Πρωτάκια

Προσπαθώ να θυμηθώ τον πρώτο δικό μου χρόνο στο δημοτικό. Θυμάμαι ελάχιστα: ότι η δασκάλα μας ήταν πολύ νέα, την αίσθηση του χώρου της αίθουσας με θρανία ως κάτι καινούργιο, το πού βρισκόταν η τάξη στο κτίριο (η πρώτη δεξιά στο ισόγειο, η πιο κοντινή στις τουαλέτες). Από συμμαθητές θυμάμαι κάμποσους, ζορίζομαι βέβαια, αλλά τους θυμάμαι – πιο καθαρά αυτούς που είχα μέχρι και την έκτη δημοτικού φυσικά.

Γιατί αφού το θυμάμαι σαν κάτι τόσο απλό και τόσο ήπιο, με έχει πιάσει τέτοιο τρακ για τις πρώτες μέρες του δημοτικού;

Ο αγιασμός έγινε την Παρασκευή και ήταν μια απλή διαδικασία – η ανησυχία μας ήταν για το ποια δασκάλα θα έχει, ποιοι συμμαθητές του θα είναι στο ίδιο τμήμα, πότε θα ξεκινήσουν πλήρες πρόγραμμα. Όλα αφορούσαν το μέλλον – κοντινό μεν, αλλά μέλλον.

Σήμερα άρχισαν τα γούστα. Εκεί που την Παρασκευή είχαμε απλά νέο χώρο και την συνάντηση με μερικούς παλιούς συμμαθητές, σήμερα τα βλαστάρι μας ξεκινά για πρώτη φορά να τα κάνει όλα μόνος του: μόνος του θα διαλέξει πού και με ποιους θα κάτσει, μόνος του θα ταχτοποιήσει τα πράγματά του, μόνος του θα αναζητήσει τετράδιο και μολύβι όταν τα χρειαστεί, μόνος θα πάρει άδεια για τουαλέτα και θα βρει και πού είναι στο κτίριο. Το αντράκι μας μεγαλώνει κι εμείς, πανικόβλητοι σαν ανίδεοι πελάτες που μπήκαν στο τραινάκι του λούνα – παρκ, τον βλέπουμε να τα καταφέρνει. Χωρίς να χρειάζεται εμάς και χωρίς να του τα πολύ – ζαλίζουμε.

Δεν φαντάζεστε πόσο δύσκολο είναι να ηρεμήσεις και να το απολαύσεις αυτό.

Έπρεπε να υπήρχε κάποιος τρίτος από μια μεριά. Τα πρωτάκια να παλεύουν να κουμαντάρουν τις καινούργιες, τεράστιες τσάντες (πολύ Γκορμίτι φοριέται φέτος!), να προχωράνε για την αίθουσα όπου θα γνωριστούν με την δασκάλα τους κι από κοντά τσούρμο οι γονείς, αγχωμένοι πολύ περισσότερο από τα παιδιά. Σπρωχνόμασταν κοντά στην πόρτα, να δούμε πού κάθησαν, να δούμε ότι το ύφος τους είναι ήρεμο ότι δεν έχουν αγχωθεί, δεν έχουν στεναχωρηθεί. Κι όλοι οι ενήλικοι με ύφος λες κι η οικογένεια βρίσκεται σε διαδικασία πανελληνίων!

Έτσι, προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήταν η δική μου α’ δημοτικού. Δεν θυμάμαι τίποτα από το πώς λύθηκαν τα προβλήματα που τώρα μου φαίνονται βουνό για τον γιο μου: το τι έτρωγα στα διαλείμματα, το πώς και πόσα λεφτά μου έδιναν οι γονείς μου, το πώς πήγαινα στην καντίνα, το ποιος ήταν διπλανός μου. Δεν θυμάμαι καν το όνομα της δασκάλας μου ή αν είχα μπει ποτέ τιμωρία. Κυριολεκτικά, θυμάμαι ελάχιστα πράγματα και τα περισσότερα μπορεί να είναι κι από τις επόμενες τάξεις του δημοτικού. Μάλλον δεν ήταν και τόσο τραυματική η εμπειρία μου. Από την άλλη, φαντάζομαι πως αν ρωτήσω τη μάνα μου, ακόμα θα θυμάται τις αγωνίες που πέρασε εκείνες τις μέρες….

Αχ μωρέ, πώς μεγαλώνουν έτσι! Και πώς γίνεται να είναι πιο δύσκολη η πρώτη μέρα του δημοτικού από την πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό; Ίσως γιατί χάνεται όλο και περισσότερο ο έλεγχος – αυτό όμως δεν είναι κι ο σκοπός; Αυτό δεν θέλουμε, να φύγουν από την οικογενειακή φωλιά έτοιμα να ανοίγονται με σιγουριά στο άγνωστο;

Παύση. Εσύ δεν είσαι που ορκίζεσαι να μην παίρνεις τον εαυτό σου πιο σοβαρά απ’ όσο χρειάζεται; Στο κάτω – κάτω, το καλύτερο πράγμα στον κόσμο είναι να πατά το παιδί σου γερά στα πόδια του.

Έτσι λοιπόν, η μέρα μας ας κλείσει με μια ευχή: Καλή μας χρονιά, και τα καλύτερα μπροστά μας– για όλους μας!

Advertisements

37 Σχόλια

  1. Θυμάμαι την πρώτη μου μέρα στην Α΄ Δημοτικού (εν έτει 1979, είναι πιο ύστερα από τη δικιά σου, οπότε και γι’ αυτό τη θυμάμαι), να ανεβοκατεβαίνω τις σκάλες στο διώροφο σχολείο, ψάχνοντας πού θα πάω, και στο τέλος να με βρίσκει η δασκάλα μου και να με περιμαζεύει.

    Καλή Χρονιά και Καλή Δύναμη ρε φίλε! Με το καλό και στα δικά μας!

  2. Εγώ πάλι δεν θυμάμαι καθόλου την πρώτη μέρα στο Δημοτικό, μάλλον επειδή αφενός ήμασταν σύσσωμο το τσούρμο απ’ το νηπιαγωγείο και αφετέρου επειδή πήγαμε μόνο ως το διπλανό κτίριο, στην ίδια αυλή. Όχι συγκλονιστική αλλαγή, δηλαδή. Μπορώ να φανταστώ την έκφρασή σας, πάντως. 🙂
    Εύχομαι ολόψυχα καλή αρχή!

  3. Καλή αρχή στο αγόρι σας και χαλαρώστε για να το ευχαριστηθείτε… Δεν φαντάζεσαι πόσο γρήγορα θα ανησυχείς για πολύ σοβαρότερα πράγματα.. Οπως ας πούμε για το ότι θα βγάλει δίπλωμα αυτοκινήτου, άρα, θα αρχίσει και να οδηγεί….:-)Φιλιά πολλά..
    υ.γ. τώρα που μαζευτήκαμε, να οργανωθούμε.. ναι?

  4. Κι εσύ γονιός πρώτης! 😀 Με πήρε η φιλενάδα (Αλκιμήδη)αγχωμένη ! 😆

    Κουράγιοο !!Σε καταλαβαίνω σχεδόν! Φέτος η Γωγώ πάει προνήπιο στο διπλανό μας νηπιαγωγείο (ίδιο οικόπεδο,μια σειρά κάγκελα μας χωρίζουν) και κατέβηκα στο δεύτερο διάλειμμά που συμπίπτουμε να τσεκάρω τι γίνεται. Την είδα απ΄το παράθυρο που κοιτούσε τη νηπ/γό με προσοχή και καμάρωνα σα γύφτικο σκεπάρνι. Όπως καταλαβαίνεις με πήρε χαμπάρι η συνάδελφος κι έγινα ρόμπα! 😆

  5. Την πρώτη μέρα στο σχολείο (2θέσιο στην επαρχία), αφού πέρασα κάνα 2ωρο να περιπλανιέμαι στο χώρο, βαρέθηκα και πήγα σπίτι μου. 😀

    Καλό ξεκίνημα και ακόμα καλύτερη πορεία!

  6. Καλό ξεκίνημα και καλη υπομονή στη μαμά και στον μπαμπά 🙂

  7. Καλή χρονιά σε μαθητές και γονείς. Λίγο πιο πολύ χαλάρωμα οι γονείς χρειάζεται, τα πρωτάκια βρίσκουν μόνα τους τον τρόπο να προσαρμοστούν.

    ι.

  8. Άντε, άντε, εύχομαι οι πρωτάρηδες (κι εσείς και ο μικρός) να προχωρήσετε με απολαυστικά βήματα προς τις πρωτιές που είναι σημαντικές για εσάς!!!!
    ;-Ρ

  9. Ξέρω περίπτωση που τα σπάει: κοριτσάκι πάει στην Α δημοτικού στην ίδια τάξη με ξαδερφάκι της. Στο πρώτο διάλειμμα τα μάζεψαν κι έφυγαν και γυρισαν σπίτι. Όταν έφτασαν δήλωσαν στην έκθαμβες μητέρες ότι «δε μας άρεσε και φύγαμε και δε θα ξαναπάμε!»

    Τώρα είναι περίπου συνομίληκοί αυτοί μασκαράδες!!!

  10. Καθότι διαθέτω μνήμη ελέφαντα, θυμάμαι πολλά από την πρώτη δημοτικού. Παρόλο που όλα με είχαν ξενίσει κι είχα την πιο στίγγλα δασκάλα που υπήρχε, δεν μου έμειναν μόνιμα τραύματα… Οπότε είμαι σίγουρη ότι και το δικό σας το μικρό μια χαρά θα τα καταφέρει! Καλή χρονιά, καλή αρχή και να τον χαίρεστε!

  11. Δώσε του χώρο. Άφησε τον να τα κάνει μόνος του. Καν μην τον ρωτάς. Αν θέλει κάτι θα σε ρωτήσει.
    Απο κοντά και αλάργα.
    Άφησέ τον να τα καταφαίρνει μόνος του.

    Καλή χρονιά. 🙂

  12. με είχαν βάλει να κάτσω με την Ιωάννα Τ. (θυμάμαι κ το επώνυμο, αν κ είμασταν μαζί μόνο στην α δημοτικού ). κ η Ιωάννα έκλαιγε γιατί δεν ήθελε να κάτσει με αγόρι. κ η δασκάλα μου η Θεανώ ήταν η καλύτερη!

  13. α ξέχασα να γράψω να μην αγχώνεστε, όλα καλά θα πάνε, καλή χρονιά κ τέτοια!

  14. Την πρώτη μέρα με είχε πάει στο σχολείο ο μπαμπάς μου, η μαμά μου μόλις είχε γεννήσει τον αδερφό μου, ίσως και να ήταν ακόμα στο μαιευτήριο. Συνεπώς, η τραυματική εμπειρία για μένα ήταν στο σπίτι με τις ζήλειες μου και τα λοιπά και το σχολείο μου φάνηκε παιχνιδάκι 🙂

    Καλή αρχή στον μικρό σας και όλα θα πάνε καλά!
    (Η συμβουλή από μια επίσης αγχωμένη μαμά με γιόκα πρώτη φορά εκτός σπιτιού στο προνήπιο. Δηλαδή θέλουν να μας πουν ότι τώρα έχουν τη δική τους ζωή;;;)

  15. Παραδόξως την πρώτη μέρα στην πρώτη δημοτικού την θυμάμαι πολύ καλά, καθώς έψαχνα να βρω και με ποιά από τα παιδάκια που ήμασταν στο νηπιαγωγείο. θα βρισκόμαστε στο ίδιο τμήμα!
    Καλή Αρχή και μικρούς και μεγάλους 😉

  16. Θυμάμαι τι ένοιωθα, πού ήταν η τάξη, ποιοι έκλεγαν, πώς ήταν τα βλέμματα κυρίως μανάδων έξω από την τάξη, την κα Καλαμαρά (που έλεγαν πως ήταν σκληρή) και την κα Γκότση (που έλεγαν πως ήταν σκληρή), όλη η πρώτη μαζεμένη για να χωριστεί σε δύο τμήματα- και εσύ να μην ξέρεις τι να ευχηθείς (τη σκληρή ή τη σκληρή;). Λίγες μέρες μετά πλησίασα τη σκληρή που μου έλαχε για να τη φιλήσω (το ζώον) στο σχόλασμα, συνήθεια αποκτηθείσα εν τω νηπιαγωγείω… και έφαγα μία περιποιημένη πόρτα στη μούρη. Έκτοτε δεν έχω ξαναφιλήσει δασκάλα.
    Όσο για την άλλη όχθη, του γονιού, θα τα ζήσω και εγώ σε ένα χρόνο που θα πάει ο κανακάρης μας δημοτικό. Τι να πω…. ότι έχω αρχίσει από φέτος να αγχώνομαι;

  17. Ενώ έχω καλή μνήμη, δενθυμάμαι καθόλου την 1ημέρα στο Δημοτικό. Αντιθέτα, θυμάμαι λίγεςμέρες πριν που είχαμε πάει με τη μαμά να με γράψει και με είχε εντυπωσιάσει ο πίνακας μέσα στην τάξη.
    Θυμάμαι τη δασκάλαμου την κυρία Ελένη Σαλαπάτα που έμενε και από πάνω μας και όταν ήμουν άρρωστη κι έλειπα μου αναπλήρωνα πριβέ τα μαθήματα, θυμάμαι….δεν γράφω κανά ποστάκι καλύτερα;

  18. Όυπς, ξέχασα να σας ευχηθώ: Τα καλύτερα λοιπόν εύχομαι για τον μικρούλη σας που ξεκινάει τα πρώτα του βήματα στο σχολείο! 🙂

  19. καλή αρχή στο παλικάρι σας!
    κοίτα πλάκα πλάκα ούτε εγώ μπορώ να θυμηθώ με ποιον καθόμουν στην 1η δημοτικού!

  20. Καιρος να βαλετε μπρος για δευτερο παιδακι, κατι ξερω και το λεω

  21. Καλημέρα σε όλες και όλους,

    @Αντώνης_Χ:
    «είναι πιο ύστερα από τη δικιά σου, οπότε και γι’ αυτό τη θυμάμαι» – αηδίες και ξεράσματα το χιούμορ σου, στο έχω πει;
    Μνήμη με χάσιμο έχω κι εγώ, αλλά από το σχολικό, όχι από το σχολείο. Είχαν προσπεράσει το σπίτι μου κι εγώ δεν ήξερα να τους πω πού μένω. Γάμα τα.
    Η πρώτη έχει ξεκινήσει σούπερ πάντως, ο μικρός είναι χαλαρότατος κ’ σήμερα που τον πήγα αναρωτήθηκα αν αξίζει τον κόπο να περιμένω μέχρι και την προσευχή. Έχει ήδη προσαρμοστεί απίστευτα.
    Με το καλό και στα δικά σας αδελφέ!

    @Litanie des Saints:
    Κάπως έτσι είναι η κατάσταση και με το μπαμπακόσπορο. Σίγουρα βοηθά ότι έχει γνώριμες φάτσες στην τάξη και ότι δεν είναι εντελώς άγνωστος ο χώρος, μόνο καινούργιος ο ρόλος του.
    Ευχαριστώ για τις ευχές!

    @fevis:
    Τι;;;; Μαθαίνουν και να οδηγούν;;;;;;
    …ρε που μπλέξαμε…. 🙂
    Μάλλον είναι μια μόνιμη κατάσταση ισορροπίας του τρόμου αυτή. Κάθε φορά που το παιδί κάνει ένα (φυσιολογικό) βήμα προς αχαρτογράφητη περιοχή, κάθε φορά που πλησιάζει κι άλλο τον ρόλο του ενήλικα, ο γονιός τρέμει μην γίνει κάτι και δεν προλάβει να παρέμβει.
    Καλή μας χρονιά να έχουμε, είναι και για σας σημαντική κι εύχομαι τα καλύτερα! Θα φροντίσουμε σύντομα να αλληλο-ευχηθούμε κι από κοντά! 😉

    @Ρενάτα:
    Απέναντι από το σπίτι είναι το Γυμνάσιο της περιοχής. Είμαι σίγουρος ότι θα έρθει η μέρα που το μπαλκόνι θα μεταβληθεί σε πύργο επόπτευσης και παρατήρησης. 🙂
    Ευχαριστώ πολύ – πολύ για τις ευχές! – και καλή αρχή και για την Γωγώ!

    @fog:
    Α ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ – είσαι θεά, τελείωσε! 😀
    Ευχαριστώ πολύ, να είσαι καλά!

  22. @microsurfer:
    Η μαμά κι ο μπαμπάς ευχαριστούν πολύ για την εύστοχη ευχή.

    @ΙΚΔ:
    Η πειραματική εμπειρία επιβεβαιώνει αυτό που λες, ότι το χαλάρωμα και την απομυθοποίηση τα χρειαζόμαστε οι γονείς κι όχι τα παιδιά.
    Καλή χρονιά να έχουμε!

    @Σοφία:
    Ποιος ο λόγος άλλωστε να κάνουμε οτιδήποτε χωρίς να το απολαμβάνουμε;
    Ευχαριστούμε πολύ!!!

    @Кроткая:
    Εντάξει, είναι τα μόνα που συναγωνίζονται την fog παραπάνω.
    Απίστευτα τα πιτσιρίκια. Αυτή όμως το έκανε χωρίς συμπαράσταση, οπότε παίρνει έξτρα μπόνους.
    ΥΓ: Συνομίληκοι μασκαράδες τίνος;

    @k2:
    Η μάνα μου μου λέει ότι κι η δικιά μου δασκάλα στην α’ ήταν στρίγγλα. Είχε ρίξει και χαστούκια σε παιδιά και τέτοια. Εγώ δεν θυμάμαι κάτι, από την άλλη ήμουνα πρώτος μαθητής σε όλο το δημοτικό (τα προβλήματα άρχισαν στο γυμνάσιο, όταν αντιλήφθηκα πόσο μεγαλύτερο ενδιαφέρον είχε η καμπυλόγραμμη ανατομία του άλλου φύλου, χα χα χα) οπότε δύσκολα οι δασκάλες θα μου την έπεφταν.

  23. …περισσότερες απαντήσεις αργότερα, πάω σε μια παρουσίαση (όπου εγώ παρουσιάζω, οπότε είναι και δύσκολο να λείψω)…

  24. Και εμεις Α φετος, αλλα αυτος τα κανει ολα μονος του, εδω και 2 χρονια. Εμεις αποσβολομενοι παρατηρουμε την …. σκονη του. Λολ
    Τωρα μου ζητησε να γυριζει μονος απο την σταση του σχολικου, ως το σπιτι, καθοτι ειναι… μεγαλος πια….
    Μαμαααααααααααααααααααααααααααααααααααααα!
    Καλη μας σχολικη χρονια!

  25. Στο Γυμνάσιο μωρέ θα του κάνεις μεγάλο σπάσιμο!
    Λοιπόν έχουμε παιδί στην Στ΄φέτος που ΄χει την ατυχία να μένει απέναντι απ΄το σχολείο και κάθε μέρα βγαίνει στο μπαλκόνι κι αρχίζει:¨Παναγιώτηηηηηηηηηηη, φάε την τυρόπιτά σου! Παναγιώτηηηηηηηη, μην τρέχεις» κλπ. Αφού οι συστάσεις προς αυτήν δεν έπιασαν τόπο, το παιδί άρχισε να παίζει μονίμως στην πίσω αυλή που δεν έχει ορατότητα η μαμά. Ε, σήμερα την είχε στήσει η γιαγιά στη πίσω γωνία όλως τυχαίως ! Το λυπάμαι το δόλιο! 😛

    Όσο για τη Γωγώ δεν το ξανάκανα. Μια χαρά περνάει , απ’ ό,τι μας λέει!

  26. Εγώ ετοιμάζομαι να τον αφήσω (σε συγγενή – όχι γιαγιά) και να γυρίσω στη δουλειά και τρέμω!!!
    Αυτός, τόσο κοινωνικός που είναι, δεν νομίζω να το πάρει και τόσο βαριά πάλι!
    Άσε, σε καταλαβαίνω, πιο δύσκολα για μας είναι. Νομίζουμε ότι μόνο εμείς θα τα κάνουμε σωστά γι’ αυτούς!

    Καλή σχολική χρονιά για το παλικαράκι σου!!!

  27. Καλή αρχή για τον μικρούλη σας! Αχ πόσο γρήγορα μεγαλώνουν! Ο δικός μας »μικρούλης» είναι πρωτάκι στο πρώτο έτος του πολυτεχνείου σε άλλη πόλη από την δική μας. Νοιώθω επίσης συγκίνηση αλλά και την ίδια αγωνία (γλυκειά θα μπορούσα να πω)….

  28. Συνομίλικά μου (ξέχασα, παρντόν) σχεδόν!

    Πιστεύω πως είστε πολύ νορμάλ άνθρωποι για να κάνετε μαμακουδίστικα σπαστικά πράγματα σαν αυτά που αναφέρει πχ η Ρενάτα. Στην τελική, σχολείο πάει, δεν πάει στο κάτεργο! Τι στο καλό μπορεί να του συμβεί στο σχολείο; Το πολύ πολύ να μην καταλάβει την αφαίρεση. Ε, και;

    Εξάλλου, εφόσον έχετε χτίσει μια όμορφη σχέση με το παιδί, αποκλείεται να μην σας αναφέρει τυχόν προβλήματα, οπότε προς το τι άγχος, που μικραίνει και τη ζωή;

  29. Ασχετο : 2 μερες παρουσιαζεις??? Και αν ναι, ΤΙ???? (λολ)

  30. @Πεζός Λόγος:
    LOL! Δίκιο έχεις – έμπλεξα και τώρα φεύγω για ΣΚ (παντρεύεται ένα ζευγάρι φίλων στο Βόλο). Περισσότερα με την επιστροφή μου! 🙂

  31. Καλημέρα, νά ‘μαι πάλι…. 🙂

    @Καναλιώτης:
    Αυτή είναι κι η δική μας προσέγγιση, συμφωνούμε απόλυτα.
    Ευχαριστώ για τις ευχές!

    @Κούνελος:
    Εννοείς ότι η Θεανώ ήθελε να κάτσει με αγόρι; χα χα χα χα!!! 😛
    (Ευχαριστώ για τις ευχές, να είσαι καλά!)

    @Διόνα:
    Όχι απλώς έχουν δική τους ζωή! Σε λίγο θα έχεις φίλους και κύκλο από ανθρώπους που γνωριστήκατε ως «η μαμά του Γιωργάκη» και «ο μπαμπάς της Κατερινούλας»… 😉
    Καλή αρχή και σε σας, ό,τι καλύτερο σας εύχομαι!

    @An-Lu:
    Εγώ πάλι θυμάμαι πιο έντοντα τις πρώτες ημέρες τις δύο φορές που άλλαξα σχολείο (Νηπιαγωγείο κ’ Α’ Γυμνασίου) ίσως ακριβώς επειδή δεν ήξερα κανέναν και αναρωτιόμουνα πώς θα πάει.
    Ευχαριστώ για τις ευχές, φιλιά!

    @Γιώργος Κατσαμάκης:
    Καλά κουράγια και σε σας για τον κανακάρη σας – ελπίζω πως τα παιδιά μας δεν θα χρειαστούν ποτέ να αντιμετωπίσουν διλήμματα τύπου «την σκληρή ή την σκληρή». (Μα κι αυτή η βλαμμένη, δεν έκατσε να την φιλήσει ένα εξάχρονο; Ήμαρτον!)

  32. Αν και το Δημοτικό που πήγα εγώ ήταν αρκετά διαφορετικό ( άλλος τόπος, άλλες συνήθειες) δεν μπορώ να ξεχάσω αυτή τη μέρα. Ο έρωτάς μου με το σχολείο ήταν ακαριαίος και ακόμα να τον ξεπεράσω. Βέβαια, σ’αυτό συντέλεσε και η κουλτούρα της οικογένειας που ήταν αποκλειστικώς προσανατολισμένη προς τη μόρφωση και μας μεγάλωναν με την προσδοκία της ώρας που θα πηγαίναμε κανονικό σχολείο. Πάντως στο σχολείο πέρασα τέλεια κι εκεί κι εδώ. Εύχομαι καλή αρχή και άσχετα από τις επιδόσεις του παιδιού, εύχομαι πρωτίστως ν’αγαπήσει το σχολείο και να περάσει όσο καλά πέρασα εγώ σ’αυτό. Είναι ένας καλός τρόπος να αγαπήσεις τους ανθρώπους και να αντέξεις τις μετέπειτα δυσκολίες στην κοινωνία χωρίς να γίνεις μισάνθρωπος.
    Καλό κουράγιο και σε σας!

  33. […] αυτό γράφτηκε, επειδή ζήλεψα από την Αλεπού και το Μπαμπάκη. Το ομολογώ. Κι είχω και καιρό να αναρτήσω […]

  34. […] αυτό γράφτηκε, επειδή ζήλεψα από την Αλεπού και το Μπαμπάκη. Το ομολογώ. Κι είχω και καιρό να αναρτήσω […]

  35. Πωπω…. μεγάλωσε το αντράκι και πηγαίνει σχολείο;
    🙂
    ΚΑΛΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ και ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ σε όλους σας!!!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  36. Και συνεχίζουμε….

    @Αλεπού:
    Σωστή η προσέγγισή σου – έρχομαι για σχόλια!

    @Γιωρίκας:
    Ευχαριστώ πολύ φίλε μου – και στα δικά σας εύχομαι!
    (Μη νομίζεις ότι απέχουν και τόοοοοοοοσο πολύ…) 🙂

    @Maria-Maria:
    Λες, ε; Και ξέρεις κι όλας… 🙂

    @Πεζός Λόγος (10:19):
    Περιοριστείτε στο να γυρνάει μόνος του από το σχολικό. Να λέτε και πάλι καλά – μου φαίνεται έτοιμος να ζητήσει τα κλειδιά του αυτοκινήτου γιατί βαρέθηκε το σχολικό! 😉

    @Ρενάτα (2:10):
    Όχι ρε συ, σιγά μην κάθομαι στο μπαλκόνι, να φωνάζω και τέτοια γραφικά. Ήμαρτον! 😀
    Ρε τον έρμο τον Παναγιώτη… LOL! Έτσι γίνεται και μετά αναρωτιούνται γιατί το σκασμένο τους διάλεξε τόσο φτηνιάρικο οίκο ευγηρίας. ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ

  37. @maestria77:
    Αχ, σ’ ευχαριστώ και καλή δύναμη και σε σας. Από τη μια η δουλειά του γονιού είναι να το βοηθήσει να απομακρυνθεί από την φωλιά, από την άλλη είναι τόσο δύσκολο να καθησυχάσεις όλες τις φωνές παράνοιας ότι όλα θα πάνε καλά.
    Κι όμως. Όλα θα πάνε καλά. 🙂
    Καλή μας αρχή!

    @Εύη:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ – με το καλό να προχωράει κι ο δικός σας και να το καμαρώνετε το «πρωτάκι» σας… 🙂

    @Кроткая (1:41):
    Στην αρχή έχεις κάποια πρακτικά άγχη – πώς θα μπορέσει να φάει, πού θα βάλει τα πράγματά του, ποιο παιδάκι θα καθήσει μαζί του, τέτοια χαζά.
    Το μόνο αληθινό άγχος όμως είναι να πάρει στραβά την έννοια της μελέτης – *αυτό* είναι το πραγματικό καινούργιο στην Α’ Δημοτικού κι όχι το πώς γράφεται το πά-πι. Εντάξει, πάμε πολύ καλά. Και με τη μία δασκάλα που του την έσπαγε και δεν την άκουγε (άρα και αρνιόταν να κάνει εργασίες μπροστά της) τον πιάσαμε στο μπίρι-μπίρι, του είπαμε ότι κι εμείς μικροί βαριόμασταν το διάβασμα και ως δια μαγείας δούλεψε. Τώρα, πρώτα κάνει την δουλειά του και μετά την γράφει. Which is fine by me. 🙂

    @Αθήναιος:
    Έχεις πιάσει το θέμα πολύ σωστά, η ουσία είναι να αγαπήσει τη μάθηση και την διαδικασία αυτής. Αυτό συνιστά «καλή πρόοδο» που λέει και η (κλισέ) ευχή κι όχι το να κάνει από την πρώτη εβδομάδα τέλεια τα μπαστουνάκια στο τετράδιό του…
    Σ’ ευχαριστώ πολύ για τις ευχές, είναι ακριβώς στο στόχο που έχουμε κι εμείς. 🙂

    @Γλαρένια:
    Μεγάλωσε δεν λες τίποτα!
    Σ’ ευχαριστούμε πολύ – πολύ, φιλιά, να είσαι καλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: