• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Οκτώβριος 2009
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Μέσα από τα μάτια του

plane_feb_3_sΑυτές τις μέρες φιλοξενούμε στο σπίτι τον αδελφό της καλής μου, καθώς και τη μαμά τους. Έχουμε σόγια δηλαδή – και δεν αναφέρομαι στην εναλλακτική πηγή πρωτεϊνών για βετζετέριανς. Δεν παραπονιέμαι, απλά, ώρες – ώρες, θα ήθελα λίγο παραπάνω ησυχία. Άλλωστε, είναι εντάξει άνθρωποι, κάνουν καλή παρέα και, ε, κι εγώ αν ταξιδέψω μισή υδρόγειο για να έρθω στην αδελφή μου, θεωρώ δεδομένο ότι θα βρει τρόπο και χώρο να με φιλοξενήσει – το καλό που της θέλω!

Τέλος πάντων, αλλού το πάω. Ο κουνιάδος μου λοιπόν, προφανώς για λόγους σκληρής και βασανιστικής εκδίκησης προς έμενα, έφερε δώρο στο γιο μου. Το δώρο είναι ένα συναρμολογούμενο αεροπλανάκι, τύπου Lego, με περίπου 5,5 εκατομμύρια κομμάτια, και οδηγίες φτιαγμένες έτσι ώστε να μην προδοθεί το μυστικό της συναρμολόγησής του αν ποτέ πέσουν στα χέρια του εχθρού.

Πέρασα δύο (2) ολόκληρα απογεύματα συναρμολογώντας το αεροπλανάκι. Έψαχνα τα μικρά κομματάκια με το ένα ιδιαίτερο, κρυφό χαρακτηριστικό, που συνήθως δεν φαινόταν καλά στο σχεδιάγραμμα των οδηγιών, επικαλούμενος μέσα από τα δόντια μου μεγάλες μορφές του χριστιανισμού (μετά τη φράση έναρξης «σου γαμώ τον/την/κλπ»). Κάποια στιγμή, λίγο μετά το μέσο του δεύτερου απογεύματος, κι ενώ προσπαθούσα να προσθέσω το ρύγχος του αεροπλάνου στην κυρία άτρακτο, έκανε ένα τσαφ και έπεσε στο πάτωμα. Σπρώχνοντάς το πίσω στη θέση του, το κυρίως αεροπλάνο έσπασε σε 5 ανόμοια κομμάτια. Ένιωσα το αίμα να αλλάζει κατεύθυνση σε ολόκληρο το σώμα μου, προκειμένου να μου ανέβει στο κεφάλι. Αν ήμουνα μόνος μου (και το παιχνίδι ήταν δικό μου(, σε εκείνη την φάση θα είχα ανοίξει ψύχραιμα το ντουλάπι με τα εργαλεία, θα είχα πάρει το σφυρί και θα εξηγούσα σε αυτό το κωλο-αεροπλάνο ότι με ταλαιπώρησε one time too many.

Δεν ήμουν όμως μόνος μου. Καθισμένος στη μοκέτα απέναντί μου ήταν ο γιος μου.

Ο οποίος επί δύο (2) ολόκληρα απογεύματα περίμενε υπομονετικά να του ετοιμάσει ο μπαμπάς το καινούργιο παιχνίδι του. Ο οποίος δεν είπε ούτε μία φορά «άντε, ακόμα;», ο οποίος έψαχνε μέσα στο σωρό με τα κομματάκια να βρει το επόμενο που χρειαζόμασταν. Ο οποίος μου είπε μάλιστα ότι δεν πειράζει και να μην στεναχωριέμαι.

Πήρα βαθειά ανάσα. Κοίταξα τον εαυτό μου, έτσι όπως φαινόμουνα στα μάτια του. Ένας μεγάλος, έτοιμος να τα παρατήσει στην πρώτη δυσκολία – αυτό ήθελα να είμαι; Όχι βέβαια!

Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι δεν έχει σημασία τι του λες, αλλά τι κάνεις μπροστά του. Το παιδί μαθαίνει από το παράδειγμα και μόνο από αυτό. Αν με δει να τα παρατάω στις δυσκολίες, τι μάθημα του δίνω; Αν με δει να μην δείχνω ψυχραιμία, και μάλιστα για κάτι τόσο μηδαμινό, πώς θα δείξει ο ίδιος ψυχραιμία στιες δικές του δυσκολίες; Υπομονή, επιμονή, καλή διάθεση – αυτός ο πιτσιρικάς απέναντί μου, όλα τα βλέπει και τα αντιγράφει με έναν τρόπο κολακευτικότατο, που με γεμίζει ευθύνες.

Κι έτσι, συνέχισα την συναρμολόγηση με όρεξη κι ορμή – το αεροπλανάκι σε λιγότερο από μισή ώρα ήταν έτοιμο. Εξ όνυχος τον λέοντα λέγαν οι αρχαίοι ημών πρωτόγονοι. Ναι, καταλαβαίνω ότι το παράδειγμα είναι μικρό, αλλά είναι ενδεικτικό. Είναι ενδεικτικό του πώς, ενώ νομίζεις ότι διδάσκεις το παιδί σου για την ζωή, στην πραγματικότητα εκείνο σε διδάσκει.

Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω, αλλά αν έχεις παιδιά ξαναβλέπεις τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια τους. Κοιτάς το ποιος είσαι και πώς φέρεσαι ανάλογα με το πώς φαίνεσαι στα παιδιά σου. Συνειδητοποιείς ότι θέλεις να γίνεις καλύτερος για να έχουν εκείνα καλύτερο γονιό. Ο γιος μου είναι ένα υπέροχο, απολαυστικό ανθρωπάκι – ξέρω ότι δεν είμαι αντικειμενικός στο θέμα και, ειλικρινά, δε με νοιάζει να γίνω. Ο γιος μου αξίζει να λέει πως έχει τον καλύτερο μπαμπά στον κόσμο. Αντικειμενικά, ξέρω ότι δεν θα τον έχει – και δε με νοιάζει και να γίνω. Ξέρω όμως ότι μπορώ να γίνω καλύτερος για το χατίρι του, καλύτερος μπαμπάς, καλύτερος άνθρωπος, για το χατίρι όσων με αγαπάνε. Να κόψω μικρότητες και χαζομάρες, να σηκωθώ να, λίγο πιο πάνω, από κει που θα πήγαινα αν ήμουν μόνος μου.

Τα μάτια του είναι ο πιο αληθινός καθρέφτης στον οποίο έχω κοιταχτεί ποτέ μου. Και μου κάνουν καλό: έχω συνέχεια αφορμές να προσπαθώ.

ΥΓ: Απόψε θα το συναρμολογήσω ξανά φυσικά, αφού χθες το βράδυ κατέρρευσε στα χέρια του μικρού. Στόχος μου είναι να κάνω νέο προσωπικό ρεκόρ χρόνου. Επίσης, στόχος μου είναι να πάω δώρο στα ανίψια μας ολόκληρο συναρμολογούμενο ναύσταθμο. 67 εκατομμύρια κομμάτια. Κι όλα τους στρογγυλά.

Advertisements

36 Σχόλια

  1. Με τα παιδιά γενικά δεν τα πάω καλά, ούτε και βρίσκω γενικώς κι αορίστως χαριτωμένο να μου μιλάει κάποιος για παιδιά. Όταν όμως γράφεις εσύ για τον γιο σου, είσαι τόσο αληθινός και τόσο τρυφερός!
    «Δεν είναι στο χέρι του, στο χέρι μας είναι», μου έλεγε ο μπαμπάς μου σε αντίστοιχες περιπτώσεις – φράση που επαναλαμβάνω ακόμα τελετουργικά από μέσα μου όταν κάτι με δυσκολεύει.

  2. «δεν έχει σημασία τι του λες, αλλά τι κάνεις μπροστά του»
    απολύτως, εντελώς, αναμφιβόλως σωστά!

    Κουπέπι, το ίδιο ακριβώς θέμα έχω κι εγώ. Αυτός ο τύπος θα μπορούσε να με πείσει να κάνω παιδιά -αν ήμουν ένας άλλος άνθρωπος και όχι η στρίγγλα που είμαι!

  3. Προσφέρομαι να σκηνοθετήσω διάρρηξη στο σπίτι σου με λάφυρο το…ιώβειο αεροπλανάκι.
    Τιμή φιλική.
    Καθαριότης, Εχεμύθεια.

  4. Είσαι απίστευτος άνθρωπος και πατέρας!! Ρισπέκτ!!

    Στο ΄χω ξαναπεί πολλές φορές αλλά θα στο πω άλλη μια. είστε πολύ τυχεροί που έχετε ο καθένας τους άλλους δυο. (φοτυ φτου φτου !) Επίσης είσαι ωραίος τρελός!! 😉

    Τα δόλια ανίψια τι σου φταίνε μωρέ? 😛

  5. Η γιαγιά μου μυρίζει για ηθικός αυτουργός.

  6. Θα συμφωνήσω με την Κρότ «το ίδιο ακριβώς θέμα έχω κι εγώ. Αυτός ο τύπος θα μπορούσε να με πείσει να κάνω παιδιά -αν ήμουν ένας άλλος άνθρωπος και όχι η στρίγγλα που είμαι» 😉
    Καλημέρες 🙂

  7. Θα έλεγα πως συγκινήθηκα λίγο αλλά εντάξει, με το Υ/Γ συνήλθα! 😛

  8. Η Μαργαρίτ τελικά είναι εντελώς σατανική!

    Και σαν πολλές 30 sth χωρίς μητρικό φίλτρο να μαζευτήκαμε εδώ μέσα. Έχεις σκεφτεί αλήθεια, μήπως κάτι δεν πάει καλά μαζί σου, με τετοιο κοινό που μαζεύεις? 😛

  9. Καλά, αυτό το υστερόγραφο είναι όλα τα λεφτά!!!!

    Τρελοτουρίστρια

  10. Α, ωραία, δηλαδή τώρα που προπονήθηκες, δεν θα σε πειράξει να σας πάρουμε δώρο το Millenium Falcon, ε?
    Α, και μια άλλη καλή εκδίκηση, είναι να παίρνεις drums για τα παιδιά των άλλων, χεχεχεχεχε.. πολύ σατανικό….
    ;-Ρ

  11. Έχω ζήσει κάτι παρόμοιο με φορτηγό ταχυδρομείου, μαμά πάλι! Τέτοιος αυτοέλεγχος ούτε στη γιόγκα.
    Περιγράφεις πολύ ωραία και τρυφερά τον τρόπο με τον οποίο το χειρίστηκες, ο γιος σου είναι πολύ τυχερό παιδάκι 🙂
    Όσο για το υστερόγραφο, έχεις σκεφτεί την εναλλακτική των παζλ με πολλά κομμάτια; (σατανικό γέλιο…)

  12. ουαου φοβερο το αεροπλανακι, ζητω τα LEGO! Ειναι απο τα καλυτερα και πιο δημιουργικα παιχνιδια για ολες τις ηλικιες 😀

  13. κοίτα, πέρα από την πλάκα του να το δεις μια φορά συναρμολογημένο, νομίζω ο μεγαλύτερος χαβαλές με τα λέγκο είναι να φτιάχνεις τα δικά σου πράγματα. με τόσα κομμάτια ο δικός σου θα μπορεί να φτιάξει ολόκληρη πολιτεία
    ΥΓ. μην είσαι γρουσούζης, σκέψου τον άνθρωπο που ταξίδεψε με όλη αυτή τη γκουμούτσα στα χέρια για να σας τη φέρει 🙂 🙂

  14. Πολύ καλησπέρα σε όλους,

    @k2:
    Ξέρεις, στην πραγματικότητα με πληρώνει το Υπουργείο Απασχόλησης για να αλλάξω γνώμη σε όλους εσάς τους άτεκνους. 😉
    (είπε ο Μπαμπάκης, κάνοντας κρύο χιούμορ για να ξεπεράσει την αμηχανία του μπροστά στον τόσο ζεστό έπαινο..)

    @Кроткая (11:36):
    Κατ’ αρχήν, δεν πρέπει να το απορρίπτεις έτσι απότομα. Άλλωστε, η έναρξη της διαδικασίας είναι ιδιαίτερα ευχάριστη! 🙂

    @Allu Fun Marx:
    Πες μου πότε και θα σου πω πού.

    @Ρενάτα:
    Τα ανήψια δεν θα πάθουν τίποτα. Άλλωστε, ο καθ’ ύλην αρμόδιος για συναρμολογήσεις σε κάθε οικογένεια είναι ο πατέρας! 😉
    Σμουτς!!!

    @industrial daisies:
    Εσύ κάτι ξέρεις και προσπαθείς να μου το πεις με τρόπο…
    Άσχετο: Καφεδάκι;

  15. @confused:
    Τώρα εσύ δεν ξέρεις τι λες. Είσαι μπερδεμένη…

    @#FN$#:
    Φιού! Στο τσακ την γλυτώσαμε! 😛

    @Кроткая (10:43):
    Πολλές δεν θα πει τίποτα! Το target group μου έχει χάσει εντελώς την στόχευση λέμε… 😉

    @CrazyTourists:
    χε χε χε, το καλύτερο είναι ότι *δεν* το λέω για πλάκα, χο χο χο χο…

    @Σοφία:
    Σιγά μην με χαλάσει το Millenium Falcon. Πλάκα κάνεις; Εδώ έχω ήδη φωτόσπαθο – και το κρατάω μυστικό από το παιδί. Η Δύναμη είναι πολύ ισχυρή μέσα του για να του εμπιστευτώ κάτι τέτοιο χωρίς εκπαίδευση.

  16. @Διόνα:
    Με βλέπω να ψάχνω για την χρυσή τομή των προτάσεών σας: ένα παζλ που στο τέλος γίνεται ντραμς. Μπου χα χα χα χα χα χα!!!

    @microsurfer:
    Ζηλιάρη!

    @yo!reeka’s:
    Δίκιο έχεις – γιαυτό κι εγώ σκόπευα, μετά από την επόμενη συναρμολόγηση, να του προτείνω να φτιάξουμε πολλά μικρά, σαν στόλο, και να παίξουμε με αυτά.

  17. Εχμ.. με προβλημάτισες Μπαμπάκη μου… Ισως δεν ειμαι/ήμουν τόσο καλή μαμά.. :))
    Σε ανάλογες περιπτώσεις (με παζλ των 5.000 κομματιών) έδινε τη μεθοδολογία, πώς να στήνουμε το παζλ δλδ βρισκοντας πρώτα τα περιμετρικά κομμάτια, ξεχωρίζοντας τα χρώματα, σιάχνοντας επιμέρους ενότητες, κλπ. Μετά, άρχιζε το πανηγύρι, όποτ έβαζα και κάνα κομμάτι εμφανέστατα λάθος, έτσι, για να έχουν την ικανοποίηση ότι «ξεπερασαν» τη μαμά τους!
    Νομίζω ότι είναι και αυτό κάτι τι βασικό, επειδή το ιδανικό και αξεπέραστο πρότυπο με τρομάζει -ανέκαθεν με τρόμαζε, μάλλον επειδή οι γονείς μου ακόμα φαντάζουν αξεπέραστοι στα μάτια μου. Αυτό είναι ένα εμπόδιο, κάπου κάπου…
    Ελπίζω σήμερα να το σιάξετε μαζί και να κάνεις και κάνα λαθάκι! Με τις ευχές μου :)))
    –>> το κείμενο εξ-αι-ρε-τι-κό-τα-το!!!!

  18. σωστό=»έδινΑ» σορρυ…

  19. Συμπάσχω.

    Μας είχανε φέρει και εμάς αεροπλάνο LEGO. Το οποίο μάλιστα είχε και δύο έξτρα οχήματα για να κουβαλάνε τις βαλίτσες και το κέτερινγκ. Διότι χωρίς κέτερινγκ, οι επιβάτες θα πεινούσαν.

    Τα χειρότερα έρχονται μετά: Όποτε έρχονται φίλοι του μικρού, θα εντοπίζουν το αεροπλάνο εντός λίγων δευτερολέπτων (ακόμα και αν είναι σφραγισμένο σε αλεξίσφαιρο μπαούλο στο πατάρι) και θα θέλουν να παίξουν. Τη συνέχεια τη φαντάζεσαι. Μάζευε λοιπόν τα κομματάκια που βρίσκεις στο πάτωμα και κρύβε τα σε ένα κουτί. Αν είσαι τυχερός, σε 1-2 χρόνια θα έχει εξαφανιστεί ολόκληρο το αεροπλάνο.

  20. Είσαι εκπληκτικός πατέρας.

    …Και μοχθηρός θείος!!!
    Μόνο μην ξεχάσεις αυτή την σοφή ανάρτηση με τα χρόνια…
    Φιλιά

  21. Μηχανικός σου λέει μετά….

  22. «η έναρξη της διαδικασίας είναι ιδιαίτερα ευχάριστη!»
    είναι το αντίθετο του «κάθε αρχή και δύσκολη» -χο χο χο!

    Αυτό το ποστ πάντως έχει και γαμώ τα σχόλια! Το ένα καλύτερο από το άλλο, χα χαχα!
    Άσε που είναι τίγκα στα επιχειρήματα για μας που φοβόμαστε τη μητρότητα! λολλλλ

  23. Χαχαχαχαχχχχαχαχαχαχαχαχχαχχαχαχαχαχαχααχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχχαχαχα!

    Αχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχαχαχαχαχχαχχαχαχχαχχχαχαχαχαχχαχαχχαχαχχαχαχαχχαχαχαχαχχαχαχ!

  24. @chaca-khan:
    🙂

    @An-Lu:
    Ο,τι μπορούμε κάνουμε κορίτσι μου…

    @Ροδιά:
    Μαρίνα μου, με ξέρεις αρκετά καλά: Μέχρι εκεί που ξέρω πως μπορεί – και λίγο παραπάνω. Τόσο περιμένω από τον ίδιο, εφόσον έχει όρεξη και το θέλει. Και τις γκάφες μου θα σκηνοθετήσω, και τα καλά παραδείγματα εξίσου. Να τον βοηθήσουμε να γίνει άνθρωπος της προκοπής θέλουμε, όχι προσωποποίηση της τελειότητας…
    Και φυσικά, παραδέχομαι τα λάθη μου μπροστά του. Ακόμα και τα…μη σκηνοθετημένα. 🙂
    Αλλά όχι και σε προβλημάτισα!
    Φιλιά πολλά!

    @μήτσκος:
    Η μόνη λύση είναι να εξαφανίσεις τις οδηγίες και μετά να τα πείσουμε να το φτιάξουν όπως θυμούνται τα ίδια ότι ήταν. 😉

    @gremiii:
    Ξέρεις, για αυτό το έχω το blog, για να θυμάμαι πράγματα μετά από χρόνια. 🙂

  25. @Αντώνης_Χ:
    Ξέρεις τι έχω πάθει; Έχει μπει ο σύμβουλος μέσα μου.
    Ουυυυυυστ άντικράϊστ. Ουυυυυυστ!!!!

    @Кроткая:
    Α, όλα κι όλα. Δεν θα φέρουμε τα πάνω κάτω. Τα καλύτερα σχόλια είναι τα δικά μου, κι όποιος διαφωνεί θα ταπούμε στο γήπεδο! 😛

    @PezosLogos:
    χε χε χε 🙂

  26. Χαχαχαχαχαχχα δεν το πιστεύω…να πέσω τυχαία σε αυτό το post και να γυρίσει ο χρόνος πίσω… Λοιπόν, είχε έρθει από το Σικάγο ο αδερφός της μαμάς μου και έφερε δώρο στον αδερφό μου ένα συναρμολογούμενο πολύπλοκο…Στην Ελλάδα δεν υπήρχαν τότε αυτά τα παιγνίδια…΄’Ηταν ένα υποβρύχιο που θα έμπαινε και στην μπανιέρα!!! Το βλέπει ο αδερφός μου και τρελλαίνεται…το βλέπει ο πατέρας μου και τρελλαίνεται επίσης γιατί σκέφτηκε ότι έπρεπε να το συναρμολογησει !!!! Και του λέει το κορυφαίο…»αυτά τα παιγνίδια είναι για τα αμερικανάκια που δεν ξέρουν να παίζουν»….

  27. Εαν θες εχω να σου προτεινω κατι παζλ ενηλικων με 1500 κομματια, ασπρομαυρη εικονα, να μην βρισκεις τα κομματια με τιποτα…

  28. Εγώ είχα δοκιμάσει κάποτε να στήσω ένα τρένο… Τι Γολγοθάς Θέε μου…. Τόσα χρόνια πέρασαν και ακόμα όταν αντικρύζω φυλλάδιο με οδηγίες χρήσης μου έρχεται να φύγω τρέχοντας προς άγνωστη κατεύθυνση… Είσαι ο καινούριος μου ήρωας.. Μπράβο!!!:-)

  29. Αχ τι γλυκό!!!! Χαρά στο κουράγιο σου βέβαια…

  30. Χα χα χα χα χα! Απίθανο… Εγώ και η αδερφή μου είμαστε μια οικογένεια των παζλ των λέγκο και σε καταλαβαίνω απολύτως…

    Για τα μάτια του γιου σου και μόνον αξίζει όλη η προσπάθεια του κόσμου. Μπράβο σου! Σε θαυμάζω.

  31. 1- σε σένα το ‘φερε ο κουνιάδος το δώρο είπες; γιατί εσένα βλέπω να το παίζεις περισσότερο και μου θυμίζεις τον πατέρα των παιδιών μου που στα πρώτα γενέθλια του μεγάλου μας έφερε στο σπίτι μια αμαξάρα – παιχνίδι που με τις ώρες την έβρισκε ο ίδιος!!!
    2- ο μικρός σου μου φάνηκε να την βρίσκει περισσότερο στον δρόμο για την ιθάκη και να μην βιάζεται τόσο να το δει έτοιμο το λέγκο…η συναρμολόγησή του είναι το ίδιο το παιχνίδι κι όχι το έτοιμο το αεροπλάνο! έτσι τουλάχιστον θα το έβλεπα εγώ….
    3 – τα παιδιά μας είναι οι καλύτεροι δάσκαλοί μας!!! ω, ναι, πόσο το βλέπω και η ίδια…. αλλά μας μάθανε ότι αποκλειστικά οι μεγάλοι/γονείς θα είναι οι δάσκαλοι κι έτσι χάσαμε πολλοί το παιχνίδι…

    4- μη βλέπεις που δεν σχολιάζω…. όταν έρχομαι απο ‘δώ μονομιάς τα ρουφώ τα κειμενάκια σου

    φιλιά από στοκχόλμη

  32. Στα αλήθεια τυχερός ο γιος σου που έχει τέτοιο πατέρα με τόση αγάπη για αυτόν. Αφού όμως, και πολύ σωστά λες ότι το παράδειγμα μετρά τόσο, είναι δυνατόν να βρίζεις βρε μπαμπά και μάλιστα τα Θεία? Έλεος δηλαδή! Τι αρχές θα δώσεις στο γιο σου; Ακόμα και άθεος να είσαι, δεν σέβεσαι την Πίστη κάποιων άλλων!

  33. έχω μία υποψία ότι δεν είναι original lego οπότε μάλλον για αυτό χαλά. από την άλλη νομίζω πιο φάση θα είχε να του δειχνες να το φτιάχνει. κι εσύ θα ήρεμήσεις (ίσως όχι η τσέπη σου) αλλά κι αυτός θα διασκεδάζει πιο πολύ.

    τώρα βέβαια δεν ξέρω πόσο χρονών είναι οπότε… αλλά αν πηγαίνει σχολείο σίγουρα μπορεί.

    άσε που έχω μία υποψία ότι παραπονιέσαι παρότι μάλλον σου άρεσε η διαδικασία 🙂

  34. Σίγουρα πολύ τυχερός ο γιος σου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: