Σχεδόν πρωτοβρόχια

Ξέρετε κάτι; Σιχαίνομαι να ακούγομαι απαισιόδοξος. Ειδικά φέτος, ειδικά μετά από όλα όσα έχουν γίνει στη δημόσια ζωή (και όλα όσα προβλέπω να γίνονται στα επόμενα δυο – τρία χρόνια) έχω βαρεθεί να λέω και να γράφω σκοτεινά πράγματα. Αρκετή μιζέρια κυκλοφορεί.

Κι έτσι, καταντάω να μην γράφω τίποτα: έχω αφήσει το μαγαζί να γεμίσει αράχνες και φτάσαμε κιόλας στις 20 του μήνα, χωρίς καλά – καλά να το καταλάβουμε. Παραδοσιακά άλλωστε, κάθε οικογένεια με πιτσιρικαρία στο σχολείο βλέπει τον Σεπτέμβριο να περνάει με τον ήχο που κάνουν όλες οι αυθαίρετα επιλεγμένες προθεσμίες – βουυυυυυσφφφφφφφφ!!!!! Κι έφυγε. Σκέτος Μπολτ ο Σεπτέμβρης.

Κάθε τόσο μαζεύεται κάτι μικρό, καθημερινό, που θα ήθελα να γράψω για αυτό. Όπως τα δύο κεντρικά δόντια του γιου μου που του έπεσαν (και ήδη έχουν ξεφυτρώσει οι κορφές των καινούργιων), την επίσκεψη στην ψαραγορά, τους επαγγελματικούς προσανατολισμούς μας, την προβολή του Inception. Αλλά και ελαφρώς σιτεμένα: πώς ήταν το καλοκαίρι μας, πώς ολοκληρώθηκε το ταξίδι στο Παρίσι, και τόσα άλλα. Μόλις πάω χαλαρά και ήρεμα να γράψω κάτι, κάτι άλλο σκάει. Από τα πιο προφανή, που είναι η πίεση στη δουλειά, μέχρι τα πιο συγκλονιστικά που είναι να ψάχνεις μαύρη γραβάτα για κηδεία. Και να μην είναι η κηδεία που ήξερες και περίμενες αλλά άλλη…

Είμαστε εδώ, είμαστε καλά. Έχουμε τρομάξει με όσα βλέπουμε να σκάνε γύρω μας – και δεν αγγίζω καν τις αηδίες της οικονομικής και επαγγελματικής επικαιρότητας. Στην ησυχία της νύχτας, τα κουβεντιάζουμε και προσπαθούμε να καταλάβουμε: ήταν πάντα τόσο δύσκολη η ζωή κι απλώς δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι;

Ναι, ήταν. Οι γονείς μας ήταν μετανάστες, τουλάχιστον σε κάποια φάση της ζωής τους. Ζήσανε Επταετία. Οι παππούδες μας ήταν πολεμιστές. Ζήσανε Κατοχή κι Εμφύλιο. Οι προ-παππούδες πρόσφυγες – ζήσανε την Σμύρνη. Πάντα ήταν δύσκολη η πουτάνα η ζωή, πάντα και παντού, και είναι σίγουρο ότι το μέλλον κρύβει για όλους μας πολλές σκληρές και δύσκολες δοκιμασίες. Δεν έχει νόημα να θρηνείς για όσα έχουν συμβεί, αφού είναι βέβαιο ότι θα έρθουν κι άλλα. Χειρότερα ίσως.

Το μόνο που έχει νόημα είναι να επικεντρώνεσαι στα τόσο λίγα, τόσο υπέροχα, τόσο αστραφτερά καλά που προλαβαίνεις να ζήσεις, στις στιγμές ομορφιές που βλέπεις γύρω σου. Δυο φίλους που μεγαλώνουν πια την κοριτσάρα τους, μετά από απίστευτο πόνο που πέρασαν για να την δούνε να γεννιέται. Μια φίλη που έχει ερωτευτεί (τόσο που καταντάω να της λέω «ψυχραιμία» – ποιος; εγώ! ) και πόσο αυτό την ομορφαίνει. Δυο αγκαλιές, δυο βλέμματα που προλαβαίνουμε να χαρίσουμε ο ένας στον άλλον «σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού» – αυτό μόνο μένει: η αντοχή που δείχνει ο άνθρωπος στο καθημερινό, αδίστακτο, αδυσώπητο και άγριο παιχνίδι που λέγεται ζωή.

Δεν θέλω να γράφω απαισιόδοξα. Δεν μας πάει το γκρίζο. Τα πρωτοβρόχια θα έρθουν, αργά ή γρήγορα, και ο χειμώνας επίσης. Αλλά έχει φτάσει να έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία να φτιάχνουμε και να κρατάμε τις λαμπερές στιγμές. Να τις αναδεικνύουμε και να πετάμε στα άχρηστα τα πικρά κατακάθια που μας ποτίζει η ζωή.

Όξω η μιζέρια ρε! Όξω!

(Μην χαλαρώσετε όμως: ανοίξτε και καμιά ομπρέλα, έρχεται βαρύς καιρός.)

Φιλιά σε όλους και καλή σχολική χρονιά!

17 Σχόλια

  1. αντε ρε συγκινηθηκα😉

  2. Δύο χαμένα δόντια ήδη? ωωω!!! Τα βάλατε κάτω από το μαξιλάρι, για να φέρουν νόμισμα τα ποντικάκια;🙂

  3. Καλή σχολική χρονιά Μπαμπάκη. Λες κάτι που δεν βρήκα τρόπο εγώ να το πω αυτές τις μέρες, και ένοιωθα άβολα που αντιστεκόμουν σε αυτό το γκρίζο με πιο προσωπικές αναφορές. Νομίζω πως ο «δημόσιος λόγος» δεν είναι ρητορείες, αλλά επικοινωνία. Πολύ ωραίο το κείμενο. Μακάρι να βρίσκεις χρόνο και λέξεις πιο συχνά.

  4. @Μαργαρίτα:
    Δεν κοιτάς που μετακομίζεις σιγά-σιγά κι έχεις ξεκινήσει από τα τάπερ;😉
    (ναι, έχουμε *και* τα σταφύλια σου – κι αν θες να τα ξαναδείς πρέπει να πας στο γραμματοκιβώτιο, γωνία Εμμανουήλ και Μπενάκη, για να λάβεις οδηγίες…)

    @Κροτ:
    Βεβαίως. Η νεράϊδα έφερε δυο φιγούρες πλαιημομπίλ κ’ ένα τεύχος Αστερίξ (συγκεκριμένα το Ο Αστερίξ μονομάχος). Είχε πολύ πλάκα η μούρη του, ήταν σαν μποξέρ που μόλις έχασε τον αγώνα…😀

    @Γιώργος Κ:
    Καλή σχολική χρονιά και σε σας αγαπητέ! Ας ελπίσουμε οι δημόσιες αφορμές για δημόσιο λόγο να έχουν και κάποια θετικά για να γράφουμε.
    Λέω κι εγώ ότι θα τα καταφέρνω συχνότερα άμα «ξεμπουκώσω», για να δούμε.🙂

    @Χ-Ψιλικατζού:
    Σμουτς βρε, σμουτς και μάλιστα ρουφηχτό!🙂
    Είπαμε, βαλθήκατε να επιδιορθώσετε το 2010 από μόνοι σας. Respect!

  5. Eτσι, ετσι Μπαμπάκη μου. Ετσι ακριβως! :))

  6. Μα και το να μιζεριάζουμε δεν προσφέρει τίποτε εποικοδομητικό. «Όξω» δε λες τίποτε!😉

    Κουτσοδοντάκι δευτεράκι ε? Ό,τι πρέπει για δάγκωμα. Εντοπίζω τα πρωτάκια αυτές τις μέρες και βλέπω μερικά τροφαντά μαγουλάκια, μπουκιά και συχώριο!🙂

  7. ωραίος, σωστός, σαφής, καλό φθινόπωρο

  8. To γκρίζο του ουρανού, κάνει τη θάλασσα καταπράσινη!!! Άλλωστε, there’s no such thing as bad weather, just the wrong clothing (όπως λέει και ο Bill) οπότε, σας εύχομαι πάντα να είστε ντυμένοι για τον καιρό, όσο βαρύς και να είναι!
    ;-))

  9. Ετσι ακριβως! Κόντρα στη μπιχλα! 😉

  10. Σου αφιερώνω εξαιρετικά το ποίημα του Λάμπρου Πορφύρα (και σε πολυτονική βερσιόν γιατί σε «κόβω» για παλιό) που αφήνει, όπως και το ποστ σου, ένα μίγμα γλυκόπικρου συναισθήματος

    Γαλήνη
    Σήμερα πάλι λιόχαρος εἶναι ὁ γιαλὸς κι ὁ δρόμος
    ὁ ἐρημικός, ποὺ σέρνεται κοντὰ στ᾿ ἀκροθαλάσσι
    τὸ καλοκαίρι τὄδιωξαν τὰ πρωτοβρόχια, κι ὅμως
    τὸ σκοτεινὸ φθινόπωρο δὲν ἔχει ἀκόμα φτάσει.

    Εἶναι μιὰ τόση ἀπανεμιὰ καὶ μιὰ γαλήνη τόση,
    ποὺ τὰ καράβια ἀπόμακρα μὲ τὰ πανιὰ ἀνοιγμένα
    σταμάτησαν, μὰ κοίταξε, σὰ νἄχουν μετανιώσει,
    πὼς τέτοιο φῶς ἀφήσανε καὶ πᾶν στὰ μαῦρα ξένα.

    Τώρα ὡς κι οἱ πένθιμοι καπνοὶ τῶν βαποριῶν ἀράζουν
    ἀσάλευτοι σὰ σύννεφα κι αὐτοὶ μὲς στὸν ἀγέρα.
    Ὅλα ἀπ᾿ τὸν κόπο τῆς ζωῆς τριγύρω μου ἡσυχάζουν
    ὅλα, καὶ μόνο στοῦ γιαλοῦ τὴν ἀμμουδιὰ ἐκεῖ πέρα,

    μονάχα ἐκεῖ, Γαλήνη μου, σαλεύοντας τὸ κῦμα
    ζητάει κάποιο τραγούδι του νὰ πεῖ μὲς τὴ γιορτή σου,
    μὰ δὲν ξεσπάει νὰ σοῦ τὸ πεῖ, λὲς καὶ πὼς τὄχει κρῖμα
    νὰ σοῦ ταράξει τὴ χαρὰ ποὺ βρῆκες στὴ σιωπή σου.

    Αυτά, καλημέρα σε όλους!
    http://newagemama.wordpress.com

  11. ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ FACEBOOK Ή ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ:ΙΔΟΥ Η ΑΠΟΡΙΑ

    http://internet-gr.blogspot.com/2010/09/facebook.html

    Εσυ τι πιστευεις;

  12. @Ροδιά:
    Καλησπέρα βροχερή Ροδιά μου!🙂

    @Ρενάτα:
    LOL! Δεν φταίμε εμείς, αυτά φταίνε που έχουν τέτοια ζουπηχτικά μάγουλα!

    @Κ.Κ.Μοίρης:
    Μερσί, μερσί, επίσης.

    @Σοφία:
    Θαλασσινό σχόλιο τούτο, και εξόχως ατμοσφαιρικό…

    @An-Lu:
    Διότι μπλόγκερς ενωμένοι ποτέ μπιχλιασμένοι!
    (αν υπάρχει αυτή η λέξη φυσικά…)

    @newagemama:
    Καλησπέρα κι από δω κι ευχαριστώ πολύ για την πολυτονική αφιέρωση!

    @stefanos maximos:
    Έλα ντε!

  13. στὰ λίγα, τὰ καλά… Σωστά… Διότι ἔτσι ὅπως πᾶμε…

  14. Kingston, Surrey 7:48 gmt, με καφεδάκι και λιακάδα

    «…ήταν μετανάστες, τουλάχιστον σε κάποια φάση της ζωής τους»

    Θα πάω στο γραφείο λίγο πιο «ελαφρύς» σήμερα…

    PS. Σε είχα μπλογ-αφήσει στην άκρη, όπως και πολλά άλλα ευχάριστα πράγματα στη ζωή μου λόγω…κρεμών, αλλά πλέον σε έχω βάλει RSS και δε μου την κοπανάς με τίποτα!

  15. @Βαγγέλακας:
    Περασμένα μεγαλεία και όλα τα σχετικά φίλε…

    @Δήμος:
    Μη μασάς ρε συ. Πάρε το μπαγλαμαδάκι σου και βγες στο πεζουλάκι της εισόδου να παίξεις λίγο Καζαντζίδη.😛
    Πέρα από πλάκα, θα πας μια χαρά. Είσαι από τους λίγους γα τους οποίους νιώθω σιγουριά μέσα στο γενικότερο χαμό.
    Από την άλλη, αυτό με το RSS ακούγεται σχεδόν απειλητικό…🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: