• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Απρίλιος 2011
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.   Μάι. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

You’re no fun anymore!

Δεν μπορώ να στρουθοκαμηλίζω πια, το ερώτημα υπάρχει. Στέκεται σαν έμβιο ον απέναντί μου, ορθώνεται με αναίδεια με καρφώνει με βλέμμα γεμάτο τσαμπουκά. Δεν μου χαρίζεται καθόλου.

Γιατί δεν γράφω πια;

Μήπως το παλικαράκι μας δεν μου δίνει πια αφορμές για αφηγήσεις;

Την προηγούμενη εβδομάδα ο γιος μου ήταν όλο το απόγευμα φιλοξενούμενος ενός συμμαθητή και η μαμά του συμμαθητή τους πήγε και στην προπόνηση του μπάσκετ. Ο πιτσιρικάς, σε μια φυσιολογική για τον ίδιο πείνα, κατανάλωσε μισό πιάτο φακόρυζο, ένα κομμάτι πίτσα και ένα παγωτό (όλα αυτά για απογευματινό, αφού είχε φάει το μεσημεριανό του). Η μαμά συμμαθητή του λέει:

– Πολύ έφαγες και είναι και πριν από το μπάσκετ σου. Άμα πω στη μαμά σου ότι σε άφησα να φας τόσο, θα με σκοτώσει στο ξύλο!

– Η μαμά μου δεν δέρνει ποτέ. Θα σας πει, όμορφα κι ευγενικά, δεν ήταν σωστό αυτό που έκανες, να μην το ξανακάνεις. (παύση). Ο μπαμπάς μου είναι πιο αυστηρός, αλλά κι αυτός δεν δέρνει ποτέ.

Ειλικρινά, έκανα καινούργιο στομάχι με αυτόν τον διάλογο. 😀

Ο γιόκας μου μεγαλώνει, μεγαλώνει απολαυστικά, και συνεχίζει να μας γεμίζει τις μέρες με αξιομνημόνευτα επεισόδια. Τον αδικώ που δεν τα καταγράφω. Υπάρχουν, είναι εκεί, γελάμε και κλαίμε με αυτά.

Τότε, γιατί δεν γράφω πια;

Ιδέες για αφηγήματα συνεχίζω να έχω και, αποσπασματικά, να γράφω. Αλλά σπανιότατα τα ανεβάζω. Μου φαίνονται πολύ αταίριαστα με το σημερινό κλίμα ή πολύ επαναλαμβανόμενα. Ή πολύ μέτρια. Τέλος πάντων, δεν τα θέλω δίπλα σε όσα μαζεύτηκαν από την προσπάθεια ετών. Και πόσων ετών μάλιστα…

Επειδή, δεν είναι τυχαίο ότι αναρωτιέμαι σήμερα. Αφού, όλη αυτή την ιστορία την ξεκίνησα πριν από πέντε χρόνια ακριβώς. 14 Απριλίου, σαν σήμερα. Για πολύ καιρό το blog μου κάλυψε ανάγκες που δεν ήξερα καν ότι είχα, ανάγκες έκφρασης και ανακούφισης από πιέσεις άγριες και σκοτεινές. Πιέσεις που διαφορετικά θα ξέσπαζαν πάνω στους κοντινούς μου ανθρώπους εξατμίστηκαν με μια οθόνη και ένα πληκτρολόγιο. Έχω την εντύπωση ότι περίπου για τους ίδιους λόγους και πολλοί άλλοι ξεκίνησαν blog εκείνη την εποχή (είτε για αυτό, είτε για να γκομενίζουν – από την στιγμή που ήρθε το fb όμως, ο δεύτερος λόγος έχει εκλείψει). Σχολιάσαμε, γνωριστήκαμε, βάλαμε links. Προχωρούσαμε παράλληλα, ασχολιόμασταν, στολίζαμε το μαγαζάκι μας. Και στηρίζαμε ο ένας τον άλλον – όχι μόνο εδώ μέσα, αλλά σιγά – σιγά κι έξω, στην πραγματική ζωή. Και σε θέματα πολύ κρίσιμα μάλιστα.

Πέντε χρόνια πέρασαν. Μια ολόκληρη ζωή ρε σεις, ειδικά σε όρους internet. Χαζεύω από την ταχύτητα και παραξενεύομαι με τις αλλαγές. Ενθουσιάσαμε ο ένας τον άλλον και μετά απογοητευτήκαμε – ε, όπως συμβαίνει παντού με τους ανθρώπους. Γιατί οι ατέλειές μας ήρθαν σαν τέτοια έκπληξη; Δεν άλλαξε κάτι που να ήταν ουσίας.

Γιατί λοιπόν δεν γράφω πια;

Οι Monty Pythons στην σειρά τους έδιναν σε κάθε επεισόδιο έναν τίτλο, ο οποίος συνήθως λειτουργούσε και σαν συνδετικό νήμα μεταξύ των διαφόρων σκετς. Το «How to spot different kinds of trees (…)» ήταν από τα αγαπημένα μου. Σε ένα από αυτά, ο τίτλος είναι ο τίτλος του σημερινού ποστ και όποτε ένα σκετς έφτανε ή πλησίαζε σε

Ε, αυτός είναι ο λόγος. Το blogging δεν είναι πια η απόλαυση που ήταν.

Δεν ξέρω πόσο «έφταιγε» η ενθάρρυνση και πόσο η ανάγκη. Δεν ξέρω γιατί είναι πιο εύκολο να ανοιχτείς σε αγνώστους αλλά φτάνεις να ντρέπεσαι παλιούς φίλους και γνωστούς (και – σε μερικές περιπτώσεις – να αναρωτιέσαι πώς σου ήρθε και τους έκανες φίλους). Ξέρω ότι όλο και πιο δύσκολα αφιερώνω τον χρόνο που απαιτεί ένα κειμενάκι της προκοπής πριν ανέβει και – επιπλέον – όλο και πιο δύσκολα έχω την όρεξη να σχολιάζω τις ίδιες αηδίες που ξανά και ξανά συμβαίνουν σε όλους μας.

Δεν φεύγω, μην ανησυχείτε πιστοί μου αναγνώστες (και οι πέντε σας). Είμαι αργοκίνητος, αλλά πεισματάρης. Σιγά τα μούτρα κιόλας για ταρατατζούμ ταρατατζούμ ανακοινώσεις. Εδώ θα είμαι. Και τώρα, εδώ είμαι. Βλέπω, νιώθω, σκέφτομαι. Θυμάμαι.

Κι ετοιμάζομαι. Γιατί τις μέρες που θα (ξανα)γίνει απαραίτητο το blogging – είτε σαν ανάγκη είτε σαν απόλαυση. Είτε σαν συνδυασμός και των δύο.

Και του χρόνου με υγεία!

Ρεύομαι…

…άρα υπάρχω.