• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Σεπτεμβρίου 2009
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Αυγ.   Οκτ. »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

One Web Day

Η 22η του Σεπτέμβρη είναι η OneWebDay, μια προσπάθεια εορτασμού του Internet και των αλλαγών που φέρνει στη ζωή μας.. Πέρυσι τέτοια μέρα, πήρα μια πάσα από τον adamo, να γράψω την ιστορία μου σε σχέση με το δίκτυο. Με διαφορά φάσης (κυριολεκτικά!), έρχομαι να απαντήσω στο ερώτημα του πως άλλαξε τη ζωή μου και τι σημαίνει το Internet για μένα.

Πότε άρχισα πραγματικά να μπαίνω στο Internet; Έπεσα λίγο παράξενα χρονικά – ενώ παρακολουθούσα το μπαμ του Internet, δεν ήμουνα διαθέσιμος (έπεσε πάνω στη θητεία) ενώ και η ειδικότητά μου – χημικός μηχανικός– δεν είναι ακριβώς στο κέντρο των εξελίξεων σε υπολογιστικά συστήματα. Ναι μεν είχαμε δίκτυο στο Ίδρυμα, αλλά η χρήση που κάναμε ήταν περιορισμένη και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να μας δείξει κάτι παραπάνω για τα μηχανάκια έτρεχαν σε UNIX (αυτό το τελευταίο το μετράω σαν απώλεια). Επί της ουσίας, το δίκτυο για μας ήταν σαν τοπικό.

Η πρώτη τακτική χρήση μου λοιπόν ήταν στο μεταπτυχιακό, όταν έμπαινα στις ιστοσελίδες των ελληνικών εφημερίδων για να μαθαίνω τι γίνεται sto patrida (θυμάμαι μάλιστα πως έπρεπε να εγκαταστήσω γραμματοσειρά στον εκάστοτε υπολογιστή για να φαίνονται τα ελληνικά ως τέτοια και όχι ως…αραβο-λιθουανικά). Μετά, το χρησιμοποίησα όχι μόνο για πληροφορίες (επαγγελματικές αλλά και Αθηνόραμα) και επικοινωνία με φίλους (αν σας πω από πότε είχα gmail…) αλλά και για επιτραπέζια μέσω internet.

Αυτό το τελευταίο βέβαια είναι ένα θέμα για ένα εντελώς άλλο ποστ, αλλά απέκτησα φίλους όχι μέσω των τσατ (ή μάλλον newsgroups), αλλά από γκρουπς ανθρώπων με κοινά χόμπυ. Ήταν η εποχή που το yahoogroups μάζευε κόσμο και ντουνιά. Σημειώνω ότι η εξερεύνηση που έκανα στο Internet ήταν εντελώς μοναχική – είχα ήδη αποφοιτήσει, δεν είχα κάποιον να μου δείξει τα κόλπα και τα κατατόπια και προχωρούσα ψάχνοντας στα σκοτεινά. Με μόνη πυξίδα την σιγουριά μου ότι εδώ μπορεί να υπάρχει τρομερό ενδιαφέρον.

Έτσι έφτασα, εκτός από τους φίλους σε άλλες πόλεις, σε Κύπρο, Βρετανία, Ινδία με τους οποίους διατηρούσα επαφή, απέκτησα νέους φίλους που…δεν είχα δει από κοντά. Σε Καναδά, ΗΠΑ, Αυστραλία, Γερμανία, Δανία και αλλού έχω κόσμο που με ξέρει και μάλιστα καλά. Απόδειξη; Από τα πρώτα παιχνίδια του γιου μου ήταν ένας λούτρινος τάρανδος με την σημαία του Καναδά στη φανέλα. Μου τον έστειλε ένας άνθρωπος που δεν έχω συναντήσει ποτέ από κοντά. Άλλο παράδειγμα: έχω κάνει ταξίδι στο Παρίσι με τα έξοδα διαμονές (στο St Germain παρακαλώ) πληρωμένα. Έχω πιει κρασιά και ούζα με ανθρώπους (από άλλες χώρες ή από την δική μου) που τους γνώρισα στην οθόνη μου. Έχω γυρίσει με δώρα και ενθύμια. Με αναμνήσεις. Που ξεκινήσαν από ένα πληκτρολόγιο και ένα modem.

Κάποια στιγμή μεταξύ 2000 και 2001 συνειδητοποίησα ότι περνούσα πολύ χρόνο μιλώντας, επικοινωνώντας και εκφραζόμενος μέσω του Internet. Έβρισκα και πληροφορίες, αλλά όχι τόσες και όχι όπως θα ήθελα. Τα site της κάθε εταιρείας σου έδιναν αυτά που ήθελαν να σου δώσουν – οι γνώμες πελατών και (πιο σημαντικό) οι on-line εφαρμογές εξυπηρέτησης έλλειπαν για πολύ καιρό.

Κάπου εκεί, προς το 2002, αποφάσισα ότι θα είναι καθημερινότητά μου. Στην ανακαίνιση του πατρικού σπιτιού περνάμε καλώδια δικτύου για όλα τα δωμάτια και διαλέγω πού θα τερματίζουν ώστε (μελλοντικά) να μπει εκεί ένας router. Έξι χρόνια μετά δεν έχω υλοποιήσει τίποτα, όμως έχω την υποδομή: το σπίτι είναι έτοιμο να δικτυωθεί όποτε το χρειαστούμε. Άλλωστε, πάντα προχωρούσα με βάση την ανάγκη μου κι όχι με βάση τις (σέξυ, ομολογώ) ιδέες για νέα γκάτζετ.

Τα χρόνια τρέχουν. Το blog ήταν επίσης μια καλή ευκαιρία να γνωριστώ με ένα σωρό ανθρώπους, με πολύ διαφορετικό background και προτεραιότητες από μένα. Παρόλα αυτά, ποτέ δεν αντιμετώπισα το blog ως πρωτίστως ένα εργαλείο επικοινωνίας, αλλά μάλλον σαν εργαλείο έκφρασης – ίσως για αυτό δεν με ξετρελαίνουν πλατφόρμες όπως το facebook ή ακόμα και το twitter: το ζήτημά μου είναι η έκφραση, όχι ποιος την διαβάζει. Το πέρασμα σε DSL (καλοκαίρι 2006) ήταν σχεδόν δραματικό. Αναρωτιέμαι πόσο προφανή θα φαίνονται στον γιο μου πράγματα που για μένα ήταν καινούργιες κατακτήσεις. Κι όταν το αναρωτιέμαι, θυμάμαι πώς ο πατέρας μου διηγείται τις πρώτες του επαφές με το τηλέφωνο. Θέματα όπως freeware, ftp (πάντα για την δουλειά: το έχω σχεδόν παράπονο, αλλά μόνο για επαγγελματικούς λόγους έχω χρησιμοποιήσει ftp) αλλά και mp3, torrent και δεν συμμαζεύεται έχουν μπει στην καθημερινότητά μου.

Σήμερα το ομολογώ: είναι ένα τόσο πελώριο και ευέλικτο παράθυρο που αναρωτιέμαι πώς θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτό. Είναι παράξενο όταν κάνεις κάτι για πρώτη φορά μέσα από το Internet. Η πρώτη αγορά (εισιτήρια ή βιβλία ήταν?). Το πρώτο κατέβασμα (ταινίας ή μουσική?). H πρώτη εγγραφή σε κάποιο forum. Το πρώτο spam που διαβάζεις – ξεχάστηκα να σας ενημερώσω, αλλά από Δευτέρα παρατάω την δουλειά μου: ο πρόεδρος της Τράπεζας της Νιγηρίας θα μου μεταβιβάζει 65 εκατομμύρια δολάρια! 😉

Είναι πολυ-εργαλείο, είναι μια επέκταση του «εδώ» και του «τώρα» σε πολλαπλές διαστάσεις. Μπορώ να κάνω πράγματα που ο μέσος ανεκπαίδευτος ηλεκτρονικά συμπολίτης μου δεν μπορεί καν να φανταστεί – κι ακόμα κι έτσι, μένω πίσω! Μένα πίσω γιατί δεν έχω ιδέα για εξελίξεις αν δεν «αναγκαστώ» να τις χρησιμοποιήσω, αν δεν με οδηγήσει μια πρακτική ανάγκη να τις μάθω στην πράξη. Χωρίς manual, χωρίς καθοδηγητή, χωρίς προορισμό: απλώς καθοδηγούμενος από μια ρημάδα ανάγκη, από μια έμφυτη (χμφ…) ικανότητα να δουλεύω καλύτερα με ένα πληκτρολόγιο στα άκρα των δαχτύλων μου και ένα καλώδιο σφηνωμένο στην υποδοχή του μόντεμ.

Σήμερα, εύχομαι μακροημέρευση στο net, εύχομαι φτηνές χρεώσεις (δλδ τζάμπα) και παντού κι εύχομαι να γίνει κατανοητό το πόσες ευκαιρίες χαρίζει ως εργαλείο – επίσης όμως, ως εργαλείο, και το πόσους κουλούς κινδύνους κρύβει για αυτούς που το παίρνουν πιο σοβαρά από όσο πρέπει.

Α, ναι! Και πάσες! Αν έχουν όρεξη, παρακαλώ να γράψουν την ιστορία τους για την έκθεση στο Internet οι Δημήτρης Ρουσουνέλος, Προκόπης Δούκας και το δίδυμο του Πω-Πω Κουλτούρα.

Advertisements

21 Σχόλια

  1. Αχ, yahoogroups, τί μου θύμησες τώρα…. Μην θυμηθώ και το mIRC, που από καθαρή βιασύνη μου κόλλησε το βασικό μου nick, και το ICQ που στήσαμε τις πρώτες συνομιλίες τάξεων…. (για να μην πω για τις πρώτες μας ιστοσελίδες…..)
    ;-Ρ

  2. Ωραία τα είπες. Εργαλείο, που προσφέρει σκέψη και ψυχαγωγία. Μέρα καλή

  3. Εκ μέρους του ΠΠC, ευχαριστώ για την πρόσκληση.
    Ελπίζω να ανταποκριθεί ο Homo Ludens, καθώς, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω ιδέα τι είναι αυτό το ιντερνέτ και όλα αυτά τα όργανα του διαβόλου.
    Ενώ ο Ludens περίπου το ανακάλυψε. True Story.
    (τα σέβη μου)

  4. (αν σας πω από πότε είχα gmail…)

    Σίγουρα όχι πριν την πρωταπριλιά του 04, πέντε χρόνια και κάτι το πολύ. Πιο πριν θάχες yahoo, hotmail, κι από τον isp σου, ή κάποιο που πέθανε…

  5. έτσι ακριβώς! υπήρχε ζωή πριν το ίντερνετ; Υπήρχε εκείνη η εποχή που ψάχναμε πληροφορίες τηλεφωνόντας στο 131 αντί να κάνουμε κλικ με το ποντίκι;

    • Φαντάσου ότι τώρα υπάρχουν άνθρωποι που πληρώνουν 1 ευρώ το λεπτό για τέτοια στις διάφορες υπηρεσίες 118ΧΥ…

      Νομίζω ότι η δραματινή αλλαγή ήταν για όλους από το dialup στο always online. Από το «μπες το βράδυ μια ώρα» περάσαμε στο «κάτσε να τσεκάρω στο imdb την ταινία που παίζει»…

      Το dialup είναι άγνωστη και μουσειακή έννοια για τις νέες γενιές.

  6. Πώς ζούσαμε τότε ? Απαπα! Λίγα τα χρόνια, αλλά πλούσια σ’ εμπειρίες. Όσο για το συναίσθημα «τα κατάφερα ολομόναχος!!» ούτε να εξερευνούσαμε μακρινούς γαλαξίες δ δε θα ‘μαστε τόσο περήφανοι.

    Ωραίο παιχνίδι! 🙂

  7. Χαχαχα!!!!
    Θυμαμαι την εποχη που ζητουσα μια σελιδα
    -κλικ- εβγαινα για βραδυ (πολυ ξενυχτι) γυρνωντας ειχε κατεβει η μιση, επεφτα για υπνο και το πρωι ηταν ετοιμη!!!!!!

    Μου φαινεται σαν του προηγουμενου αιωνα (ουπςςςς!)

  8. Xaxaxaxaxa! Τέλειο το σχόλιο για τα σπαμ…
    Εγώ τον Ιανουάριο του 2000 γνωρίστηκα με το δίκτυο, η χρήση του υπήρξε πάντα λελογισμένη -άμα το χρησιμοποιείς για δουλειά, βαριέσαι να ασχοληθείς κι άλλο μαζί του- πλην κάποιας εποχής που με παρασύρανε τα μπλογκς… Τώρα, όπως λες κι εσύ είναι ένα κομμάτι της καθημερινότητας.

  9. Το 1986 παρακολούθησα ένα σεμινάριο για κομπιούτερ και είπα ότι καλύτερα να δουλεύω με το χέρι παρά με αυτόν τον διάβολο.(εποχή MS-DOS) !
    Το 1998 πλέον άλλαξα ιδέα!
    http://atheofobos2.blogspot.com/

  10. Αγκρί, πολλά αγκρί. Εκτός από την ηλικία προφανώς φταίει και η φύση της δουλειάς μου, αλλά δεν μπορώ να διανοηθώ πώς ζούσαν και δούλευαν οι άνθρωποι πριν απ’ αυτό!

  11. Καλημέρα,

    Μετά από μια πυρετώδη εβδομάδα προετοιμασίας για μια σούπερ-ντούπερ παρουσίαση χθες (τι σκατά δημόσιο είναι αυτό που βρέθηκα να δουλεύω Σαββατιάτικα???), είμαι και πάλι κοντά σας! 🙂

    @Σοφία:
    Κρύβε λόγια! Θα καταλάβουν την ηλικία μας αυτά τα σκασμένα που μιλάνε μόνο μέσω φέϊσμπουκ! 😉

    @Λάκης Φουρουκλάς:
    Έτσι δεν είναι; Κι ο καθένας μας διαλέγει πώς και πόσο θα το χρησιμοποιήσει.
    Καλημέρα και σε σένα!

    @Mr. Arkadin (ΝΚΦ):
    Η πιο ευγενική άρνηση που έχω διαβάσει μέχρι τώρα. 🙂

    @Stazybο Hοrn (12:25):
    Με σειρά εμφάνισης: hotmail -> yahoo -> κι άλλο yahoo (γιατί ακόμα είχε μόνο 2 ΜΒ χώρο) -> lycos -> gmail. Λίγους μήνες αργότερα απέκτησα, στα τέλη του ’05. Σαφώς πριν αρχίσω το blog ας πούμε…

    @Κροτίδι:
    Παραστάσεις, δρομολόγια, περιοχές για ταξίδια, ακόμα κ’ κάβες (για τους γνωστούς τρελαμένους με το θέμα), όλα μέσω πληκτρολογίου. Και μόνο. Ε μα πια, αφού είναι πιο βολικό! 🙂

  12. @Stazybο Hοrn (1:49):
    «Νομίζω ότι η δραματινή αλλαγή ήταν για όλους από το dialup στο always online. »
    Συμφωνώ απόλυτα. Ούτε θυμάμαι πόσο καιρό έχω ακούσει μόντεμ να στριγγλίζει. Ακόμα και εκτός Αθηνών, πιο εύκολο μου είναι να ψάξω για το τοπικό νετ-καφέ, με πολύ καλές ταχύτητες (και ένα σωρό εφήβους που παίζουν WoW και αντιμετωπίζουν την παρουσία μου με απορία) παρά να συνδέσω το λάπτοπ σε τηλεφωνική μπρίζα.
    Αναρωτιέμαι πόσο καιρό έχουμε ακόμα μέχρι να εννοποιηθούν όλα: τηλέφωνο, ίντερνετ, τηλεόραση. Και να γίνουν *και* ασύρματα* από πάνω. Δε νομίζω ότι απέχουμε πολύ.

    @Ρενάτα:
    Αυτή η εξερεύνηση – κάτι σαν το Σταρ Τρεκ, αλλά με λιγότερο μυτερά αυτιά, έτσι;
    Υπέροχο παιχνίδι θα έλεγα! 🙂

    @Πεζός Λόγος:
    Εγώ θυμάμαι να μελαγχολώ με τις τιμές και τις παροχές των ISP σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Σνιφ! Κι ήταν μόλις πριν τέσσερα χρόνια.

    @Σταυρούλα Σκαλίδη:
    Καλά, από τη ζήλεια σου το λές spam. Όταν γίνω εκατομμυριούχος θα σου κάνω το γεύμα στη Σπονδή για να ζηλέψεις και να εκλιπαρίσεις την συγχώρεσή μου. Να! 😛
    Να σου πω, ούτε εγώ θεωρώ τον εαυτό μου heavy user. Όταν πρωτο-ξεκίνησαν τα blogs, ναι, έμπαινα συνέχεια. Αυτό όμως έχει αλλάξει για πολλούς λόγους, από το πώς χρησιμοποιεί πια ο κόσμος τα blogs κ’ από το πόση ανάγκη έχω κι εγώ να ξαμολλάω συσσωρευμένο ατμό. Βασικό κομμάτι της καθημερινότητάς μου είναι, πολύ βασικότερο από π.χ. την τηλεόραση (την οποία την χρησιμοποιώ περισσότερο ως οθόνη για media player).

    @Αθεόφοβος:
    1986? Πω-πω…
    Κάπου εκεί γύρω είχα πάρει το πρώτο μου μηχάνημα, ένα Commodore 64.
    Για το PC δε που είχα στη σχολή και την φο-βε-ρή αναβάθμιση RAM που του είχα κάνει το ’93 (από τα 2 MB στα 8 MB), η οποία το έκανε το πιο γρήγορο μηχανάκι του έτους μου, αξίζει να κάτσω να γράψω χωριστό κείμενο.
    Σήμερα θα μου ήταν αδύνατο να δουλέψω χωρίς υπολογιστή. Και μάλιστα απορώ όταν βλέπω γραφεία (το έπιπλο εννοώ) που δεν έχουν.

    • 93, ε;… Με τερτίπια extended και expanded memory, και resident το qmem (θαρρώ) κάποια προγράμματα μπορούσαν να δουν όλη τη RAM, και την χρειαζόντουσαν σαν τρελά.VGA είχαμε τότε, ή Hercules, στα Autocad, τα Harvard Graphics, και το Word Perfect;

      Κι είχαμε κι ένα Xenix, δεύτερο partition, να ψάχνουμε -προ www- βοήθεια κι ιδέες…

      • Θυμάμαι ότι οι πρώτοι επεξεργαστές κειμένου που χρησιμοποιούσα (τα ονόματά τους; Νομίζω ότι ήταν το Professional Writer…) χωράγανε σε μια δισκέττα. Τα δε Windows ήταν κάτι που καλούσαμε από το DOS για να τρέξει.
        Harvard Graphics – πω πωωωω, με πας πολύ πίσω λέμε! 🙂

      • qemm ήθελα να γράψω…

        Ναι, PW, και WordStar και WordPerfect. Και Lotus123, και dBase και Norton Commander, Norton Utilities, PCTools… Το antivirus δεν μούρχεται τώρα. McAfee ίσως…

        Και κάτι 40άρηδες seagate, να μην ξεπαρκάνουν οι κεφαλές στο πολύ κρύο, και να τρώει σφαλιάρα το κουτί-βάση της οθόνης, να πάρει μπρος με την τρίτη…

  13. @Litanie des Saints:
    Χμμμ….Μήπως κάθεσαι στο διπλανό γραφείο μου; 😉

  14. Κάπως και έτσι και εγώ, κάποια χρόνια πριν στις μεταπτυχιακές μου σπουδές, η αναγκη για φτηνή (αλλά όχι γρηγορη τότε) επικοινωνία, με έβαλε στη διαδικασία να …χαιδεψω το θηρίο, και αν αγαπηθουμε σφόδρα.
    Αλλά για να κρατησουμε τον έρωτα μας, δνε μου είπε και όλα τα μυστικά του. Σιγα σιγά με βάζει να τα ανακαλύψω.

    Και κάποια στιγμή πριν δυο χρόνια, να ανοιξω και ..ιδιωτικό ημερολόγιο σε δημόσιο χώρο.
    Αν κατι θα κραταγα απο την δική μου εμπειρία στο blogging, είναι ότι μαθαινεις τους «συχωριανούς» του διαδικτυακού χωριου, απο τα μεσα προς τα έξω.
    Κάποιους θα τους γνωρίσεις δια ζώσης, κάποιους όχι, αλλά …ξέρεις.
    Διαβάζεις κάποιο ποστ κάποιου που παρακολουθείς, και μετά απο κάποιο καιρό, ανεξαρτητα απο το θέμα του, καταλαβαινεις, εισπρατεις, νοιωθεις, αν αυτός …ο Αλλος, πισω απο τον καθρεφτη της οθόνης, ειναι θυμωμένος, ειναι χαρουμενος, ειναι φοβισμένος, ειναι ερωτευμένος, ειναι…

    Το παιχνιδι των λέξεων. Περιορισμένα τα εκφραστικά μέσα στο blogging, κι όμως… έντονα.

    Την καλησπέρα μου

  15. @Stazybο Hοrn:
    H διαδικασία με την κλωτσιά στο κουτί άλλωστε είναι που έδωσε και την ονομασία στο re-boot… 😉

    @Litanie des Saints:
    Ωωωωω… Έχω πέραση στους μεταφραστές ξέρεις, ναι, ναι – κι αναρωτιέμαι γιατί.

    @ΚΑΤΕΡΙΝΑ:
    Από μέσα προς τα έξω, αυτό κρατάω από το σχόλιό σου, αυτό τον πολύ πετυχημένο προσδιορισμό.
    Οι δυνατότητες πάντως δείχνουν άπειρες – όλα έχουν να κάνουν στην τελική με το πώς το αξιοποιούμε.
    Καλησπέρα κι από μένα και καλώς ήλθες.

  16. χα χα χα…
    γέλασα πολύ για την σύμπτωση!!!
    να, για τον πρόεδρο της Τράπεζας της Νιγηρίας, λέω, που κι εμένα μου μεταβιβάζει 65 εκατομμύρια δολάρια!
    κι όχι μόνο μια φορά, σημαντική λεπτωμέρεια αυτή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: