Προσοχή στα πεζοδρόμια

Το πρωί ξύπνησα χαρωπός – χαρωπός μετά από μια νύχτα καλού ύπνου. Επιτέλους δρόσισε για δυο βράδια σερί, με αποτέλεσμα να μπορώ να κοιμηθώ χωρίς να ιδρώνω ως γουρούνι και χωρίς να λειτουργεί ο ανεμιστήρας οροφής. Ατένισα την ζωή γεμάτος αισιοδοξία και κατανόηση για τα μειονεκτήματα των συνανθρώπων μου.

Έκανα όσα κάνει ένας (virtual) εργένης πριν φύγει για δουλειά: ντους, δόντια, καφέ, ένα συμμάζεμα από το προηγούμενο βράδυ (ποτήρια κρασιού παρατημένα σε τυχαία και αναπάντεχα σημεία του σπιτιού), άπλωμα μπουγάδας, ξύρισμα κι όξω από την πόρτα. Περιχαρής άνοιξα την πόρτα και ξεκίνησα με ψυχολογία να κατακτήσω το Μανχάταν. Τριάντα μέτρα παρακάτω, το σύμπαν αποφάσισε να με επαναφέρει.

Πάτησα σκατά σκύλου.

Μην ακούσω γούρι γούρι και τέτοια. Είναι απλά μάξιμουμ αηδία. Δεν είναι τόσο αηδία όσο να σε χέζει γλάρος (been there, done that, got the t-shirt) αλλά στην κλίμακα της αηδίας παραμένει πολύ ψηλά. Ο συγκεκριμένος σκύλος μάλιστα πρέπει να ακολουθεί πολύ εκκεντρική δίαιτα – κι αυτός είναι ο πιο διακριτικός τρόπος που μπορώ να το θέσω. Το μόνο καλό ήταν ότι ήμουνα τόσο κοντά σπίτι που μπόρεσα να γυρίσω και να αλλάξω παπούτσια και μόλις 2-3 ώρες αργότερα σταμάτησε να μου γυρίζει το στομάχι.

Σκατοκατάσταση.

Αυτό το συμβάν λοιπόν, εντελώς αλλοπρόσαλλα, μου έδωσε την ιδέα για ένα ποστ δομής «μου αρέσει – δεν μου αρέσει». Αν καπνίσετε κάτι καλό, θα σας φανεί λογική πορεία σκέψης, πιστέψτε με. Επίσης, όσοι γελάνε εδώ και τρεις παραγράφους, νά ‘χουν την σαββατογεννημένη κατάρα μου και να τους χέσει ιπτάμενος ρινόκερος!

Δεν μου αρέσει που πάτησα (γιακ, μπλιαχ, γκκκκχχχχ) σκατά σκύλου. Μου αρέσει όμως που ήμουνα κοντά στο σπίτι και δεν χρειάστηκε να τα πάω και βόλτα σε όλη την Αθήνα.

Δεν μου αρέσει που είμαι στο γραφείο, θα προτιμούσα να είμαι διακοπές. Μου αρέσει όμως που πλησιάζουν – οι ρημάδες!

Δεν μου αρέσει που είμαι αλλού εγώ, αλλού η οικογένεια. Το έχουμε ξαναζήσει αυτό το σκηνικό με τα Σαββατοκύριακα – αν και σε πολύ δυσκολότερες συνθήκες. Μου αρέσει όμως που μου δείχνουν πόσο τους λείπω, μου αρέσει που νιώθω «σπίτι μου» όταν βρίσκομαι μαζί τους. Και ανυπομονώ για τις μέρες που θα περάσουμε παρέα.

Δεν μου αρέσει που έχει τελειώσει το Μουντιάλ και που είχε τόσο λίγο θέαμα της προκοπής (αν και, από αγωνία και σασπένς, έσκιζε). Μου αρέσει που δεν ακούω πια βουβουζέλες.

Μου αρέσει που πήγα θερινό σινεμά και είδα ασπρόμαυρη ταινία. Μου αρέσει τόσο που δεν βρίσκω τίποτα που να μην μου αρέσει στην όλη ιστορία.🙂

Δεν μου αρέσει η απεργία των βυτιοφόρων κι όλο αυτό γύρω από τα βενζινάδικα. Είναι άλλη μια απόδειξη της μιζέριας του μέσου Έλληνα: αν όλοι έβαζαν όση βενζίνη βάζουν κανονικά, δεν θα υπήρχε αυτή η τεχνητή έλλειψη. Το ξαναλέω: την έλλειψη δεν την δημιουργεί ούτε η απεργία ούτε η αισχροκέρδεια των βενζινοπωλών, την δημιουργεί η καφρίλα του Έλληνα που φουλάρει το ρεζερβουάρ (κάτι που κάνει μόνο στις απεργίες) και γεμίζει και δυο μπιτόνια. Μου αρέσει όμως η ησυχία που έχει η γειτονιά: είναι σε μεγάλο βαθμό άδεια η πόλη, έπεσε και η φάση με την βενζίνη και μπορεί να κυλήσουν και 5 λεπτά για να περάσει αυτοκίνητο από τον κεντρικό. Τύφλα να έχει το Δεκαπενταύγουστο.

Μου αρέσει που μπήκε στο λογαριασμό μου το «δώρο» του καλοκαιριού. Δεν μου αρέσει που, μετά και τις ηρωικές κρατήσεις του ΤΣΜΕΔΕ, φτάνει – δεν φτάνει για ένα τυπικό λογαριασμό σούπερ – μάρκετ. Και δεν μου αρέσει καθόλου που ακούω από φίλους, μικρότερους ως επί το πλείστον, πως δουλεύουν μήνες απλήρωτοι. Σε λίγο θα τους κόβουμε πιστωτικό τιμολόγιο για να μας αφήνουν να μπούμε στα γραφεία.

Μου αρέσει που σιγά – σιγά τελειώνουν οι δικαιολογίες. Για παράδειγμα: «Γιατί δεν έχετε μαζική πτώση τιμών αφού έχετε ύφεση;», ρωτάνε επίμονα (sic) οι ελεγκτές της τρόικας. Η απάντηση, που δεν πρόκειται ποτέ να δώσει κανένας Υπουργός, είναι απλούστατη: οι τιμές δεν έχουν πέσει και δεν πρόκειται να πέσουν. Κι αυτό επειδή τα μέτρα λιτότητας που έχουν εφαρμοστεί δεν έχουν θίξει σε τίποτα όλους αυτούς που διατηρούν ψηλά τις τιμές: φοροφυγάδες, εισφοροφυγάδες, κοκ. Από την άλλη, δεν μου αρέσει που μήνες τώρα βγαίνω να έχω δίκιο σε όσες προβλέψεις κάνω.

Μου αρέσει που ανακατεύω επικαιρότητα σε ένα καθαρά προσωπικό ποστ το οποίο ξεκίνησε από πατημένα σκατά σκύλου. Και μιλώντας για αηδιαστικά πράγματα, δεν μου αρέσει που κάτι τόσο ρυπαρό όσο το τρωκτικό έκλεισε τελικά με το μόνο τρόπο που θα μπορούσε να είναι χειρότερος και από το ίδιο: μια μαφιόζικου τύπου δολοφονία. Δεν μου αρέσει που το να μην ψωνίζω από μέρη που πουλάνε λάσπη δεν αρκεί για να «κόψει» η κίνησή τους. Αντίθετα, φαίνεται πως η κοινωνία μας απολαμβάνει ιδιαίτερα τα λασπόλουτρα. Φοβάμαι (ειλικρινά) την διάδοχο κατάσταση – γιατί σίγουρα θα υπάρξει.

Δεν μου αρέσει που έχω αφήσει το μλόγκ μου τόσο ανενεργό. Εξακολουθώ να το σκέφτομαι, να μου έρχονται ιδέες, απλά μοιάζει να έχω χάσει το momentum του γραψίματος που είχα παλιότερα. Μου αρέσει όμως που έχω φορέσει το τσεμπέρι και γράφω, έστω και τούτο δω το ποστ. Ξαραχνιάζω…

Καλημερούδια και προσοχή στα πεζοδρόμια.

21 Σχόλια

  1. ΟΚ,ξεκινάω (και δεν γέλασα καθόλου με το σκατοσκηνικό σου):

    1. Μού αρέσει που η οικογένεια είναι στο Νησί, γιατί γλυτώνει όλη τη ζέστη και το καυσαέριο του Λεκανοπεδίου.

    2. Δεν μου αρέσει το βράδυ της Κυριακής που πρέπει να φύγω σαν κλέφτης από το Νησί για τον Πειραιά για να μην αρχίσει να διαμαρτύρεται η κόρη.

    3. Δεν μού αρέσει το γεγονός ότι, 3 μέρες πριν από την έναρξη των διακοπών, ακόμα παίζεται αν θα φύγω ή όχι (ή αλλιώς «περιμένω να σκάσει το τρελό πακέτο από στιγμή σε στιγμή», όπως και πέρσι, όπως και πρόπερσι)

    4. Δεν μού αρέσει που πριν από 2 εβδομάδες υποχρεώθηκα να πάρω άδεια άνευ αποδοχών.

    5. Μου αρέσει που τη Δευτέρα γέμισα το ντεπόζιτο μέχρι τη μέση, σκεπτόμενος «έλα μωρέ, το Σάββατο θα φύγω για το Νησί και το αμάξι θα το αφήσω εδώ» (βλ. σημείο 3- επιτέλους δικαιολογία για τηλε-εργασία!)

    6. Δεν μού αρέσει που με τη δολοφονία Γκιόλια (Θεός σχωρέστον), προβλήθηκε ως «υπόδειγμα δημοσιογραφίας» ένας τύπος που ούτε σωστός δημοσιογράφος ήταν, ούτε σωστός blogger.

    7. Μού αρέσει που -επιτέλους- η τρομοκρατία στην Ελλάδα απέβαλε την όποια «αριστερή» προβιά είχε ενδυθεί.

    8. Δεν μού αρέσει που έχω καιρό να πάω θερινό σινεμά.

    9. Μού αρέσει που ο ΑΝΤ1 ξαναπαίζει το Bones τα βράδια.

    10. Μού αρέσει που ακούω ότι ο τουρισμός στο Νησί θα πέσει στα προ 10ετίας επίπεδα (βασικά, τα δωμάτια είναι όλα full για Αύγουστο, αλλά στα εστιατόρια οι τουρίστες ακολουθούν το σύστημα «1 μέρα έξω- 2 μέρες μέσα με σουβλάκια».)

    Αυτάαα

  2. Πάντως η δομή του κειμένου είναι καταπληκτική,δεδομένου ότι ξεκλινησε από σκατά(σκύλου) και κατέληξε σε σκατά(τιμές,τρωκτικό,τρομοκρατία),αφού περιηγήθηκε σε πιο όμορφα και ανθρώπινα πράγματα.Όπως λέει η διαφήμιση:
    -Τυχαίο;Δε νομίζω!

  3. Καλά,εντάξει,δεν «ξεκλίνησε»,ξεκίνησε…

  4. mpampaki σε βρίσκω σήμερα να κάνεις φούρλες γύρω από τα σκατά.😀 από δαύτα ξεκινάς, με δαύτα τελειώνεις.
    -Mου αρέσει το κείμενό σου, αλλά δε μου αρέσει που δεν έχουμε βρει τον τρόπο να βγούμε από το πηγάδι με τα σκατά.

  5. Αχ βρε μπαμπάκη…δεν μας κόλλησε το «Βημασουλίνο» (έτσι το λέω εγώ, μην το ψάχνεις), θα με κολλήσεις εσύ!😉

  6. Συγνώμη που γέλασα αλλά είμαι ομοιπαθούσα και σε καταλαβαίνω!
    Indeed we miss you😉

  7. μπαμπάκη διαβάζω και συνειδητοποιώ πως μου ΄χεις λείψει, ε.

  8. συμφωνώ με το κουνέλι από πάνω.

    κι αυτό είναι ένα ποστ τύπου «always look at the bright side of life» που μου αρέσει. αποπνέει μια αισιοδοξία που θα σου χρειαστεί γενικά στους επόμενους μήνες.

    μη χάνεσαι!

  9. Εσύ, έχεις διαβάσει Πολυάννα, δεν μου το βγάζεις από το μυαλό….
    :-ΡΡΡΡΡΡΡ

  10. Συμφωνώ με κουνέλι και Κροτ αποπάνω, και για έναν επιπλέον λόγο: για μια ακόμη φορά αγγίζεις οικείες καταστάσεις -ου μόνον τα σκατά, αλλά και τα εργενιλίκια και η οικογένεια σε διακοπές και τα εβδομαδιαία πηγαινέλα. Και να σκεφτείς ότι στέλνουμε μηνύματα μεταξύ μας με τη γυναίκα μου σαν μαθητούδια (καληνύχτες, καλημέρες και.. τα σχετικά), από την άλλη αυτά τα αρχαία έθιμα της καφρικής αταξίας…

    Ας πούμε: εντελώς στο πνεύμα σου, της έγραψα προχτές:
    Δεν μου αρέσει πια να φεύγω τις Κυριακές. Αν και μου αρέσει να με αποχαιρετάς.

    Και αρχές Σεπτέμβρη ο γιος μου θα πάει πρώτη δημοτικού και έχω και σκέφτομαι το περσινό σου σχετικό ποστ.

    Μην χάνεσαι.

  11. Το τρωκτικό ξανάνοιξε… ως τρομακτικό, δεν κάνω πλάκα! Τυχαίο; Δεν νομίζω!

  12. Μ΄ αρέσει που ακόμα και μέσα στα σκατά υπάρχει χιούμορ και δημιουργικότητα! Το κείμενό σου είναι τρανταχτή απόδειξη γι΄ αυτό. Και επιβεβαιώνεις τη θεωρία μου ότι πίσω από τη φάτσα κάθε μπαμπά και μαμάς κρύβεται ένα ζόρικο, εφευρετικό παιδί που βλέπει τον κόσμο με τη δική του ιδιαίτερη, αξιόλογη ματιά. Τα μπλογκόπαιδα όλων των γονιών

  13. Σόρι τα ζουζούνια μου πάτησαν το κουμπί της υποβολής πριν τελειώσω! Ελεγα λοιπόν ότι τα μπλογκς των μαμάδων και των μπαμπάδων ανθούν γιατί εκφράζουν τη δημιουργικότητα κάθε γονιού!

  14. Δε μ΄αρέσει που είχες υποσχεθεί πως θα το ανανεώνεις συχνά κι ακόμα περιμένουμε τα τεκταινόμενα εν Παρισίοις!😐

    Μ΄αρέσει όλο το ποστ και όπως θέτεις τα ζητήματα με χιουμοριστική χροιά!😉

    Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!🙂

  15. ���������� �� http://troktiko-blog.blogspot.com

  16. Καλησπέρα,

    @Αντώνης_Χ:
    2. Αυτό με το Νησί το έχω ζήσει, και μάλιστα περισσότερο από όσο αντέχει το σύστημά μου. Αφήνει σημάδια, να ξέρεις. Πολύ καλύτερο είναι το σύστημα Δευτέρα ξημερώματα κατ’ ευθείαν στην δουλειά – αρκεί να σε παίρνουν οι αποστάσεις φυσικά. Η κόρη έχει 1000% δίκιο!
    4. Άουτς!!!😦
    6. Εγώ τρόμαξα πριν λίγους μήνες όταν η μάνα μου (ναι, ναι, η μάνα μου) μου ανέφερε το Τρωκτικό ως πηγή είδησης. Και μετά σου λέει η διείσδυση του internet στην ελληνική κοινωνία…
    10. Με το καλό!

    @selitsanos:
    Ή, να το θέσω διαφορετικά, εγώ θα πω αυτά που θέλω να πω όποια αφορμή κι αν μου δοθεί!😉

    @Λιαστή:
    Μα είναι εμπειρία κι αυτή να ξεφύγεις εύκολα; Τριγυρνά στο μυαλό σου (και κάτω από την πατούσα σου) για ώρες!🙂
    Θα την βρούμε την έξοδο, πού θα πάει!

    @An-Lu:
    ΟΚ, δεν το ψάχνω.

    @confused:
    Disclaimer: της σαββατογεννημένης κατάρας μου εξαιρούνται οι ομοιοπαθούντες και ομοιοπαθούσες.
    Αμοιβαίο!🙂

  17. @Κούνελος:
    Δίκιο έχεις. Κι εμένα μού ‘λειψε να ανανεώνω το μαγαζί.

    @Κροτ:
    Αν πιστεύεις πως είναι μόνο μήνες το διάστημα για το οποίο θα χρειαζόμαστε αισιοδοξία, τότε είσαι πολύ αισιόδοξη!🙂
    Όχι, δεν θα χαθώ.
    Φιλιά!

    @Σοφία:
    Κι όμως, δεν έχω. Στο τυρμπουσόν μου!

    @Γιώργος Κατσαμάκης:
    Κι εγώ που νόμιζα ότι μόνο εμείς κάνουμε τέτοιες σάχλες!🙂 Δεν πειράζει, τα πρώτα 100 χρόνια είναι δύσκολα, χα χα χα. Όσο για το πρωτάκι σας, καλή αρχή σου λέω, από τώρα. Οι γονείς αγχωνόμαστε, τα πρωτάκια είναι άνετα (δεν ξέρουν τι τα περιμένει, γιαυτό).
    Με το καλό να έρθει η άδεια αδελφέ (ελπίζω ότι ακόμα την περιμένεις). Και όχι, δεν θα χαθώ.

    @HappyHour:
    Μήπως είναι σαν τις μετεμψυχώσεις του gamato τελεία info; Ακόμα αναρωτιέμαι αν σε κάποιο από αυτά είναι ανακατεμένο το αρχικό team.

  18. @newagemama:
    Ευλογάμε τα γένια μας (μεταξύ μας αυτό), αλλά συμφωνώ. Το να ζεις μια οικογένεια, μέρα με την μέρα, είναι πράξη δημιουργικότητας.

    @Ρενάτα:
    Έχεις απόλυτο (απόλυτο όμως!) δίκιο. Προετοιμάζω το φωτο-ρεπορτάζ του Παρισιού as we speak.
    Φιλιά πολλά!

  19. «Δεν μου αρέσει που έχω αφήσει το μλόγκ μου τόσο ανενεργό.»

    Ούτε κι εμένα μου άρεσε!

    Καλώς όρισες! (γουέλκαμ μπακ δηλαδή)

  20. Καλώς σας (ξανα-)βρήκα Μαεστρία μου!🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: