉
    Να είναι γεροί κι όσοι έρθουν στην θέση τους.

  12. Δεν μου αρέσει η ποπ και δεν μου λέει τίποτα η μουσική του MJ. Όμως εκτιμώ, θαυμάζω βαθύτατα τους ταλαντούχους ανθρώπους που δουλεύουν σκληρά. Κι ο MJ δούλεψε πολύ σκληρά στη δεκαετία του ’80. Σκληρή ήταν και η μοίρα του. Νομίζω ότι πρέπει να είναι η πιο τραγική διασημότητα των τελευταίων 50-60 χρόνων.

  13. @fvasileiou:
    Ενδιαφέρον αυτό που λες. Αναρωτιέμαι ποιοι άλλοι θα μπορούσαν να μπουν σε μια τέτοια λίστα…Ο Ωνάσης ας πούμε θα ανήκε σε μια τέτοια λίστα. Ο Ρονάλντο έχει κάτι το τραγικό πάνω του (ο Βραζιλιάνος εννοώ, όχι ο βουτυρομπεμπές Πορτογάλος). Σίγουρα κάποιοι θρύλοι της ροκ, το γνωστό Κλαμπ 27 (από την ηλικία που πεθάνανε): Μόρισσον, Τζόπλιν, Κομπέϊν. Ποιοι άλλοι άραγε;
    Συμφωνώ μαζί σου πάντως ότι ήταν ένας άνθρωπος εξαιρετικά καλός σε αυτό που έκανε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: