Παρισίων επίγευσις – 1

Θέα προς το Île SaintLouis από το Île de la Cité

Πήγαμε στο Παρίσι λοιπόν, και έρχομαι (επιτέλους) να καταγράψω πώς περάσαμε.

Να διευκρινήσω ευθύς αμέσως, για λόγους ιστορικής και ηθικής αρτιότητος της παρούσης αναρτήσεως, ότι είχαμε κλείσει τα εισητήρια και είχε πληρωθεί και η προκαταβολή της διαμονής πριν από χρόνια και καιρούς. Κοινώς, πριν σκάσουν τα μέτρα. Η μπαμπακο-οικογένεια, πτωχή πλην τίμια, δύσκολα θα είχε καταφέρει αυτό το ταξίδι αν τώρα αποφάσιζε να το κάνει.

Και μετά από το (πιθανότατα περιττό) disclaimer, να τονίσω πως ήταν το πρώτο ταξίδι στο εξωτερικό για τον πιτσιρικά μας (τα-ντα-ντα!). Επιπλέον, πήγαμε με μια οικογένεια πολύ καλών φίλων, που έχουν κι αυτοί πιτσιρίκια σε compatible ηλικίες, οπότε αποτελούσαμε ένα πλήρες τσούρμο χάους, κεφιού και εκνευρισμού. Έμπλεοι ενθουσιασμού λοιπόν, κουβαλήσαμε τις βαλίτσες μας (που θα τρόμαζαν και τον Πύρρο Δήμα), επιβιβαστήκαμε στο αεροπλάνο, απολαύσαμε την πτήση και βγήκαμε σε ένα Charles de Gaulle τόσο αλλού όσο μόνο ένα γαλλικό αεροδρόμιο θα μπορούσε να είναι. Η έκδοση εισιτηρίων για το τραίνο ήταν μια μικρή περιπέτεια, αλλά η εύρεση της σωστής πλατφόρμας και η διαδρομή μετά μέχρι το κέντρο της πόλης και συγκεκριμένα τον Gare d’ Austerlitz ήταν πολύ πολύ κουραστικότερη. Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι έχω πλέον παιδί, οπότε βλέπω ίσως αλλιώς τα πράγματα, αλλά σε πολλές περιπτώσεις η Γαλλία μου φάνηκε πολύ πεσμένη από άποψη λειτουργίας σε σχέση με προηγούμενες επισκέψεις μου.

Τέλος πάντων, τέρμα η γκρίνια. Φτάσαμε πάντως. Όχι στο ξενοδοχείο. Ούτε στο διαμέρισμα. Όχι, ούτε σε παγκάκι, σκηνή, δωμάτιο ή τροχόσπιτο. Διότι, πιστοί και εκλεκτικοί μου αναγνώστες, η παρέα έμεινε σε βάρκα.

Το μπροστινό μισό του ποταμόσπιτου ήταν το δικό μας (η γέφυρα κρύβει την βεράντα)

Είχαμε έτσι κι αλλιώς πει ότι θα ψάξουμε για κοινό διαμέρισμα, για να έχουμε χώρο για να κινούνται και να παίζουν τα πιτσιρίκια και τελικά βρέθηκε μέσω του internet η μαούνα της φωτογραφίας, η οποία ήταν εμπειρία. Οι χώροι γεμάτοι σκάλες που πηγαίναν πάνω, κάτω και λοξά, το μπάνιο μικρό και το WC μικρότερο, υπήρχε μια πόρτα στην οποία μπαινοβγαίναμε με στυλ περιπτερά, αλλά η εκκεντρικότητα σου εξασφάλιζε και πολλά καλά: δεν βγαίνεις για βόλτα στον Σηκουάνα, είσαι στον Σηκουάνα. Η ελαφρώς εναλλακτική ατμόσφαιρα, ο άρτιος εξοπλισμός (μέχρι και πλυντήριο πιάτων είχαμε) και κυρίως η μαγική βεράντα στην οποία αράζαμε πίνοντας κρασί και τσιμπολογώντας βρωμερά τυράκια μέχρι αργά τη νύχτα, ήταν μοναδικά. Το χάζι σου έδινε την αίσθηση του «δεν πληρώνεται τούτο δω ρε παιδάκι μου!»

Σούρουπο – θέα από την βεράντα

Άποψη της μαούνας μας με την βεράντα ορατή

Το απόλυτο φετίχ αυτή η βεράντα (αχ!). Η εμπειρία της βάρκας συνολικά ήταν πολύ καλή, στοίχισε ελαφρώς λιγότερο από αντίστοιχου μεγέθους διαμέρισμα, δεν είχαμε προβλήματα με μυρωδιές, φασαρία κλπ και κουνούσε μόνο όταν περνούσε κάποιο γκαζωμένο πλεούμενο από το ποτάμι. Τέλος πάντων, όποιος ψήνεται και χρειάζεται λεπτομέρειες για την βάρκα, ας πάει εδώ.

Εγκατασταθήκαμε λοιπόν, και βγήκαμε άμεσα για μια πρώτη βόλτα και το άκρως απαραίτητο μεσημεριανό. Πάντα απολαμβάνω στην Γαλλία τις σαλάτες τους. Ναι, το ξέρω ότι είναι παράξενη δήλωση, αλλά (1) δεν έχουν το νόημα της σαλάτας που έχουμε εμείς, δεν είναι δλδ πιάτο για τη μέση, (2) σε πολλά μέρη τις φτιάχνουν καλά παρότι το μέσο (ελληνικό) εστιατόριο τις κακοποιεί και τις κάνει με εξωφρενική προχειρότητα και (3) μου αρέσουν οι συνδυασμοί που μπορεί κανείς να κάνει. Ακόμα και στο τυχαίο μπιστρό που καθήσαμε, η σαλάτα μου ήταν νοστιμότατη.

Η βόλτα συνεχίστηκε προς τη Notre Dame, στην οποία τα πιτσιρίκια εντυπωσιάστηκαν μεν, δήλωσαν εξάντληση δε.

Κουασιμόδο, πού κρύβεσαι;

Η βόλτα στο κέντρο του Παρισιού (της πάλαι ποτέ Λουτεσίας μα τον Τουτατις!) ήταν απολαυστική, αλλά η κούραση βάραινε τα πόδια μας. Επιστρέψαμε λοιπόν στη μαούνα, μπανιαριστήκαμε, πήραμε τα στοιχειώδη για να βγει το βράδυ (τυρί και κρασί) και λειώσαμε στη βεράντα.

Χρειαζόμασταν άλλωστε την ξεκούραση: η επόμενη μέρα είχε προγραμματισμένη την επίσκεψη στην Disneyland.

Είναι προφανές ότι η Disneyland ειναι ένα μέρος σχεδιασμένο για να σε κάνει να χάνεις τον χρόνο σου (κάτι σαν τα μεγάλα mall ένα πράμα). Στη μέση ενός παράδοξου και εξοντωτικού καύσωνα στηθήκαμε σε ουρές επί ουρών. Εντάξει, αν έχεις πιτσιρίκια δεν μπορείς να μην πας Disneyland, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο χώρος σε βοηθάει να χάσεις τόσο τον χρόνο σου (και τα λεφτά σου…) ώστε να χρειάζεται να πας και δεύτερη μέρα (κάτι που εμείς αποφύγαμε). Για να ολοκληρωθεί η εμπειρία, τον γιόκα μου τον είχε χτυπήσει μια τρελή διάρροια, με αποτέλεσμα να μπούμε σε περισσότερες τουαλέτες από attractions στο πάρκο. Συμβουλή: να αποφύγετε αυτές που είναι κοντά στον πύργο της Ωραίας Κοιμωμένης, είναι αυτές που χρησιμοποιούν τα περισσότερα μικρά παιδάκια…

Η μόνη φωτογραφία της Disneyland που δεν έχει τις μούρες μας φάτσα – κάρτα🙂

Παρά τα αρνητικά και την κούραση όμως, όσα προλάβαμε να κάνουμε αξίζαν και με το παραπάνω. Το τραινάκι του Βουνού των Κεραυνών είναι σούπερ σούπερ σούπερ, αξίζει την αναμονή! Ο μικρός εντυπωσιάστηκε πολύ και με τους Πειρατές της Καραϊβικής, ενώ υπάρχουν και διάφορα μικρά attractions που δεν τα πιάνει το μάτι σου αλλά είναι πιο γουστόζικα φτιαγμένα απ’ ό,τι φαίνεται εκ πρώτης όψεως (π.χ. τα Mad Hatter’s Cups). Η παρέλαση των ηρώων είναι επίσης καλή.

Στο τέλος της ημέρας, εξουθενωμένοι και αφού μαζευτήκαμε στην βάρκα μας, έζησα και μια προσωπική διάψευση. Παρότι δεν ξέρω γαλλικά, ισχυρίζομαι ότι μπορώ να παραγγείλω σε γαλλικό εστιατόριο. Αυτή την φορά παρήγγειλα κάτι που πίστευα ότι είναι κομμάτι μοσχαριού και μου ήρθε ένα νοστιμότατο αλλά αναπάντεχο χοιρινό λουκάνικο που έμοιαζε λίγο με το δικό μας σπληνάντερο. Εντάξει, δεν ζήτησα ψάρι και να έρθει γλυκό, αλλά πάντως μια απότομη επαναφορά στην πραγματικότητα την είχα. Ευτυχώς το Graves ταίριαζε και με αυτό το πιάτο…Να σημειώσω ότι στο τέλος της δεύτερης μέρας είχαμε ήδη γράψει φιάλες από Macon (λευκό), Cotes du Rhone (ερυθρό) και Graves (επίσης ερυθρό). Είχαμε αρχίσει απλώς να ζεσταινόμαστε…🙂

Το βράδυ πρόλαβα το φινάλε του ματς Ουρουγουάη – Γκάνα, με ένα από τα πιο απίστευτα θρίλερ πέναλτι που θυμάμαι – μέχρι την επόμενη μέρα που θα βλέπαμε τα απανωτά χαμένα πέναλτι Παραγουάης και Ισπανίας…Ναι, μπορούσα να βλέπω και Μουντιάλ. Κατ΄επιλογή φυσικά και μόνο αν δεν μου έκοβε στη μέση την βόλτα και τις επισκέψεις σε αξιοθέατα. Στο κάτω – κάτω, την πόλη ήρθαμε να δούμε, όχι την μπάλα!

Κι όταν το είπα αυτό, ο μικρός συμφώνησε και ρώτησε ανυπόμονα γιατί δεν έχουμε πάει ακόμα στον Πύργο του Άϊφελ. Το πρόγραμμα της επόμενης μέρας φαινόταν ήδη σχηματισμένο…

συνεχίζεται…

12 Σχόλια

  1. «Ευτυχώς το Graves ταίριαζε και με αυτό το πιάτο…»

    Αν δεν ταίριαζε, ο (υποχρεωτικά αγενής) σερβιτόρος θα σου το είχε πει.

    Ζηλεύω ΤΡΕΛΑ για την peniche (μαούνα) και μου βάζεις ιδέες. Και ξέρεις, άμα μου μπουν ιδέες εμένα τι γίνεται!
    Πού περίπου ήταν αραγμένη η μαούνα σας?🙂

  2. Μα τι τέλειο αυτό με τη μαούνα! (Βρε Κροτ, αφού το λέει ο άνθρωπος, κόντα στην Gare d’Austerlitz ήταν – ταιριάζει και το τοπίο της φωτογραφίας, η μεταλλική γέφυρα του τρένου🙂 )
    Όντως, παράξενο αυτό με τις σαλάτες… Δεν λέω, για αυτόνομο γεύμα στα διάφορα μπιστό και καφέ καλές είναι, αλλά χάθηκε ο κόσμος να έχουν και καμιά πιο απλή (αλλά της προκοπής, όχι εκείνα τα σκέτα λαχανικά της συμφοράς που σου σερβίρουν) ως πρώτο πιάτο; (Κατά τα άλλα το γαλλικό φαγητό μ’αρέσει με τα χίλια, και το Παρίσι έχει ένα σωρό καλά κι όχι πολύ ακριβά εστιατόρια).
    Πάλι καλά που το πιάτο που σου προέκυψε ήταν λουκάνικο (boudin να υποθέσω;) κι όχι καμιά andouille, να δεις αίφνης μπροστά σου τα αντεράκια…🙂
    Για το κρασί δεν ξέρω αν θα σε διόρθωνε ο σερβιτόρος όπως λέει η Κροτ, αλλά ξέρω άνθρωπο που παρήγγειλε σε μπιστρό τυρί και μπίρα (!!) και βέβαια εισέπραξε υποτιμητικό βλέμμα… (Και υποτιμητικό σχόλιο από μένα, όταν μου το είπε).
    Περιμένουμε τη συνέχεια (και περισσότερα για τα κρασιά)!

  3. Χμ, να πω ότι με έπεισες ότι περάσατε, σούπερ (προς το παρόν) θα είναι ψέμματα. Για να δούμε τη συνέχεια. Και μόνο οι επισκέψεις στις τουαλέτες του Ντισνεϋχωρίου με ανατριχιάζουν. Αν και η μαούνα…..

    Άσχετο διακρίνω στις φωτογραφίες σου μια ποιότητα συγγενή αυτών της Κροτ…

  4. Περιμένω τις συνέχειες… για να τοποθετηθώ!!!
    Μέχρις στιγμής με έχεις πιάσει 2 στα 2 απο πράγματα που δεν έχω κάνει όσες φορές έχω πάει Παρίσι (Disneyland και bateau, ούτε καν βόλτα δεν έχω πάει!)😀

  5. Κουπέπι, εδώ στο Βρυξελλοχωρίο πάντως σαλάτα vegeterian δεν υπάρχει. όλες έχουν κρεας, κοτόπουλο, ψάρι ή μπέικον (ενίοτε και 2 ή 3 από αυτά μαζί). Οι σαλάτες είναι κανονικό γεύμα.

    Γιώργο, σε βλέπω. Εννοείς προφανώς πως οι φωτογραφίες είναι τέλειες!

  6. Εννοειται ότι πιο πολύ απ ολα ζήλεψα τη μαούνα!!!!!!!
    Μπράβο παιδιά μου!

  7. Φοβερη ιδεα με την μαουνα.

  8. Μπαμπάκη, είσαι πλέον μια κατηγορία μόνος στα ταξίδια! μούρλια μου φαίνεται η βεράντα!Τυχερούληδες!🙂
    Πες στην εταιρεία που νοικιάζει τη μαούνα να σου κόψει ποσοστά, γιατί βλέπω πολλοί σε ζήλεψαν (κι εγώ μαζί εννοείται!🙂
    Δε σε ζηλεύω για την Ντισνεϊλαντ καθόλου.(κυριολεκτώ)

    Αναμένουμε τα επόμενα!🙂

  9. Καλησπέρα σε όλους,

    @Кроткая (12:48):
    Αν ο υποχρεωτικά αγενής σερβιτόρος μου είχε πει την άποψή του, θα του εξηγούσα κι εγώ ότι ακριβώς αυτό είναι: μια άποψη.🙂
    Ο δικός μας στο συγκεκριμένο μαγαζί είχε πολύ σουρρεαλιστική άποψη για την ικανότητά του να μιλάει Αγγλικά. Θέλαμε κάτι στεγνό για το παιδί, αφού είχε ταλαιπωρηθεί. Τον ρώτησα λοιπόν αν έχει κάποια σάλτσα το κοτόπουλο. Αυτός χούφτωσε το μπούτι του κι άρχισε να χαϊδεύεται, προφανώς προσπαθώντας να μας δείξει τι κομμάτι του πτηνού είναι το πιάτο. Με δεδομένο ότι το στομάχι του πιτσιρικά ήταν ήδη ταλαιπωρημένο, είπα να αφήσουμε κατά μέρος το λάϊβ σεχ σώου και να παραγγείλουμε το ρημαδο-πουλέ.😉
    Μπες στο λινκ, έχει αναλυτικά για τη μαούνα και πού είναι (απρόσεχτο, το έγραψα αφού!) και πώς είναι. Και διαθεσιμότητες και τέτοια. Με το καλό να πάτε!

    @k2:
    Είναι άλλη η λογική τους. Εμείς έχουμε πολύ το μοίρασμα, το πιάτο στη σέντρα. Αυτό έξω δεν παίζει. Δεν μπορούν να τσιμπολογούν από ένα πιάτο όλοι μαζί, εξ ου και τα πρώτα πιάτα είναι must. Θα μπορούσαν φαντάζομαι να έχουν για πρώτα κάτι που να φέρνει και σε σαλατικό, αλλά φοβάμαι ότι για να μην τα έχουν δεν θα πουλάνε. Εμένα πάντως μου αρέσει η σαλάτα για κύριο και θεωρώ ότι μπορείς να κάνεις και πολύ ενδιαφέροντες συνδυασμούς υλικών αν έχεις λίγο τόλμη.
    ΧΑ ΧΑ ΧΑ – κι όμως, andouillette (ή κάπως έτσι) ήταν!😀 Μιλάς όμως με άνθρωπο που τρώει κοκορέτσια, συκώτια, σπληνάντερα, κλπ εντελώς αβασάνιστα. Το μόνο μειονέκτημα ήταν ότι βρισκόμασταν σε ένα τυχαίο μαγαζί και κανονικά προτιμώ να ξέρω το μέρος που παραγγέλνω τέτοιες νοστιμιές.
    Μου αρέσει που διευκρινίζεις ότι «ξέρεις» τον τυρο-μπυρο-φάγο και δεν τον ονοματίζεις φίλο σου. Διαχωρίζουμε την θέση μας ή μου φαίνεται;😉

    @Γιώργος Κατσαμάκης:
    Κοίτα, δεν θα κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου: το εξωτερικό με μικρά παιδιά είναι δοκιμασία. Ειδικά οι δύο πρώτες μέρες που ήταν με καύσωνα και είχε κι ο μικρός την ταλαιπωρία της κοιλιάς του (και δεν γκρίνιαξε καθόλου κι ο έρμος…) ήταν πιο δύσκολες. Βέβαια, είναι πολύ σημαντικό να πέρνουν και τέτοιες εμπειρίες οι μικροί. Και καθώς θα ανεβάσω και τα επόμενα ποστ θα δεις ότι οι καλές στιγμές αυξάνονταν καθώς «εγκλιματιζόμασταν» στη μαούνα…

    @Φίλος:
    Α, ούτε και το δικό μας πήγαινε βόλτα. Αραχτοί είμασταν. Ευτυχώς!🙂
    Πάντως, δυστυχώς οι μέρες ήταν περιορισμένες και δεν πρόλαβα να ακολουθήσω τις συμβουλές σου.😦 Παρόλα αυτά, θα διαπιστώσεις πρόοδο στα επόμενα ποστ.

    @Кроткая (4:35):
    Δεν έχουν κάτι σε μόνο με τυρί; Εντύπωση μου κάνει…
    Δεν πειράζει, στο αερόστατο (με το καλό) θα σερβίρουμε ό,τι σου κάνει κέφι.🙂
    Εκτός από chicken mcnuggets.
    Υπάρχουν και όρια.

  10. @An-Lu:
    Δικαίως την ξεχώρισες. Ήταν και αυτό που έκανε το ταξίδι πραγματικά διαφορετικό.

    @zouri1:
    Και ιδανική (ευτυχώς) και η υλοποίησή της. Γιατί δεν σου κρύβω ότι μια ανησυχία για το τι θα μας βγει την είχαμε…

    @Ρενάτα:
    Λες; Από κει που πήγα για απλή ταξιδιωτική αναφορά να αναλάβω πράκτορας των συγκεκριμένων στο Ελλάντα; Σε καιρό κρίσης, μάθε τέχνη κι άστηνε, χα χα χα
    Εντάξει ρε συ, με πιτσιρίκια μαζί, θα γλυτώσεις την disneyland; Και δεν είναι και τόσο χάλια, κάποια τουλάχιστον από τα τραινάκια αξίζουν τον κόπο. Ομολογώ όμως ότι δεν καταλαβαίνω αυτούς που πάνε και μένουν κι όλας στα εκεί ξενοδοχεία – Παρίσι δεν βλέπουν καθόλου τελικά…

  11. Mακράν… Η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ καταγραφή διακοπών για φέτος.
    Εν τω μεταξύ… εγώ ζήλεψα τα βραδινά κρασάκια στη μαούνα.🙂
    Περιμένω ε ενδιαφέρον τη συνέχεια

    Φιλί στο μικρό σας που e-γνωρίζω (μέσω των αναρτήσεων του mpampaki του) από τότε που γεννήθηκε. Αντράκι θα είναι τώρα🙂

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: