Παρισίων επίγευσις – 2

Μαντέψτε πού…

Πρίβιουσλι ον «Μπαμπάκης – the blog»: Στο προηγούμενο επεισόδιο οι ηρωικοί ήρωές μας έδωσαν μια ηρωικότατη μάχη ενάντια στην παράδοξη πεποίθηση των Γάλλων ότι είναι οργανωμένοι και ακολούθησαν μια αντισυμβατική προσέγγιση στην συμβατικότατη επίσκεψη στην Eurodisney, επισκεπτόμενοι όλες τις τουαλέτες του πάρκου. Όλα αυτά εντός μαούνας, όπως περιγράψαμε στο πρώτο μέρος.

Τις πρώτες δύο ημέρες στο Παρίσι υποστήκαμε έναν καύσωνα απροσδόκητο όσο και εξαντλητικό. Όχι τόσο η θερμοκρασία όσο η υγρασία μας είχε αφήσει κουρέλια. Το πρωί της τρίτης μέρας όμως ξυπνήσαμε μέσα στον ανακουφιστικό ήχο της βροχής: φαινόταν πως όλη η μουντάδα των προηγούμενων ημερών ξεσπούσε επιτέλους. Αν ο Σηκουάνας ήταν μαγεία ηλιόλουστος ή με βραδινό ένδυμα, δεν φαντάζεστε πώς ήταν βροχερός. Ξυπνούσε μέσα σου την τζαζ μιλάμε!

Μουργελέψαμε αποφασιστικά μέχρι να μεσημεριάσει, οπότε και (προς μεγάλη μας χαρά) σταμάτησε να βρέχει. Βγήκαμε λοιπόν σε ένα Παρίσι δροσερό και φρέσκο για να επισκεφτούμε το πλέον χαρακτηριστικό landmark: τον πύργο του Άϊφελ.

Τώρα, να ομολογήσω ότι, ενώ μου αρέσουν πολύ τα δείγματα art deco με τα οποία είναι πλημμυρισμένη η Πόλη του Φωτός, ο Πύργος μου φαίνεται ένα μάτσο σκουριασμένα παλιοσίδερα. Δεν ξέρω τι μου φταίει και δεν μου αρέσει, αλλά υποψιάζομαι ότι τον βλέπω ανταγωνιστικά: εκεί που το Παρίσι έχει τουλάχιστον 10 άλλα σημεία, πιο όμορφα και εξίσου χαρακτηριστικά, όλοι έχουμε μάθει να το ταυτίζουμε με την εικόνα ενός μεταλικού, εχμ, πύργου.

Παρόλα αυτά, τα πιτσιρίκια ενθουσιάστηκαν. Ο δικός μου ενθουσιάστηκε περισσότερο να μας κάνει πλάκα (κάτι που κράτησε και τις επόμενες μέρες). Εκεί που στεκόμασταν έλεγε ξαφνικά «Ο πύργος του Άϊφελ!» και κοιτούσαμε για να δούμε ότι μας έδειχνε κάποια αφίσα (γκρουμφ!). Πάντως, το real thing τους άρεσε, βγάλαμε κι ένα σωρό φωτογραφίες και κάναν σαν τρελά, παρότι εδώ ο γιος μου έζησε μια ιστορική διάψευση.

– Πού είναι το μαγαζί του Γκουστώ;

– Πουθενά.

– Γιατί;

– Δεν υπάρχει.

– Δεν υπάρχει;;;

– Όχι, δεν είναι πραγματικό. Είναι μόνο για την ταινία. Όμως, μοιάζει με πολλά καλά εστιατόρια της πόλης.

Δεν τον έπεισα.

Είπαμε, η μέρα ήταν βροχερή, ομιχλώδης και ατμοσφαιρικότατη

Αφού τελειώσαμε με τον πύργο, περάσαμε απέναντι τον Σηκουάνα και το πήραμε με τα πόδια μέχρι την Αψίδα του Θριάμβου και τα Ηλύσια Πεδία. Η γειτονιά μεταξύ του Πύργου και της Αψίδας είναι μάλλον αδιάφορη – ήρεμη και όμορφη, γεμάτη πρεσβείες, αλλά όχι επαρκώς ανεβασμένη και καλοφτιαγμένη για να την πεις το Παλαιό Ψυχικό του Παρισιού. Η δε Αψίδα περισσότερο είχε νόημα σαν σημείο έναρξης της Λεωφόρου Ηλυσίων Πεδίων (τραγουδάγαμε σα νούμερα το γνωστό τραγούδι όλη μέρα…) παρά σαν αυτόφωτο μνημείο.

Από άποψη κίνησης, ίσως το χειρότερο σημείο για οδήγηση στην Γηραιά Ήπειρο

Ωστόσο, η ίδια αψίδα είναι το πρώτο μνημείο που αφιερώθηκε στον Άγνωστο Στρατιώτη – και μετά, στα πρότυπά της, γέμισε η Ευρώπη με αντίστοιχα μνημεία. Το μνημείο είναι μια φλόγα μονίμως αναμένη και είναι μάλλον το πιο όμορφο τμήμα της όλης σύνθεσης.

Μνημείο Αγνώστου Στρατιώτη (sans τσολιάδες)

Στο Champes Elysses καθήσαμε για φαγητό σε μια τουριστοπαγίδα του αισχίστου είδους (όλοι κάνουμε λάθη). Ήταν το πρώτο Σάββατο των θερινών εκπτώσεων με αποτέλεσμα μια διάχυτη φρενίτιδα σε πολλούς από τους περαστικούς που βλέπαμε και σε αρκετούς από τους υπόλοιπους πελάτες του μαγαζιού. Όταν τελειώσαμε από κει, περπατήσαμε τα Ηλύσια (για όσο αντέχαν τα παιδιά), μπήκαμε και στο κεντρικό μαγαζί της Peugeot (από όπου και η επόμενη φωτογραφία) και έπεσε η πρόταση για καφέ στο St Germain.

Το πρώτο Peugeot ever

Η περιοχή του St Germain είναι κάτι σαν τάμα για μένα στο Παρίσι: σε κάθε επίσκεψή μου μέχρι τώρα έχω καταλήξει να πίνω εκεί καφέ ή μπύρα (ή και τα δύο). Λατρεύω την ατμόσφαιρα που έχει, μοιάζει λες και όλοι οι διαβάτες βγήκαν ή πηγαίνουν σε κάποιο βιβλιοπωλείο. Παρόλα αυτά, είχα καιρό να πάω και το Les Deus Maggots είχε επεκταθεί παράξενα. Το κοινό ήταν 100% τουρίστες (ναι, όπως εμείς άλλωστε…) και η όλη εμπειρία μου φάνηκε κάπως «πλαστική». Κρίμα.

Εξέλιξη ενός αγαπημένου μαγαζιού – ο τουρισμός είναι ανίκητος τελικά

Παρόλα αυτά, η επίσκεψη στην περιοχή έγινε και για έναν άλλο λόγο: πήγαμε συστημένοι στο απόλυτο (και εννοώ ΑΠΟΛΥΤΟ) μαγαζί: κάβα σε συνδυασμό με τυράδικο. Μαγαζί με άκρες σε βιοτεχνικά τυριά (καμία σχέση με τα προϊόντα που βρίσκεις σε ράφια σούπερ-μάρκετ δλδ), όπου, αφού διαλέξεις τα βρωμο-τύρια σου, συζητάς και καταλήγεις και στα μπουκάλια που θα σφάξεις για παρέα τους. Όπως μου είπε κι ένας αγαπημένος φίλος, αν είχε και έναν τοίχο ράφια με βινύλια, δεν θα έβγαινα ποτέ από εκεί μέσα.

Για ιστορικούς λόγους, να καταγράψω ότι έλαβον: chevre με επικάλυψη πιπεριού (μας έκανε την απίστευτη ερώτηση αν το θέλουμε πολύ ξηρό ή να κρατά την υγρασία του), παλαιωμένο brie, ένα κίτρινο που έμοιαζε με παρμεζάνα αλλά που να χτυπιέμαι κάτω δεν πρόκειται να θυμηθώ το όνομά του, Valencay (βαλενσέ) ένα φανταστικό, απαλό και περίπλοκο τυράκι σε σχήμα πυραμίδας και Fourme d’Ambert (φουρμ ντ’αμπέρ) βρωμερότατο μπλε που θυμίζει περισσότερο stilton παρά roquefort. Όλα μύριζαν και μάλιστα έντονα. Στο μετρό της επιστροφής, αργά το απόγευμα ήδη, οι συνεπιβάτες μας κοιτούσαν με υποψίες για τις άνομες προθέσεις μας. Για τις επόμενες μέρες της διαμονής μας στη μαούνα, όποτε κάποιος άνοιγε το ψυγείο περνάγαμε δύο λεπτά αναπνευστικής δυσφορίας μέχρι να καθαρίσει η ατμόσφαιρα. Ήταν υπέροχα!🙂

Η επόμενη μέρα: μουσεία μουσεία μουσεία. Ξεκινήσαμε από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, που ήταν κοντά μας και είχε και ένα σωρό απολιθώματα από δεινόσαυρους.

Κρανίο Τρικεράτοπα (γαμάτος, ε; )

Πρώτο πλάνο: Αλλόσαυρος, Βραγχιόσαυρος. Παραπίσω Ιγκουανόδοντας και στο βάθος Μαμούθ. Η χαρά του επτάχρονου.

Αμμωνίτες Bloggers που διατηρούν ενεργό το ίδιο blog από το 2006

Το μουσείο, να το πω ευθέως, δεν είναι σε καλή κατάσταση. Φαίνεται δεν είναι τόσο της μόδας και η χρηματοδότηση δεν περισσεύει. Οι αίθουσες έχουν να βαφτούν από την εποχή που τα περισσότερα εκθέματα ήταν ακόμα ζωντανά και ακόμα και η παράθεση / πινακίδες κλπ θυμίζουν άλλες δεκαετίες. Το υλικό ωστόσο που στεγάζει είναι εντυπωσιακό και πληρέστατο. Αν είχε και λίγο πιο δουλεμένη παρουσίαση (πράγμα δύσκολο και επειδή ο χώρος έχει στριμωχθεί από το πλήθος των εκθεμάτων) θα ήταν ακόμα καλύτερη εμπειρία.

Δίπλα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας είναι ο Βοτανικός Κήπος, ωραιότατος για βόλτα, με βιβλιοθήκες, επιστημονικά ινστιτούτα, και (χμ, πώς να το θέσω) γραφικές επιγραφές…

Όταν το είδαμε γελάγαμε «Φαντάσου να έχει κι άλλη πόρτα, με φανερογαμεί»…

…και όμως είχε! Είναι τρελοί αυτοί οι βοτανολόγοι! (εκτός αν πρόκειται για έντομα, οπότε είναι τρελοί αυτοί οι εντομολόγοι!)

Μια Αθήνα είναι και το Παρίσι, τι νομίζετε; Έχει Βοτανικό, έχει Κεραμεικό, έχει Ομόνοια, έχει σουβλάκια (δύο τετράγωνα από τη Notre Dame). Απ’ όλα έχει, εκτός από καθαρίστριες στο μετρό ίσως…

Εμείς πάντως, μετά τη βόλτα στον Κεραμεικό τολμήσαμε να βάλουμε *και* το Λούβρο μέσα στην ίδια μέρα. Τολμηρό, αλλά δεν έβγαιναν αλλιώς οι μέρες. Βασικό πρόβλημα με το Λούβρο είναι ότι έχει πάρα πολύ κόσμο, κάτι σα συνωστισμό στις αποβάθρες του λιμανιού της Σμύρνης ένα πράμα, και τον έχει μαζεμένο στα στάνταρτ αξιοθέτα: η Μόνα Λίζα έχει πέντε – έξι περιμετρικές ζώνες από στριμωγμένα γιαπώνια μπροστά της, την ώρα που εξίσου σημαντικοί πίνακες (μερικοί του Ντα Βίντσι), τοποθετημένοι στην ίδια αίθουσα δεν παίρνουν ούτε μισό βλέμμα όχι από επισκέπτη, αλλά ούτε από τον φύλακα. Συμβουλή: αξίζουν πάρα πολύ τα περσικά και ασσυριακά εκθέματα – κι επιπλέον, είναι αίθουσες στις οποίες δεν πατά το πόδι του άνθρωπος. Θα τα ευχαριστηθείτε πολύ περισσότερο από τα αιγυπτιακά ή την Αφροδίτη της Μήλου. Κατ’ εξαίρεση, η Νίκη της Σαμοθράκης είναι έτσι βαλμένη που αντέχει να μεταδίδει την ομορφιά της, παρά τον κακό χαμό από πλήθος απέναντί της.

Τοποθετημένη με τέτοιο τρόπο στην κορφή μιας σκάλας που απλώς σου κόβει την ανάσα

Κατά τα άλλα, το βράδυ διαπίστωσα (με χαρά) ότι αυτά τα όντα που εμείς πεζά και μαζικά ονομάζουμε στρείδια για τους Γάλλους είναι πολλά, διαφορετικά και το καθένα με το όνομά του και την γεύση του. Η σχετική πιατέλα με τον πάγο και τις ανοιγμένες λιχουδιές της θάλασσας ταίριαξε υπέροχα με ένα λευκό Sancerre (γιαμ, γιαμ) και η νυχτερινή βόλτα κατά μήκος του Σηκουάνα μας ανανέωσε. Το Παρίσι είχε κάνει πάλι τα μαγικά του και μας είχε τυλίξει από την κορφή μέχρι τα νύχια σε κορδέλες ευζωίας και ευχαρίστησης.

συνεχίζεται…

9 Σχόλια

  1. coquilles st jacques φάγατε? είναι το μόνο θαλασσινό οστρακοειδές που μου αρέσει, σκέψου δλδ!

    Αυτό το τυρο-κρασο-καταγώγειο πού ακριβώς βρίσκεται; Διευθυνσούλα κρατήσαμε; Για πε, για πε!

    Το βαλανσέ είναι όντως τέέέέλειο τυράκι, μιαμ μιαμ!

    Καλέ το Deux magots και το Cafe de la paix έχουν καταντήσει τούριστ εδώ και χρόόόνια!
    Την άλλη φορά να πας στην Closerie des Lilas, στο blvd Montparnasse (μετρό Denfert-Rocherot) που είναι ελφρώς ακριβούλι και ψιλο-μπουρζουά, αλλά μια κούκλα! Ανκαι,αν θες αυθεντική ατμόσφαιρα γαλλικού καφενείου, πήγαινε σε όποιο νά’ναι στο St Michel ή στο St Germain να δεις κανονικούς Γάλλους με την εφημερίδα τους και το καφεδάκι τους και να κάνεις κι εσύ το ίδιο!🙂

    Α, τι καλά!

  2. GAMATA, θα έλεγα, (και θα κυριολεκτούσα μάλιστα από ό,τι βλέπω!!! ;-ΡΡΡΡΡ)

  3. Κομπλάρησα.
    Εγώ αν πήγαινα για τυρί θα ήμουν σαν το βλάχο στο Μέγαρο…
    Πείστηκα.
    Για το ότι περάσατε καλύτερα από το Ντισνεϋχώρι…

    Πάντως για μένα παραμένει όνειρο αυτό το ταξίδι στο Παρίσι. Ελπίζω να το κάνω. Όπως το θέλω. Αν και γίνεται όλο και πιο δύσκολο… τέλος πάντων…

    Το μαγαζί του Γκαστόν δεν είναι αυτό που φαίνεται… εκεί… ανάμεσα στο κτίριο με τα λουλούδια στα μπαλκόνια και εκείνο το ξενοδοχείο με τη μπλε ταμπέλα από νέον;

  4. Α, ναι το ξέχασα… θα πρέπει κάποια στιγμή να εξηγήσουμε την εμμονή του φύλου μας (πάσης ηλικίας) με τα απολιθώματα, και δη των δεινοσαύρων…

  5. ok , ok , μας phanerogamisate….🙂

  6. Τέλεια περάσατε!!🙂 Δώσατε και σε μας μια μικρή ανάσα απ’ το Παρισάκι!😉

  7. @Кроткая:
    Εγώ με τα θαλασσινά έχω μέγα πάθος, το ξέρεις άλλωστε…Το μόνο τόσα χρόνια που έχω δοκιμάσει και δεν με ενθουσίασε ήταν οι φούσκες, αλλά κρατάω μια επιφύλαξη γιατί έχω φάει μόνο μία φορά και μπορεί να μην ήταν φρέσκες. Το St Jacques δεν είναι που το σερβίρουν συνήθως και με πουρέ; Αμ, γιαυτό σου αρέσει…😉
    Το τυρο-κρασο-καταγώγειο (έπρεπε να είχα βγάλει και φωτογραφίες τις προθήκες γμτ, αλλά ήμουνα απασχολημένος…) είναι κοντά στο St Sulpice. Αν πιάσεις από St Germain την Rue Madame (ξεκινά κάθετα και ελαφρώς λοξά, απέναντι από το Deux Magots) περπατάς, περνάς και ένα σχολείο και το βρίσκεις στα δεξιά σου. Είναι πιο κοντά στον σταθμό του μετρό St Sulpice, αλλά από κει δεν ξέρω να το βρω. Θα τσεκάρω και στο σπίτι, μπορεί να έχω κρατήσει κάρτα του μαγαζιού και να σου στείλω όλες τις λεπτομέρειες.
    Παρίσι είχα να πάω δυστυχώς πολύ καιρό, από το 2001. Οπότε, η μεταβολή των μαγαζιών μου φάνηκε εντυπωσιακή. Ακριβώς αυτό ψάχνω, το καφέ που μπορεί κανείς να το χρησιμοποιήσει σαν γραφείο.🙂 Η συμβουλή για Denfert-Rocherot σημειώθηκε και θα την αξιοποιήσω αναλόγως – μερσί!

    @Σοφία:
    Kyriolekto-gamata!🙂

    @Γιώργος Κατσαμάκης:
    Μη μασάς. Το πολύ – πολύ να δείχνεις («Κοπελιά, από αυτό βάλε»). Το βαλενσέ ήταν μόλις η δεύτερη φορά στη ζωή μου που το έτρωγα, ενώ το μουχλιασμένο (φουρμ ντ’αμπέρ) το δείξαμε απλώς και έψαχνα βιβλιογραφίες και ίντερνετ στην επιστροφή για να δω πώς λέγεται. Έτσι κι αλλιώς, επειδή μιλάμε για μικρό μαγαζί κι όχι για σούπερ-μάρκετ, μπορείς να περιγράψεις τι σου αρέσει και να σου προτείνουν (για λευκό κρασί εμείς κάπως έτσι το προσεγγίσαμε – το κόκκινο το είχαμε διαλέξει ήδη μόνοι μας).
    Σου εύχομαι σύντομα και με το καλό να ανεβάσεις ανάλογες αναρτήσεις. Αξιζει να το τολμήσεις – καταλαβαίνω ότι όπως πάνε τα πράγματα το έξοδο είναι πολύ βαρύ, αλλά από την άλλη τα ταξίδια είναι η μόνη επένδυση που σου μένει…
    Με τους δεινόσαυρους είχε πολύ πλάκα όταν εξηγούσα στην καλή μου ότι τα αγοράκια μπαίνουμε σε αυτή τη φάση γύρω στα 4 – 5, ίσως και πιο νωρίς, και δεν βγαίνουμε ποτέ. Δεν ξέρω γιατί. Δεν με χαλάει κι όλας.🙂

    @Κ.Κ.Μοίρης:
    Πηγαίνατε κι εσείς όμως cryptogyreyontas…🙂

    @Ρενάτα:
    Έχει και παρτ θρη, ε, μην χανόμαστε!

  8. Κρυπτόγαμα και φανερόγαμα (χωρις -τα) είναι κατηγορίες φυτων φίλτατε😉

  9. πράγματι, η Νίκη της Σαμοθράκης δεν θα μπορούσε να τοποθετηθεί καλλίτερα!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: