You’re no fun anymore!

Δεν μπορώ να στρουθοκαμηλίζω πια, το ερώτημα υπάρχει. Στέκεται σαν έμβιο ον απέναντί μου, ορθώνεται με αναίδεια με καρφώνει με βλέμμα γεμάτο τσαμπουκά. Δεν μου χαρίζεται καθόλου.

Γιατί δεν γράφω πια;

Μήπως το παλικαράκι μας δεν μου δίνει πια αφορμές για αφηγήσεις;

Την προηγούμενη εβδομάδα ο γιος μου ήταν όλο το απόγευμα φιλοξενούμενος ενός συμμαθητή και η μαμά του συμμαθητή τους πήγε και στην προπόνηση του μπάσκετ. Ο πιτσιρικάς, σε μια φυσιολογική για τον ίδιο πείνα, κατανάλωσε μισό πιάτο φακόρυζο, ένα κομμάτι πίτσα και ένα παγωτό (όλα αυτά για απογευματινό, αφού είχε φάει το μεσημεριανό του). Η μαμά συμμαθητή του λέει:

– Πολύ έφαγες και είναι και πριν από το μπάσκετ σου. Άμα πω στη μαμά σου ότι σε άφησα να φας τόσο, θα με σκοτώσει στο ξύλο!

– Η μαμά μου δεν δέρνει ποτέ. Θα σας πει, όμορφα κι ευγενικά, δεν ήταν σωστό αυτό που έκανες, να μην το ξανακάνεις. (παύση). Ο μπαμπάς μου είναι πιο αυστηρός, αλλά κι αυτός δεν δέρνει ποτέ.

Ειλικρινά, έκανα καινούργιο στομάχι με αυτόν τον διάλογο.😀

Ο γιόκας μου μεγαλώνει, μεγαλώνει απολαυστικά, και συνεχίζει να μας γεμίζει τις μέρες με αξιομνημόνευτα επεισόδια. Τον αδικώ που δεν τα καταγράφω. Υπάρχουν, είναι εκεί, γελάμε και κλαίμε με αυτά.

Τότε, γιατί δεν γράφω πια;

Ιδέες για αφηγήματα συνεχίζω να έχω και, αποσπασματικά, να γράφω. Αλλά σπανιότατα τα ανεβάζω. Μου φαίνονται πολύ αταίριαστα με το σημερινό κλίμα ή πολύ επαναλαμβανόμενα. Ή πολύ μέτρια. Τέλος πάντων, δεν τα θέλω δίπλα σε όσα μαζεύτηκαν από την προσπάθεια ετών. Και πόσων ετών μάλιστα…

Επειδή, δεν είναι τυχαίο ότι αναρωτιέμαι σήμερα. Αφού, όλη αυτή την ιστορία την ξεκίνησα πριν από πέντε χρόνια ακριβώς. 14 Απριλίου, σαν σήμερα. Για πολύ καιρό το blog μου κάλυψε ανάγκες που δεν ήξερα καν ότι είχα, ανάγκες έκφρασης και ανακούφισης από πιέσεις άγριες και σκοτεινές. Πιέσεις που διαφορετικά θα ξέσπαζαν πάνω στους κοντινούς μου ανθρώπους εξατμίστηκαν με μια οθόνη και ένα πληκτρολόγιο. Έχω την εντύπωση ότι περίπου για τους ίδιους λόγους και πολλοί άλλοι ξεκίνησαν blog εκείνη την εποχή (είτε για αυτό, είτε για να γκομενίζουν – από την στιγμή που ήρθε το fb όμως, ο δεύτερος λόγος έχει εκλείψει). Σχολιάσαμε, γνωριστήκαμε, βάλαμε links. Προχωρούσαμε παράλληλα, ασχολιόμασταν, στολίζαμε το μαγαζάκι μας. Και στηρίζαμε ο ένας τον άλλον – όχι μόνο εδώ μέσα, αλλά σιγά – σιγά κι έξω, στην πραγματική ζωή. Και σε θέματα πολύ κρίσιμα μάλιστα.

Πέντε χρόνια πέρασαν. Μια ολόκληρη ζωή ρε σεις, ειδικά σε όρους internet. Χαζεύω από την ταχύτητα και παραξενεύομαι με τις αλλαγές. Ενθουσιάσαμε ο ένας τον άλλον και μετά απογοητευτήκαμε – ε, όπως συμβαίνει παντού με τους ανθρώπους. Γιατί οι ατέλειές μας ήρθαν σαν τέτοια έκπληξη; Δεν άλλαξε κάτι που να ήταν ουσίας.

Γιατί λοιπόν δεν γράφω πια;

Οι Monty Pythons στην σειρά τους έδιναν σε κάθε επεισόδιο έναν τίτλο, ο οποίος συνήθως λειτουργούσε και σαν συνδετικό νήμα μεταξύ των διαφόρων σκετς. Το «How to spot different kinds of trees (…)» ήταν από τα αγαπημένα μου. Σε ένα από αυτά, ο τίτλος είναι ο τίτλος του σημερινού ποστ και όποτε ένα σκετς έφτανε ή πλησίαζε σε

Ε, αυτός είναι ο λόγος. Το blogging δεν είναι πια η απόλαυση που ήταν.

Δεν ξέρω πόσο «έφταιγε» η ενθάρρυνση και πόσο η ανάγκη. Δεν ξέρω γιατί είναι πιο εύκολο να ανοιχτείς σε αγνώστους αλλά φτάνεις να ντρέπεσαι παλιούς φίλους και γνωστούς (και – σε μερικές περιπτώσεις – να αναρωτιέσαι πώς σου ήρθε και τους έκανες φίλους). Ξέρω ότι όλο και πιο δύσκολα αφιερώνω τον χρόνο που απαιτεί ένα κειμενάκι της προκοπής πριν ανέβει και – επιπλέον – όλο και πιο δύσκολα έχω την όρεξη να σχολιάζω τις ίδιες αηδίες που ξανά και ξανά συμβαίνουν σε όλους μας.

Δεν φεύγω, μην ανησυχείτε πιστοί μου αναγνώστες (και οι πέντε σας). Είμαι αργοκίνητος, αλλά πεισματάρης. Σιγά τα μούτρα κιόλας για ταρατατζούμ ταρατατζούμ ανακοινώσεις. Εδώ θα είμαι. Και τώρα, εδώ είμαι. Βλέπω, νιώθω, σκέφτομαι. Θυμάμαι.

Κι ετοιμάζομαι. Γιατί τις μέρες που θα (ξανα)γίνει απαραίτητο το blogging – είτε σαν ανάγκη είτε σαν απόλαυση. Είτε σαν συνδυασμός και των δύο.

Και του χρόνου με υγεία!

15 Σχόλια

  1. Μόνο πέντε; :)) Καλή συνέχεια!
    Τι να πούμε και μεις που επιμένουμε διαδικτυακά; ε;
    Ωραίος ο μικρος, σμουτς σταυρωτα! Ετσι, έτσι, να σε νοιώθει σαν ενα τοίχο και σαν μια πλάτη, ξερεις πόσο σημαντικο ειναι φανταζομαι…

    (το Νοέμβρη εχω ιντερνετικα γενεθλια, αλλα μαλλον θα τα ξεχασω και παλι)

  2. Μ’αρέσει που απολογείσαι κιόλας.
    Ρε μη μασάς, το blog πάντα εδώ θα είναι (κι αν δεν είναι, θα είναι κάτι άλλο…), όταν με ττο καλό σου’ρθει γράψε, κι εμείς πάντα εδώ θα είμαστε…
    κι άλλωστε τα καλά είναι πέραν του μόνιτορ..

    Πάσχα πού; (μη ρωτάς για μένα, έχω μαστέλο με τ’όνομά μου στο Νησί- όχι τη Σπιναλόγκα, το Ενα-Είναι-Το-Νησί)

  3. (Αυτά είναι τα καλά του να προηγείται ο μπαμπάκης 1 μέρα στα μπλογκογενέθλια από μένα: Γράφει αυτός το επετειακό και καθαρίζω!😉
    Μπορεί να μην έχω πιτσιρίκια δικά μου, αλλά τ΄ανίψια σαρώνουν.
    -«Καχίσω; Μποώώ»;
    Να καθίσω; Μπορώ;
    Η 1,5 χρονών .Μην πω για τη Γωγώ… )

    Χρόνια πολλά, βρε. Φιλιά στους 2 πιο πολύτιμούς σου ανθρώπους.😉

  4. χμ χμ χμ
    εγώ δε γράφω πια γιατί ό,τι μου έρχεται να ανεβάσω δεν καταφέρνω πια να είναι πάνω από μια παράγραφο.
    αυτό δε θα είναι μπλογκ αλλά τουίτερ, αν το κάνω.

    ορίστε αυτό θα ήταν το δικό μου κείμενο αντίστοιχα. εσύ τόσες παραγράφους, εγώ 2 προτάσεις. σκέφτομαι λακωνικά πια.
    ή απλά δε σκέφτομαι

  5. Αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά όταν ξαναμαθαίνουμε νέα για τον αγαπητό γιό του μπαμπάκη που μας έχει γίνει πολύ ακριβοθώρητος τον τελευταίο καιρό.

  6. Προχθές ένας νέος μπαμπάς έλεγε πως θα μείνει μόνος για λίγες εβδομάδες στο σπίτι. Του είπα: «σου έχω ενα κείμενο καταπληκτικό ενός τύπου, του Μπαμπάκη που έμεινε μόνος για κάποιες μέρες και…». Το φθινόπωρο έστειλα σε κάτι φίλους μπαμπάδες που αγωνιούσαν για τα πρωτάκια τους, το λινκ της πρώτης μέρας το γιου σου. Έχω διηγηθεί επανιλημένως το διάλογό σαςμε το γκαρσόνι. Δεν τολμάω να γράψω στο μπλογκ μου τις μικρές μας ιστορίες στο σπίτι, γιατί νοιώθω… σίκουελ δικών σου κειμένων (!!!).
    Εύχομαι μπαμπάκη να βρεις πάλι την απόλαυση του μπλόγκινγκ. Έτσι θα βρούμε και εμείς την απόλαυση της ανάγνωσης ξέρεις.

  7. Πραγματικά σε αγαπάμε βρε μπαγάσα, και μας έχεις λείψει, μας έχει λείψει το Blog σου, το blog μας, μας έχει λείψει αυτό το όμορφο κλίμα που υπηρχε παλιότερα στην blog-oσφαιρα.
    Αλλά μεγαλώνουμε παιδιά, και ο χρόνος είναι περιορισμένος πολλές φορές και … είμαστε και λίγο περφεξιονιστές!
    Να δεις, εδω θα είμαστε και πάλι για χρόνια πολλά ακόμη!
    Καλή σου ημέρα φίλε μου!

  8. Καλησπέρες,

    @Ροδιά:
    Σαν τοίχο και σαν πλάτη – τι όμορφα που το είπες!🙂 Ναι, τα πέντε πρώτα. Κι ακόμα επιμένω, έστω και με μειωμένες αντοχές. Πάμε για τα επόμενα – παρέα, ναι;

    @Αντώνης_Χ:
    Στον εαυτό μου απολογούμαι περισσότερο. Και στο έρμο το «μαγαζάκι» μου, που κάποτε το πρόσεχα μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει και τώρα το βλέπω με αράχνες και το αφήνω για αύριο.
    Τέλος πάντων. Ναι. Είναι ωραίο να ξέρεις ότι όποτε απαιτηθεί, εδώ είναι και περιμένει. Είναι κι αυτό ένα επίτευγμα στο κάτω – κάτω, έτσι;
    Όσο για το ονοματισμένο μαστέλο, δεν ξέρω πόσο ήπια μπορώ να το θέσω, αλλά σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ!😛
    (κι εμείς καλά θα φάμε βέβαια – γυναικοχώρι γαρ)

    @renata:
    ΧΑ ΧΑ ΧΑ – του χρόνου θα ανεβάσουμε μαζί μεσονύχτιο ποστ, ΟΚ;😉
    Τα ανήψια ακούγονται πράγματι σαρωτικά.
    Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές κορίτσι μου. Χρόνια πολά και σε σένα!!!

    @Τανίλα:
    Την τάση για περιλήψεις (μην σου πω για bullets) την έχω κι εγώ. Πρέπει να περιμένεις να σου περάσει, χωρίς να της δίνεις ευκαιρία να αλλάξει θέμα από μόνη της.😉
    «ή απλά δε σκέφτομαι» – Μπα, δε νομίζω. Ξέρω πολλούς που γράφουν τόμους ολόκληρους ή διαβάζουν ατελείωτους επικούς λόγους – εκείνοι, ναι, δεν σκέφτονται.

    @Αθεόφοβος:
    ΧΑ ΧΑ ΧΑ – από τις πιο πετυχημένες «μπηχτές» που έχω δεχτεί. ΟΚ, το πιάνω το υπονοούμενο. Θα φροντίσω να μην αποσιωπώ τα πάντα.

  9. @Γιώργος Κ:
    Το να κρατάς τις αναμνήσεις μου και σαν δικές σου και να τις διαδίδεις και σε φίλους, ε, αυτό είναι η μεγαλύτερη μορφή επαίνου που μπορώ να φανταστώ. Σ’ ευχαριστώ πολύ.
    Να είμαστε καλά Γιώργο μου, και πιστεύω ότι θα ξαναβρούμε την απόλαυση, όλοι παρέα. Εκεί είναι και ξεκουράζεται, για να ξεσπάσει πάλι.

    @Φίλος:
    Έτσι όπως τα λες είναι φιλαράκι. Είναι ώρες ώρες που λέω θα πιάσουμε τη blog-όσφαιρα από την αρχή και θα την ξαναστήσουμε παρεϊστικη. Όσοι μπορούν. Μετά πάλι, με ρουφάει «της πόλης το ποτάμι» που λέει και το τραγούδι. Δεν πειράζει, είμαστε ακόμα εδώ και επιμένουμε να βλέπουμε ο ένας την πορεία του άλλου.
    Φιλιά στην οικογένεια!

  10. Πολύχρονος φίλε. Τα έχουμε πει και στα πρώτα😉 Αυτό το όμορφο κλίμα μου έχει λείψει κι εμένα πολύ.

  11. Η γραφή θα υπάρχει μέσα σου σαν ηφαίστειο. Θα ξανάκανει ενα μπαμ , θα εκτονωθει κ.ο.κ.

    Αλλωστε κάτι μου λέει πως έρχονται εξελίξεις που θα γαργαλήσουν τα δάχτυλα μας.

  12. Όλοι κάπου εδώ γύρω τριγυρνάμε, μπαμπάκη μου….(αν κι εγώ δεν επιτρέπεται να μιλάω, όπως θα πεί και το ρενατούλι). Κι όταν θα έχεις πάλι τη διάθεση να μοιραστείς μαζί μας τις τόσο εύστοχες και όμορφα διατυπωμένες σκέψεις σου (γλύφω για να σε δελεάσω) το rss θα ειδοποιήσει!🙂

  13. @xtsanos:
    Πολλές ευχές φίλε μου! Και με προσοχή τα τζην-τόνικ στην βεράντα!😉

    @Lex_Luthor06:
    Ώρες-ώρες δεν ξέρω αν αυτή την έκρηξη την φοβάμαι ή την εύχομαι…

    @εύη:
    χε χε χε – το παραδέχομαι λοιπόν, δηλώνω δελεασμένος!🙂

  14. Δίκιο έχεις. Αυτά ακριβώς σκέφτομαι κι εγώ.Δεν έχει πια πλάκα. Αλλά, αρνούμαι κι εγώ να το κλείσω το μαγαζάκι. Θέλω να ξέρω ότι είναι εκεί κι ότι κάποτε θ’ αρχίσει να μου γίνεται ξανά απαραίτητο!

  15. Πολλοί παραπάνω από πέντε.
    (Λάθος Πάθος – Φτου και Βγαίνω, πες με όπως θες)..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: